ploknoy

อัพช้าถึงช้ามาก แต่ก็พยามอัพให้ไวที่สุดนะ ขอบคุณที่สนับสนุนค่ะ @_@

ครอบครัว - ค่อยๆเปลี่ยน

ชื่อตอน : ครอบครัว - ค่อยๆเปลี่ยน

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 97

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 22 ก.พ. 2562 00:34 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ครอบครัว - ค่อยๆเปลี่ยน
แบบอักษร

[ คัส ]

“ว่ายังไงริชาร์ด บอกแม่ซิว่าวันนี้มันเกิดอะไรขึ้น”

คุณแม่ยืนกอดอกมองพี่ริชาร์ดส่งสายตาคาดคั้นมาให้

“เดี๋ยวเล่าให้ฟังนะครับ ตอนนี้ไปทานข้าวกันก่อนคุณพ่อคงรอนานแล้ว”

คุณแม่ถอดหายใจก่อนเดินมาลากผมเข้าไปข้างในทิ้งให้พี่ริชาร์ดเดินตามมาข้างหลัง

“มากันแล้วสินะแล้วนี้มีเรื่องอะไรกัน”

“ถามลูกชายคุณสิค่ะ”

คุณแม่ตอบเหวี่ยงๆ คุณพ่อมองหน้าผมนิดนึงก่อนจะหันไปมองพี่ริชาร์ด

“คือคู่ขาเก่าของผมเข้ามาในบริษัทแล้วบุกมาที่ห้องทำงานผม ตอนนั้นผมทำงานกับน้องอยู่ในห้องยัยนั่นมาเจอเลยอาละวาดตบหน้าน้องน่ะครับ”

พี่ริชาร์ดบอกคุณพ่อกับคุณแม่อย่างปลงๆ คุณพ่อเลิกคิ้วมองผมนิดหน่อย ส่วนคุณแม่หน้าตาน่ากลัวมากบอกเลย

“แล้วคู่ขาแกเป็นไงบ้างล่ะ”

“โดนน้องตบกลับเลือดกบปากไปเรียบร้อยครับ”

“ฮ่า ฮ่า ฮ่าๆๆๆ ว่าแล้วไง”

คุณพ่อหัวเราะดังๆผมคิดว่าเขาคงเดาสถานการณ์หลังจากนั้นได้อยู่แล้วล่ะนะ

“หัวเราะอะไรค่ะ ตลกมากหรือไง เรื่องแบบนี้ไม่ควรเกิดขึ้นเลยนะ!”

“เอ่อ...”

“หยุดฉันยังพูดไม่จบ บริษัทเรามีกฎห้ามคนภายนอกเข้าออกโดยไม่ได้รับอนุญาตแล้วนี้อะไรขนาดห้องทำงานส่วนตัวยังเข้าไปได้ง่ายๆ แล้วยังทำร้ายคัสจังอีก คราวหน้าถ้ามีเรื่องแบบนี้อีกฉันจะไม่ให้คัสจังไปทำงานที่บริษัทอีกเลย”

คุณพ่อกับพี่ริชาร์ดหลบสายตาคุณแม่ ทันทีที่พูดจบเลยครับเรียกได้ว่าระเบิดลงเบาๆ

“คุณแม่ครับ อย่าโมโหเลยนะครับผมไม่เป็นอะไรมากหรอกครับแค่คันๆเอง อีกอย่างผมก็เอาคืนไปแล้วด้วย”

ผมรีบอธิบายให้คุณแม่ใจเย็นลง เพราะไม่งั้นคืนนี้ไม่ได้กินข้าวกันแน่ๆ

“เอาคืนไปแล้วก็แล้วไปสิ แต่เนี่ยดูสิหน้าหนูแดงเลยนะ ไม่รู้ละเรื่องนี้ริชาร์ดนั่นแหละผิดยังไงแม่ก็ไม่ยอม ทำงานอิท่าไหนปล่อยให้คู่ขามาทำร้ายคัสจังแบบนี้ แม่ไม่ยอม”

จะบอกว่านั่งตักทำงานก็ยังไงอยู่อ่ะนะ อีกอย่างผมแค่มีรอยแดงบางๆแต่ยัยนั่นเลือดกบปากเลยนะครับจะโมโหอะไรขนาดนั้น ช่วยไม่ได้ใช้ไอ้นั่นละกัน

“คุณแม่ฮะ อย่าโทษพี่เขาสิฮะพี่เขาไม่รู้นิฮะว่ายัยนั่นจะโผล่มา นะฮะอย่าโกรธพี่ริชาร์ดเลยนะฮะ พี่ริชาร์ดก็ช่วยดูแลอะไรหลายๆอย่างให้คัสด้วย อีกอย่างโมโหมากๆเดี๋ยวก็ไม่สวยเอานะฮะ”

พูดไปทำหน้าตาอ้อนไป คุณแม่เขาชอบบอกว่าผมหน้ารักบ่อยๆเลยต้องแอ๊บแบ๊วเอาใจหน่อยคุณแม่พยายามหันหน้าหนี ส่วนคุณพ่อที่กำลังดื่มน้ำแทบจะสำลักออกมาเลยครับคงคิดไม่ถึงว่าผมจะใช้ไม้นี้ แต่พี่ริชาร์ดก็นิ่งๆครับเพราะโดนไม้นี้มาแล้ววันนี้เลยไม่ตกใจอะไร

“คุณแม่ฮะ คัสไม่เป็นไรจริงๆนะ อย่าโกรธเลย”

จับมือแล้วลูบเบาๆ

“กะ....ก็ได้ เพราะคัสจังหรอกนะครั้งนี้แม่จะยกโทษให้ก็แล้วกัน แต่ครั้งหน้าไม่ยอมแล้วนะเข้าใจใช่มั้ยริชาร์ด”

“ครับ”

“อะแฮ่ม...กินข้าวกันเถอะเดี๋ยวเย็นแล้วจะไม่อร่อย”

 คุณพ่อพูดตัดบทก่อนที่จะคุยกันยาวมากกว่านี้ คุณแม่ลงมือทานข้าวไม่พูดอะไรต่อแต่จะหันมาตักอาหารให้ผมแล้วก็คอยถามผมตลอดด้วยความเป็นห่วง ทานข้าวเสร็จผมก็ขอแยกตัวขึ้นห้องเลยครับเพราะวันนี้มีเรื่องค่อนข้างเยอะเหมือนกัน ส่วนพวกเขาก็ยังอยู่คุยกันตามประสาครอบครัวอยู่ที่ห้องนั่งเล่น ผมอาบน้ำเตรียมตัวเข้านอนแต่

ก๊อก ก๊อก ก๊อก !!!

ใครมาเคาะประตูตอนนี้ห้ะ คนจะหลับจะหลับ ผมขมวดคิ้วแน่นก่อนเดินตรงไปที่ประตูเปิดออกมาก็เจอพี่รอชาร์ดอยู่

“มีอะไรครับ”

พี่ริชาร์ดทำหน้ากระวนกระวายนิดหน่อยก่อนยื่นกล่องยาให้ผม ผมทำหน้างงมองพี่ริชาร์ดที่ตอนนี้กำลังอำอึ้งอยู่

“อะ...เอาไปสิ”

“หืม”

“ยา....ทาซะ..รอยที่หน้าเธอน่ะ”

อ่อ งี้นี้เอง ผมยื่นมือไปรับกล่องยามาโดยไม่คิดจะขัดอะไร แต่แผลแค่นี้ไม่ต้องก็ได้มั้ง

“มีอะไรอีกไหมครับ”

“เอ่อ.....คือ..”

พี่ริชาร์ดก้มหน้ามองพื้นเอามือลูบหลังคอเหมือนคนที่กำลังเขินอยู่เลย จะเขินอะไร

“...........”

“คือ...ฝะ”

“ครับ?”

“ฝันดี”

พูดจบเดินหันหลังเข้าห้องนอนไปเลยปล่อยให้ผมยืนงงอยู่กับที่

“อะไรของเขา พิลึก”

 ผมพึมพำเบาๆ ปิดประตูแล้วเดินตรงมาที่เตียงมองกล่องยาในมือนิดๆก่อนจะคิดถึงเรื่องที่เกิดขึ้นในวันนี้ ความรู้สึกที่พวกเขามอบให้ผมมันคืออะไร ความห่วงใยจากพวกเขาจะอยู่ได้นานแค่ไหนกันนึกย้อนกลับในอดีตแล้วต่างกันลิบลับเลยนะ ถ้าเป็นเมื่อก่อนขนาดโดนยิงปางตายยังไม่เคยมีเจ้านายคนไหนเป็นห่วงลูกน้องเลยซักคน ผิดกับพวกเขานี้ผมแค่โดนผู้หญิงตบยัง.....

 ชิ...รู้สึกขัดใจชะมัด...ทำไม...ทำไมต้องทำแบบนี้ ไม่ต้องมาห่วง ไม่ต้องมาเอาใจผม ที่ทำไปทั้งหมดต้องการอะไร ต้องการแค่ใช้งานผมเหมือนคนอื่นๆหรอ ต้องการอะไร นอกจากตาแกนั้นผมยัง...ผมยังเชื่อใจใครได้อีก ผมกำกล่องยาแน่นก่อนจะคลายมือออกมองกล่องยานิ่งๆ ก่อนที่ภาพชายวัยกลางคนผุดขึ้นในหัวผม ผมยังจำได้ใบหน้าที่แสนจะใจ ดีน้ำเสียงอ่อนโยน ฝ่ามือที่อบอุ่นมันยังติดอยู่ในใจผม

“นี่คัส ฉันเชื่อว่าสักวันนายอาจจะเจอครอบครัวของนายนะ”

“ครอบครัวผมก็คุณไง”

“ไม่ใช่ ฉันหมายถึงครอบครัวจริงๆของนาย”

“ผมไม่สนหรอก ผมขอแค่มีคุณก็พอแล้ว”

“เฮ้อ..ฉันอยู่กับนายไม่ได้ตลอดหรอกนะคัส ถ้าฉันหายไปนายจะทำยังไง”

“..........”

“ถึงจะไม่ใช่ครอบครัวที่แท้จริงของนาย แต่ก็เป็นที่พักพิงที่แข็งแรงพอที่จะทำให้นายมีชีวิตต่อไปได้นะ ครอบครัวคือคนที่สำคัญ คือคนที่ต้องปกป้องรักษาไว้ให้ดี”

“..........”

“คัส นายคือครอบครัวของฉันแต่เมื่อถึงวันที่ฉันพลาดและหายไปจากนาย”

“.........”

“นายจะสัญญาได้กับฉันได้ไหม ว่านายจะมีชีวิตอยู่ต่อ”

“..........”

“คัส”

“ครับ...ผมจะมีชีวิตอยู่ต่อไป”

“ดี...หลังจากนั้นก็ใช้ชีวิตเพื่อตัวนายเองเถอะนะ มันอาจจะยากเกินไปแต่ต่อจากนั้นหลังจากที่ผ่านมันไปได้ นายจะมีความสุขเชื่อฉัน”

“ครับ”

“อย่าลืมสัญญาละ คัส”

ผมค่อยๆเปิดกล่องหายามาทารอยฝ่ามือที่หน้าก่อนจะนอนหลับไป

[ ริชาร์ด ]

ผมตกใจมากครับที่คู่ขาเก่าของผมตบหน้าคัส แถมว่าเสียๆหายๆอีกทำเอาผมฟิวแทบขาด เธอกำลังยกมือขึ้นจะตบคัสอีกครั้งแต่ครั้งนี้อย่าหวัง ผมจับข้อมือเธอไว้ทันก่อนจะเหวี่ยงเธอให้ลงไปนั่งที่พื้น

“ไสหัวออกไป แล้วไม่ต้องมาเหยียบที่นี้อีก”

ผมโมโหมากครับที่เธอตบคัสแล้วยังเข้ามาในห้องผมก่อนที่จะได้รับอนุญาตอีก

“ทะ...ทำไม คุณริชาร์ดไล่ฉัน ฉันผิดอะไรค่ะ”

“ออกไป!”

ผมว่าเธอเสียงเย็น แต่เธอก็ยังดื้อด้าน

“ไม่ค่ะ...มันก็ยังอยู่ได้ ทำไมฉันจะอยู่ไม่ได้ค่ะ”

ยังจะไม่ไปอีกน่ารำคาญชิบ

“จะไปเองหรือให้คนมาลากไป”

“ไม่ค่ะ!! ฉันไม่ไป!!”

เธอลุกขึ้นมายืนจ้องหน้าคัส แต่ก่อนที่ผมจะได้ทำอะไร คัสก็ค่อยๆก้าวเข้าไปหายัยนั่นแล้วพูดด้วยน้ำเสียงและท่าทางนิ่งๆ

“เลือกเอานะครับ กลับไปเองดีดีหรือจะให้คนลากออกไป...เอ่...หรือว่าจะให้ผมโยนคุณลงไปดีละครับ แม่คนสูงส่ง”

“ไม่ต้องมาขู่ฉันหรอก น้ำน่าอย่างแกไม่ปัญญาทำอะไรฉันได้หรอก”

เพี๊ยะ!!! ตะลึงเลยครับคัสตบคืนไม่คิดว่าเขาจะทำผู้หญิงแถมตบเต็มแรง เธอลงไปกองที่พื้นอีกครั้ง

“กรี้ดดด!!! แก...แกตบฉันหรอ ไอ้หน้าตัวเมีย”

“หึหึ หน้าตัวเมียหรอครับ คุณตบผมก่อนแถมด่าผมอีกผมไม่ต่อยก็ดีแค่ไหนแล้วคุณ”

 “อึก..ปล่อ...ย...ปล่อยนะ”

คัสเอื้อมมือไปจิกผมเธอขึ้นมาแล้วกระซิบอะไรบางอย่างข้างหูของเธอ

“อย่ามาขู่กันซะให้ยากเลย หึ แกก็ขายตัวเหมือนกันนั้นแหละ อึก..โอ้ยย”

อะไรนะ กล้าดียังไงมาปากเก่งใส่คนของฉัน

“ปากดี รู้จักผมหรอครับ อ่า...งั้นจะบอกอะไรให้นะผมนะแค่ออดอ้อนพี่ริชาร์ดนิดหน่อยก็ส่งคุณไปได้แล้ว ว่าไง...ลองดูไหมละ”

คัสพูดด้วยท่าทางที่สนุกเต็มที่...เอ๊ะ...อ้อนอะไร ส่งอะไร เขาขู่อะไรเธอไปนะ

“อึก...ฮื่อ...อย่า...ฉะ...ฉันจะ...ฮึก...ไม่มาอีกแล้ว....ปะ...ปล่อยฉันเถอะ...ฮื่อ....”

เธอร้องไห้เลยครับดูเหมือนคงจะขู่อะไรที่โหดไปสินะ คัสเขาก็ดูหน้ากลัวอยู่เหมือนนะเนี่ย

คัสปล่อยมือออกจากผมเธอแล้วถอยออกห่างจากเธอ

“ไปสิครับ”

คัสพูดจบเธอก็วิ่งออกไปเลย ผมหันไปมองโยนาที่ประตูที่กำลังช็อกอยู่ครับคงจะเห็นเหตุการณ์ตั้งแต่ต้นและคงไม่คิดว่าคัสจะจัดการยัยนั่นแบบนี้

“ออกไปทำงานได้แล้วโยนา แล้วคราวหน้าอย่าให้เกิดขึ้นอีก”

“คะ..ครับนาย”

โยนารีบก้าวออกไปจากห้องปิดประตูให้เรียบร้อย

“ส่วนนายมานี้สิ”

คัสเดินไปหาผม ผมชี้ให้นั่งลงที่ตักเขามองนิดๆแต่ก็ทำตามอย่างว่าง่าย ผมกอดเอวคัสจากด้านหลังทำให้แผนหลังของเขาแนบชิดกับอกกว้างของผม จากนั้นผมก็ยกมือขึ้นลูบแก้มที่มีรอยแดงๆอย่างแผ่วเบา

“เจ็บมั้ย”

ผมถามออกไปด้วยความเป็นห่วง

“ไม่ครับ แค่คันๆ”

นั่นสินะ เขาเจออะไรที่หนักกว่าโดนผู้หญิงตบมาแล้วนิ งานที่เขาเคยทำผมเชื่อเลยว่าหากพลาดมันคงเจ็บกว่าโดนตบแน่ๆ

“ทำงานต่อดีกว่าครับ”

 “อืม...”

เราทำงานไปเรื่อยๆจนถึงเวลาเลิกงาน พอผมออกมาจากห้องต่างก็มีสายตาจากพนักงานมองมาที่พวกเรา

“ไปเก็บของไปจะได้รีบกลับ”

ผมบอกคัส เพราะเริ่มจะอึดอัดกับสายตาพวกนี้

“ครับ”

คัสเก็บของที่โต๊ะเรียบร้อย

 “เสร็จแล้วครับ”

  ผมเดินนำออกมาโดยมีคัสที่ก้าวเท้าเดินตามมาติดๆคงรู้ตัวว่าโดนสายตานับสิบมองอยู่ ผมรู้ว่าในหัวตอนนี้ของพวกเขาคิดอะไรอยู่ พอมาถึงบ้านก็โดนคุณแม่สวดยับเลยครับ ดีที่คัสอ้อนคุณแม่จนใจเย็นลงไม่งั้นคงได้อดข้าวเย็นกันทั้งบ้าน ทานข้าวเสร็จคัสก็ขอตัวไปนอนเลย ส่วนผมก็โดนคุณแม่ต่อว่าอีกนิดหน่อยก็ปล่อยให้มาที่ห้องได้ แต่คัสยังไม่ได้ทายาเลยนี่ถึงจะเล็กน้อยก็เถอะ

  ผมลงไปเอายากับมิเชล มิเชลถามผมว่าเป็นอะไรเพราะปกติผมไม่เคยต้องใช้เลยขนาดป่วยยังไม่ได้ทานยาหรือไปหาหมอเลยด้วยซ้ำแค่ปล่อยไว้2-3วันก็หาย ผมบอกมิเชลว่าจะเอาไปให้คัสเธอตาโตรีบหาให้เลยครับ เธอรู้เรื่องที่คัสโดนตบแล้วครับคงเป็นห่วงมาก สักพักเธอก็ยื่นกล่องยามาให้ด้วยใบหน้ายิ้มๆ

“คุณริชาร์ดดูแลคุณคัสดีๆนะคะ”

“อ่า.....ครับ”

  ผมตอบเธอที่กำลังยิ้มกว้าง ทุกคนรู้ดีครับว่าผมไม่เคยดูแลหรือใส่ใจใคร เพราะงั้นการที่ผมใส่ใจ เป็นห่วงคัสเลยทำให้ทุกคนมองผมแปลกๆ ผมเดินไปห้องคัสเคาะประตู สักพักประตูก็เปิดออก คัสตอนนี้คงเตรียมตัวจะเข้านอนแล้วดูจากชุดที่เขาใส่ ไม่ใช่ชุดสิดูเหมือนเขาจะใส่แค่เสื้อแขนสั้นที่มันดูใหญ่มากแค่นั้น คอกว้างที่เลื่อนลงไปห้อยอยู่ที่หัวไหล่ข้างนึง กับชายเสื้อที่ปิดขาอ่อนพอดี ขาว เฮ้ยๆยา แค่เอายามาให้

“มีอะไรครับ”

คัสถามออกมา ผมยื่นกล่องยาไปให้ พร้อมตั้งสติสุดๆ

 “อะ...เอาไปสิ”

“หืม”

“ยา....ทาซะ..รอยที่หน้าเธอน่ะ”

คัสรับไปแต่โดยดี

 “มีอะไรอีกไหมครับ”

เอาไงต่อดีเนี่ย ต้องทำอะไรต่อดี ยิ่งสภาพตอนนี้มันยิ่งทำให้ผมคิดอะไรไม่ออก

“เอ่อ.....คือ..”

 “...........”

“คือ...ฝะ”

“ครับ?”

“ฝันดี”

พูดจบเดินหันหลังเข้าห้องนอนเลยครับ อ๊าก...จะบ้าตายคัสนี่ซื่อจริงหรือแกล้งปั่นหัวกันแน่ว่ะผมล้มตัวลงพยายามข่มตานอนแต่ภาพเมื่อกี้ยังติดตาผมอยู่ แล้วตอนนี้ไอ้นั่นของผมก็

“โว้ยย....แม่งไม่คิดว่าจะมีวันนี้”

ผมลุกไปที่ห้องน้ำจัดการกับตัวเองทันที ผมไม่เคยต้องมาทำด้วยตัวเองแบบนี้เลยนะ ทำไมกันตั้งแต่คัสเข้ามาถึงได้ทำให้ผมค่อยๆเปลี่ยนไปขนาดนี้

** **

มาแว้ววว

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น