ชะโดตัวโต
facebook-icon

เชิญพบกับภาคต่อของ 'พี่คิณ - ณิริณ' 'พี่ภาคย์ - ไออุ่น' ในเรื่อง 'HATE ME: บงการรัก' เรื่องราวของภัทธิรา ลูกสาวคนเดียวของพี่คิณ - ณิริณ และเป็นน้องสาวฝาแฝดของพี่ภาคย์กับการที่จะต้องจำใจแต่งงานกับ 'คิริน' เพื่อแลกกับชีวิตของภิชญ์น้องชายของเธอ ***โหวต เม้น ให้กำลังใจกันด้วยนะคะ***

HATE LOVE 32: [ปวัน ❤ กันตา] ขออยู่ข้างๆ 40%

ชื่อตอน : HATE LOVE 32: [ปวัน ❤ กันตา] ขออยู่ข้างๆ 40%

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.6k

ความคิดเห็น : 17

ปรับปรุงล่าสุด : 13 ก.พ. 2562 18:17 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
HATE LOVE 32: [ปวัน ❤ กันตา] ขออยู่ข้างๆ 40%
แบบอักษร

HATE LOVE 32: ขออยู่ข้างๆ​​


หลังจากที่เหตุการณ์ไฟไหม้บ้านของกันตาที่ถูกเผยแพร่ออกไปนั้น ทุกอย่างตอนนี้เหมือนพังทลายไปทั้งหมดสำหรับผู้หญิงตัวเล็กๆที่อาศัยอยู่กับแม่ตามลำพัง ตำรวจสรุปสาเหตุนั้นเกิดจากไฟฟ้าลัดวงจรซึ่งมันก็อาจจะเป็นไปได้เพราะบ้านหลังนี้ค่อนข้างเก่าและทรุดโทรมพอสมควร


เวรกรรมอะไรหนอ?...


บ้านนราวัฒน์...


ปวันอาสาพาสองแม่ลูกโดยเสนอให้มาพักที่บ้านของเขาก่อนเพื่อที่จะได้ช่วยกันหาวิธีแก้ไขกันต่อไป ​​กันตามองภาพข่าวบ้านของตัวเองที่เกิดไฟไหม้จนไม่เหลือซาก โชคยังดีที่มีคนช่วยกานดาออกมาและยังรักษาโกศใส่อัฐิกับรูปภาพของพ่อเธอได้ในสภาพสมบูรณ์ ปวันพาสองแม่ลูกมายังบ้านของเขาโดยที่คุณหญิงวิภาและท่านสุธนต่างยินดีที่จะต้อนรับพวกเธอ ด้วยความเจียมตัวกานดาและกันตาจึงขอไปอาศัยที่ห้องพักคนงานเสียดีกว่าจะมาอยู่ในบ้านหลังใหญ่ให้คนนินทาเอาได้


"ห้องพักคนงานที่นี่เต็มแล้วล่ะ พักที่นี่ก็ได้ ถ้าไม่สะดวกใจอยากช่วยงานในบ้านนี้ฉันก็ไม่ว่า" คุณหญิงวิภายิ้มด้วยความเอ็นดู


"เกรงใจค่ะ แค่ให้งานยัยกันย์ทำก็ไม่รู้จะตอบแทนยังไงแล้ว" กานดาพูดออกมาด้วยความเกรงใจและถ่อมตัว


"ไม่ต้องคิดอะไรมากเลยครับ เอาเป็นว่าอยู่ไปก่อนดีกว่าแล้วค่อยหาวิธีอื่นต่อไป" ปวันช่วยพูดเสริมอีกแรง "ยังไงกันย์ก็ยังทำงานกับผมอยู่นี่ครับ"


กันตามองหน้าแม่ของเธอแล้วยกมือไหว้ขอบคุณเจ้าของบ้าน "ขอบคุณค่ะ แต่หนู..."


"หนูเป็นเมียน้อย ก็บอกไปสิจ๊ะ" อัญชนากับสิรินเดินเข้ามาท่ามกลางความประหลาดใจของทุกคน "สวัสดีค่ะ เห็นผลงานของเอมแล้วใช่ไหมคะ?"


"ใครอนุญาตให้เธอสองคนแม่ลูกเข้ามาไม่ทราบ" น้ำเสียงของคุณหญิงวิภาจากที่อ่อนโยนนั้นเปลี่ยนเป็นแข็งกร้าวในทันที "และผลงานที่ว่ามันหมายถึงอะไร?"


"คุณเป็นคนเผาบ้านฉันหรอ?" กันตาแทรกขึ้นกลางวงสนทนา เธอจ้องไปที่ผู้หญิงสองคนที่มีท่าทีไม่สะทกสะท้านแต่กลับหัวเราะเยาะเย้ยเธอเสียอีก "ใช่ไหมคะ?"


"ถ้าใช่แล้วจะทำไม? ฉันกับลูกก็แค่จะให้แกได้รับบทเรียนเล็กๆน้อยว่าถ้าไม่เหลืออะไรเลยมันจะลำบากขนาดไหน แบบนี้ดีไหมคะคุณหญิง" สิรินส่งยิ้มกว้างแต่ก็ไม่เห็นจะมีใครยินดีที่จะมองเสียด้วยซ้ำ "อ่อ ที่มาก็เพราะว่าจะมาเยี่ยมค่ะ จะมาบอกว่าสบายดี พอเห็นทุกคนพานังเด็กนี่กับแม่มันเข้ามาในบ้านก็เลย...."


"ก็เลยจะมาบอกว่าผลงานชิ้นโบว์แดงเป็นอะไรใช่ไหมครับ?" ปวันยืนขึ้นแล้วเดินไปหยุดที่ตรงหน้าของอัญชนา "ผมไม่คิดเลยนะว่าเอมจะใจดำได้ขนาดนี้ ไม่กลัวกฏหมายบ้างหรอ? วางเพลิงโทษหนักมากนะเอม"


"กลัวหรอ? ถ้ากลัวแล้วเอมจะได้ออกมาแบบนี้หรือไงคะ? คุณนี่ยังโง่เหมือนเดิมเลยนะ หัดทำตัวให้ฉลาดแบบนังเด็กนั่นบ้างสิมันมองแป็บเดียวก็ยังรู้เลยว่าเป็นผลงานของเอม" อัญชนาโอนซองเอกสารให้กับปวันก่อนจะกระชับกระเป๋าสะพายให้แน่นขึ้น "เอมแค่จะเอาเอกสารของสินสมรสมาให้อ่านอีกครั้ง คุณยังจ่ายให้เอมไม่หมด เหลือที่ที่คุณซื้อหลังแต่งงานที่รังสิต เอมอยากได้ค่ะ...เซ็นยกให้เอมนะ"


"ชะเอม!!"


"ให้ไปเถอะ ของพวกนี้เราหาเมื่อไหร่ก็ได้" ท่านสุธนหมดความอดทนที่จะฟัง เขาบอกให้ปวันยอมสละที่ผืนนั้นเสียยังดีกว่าปล่อยให้สองแม่ลูกลอยหน้าลอยตาอยู่ในบ้านนี้อีก "อย่าไปเสียดายมันเลยปวัน ให้มันจบๆไปสักที จะได้ไม่ต้องเข้ามาวุ่นวายกับพวกเราอีก"


ปวันถอนหายใจแล้วมองเนื้อความในเอกสาร เขากำมันจนมือสั่นแล้วพยักหน้าตอบ "แต่ผมตั้งใจจะเอาไว้ทำ... ก็ได้ครับ" เขามองอดีตภรรยาด้วยความเย็นชา "ขอเวลาทำเรื่องอีกสองอาทิตย์ แล้วจะให้เลขาติดต่อไป อย่าคิดว่าเอมทำอะไรเอาไว้แล้วจะรอดไปได้อีกนะ เพราะตอนนี้ไม่ใช่แค่คุณภาคย์ที่อยากจะเอาเอมกลับไปเข้าคุก"


"ขอบคุณค่ะ เอมจะรอดู" อัญชนาพอใจกับคำตอบที่ได้ยิน เธอไหวไหล่เล็กน้อยหยิบกุญแจรถออกจากกระเป๋าสะพายใบหรู "ไปเถอะแม่ เอมจะได้ไปเลือกแบบบ้านของเรา"


ความวุ่นวายได้จบลงไปชั่วพริบตา ปวันแม้จะรู้สึกเสียดายกับที่ดินผืนนั้นที่เขาตั้งใจจะสร้างสาขาใหม่เพื่อรองรับธุรกิจที่กำลังจะเติบโต แต่ตอนนี้ต้องชะงักเอาไว้ก่อนและคงอีกนานกว่าจะเจอพื้นที่ที่ถูกใจแบบนี้อีก หลังจากที่จัดเตรียมที่พักและนำของกันตากับกานดาไปเก็บเรียบร้อยแล้ว เขาก็พากันตามาเดินชมรอบๆบริเวณบ้าน


"กันย์เป็นภาระของคุณหรือเปล่าคะ? ขอโทษที่หาเรื่องมาให้คุณวุ่นวายตลอดเลย" กันตาก้มหน้าลงด้วยความหนักใจ


ปวันกุมมือเธอเอาไว้แล้วส่งยิ้มอบอุ่นให้ "ไม่เป็นไรหรอกครับ ผมยินดีที่จะลำบากเพราะกันย์นะ เอาเป็นว่าวันนี้พักให้หายเหนื่อยก่อนแล้วพรุ่งนี้ผมจะพาไปดูซื้อพวกชุดนักศึกษากับอุปกรณ์การเรียน ใกล้เปิดเทอมแล้วนี่"


"ขอบคุณนะคะ" กันตาสบนัยตาเขาแล้วแสดงความสงสัยออกมา "ยังรักผู้หญิงคนนั้นอยู่หรอคะ?"


"เปล่า" เขาตอบกลับ "ผมแค่เคยหลงผิดไปที่คิดว่านั่นเป็นเพชรแท้ แต่จริงๆก็แค่ก้อนกรวดไม่มีค่าอะไรให้ผมรักเลยสักนิด แต่เพชรที่อยู่ตรงหน้าผมนี่สิที่ทำให้ผมได้รู้จักแยกแยะแล้วเจียรไนใหม่จนเจอว่าอันไหนคือเพชรน้ำดี"


"คุณปวันพูดอะไรคะ? กันย์ไม่เข้าใจ" ความหมายเป็นนัยทำเอากันตาเขินจนหน้าแดงไปหมด "ขอบคุณนะคะที่คุณไม่รังเกียจแม่และอยู่กับกันย์มาตลอด"


"ผมต่างหากที่ต้องขอบคุณ" เขาก้มลงจูบริมฝีปากอิ่มอย่างแผ่วเบา "ผมขออยู่ข้างๆกันย์แบบนี้นะ กันย์ไม่ต้องกลัวอะไรทั้งนั้น ทั้งกันย์และแม่จะต้องปลอดภัยจากคนใจร้ายแบบนั้นแน่นอน ผมขอเวลาหาหลักฐานก่อนเพราะคนอย่างชะเอมจะต้องเล่นให้จนมุมจะได้ไม่หาข้อแก้ตัวได้อีก"


____________________________________________ 40% ___________________________________________


หากเนื้อเรื่องดูยืดเยื้อไปต้องโทษด้วยนะคะ ไรท์พยายามเขียนตามพล็อตที่ไรท์วางไว้ตั้งแต่แรกอ่ะ ฮือๆ

ไรท์ไม่ได้เททุกเรื่องน๊าา คนที่ติดตามไรท์มาตั้งแต่แรกนี่จะรู้ดีมากว่าก่อนเรียนจบไรท์อัพทุกวันเลย

แต่ตอนนี้ไม่ไหวจริงๆ บางทีเขียนไปลบไปจนเพลีย ฮ่าๆ 

ปล.มีคนไปส่งข้อความดราม่าไปที่เพจเรื่อง E-Book เดี๋ยวมีโปรอีกค่ะ แต่ต้องรอก่อนสำหรับคนที่ไม่ทันรอบนี้

    ไรท์ไม่ได้ติดเหรียญนิยายเข้ามาอ่านในนี้ก่อนได้นะคะ

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น