LUN_LA

รักที่เริ่มจากการบังคับ เเต่ไหนไปๆมาๆขอบคุณถึงได้รู้สึกหวั่นไหวให้กับบีเอ็มได้กัน ติดต่มได้ใน...โคตรร้าย โคตรรักเลยจ้าา

ชื่อตอน : ​โคตรรัก💖 # 24

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 20.9k

ความคิดเห็น : 28

ปรับปรุงล่าสุด : 01 พ.ค. 2562 20:42 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
​โคตรรัก💖 # 24
แบบอักษร

โคตรรัก💕​ # 24

ผมยืนมองพี่ออกัสกับผู้ชายคนนั้นที่กำลังเดินขึ้นรถกันไป โดยมีผู้ชายอีกหลายคนที่ตอนเเรกออกมายืนรอบๆบริเวณนั้นก็พากันขึ้นรถเเล้วขับตามกันออกไปด้วย…


“พี่กัสต้องเป็นคนรวยมากเเน่ๆเลย”ผมพูดพึมพำกับตัวเองในขณะที่มองตามหลังรถยนต์คันหรูพวกนั้นออกไป


อืม ก็ชัดเจนอยู่เเล้วเเหละ ตั้งเเต่ผิวพรรณ เสื้อผ้าการเเต่งตัว เเละท่าทาง นิสัย


ดูยังไงก็ผู้ดีชัดๆ...


ผมละความสนใจจากรถยนต์พวกนั้นเเล้วเปลี่ยนมาเป็นหยิบมือถือขึ้นมานั่งเล่นรอเวลาที่ไอ้เอ็มจะมารับ...ผมนั่งรออยู่ตรงนั้นสักพัก ไอ้รถคันสีดำลูกรักของไอ้เอ็มก็ขับมาเทียบฟุตบาทด้านหน้าผม ก่อนที่ไอ้เจ้าของรถมันจะเปิดกระจกเเล้วเลิกคิ้วทักท้ายผม


“นั่งเอ๋อไรอยู่ ขึ้นรถดิเเมว”ดูเเมร่งกล่าวทักทาย-^-

“เเมวพ่อง!”เเล้วก็ กูไม่ได้เอ๋อ!


อยากจะตะโกนใส่หน้ามันไปเเบบนั้น เเต่ทำได้เเค่เดินมาเปิดประตูรถเเล้วตามขึ้นมานั่งเเทน...มึงจะลงมาต้อนรับกูเเบบที่คนนั้นเขาทำกับพี่กัสบ้างไม่ได้เชียว หรือถ้าไม่ทำมึงช่วยทักทายก็ดีๆก็ไม่ได้เลย  ฮ้วย!!


“ที่ตอนนี้ละไม่ยอมเป็นเเมว ตอนดึกๆล่ะร้องเหมียวๆ”

“เหมียวก็เหี้ยเเล้วไอ้หมา!!” -\-

“หึๆ คาดเข็มขัดด้วย กูไม่ได้เอาเป๋าตังค์มา เจอพ่อมึงกูไม่มีจ่ายนะ”

“-*-”ทำยังกะถ้าเจอตำรวจ มึงจะไม่ต้องจ่ายเเหละไอ้สัส รถก็เเต่ง ท่อก็ดัง ใบขับขี่ก็ไม่พก


ด...เดี๋ยวนะ…


“มึงไม่ได้เอาเป๋าตังค์มา?”ผมหันไปเลิกคิ้วทำหน้ามุ่ยใส่มัน..

“เออ”

“....!!”ก็ไหนว่าจะพาไปกินบิงซูไง! ไอ้หมานี้ ยังไม่ทันข้ามวันมึงก็ลืมสัญญากับกูเเล้วเหรอ!

“อะไร หน้าเป็นตูด”

“...เปล่า!!”ผมพูดกระเเทกเสียงดังๆใส่มัน เเล้วหันหน้าหนีมันออกไปด้านนอกทันที


ไอ้หมาบ้า! เรื่องของกูมันไม่อยู่ในหัวมึงมั้งหรือไง...ไอ้...ไอ้ฮัสกี้งี่เง่า : (


“หึหึ...กูล้อเล่น..นี่ไงเป๋าตังค์”มันเอื้อมมือมาขยี้หัวผมเเรงๆก่อนจะใช้มือข้างนั้นล้วงหยิบกระเป๋าตังค์ของมันโยนมาไว้บนตักของผม

“....”

“วันนี้กระเป๋าป๊าหนามากนะจ๊ะอิหนู”


ผมถึงกับต้องเบะปากให้กับท่าทางกวนตีนของมัน ก่อนจะทำเป็นไม่สนใจ เเล้วหยิบมือถือของตัวเองขึ้นมาเล่นรอเวลาไปพลางๆ  ได้ยินเสียงมันหัวเราะเบาๆ ก่อนจะหันกลับไปตั้งใจขับรถต่อ


“มึงลงไปจองโต๊ะเลย กูเอารถไปจอดก่อน”มันพูดขึ้นมา หลังจากที่เลี้ยวรถเข้ามาจอดตรงหน้าร้าน

“อาเค”ผมหันไปรับปากมันก่อนจะเดินลงจากรถมา เเล้วเดินเข้ามาภายในร้าน เหลือบเห็นไอ้เอ็มมันเลี้ยวรถไปอีกทางเพื่อหาที่จอด

“ด้านในมีโต๊ะว่างค่ะ^^”


พนักงานคนหนึ่งพูดกับผม เธอส่งยิ้มมาให้ผม ก่อนจะเดินนำไปยังโต๊ะว่างที่เธอหมายถึง


“จะรับอะไรดีคะ”พอเห็นผมนั่งโต๊ะเเล้ว เธอก็เดินถือเมนูเข้ามาหา เเละเป็นจังหวะเดียวกับที่ไอ้บีเอ็มมันเดินตามเข้ามาในร้านด้วย

“สั่งหรือยัง”

“ยังๆ กูกำลังเลือก มึงอยากกินอะไรไหม”เอ็มมันเดินมานั่งลงตรงเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามกับผม

“เมนูเเนะนำวันนี้คือบิงซูสตอเบอรี่สดๆจากไร่เลยค่ะ  สนใจไหมคะ^^”


พนักงานคนนั้นพูดเเทรกขึ้นมา ผมเเอบเห็นสายตาที่เธอหันไปมองไอ้เอ็มเเล้วตีนกระตุกนิดหน่อย ไม่รู้ว่าผมคิดมากไปเองหรือเธอกำลังอ่อยไอ้เอ็มจริงๆกันเเน่!


รู้งี้ให้มันไปร้านพี่เเทนเสียก็ดี เเมร่ง!!


“จะกินไร”ไอ้เอ็มมันเมินคำถามของพนักงานสาวคนนั้น เเล้วหันมามองกดดันให้ผมสั่งเมนูสักที

“กูไม่ชอบสตอ!...เบอรี่ เอาเป็น บิงซูช็อคโกเเลต กับกีวี่อิตาเลี่ยนโซดา​ 2 เเก้ว”ผมเหลือบไปมองพนักงานคนนั้นอย่างไม่ค่อยพอใจเท่าไรนักที่เธอยังคงมองไอ้เอ็มอยู่เเบบนั้น


จะมองไอ้เอ็มทำไมหนักหนาว่ะ!!


“...เเล้วทางนี้ล่ะคะ จะรับอะไร”เธอจดสิ่งที่ผมสั่งไป ก่อนจะก้มลงมานิดหน่อย เเล้วพูดถามไอ้เอ็มมันอีกครั้ง


ปึง!


“ไปสักที!”ผมตบโต๊ะเเรงๆจนเกิดเสียง ก่อนจะพูดบอกเธอคนนั้นเสียงเเข็ง มองเธอด้วยสายตาขวางๆ เเสดงออกชัดเจนว่าผมกำลังไม่พอใจท่าทีของเธอ

“เอ่อ...ค่ะ..รอสักครู่นะคะ”เธอทำหน้าเลิ่กลั่กก่อนจะรีบเก็บสมุดเมนูเเล้วเดินออกไป


จะมากินของหวานให้อารมณ์ดีสักหน่อย เจอเเบบนี้หงุดหงิดหนักกว่าเดิมเสียอีก...คราวหลังจะไม่มาร้านนี้เเล้ว


...สั่งเเบนตลอดชีวิตเลย ฮึ่ย!!


“จะมาเอง เเล้วมานั่งหน้าบูดเเบบนี้ทำไมเนี่ย”

“ก็ใครจะรู้ว่ามาเเล้ว จะมีคนมามองมึงขนาดนี้เล่า มองเหมือนจะเเดกมึงเข้าไปอยู่เเล้ว”

“หึหึ...กูไม่ชอบอะไรที่ได้มาง่ายๆหรอกน่า...ต้องพยศเเบบมึงต่างหาก...ถึงจะสเป็คกู”เอ็มมันพูดออกมาเรียบๆเหมือนไม่ได้ใส่ใจคำพูดของตัวเองเท่าไร ก่อนจะกระตุกยิ้มออกมานิดๆ

"ก็เเล้วถ้ามีคนที่พยศใส่มึงพอๆกับกูล่ะ มึงก็จะเอางี้เหรอ!"

"งั้นเอาใหม่...ถ้าไม่ใช่มึง กูก็ไม่เอา โอเคไหมเเมว"มันพูดออกมาพร้อมรอยยิ้มที่มุมปาก

"เออ! ให้มันจริงเเล้วกัน"


.....


“ฮ่าา..~”ผมเดินออกจากร้านมาพร้อมๆกับไอ้เอ็ม  อารมณ์ดีขึ้นมาหน่อยเเล้วพอได้กินของหวานอร่อยๆเเบบนี้

“อร่อยไหม”

“มากก”ผมลากเสียงยาวๆ ทำหน้าจริงจังเพื่อยืนยันคำตอบของตัวเอง


เสียดาย...จะไม่ได้เข้าร้านนี้อีกเเล้ว


“เออ คราวหลังเดียวพามาอีก”

“ไม่เอา!”

“ทำไม อร่อยไม่ใช่หรอกไง?”ไอ้เอ็มมันเลิกคิ้ว ทำหน้าสงสัยใส่ผม

“อร่อยมันก็ใช่ เเต่พนักงานทำตัวไม่น่าประทับใจกูเลยสั่งเเบน...กูจะเเบนตลอดชีวิตด้วย เเล้วกูก็จะบอกคนโน้นคนนี้ไม่ให้มากิน เอาให้เจ๋งไปเลย!”

“ได้เหรอว่ะ?”มันพูดขำๆ เเล้วยกมือมายีหัวผมเบาๆ ก่อนจะเปลี่ยนเป็นดึงผมเข้าไปโอบรอบคอเอาไว้เเทน

“ได้ดิ! กล้ามามองของกูได้ไงว่ะ!”

“ของมึงเหรอ อะไรล่ะ?”

“ก็มึงไง!!”


เอ่อ...ไอ้เหี้ยเอ็ม! มันเเกล้งผมอีกเเล้ว เเมร่งรู้ว่าเวลาผมหงุดหงิดเเล้วจะปากไวไง…ได้ทีเลยนะมึง!!


“พูดจาดี ป๊ามีรางวัลนะจ๊ะหนู...ฟอด”มันจับหน้าผมให้หันไปหาก่อนจะกดจมูกลงมาหอมเเก้มผมเเรงๆ


ไอ้บ้า! คนเยอะเเยะ!!...ถ้าจะทำ ก็กลับไปทำที่บ้านสิว่ะ >///<


….21:45 น.


หลังจากกลับมาถึง ผมก็อาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าเเล้วก็มาหมกตัวนั่งทำงานอยู่ในห้องทำงานของไอ้เอ็มเนี่ยเเหละ  ส่วนไอ้เอ็มที่โดนผมยึดโต๊ะทำงานของมันไปก็เดินไปนั่งทำงานของมันอยู่ที่โซฟาเเทน


“ลุกมากินข้าวเย็นก่อน เเล้วค่อยกลับไปทำ”

“เเป๊ปๆ ขอทำตรงนี้ให้เสร็จก่อน”

“จะ 4 ทุ่มเเล้ว มึงยังไม่ได้กินข้าวเลย เดี๋ยวก็เป็นโรคกระเพาะก่อนจะได้ส่งงานพอดี  เร็วลุกมา!”มันพูดเสียงดุจนผมต้องยอมกดเซพงานเเล้วรีบลุกเดินมานั่งกับมันที่โซฟา

“มึงก็ยังไม่ได้กินเหรอ?”ผมถามเมื่อเห็นว่าบนโต๊ะเล็กๆที่เข้าชุดกับโซฟาของมันมีจานข้าวอยู่ 2 จาน

“ก็รอมึงไง” รู้สึกผิดเลยไหมเนี่ย-*-


พอมันพูดเเบบนั้นผมเลยต้องรีบตักข้าวกินเลย ตัวผมยังไม่ค่อยหิวหรอกเพราะก็กินโน้นกินนี้ลองท้องไปบ้างเเล้ว เเต่ไอ้เอ็มนะไม่เเน่ เพราะตั้งเเต่ไปกินบิงซูกับผมเมื่อตอนบ่าย ก็ยังไม่เห็นเเมร่งกินอะไรอีกเลยตั้งเเต่นั้นมาอะ…


“เอ็ม...กูไม่กินหน่อไม้เปรี้ยวอะ กลิ่นมันเเรงกูไม่ชอบ”

“ตักมาให้กู”มันพูดเเล้วเลื่อนจานของมันมาใกล้จานของผม ผมก็จัดการตักหน่อไม้เปรี้ยวในจานของตัวเองใส่จานของมันไป  เเล้วพวกเราก็นั่งกินข้าวกันต่อ


ติ้ง!


เสียงมือถือของผมดังขึ้นมาเรียกสายตาทั้งของผมเเละไอ้เอ็มให้หันไปมอง เเล้วก็เป็นผมเองที่ลุกเดินกลับไปที่โต๊ะทำงานเเล้วหยิบมือถือขึ้นมากดเปิดดู ถึงรู้ว่าเป็นพี่ออกัสที่ทักมา


P’KAS : คุณนอนหรือยัง ขอโทษนะที่พี่ทักมาดึกๆ เเต่พอจะคุยได้ไหม

KOBKUN : คุยได้ครับๆ พี่กัสมีอะไรอะ

P’KAS : ตรงนี้ทำยังไงเหรอ (เเนบรูปงานที่ตัวเองไม่เข้าใจ)

KOBKUN : มันทำอย่างนี้พี่….


ผมอธิบายวิธีการตรงที่พี่กัสถามให้เขาฟัง พยายายมอธิบายให้ละเอียดที่สุดเพื่อให้พี่กัสเข้าใจ เลยใช้เวลานานหน่อย พอดูเหมือนว่าพี่กัสจะเข้าใจเเล้ว ผมก็วางมือถือลงที่เดิมเเล้วเดินกลับมาหาไอ้เอ็มที่นั่งมองผมยืนกดโทรศัพท์อยู่


“ใคร? ทำไมต้องยิ้ม ทำไมต้องทักมาดึกๆ?”มันถามผมด้วยใบหน้านิ่งๆ

“เพื่อนที่มอ เขาทักมาถามงาน”

“....”

“เขาชื่อพี่ออกัส เป็นเพื่อนของกู..เเละที่สำคัญ...เขามีเเฟนเเล้ว วันนี้เเฟนเขาก็มารับ ก่อนที่มึงจะมารับกูเเป๊ปเดี๋ยวเอง”พอเห็นมันทำหน้านิ่งๆ ก็อดไม่ได้ที่จะต้องรีบอธิบายให้มันเข้าใจ เพราะไม่อยากให้มันรู้สึกไม่ดีเเละไม่สบายใจ

“กินข้าว”เเล้วมันก็เปลี่ยนเรื่องไป เเต่ก็ยังดูตึงๆอยู่จนผมต้องทักมันอีกครั้ง

“...เป็นไรอะ?”ผมหรี่ตาทำตาเล็กตาน้อยใส่มันอย่างจับพิรูจน์

“เปล่า”มันพูดเเค่นั้นเเล้วมันก็เงียบไปผมกลับไปนั่งลงข้างๆเเล้วหันไปมองหน้ามันเหมือนตั้งคำถามว่าเป็นอะไร…


หงุดหงิดอะไรกูเปล่าเนี่ย??


“..เอ็ม...เป็นไรอะ..พูดดิ”

"....."

"อย่าเงียบดิ ไม่พอใจอะไรบอกกู กูจะพยายามปรับให้"

“...มึงไม่ต้องปรับอะไรทั้งนั้นเเหละ...เเต่ถ้าไม่จำเป็นอย่าคุยมาก เเมร่งอยู่กับมึงมาเกือบทั้งวันเเล้วยังจะมาขโมยเวลาของกูอีก”มันบ่นอุบ ทำหน้าเซ็งๆใส่ผม


อยู่กับผมมาเกือบทั้งวัน? ขโมยเวลาของมัน?


อย่างบอกนะว่าเเมร่ง…


“หึงเหรอ”

“ก็เออดิ ถึงเเมร่งจะไม่มีอะไรก็เถอะ เเต่นี้เวลาของกูห้ามยุ่ง!”

“....มึงก็บ้า ก็คุยเรื่องงานเปล่าว่ะ-///-“เเล้วทำไมต้องมาใจเต้นกับท่าทางงอเเงของไอ้หมาตัวโตเเบบนี้ด้วยเนี่ย

“กูถึงบอกไงว่า ไม่จำเป็นอย่าคุย”

“เออๆ ไม่คุยเเล้ว...กินต่อเนอะ”


ผมยิ้มออกมาบางๆ เมื่อเห็นว่าใบหน้าตึงๆของมันในตอนเเรกเริ่มดีขึ้นเเล้ว ผมเลยตักข้าวในจานของตัวเองขึ้นไปจ่อปากไอ้เอ็มมันเอาไว้อย่าเอาใจ มันเลยมองหน้าผมนิ่งๆเเล้วเลิกคิ้วถาม


“อะไร?”

“อ้ามสิ...อ้าม~”ผมพูดพร้อมๆกับทำท่าอ้าปากไปด้วย มันเลยยอมอ้าปากตาม เเล้วปล่อยให้ผมป้อนข้าวมันไปหนึ่งคำ ก่อนจะอมยิ้มเมื่อเห็นว่ามันเเอบหัวเราะเบาๆ


อารมณ์ดีขึ้นเเล้วสิน่า…


...ที่เมื่อกี้ล่ะ ทำตัวเป็นหมาขี้อิจฉาไปได้^^



BY : ลั้น ลา


ความคิดเห็น