อักษรามณี

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 4 แด่เชลยด้วยหนี้แค้น

ชื่อตอน : บทที่ 4 แด่เชลยด้วยหนี้แค้น

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ชีวิต/ดราม่า

คนเข้าชมทั้งหมด : 262

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 07 ก.พ. 2562 21:56 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 4 แด่เชลยด้วยหนี้แค้น
แบบอักษร

บทที่ 4 แด่เชลยด้วยหนี้แค้น

ใต้ผ้าห่มผืนใหญ่ในยามใกล้รุ่งบุษราคัมยังคงนอนลืมตาดูเดือนดาวบนท้องฟ้าสีเทาสว่างผ่านกระจกบานใหญ่เพราะทำอย่างไรก็ข่มตาหลับไม่ลง เกือบสัปดาห์แล้วที่เจ้าของเกาะทิ้งเธอไว้ที่นี่ เกาะไดโอนีที่ชื่อแสนน่ารักทว่าน่ากลัวหนักหนา

ฮอฟมันน์ไม่ติดต่อกลับมาเลยแม้แต่บอดี้การ์ดของเขาก็นิ่งเฉยจนน่าใจหาย ทั้งเจเรมีและริชาร์ดยังคงทำหน้าที่ของตัวเองอย่างดี พวกเขาดูแลเธอตามคำสั่งของเจ้านายไม่บกพร่อง และบางทีก็ออกจะดีมากเกินไปด้วยซ้ำเพราะไม่ว่าหญิงสาวจะกระดิกตัวไปไหนพวกบอดี้การ์ดตัวใหญ่ก็จะตามดูไม่ให้คลาดสายตา

 เธอก็แค่อยากรู้ว่าตอนนี้มารดาของฮอฟมันน์จะเป็นอย่างไรบ้าง บุษราคัมคิดทบทวนในช่วงเวลาหลายวันที่เขาไม่อยู่ทั้งตริตรองดีแล้วว่าเธออยากจะขอสงบศึกหากเขากลับมา พี่สาวของเธอทำผิดไว้มากจริง ๆ แม้จะไม่ได้พบหน้ากันเป็นเวลาเกือบสองปีแต่เธอก็รู้ดีว่าอัญมณีไม่เคยเปลี่ยนนิสัย ทั้งทะเยอทะยาน อยากได้และไม่แคร์ใคร จนตอนนี้เป็นต้นเหตุให้ครอบครัวของฮอฟมันน์ต้องแตกสลายซ้ำร้ายแม่เขายังคิดฆ่าตัวตายเพราะความผิดหวัง

แม็กซ์...ฉันอยากขอโทษคุณแทนพี่สาวของฉัน

หญิงสาวนิ่งนึกในใจก่อนจะผล็อยหลับไปกระทั่งได้ยินเสียงบานประตูถูกเปิดเข้ามา สัญชาติญาณที่ยังคงไม่ไว้ใจและระแวดระวังภัยกระตุ้นเตือนร่างกายให้ลืมตาตื่น ใต้แสงไฟสลัวบุษราคัมมองเห็นร่างสูงใหญ่ของใครคนนั้นซึ่งมันทำให้เธอรีบผุดลุกขึ้นนั่งแต่กลับลืมระมัดระวังว่าตัวเองยังอยู่ในชุดนอนบางเบา

“แม็กซ์...”

ร่างแน่งน้อยเรียก เขา ที่ยังคงยืนนิ่งขณะค่อย ๆ เคลื่อนกายลงจากเตียง

“แม็กซ์...คุณเพิ่งมาถึงหรือคะ แม่ของคุณล่ะคะ...ท่านเป็นยังไงบ้าง?”

บุษราคัมถามออกไปด้วยความเป็นห่วง แต่แล้วร่างสูงใหญ่ก็ก้าวเข้ามาใกล้พร้อมใบหน้าถมึงทึง

“ที่คุณถามนี่เป็นเพราะห่วงจริง ๆ หรืออยากจะสมน้ำหน้ากันแน่!”

“แม็กซ์!”

 ร่างเล็กถอยกรูดไปจนชิดผนังเมื่อฮอฟมันน์ก้าวพรวดเดียวเข้ามาถึงตัวและจับไหล่บางกดไว้แน่น หน้าตาเขาเหมือนจะเอาเรื่องแต่อะไรก็ไม่น่าตกใจเท่ากลิ่นแอลกอฮอล์ที่กำจายมาจากร่างสูง

“นี่คุณเมาหรือคะ แม็กซ์...ถ้าไม่ไหวก็กลับไปนอนก่อนเถอะค่ะ”

“ผมยังสติดีอยู่ บีน่า!”

ฮอฟมันน์แทรกขึ้นทันควันแต่ลักษณะท่าทางนั้นสวนทางกับคำพูด บุษราคัมเริ่มหวาดกลัวขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้ แม้เธอจะเพิ่งเคยพบและสัมผัสเขาเพียงครั้งหากก็ยังจดจำได้ว่าอดีตนาวิกโยธินผู้นี้น่าหวั่นหวาดแค่ไหน

“แม็กซ์...ฉันเป็นห่วงแม่ของคุณจริง ๆ นะคะ ตอนนี้ฉันรู้แล้วว่าพี่สาวฉันทำอะไรไว้กับคุณบ้าง ฉันแค่อยากจะ...”

“บอกใช่มั้ยว่าสมเพช! หรือสงสารคนโง่ที่คิดฆ่าตัวตายอย่างแม่ผม!”

“เราพูดกันดี ๆ เถอะค่ะ แม็กซ์...รู้ตัวไหมคะว่าคุณน่ะเมามาก”

บุษราคัมเอามือยันหน้าอกกว้างไว้เมื่อร่างสูงใหญ่ดันตัวเข้าไปจนชิด ยิ่งอยู่ใกล้หญิงสาวก็ยิ่งได้กลิ่นแอลกอฮอล์แรงขึ้นจนแสบจมูก

“ผมไม่ได้เมา! เบียร์แค่สิบกระป๋องไม่ระคายคอผมหรอก”

“แต่ตอนนี้เราคุยกันไม่รู้เรื่องนะคะ แม็กซ์ ขนาดฉันถามดี ๆ  คุณก็ยังมาหาว่าฉันสมน้ำหน้าคุณ”

“หรือไม่จริง! รู้ไว้ด้วยว่าแม่ผมกินยากล่อมประสาทเข้าไปเกินขนาดจนเกือบเอาชีวิตไม่รอดในขณะที่พี่สาวคุณระเริงสุขอยู่กับพ่อของผมที่เขาไม่สนใจใยดีอะไรเลย!”

“พี่อิง...”

ร่างเล็กเผลอครางชื่อพี่สาวออกมาทว่าท่าทีเหมือนสำนึกผิดกลับยิ่งจุดเชื้อไฟผลาญหัวใจของชายหนุ่ม เขาแทบไม่รู้สึกตัวว่าเพลิงพิโรธที่กำลังระบิดออกนั้นส่วนหนึ่งก็มาจากน้ำเมาดีกรีต่ำที่เขาสาดเข้าปากแทบจะตลอดเวลาก่อนกลับมาถึง

“แม็กซ์...อ๊ะ!”

บุษราคัมอ้าปากจะพูดทว่าถูกกระชากลงไปนอนอยู่ใต้ร่างสูงใหญ่บนเตียง รอบ ๆ นัยน์ตาสีน้ำเงินเข้มเป็นรอยแดงก่ำและนั่นยิ่งทำให้หญิงสาวหวาดหวั่นด้วยเขากำลังขาดสติ

“แม็กซ์...คุณจะทำอะไร ปล่อยฉันนะ!”

“ไม่ปล่อย!”

ฮอฟมันน์คำรามเสียงดังก่อนจะฝังจมูกลงบนซอกคอขาวผ่องอย่างบ้าคลั่ง หญิงสาวทั้งทุบด้วยกำปั้นและพยายามยกเข่าเบียดท่อนขาใหญ่ออกไปให้พ้นแต่พละกำลังอันน้อยนิดไม่อาจต้านทานคนบ้าระห่ำอย่างเขาได้ นี่มันเกิดอะไรขึ้น...เขาไปจากเกาะนี้ไม่ถึงสิบวันพอกลับมาก็กลายร่างเป็นซาตานป่าเถื่อนยิ่งกว่าครั้งแรกที่ได้พบ

“หยุดดิ้นเดี๋ยวนี้นะ บีน่า!...ผมบอกให้คุณหยุดดิ้น!”

ฮอฟมันน์ออกคำสั่งทันทีที่ถออนใบหน้าสากระคายออกมาจากซอกคอระหง แต่ยังกดไหล่บางของร่างเล็กที่หยุดตัวเองลงทว่าอกอิ่มภายใต้บชุดนอนบางเบายังหอบสะท้อนทั้งเรียวปากสั่นระริกและนัยน์ตาสีน้ำตาลเบิกกว้างราวกับกลัวสุดชีวิต ชายหนุ่มเหยียดริมฝีปากออก ดวงตาคู่นั้นอาบด้วยความคั่งแค้นจนขุ่นคลั่ก

“คุณกลัวหรือ...จริงสินะ เราเพิ่งพบกันแค่ครั้งเดียว ทีนี่เริ่มจะรู้จักผมดีหรือยังล่ะ บีน่า!”

“ฉันไม่ได้อยากรู้จักคุณ! คนเลว คุณเอาฉันมาขังไว้แล้วยังจะทำอะไรฉันอีก!”

“ทำอะไรอย่างนั้นหรือ?”

ชายหนุ่มทวนคำนั้นก่อนจะโน้มใบหน้าคร้ามเข้มลงไปเพื่อลากลิ้นร้อนไปตามขมับเปียกชื้นของร่างอรชรที่หลับตาพร้อมทั้งเบือนหน้าหลบ

“มองหน้าผม...บีน่า!”

ฮอฟมันน์ยังคงออกคำสั่งขณะบุษราคัมค่อย ๆ ลืมตารื้นน้ำและทำตามบัญชานั้น

“ก่อนมาที่นี่ผมไปหาพ่อที่เบเวอลี่ ฮิลล์ ผมพบจูเวล เธอดูไม่แตกต่างจากคุณสักเท่าไหร่ ทั้งรูปร่าง หน้าตา และผมก็เดาเอาว่าอีกอย่างที่คงไม่ต่างกันก็คือนิสัยร่านผู้ชาย!”

“คุณตัดสินอะไรแค่สิ่งที่ตาเห็นหรือคะ แม็กซ์...คุณผ่านการฝึกจนถึงขนาดเป็นซีลทีมซิกซ์แต่กลับไม่รู้จักใช้วิจารณญาณตัดสินคนอื่น!”

“ผมมองอะไรไม่เคยผิด! การตัดสินใจของผมไม่เคยพลาดแม้แต่หนเดียว เหมือนคุณที่คงผ่านผู้ชายมาไม่รู้เท่าไหร่ก่อนมาเจอคู่หมั้นคนนี้!”

“อุ๊ย!”

 บุษราคัมครางสียงแหบเมื่อฮอฟมันน์ดึงมือเรียวบางข้างซ้ายขึ้นมากุมไว้แน่น ประกายบนเรือนแหวนทองเหลืองยังคงวาววามในชั่วยามที่โลกทั้งโลกราวจมหายไปในหลุมมืด หญิงสาวเพียรเก็บกลั้นความเจ็บปวดเอาไว้กับคำถากถางท้าทายจากผู้ชายที่มองเธอแค่เศษธุลี

“ฉันจะมีใครสักกี่คนมาก่อนมันก็เรื่องของฉัน แต่ที่แน่ ๆ ผู้ชายพวกนั้นไม่ได้ป่าเถื่อนอย่างคุณ รู้ไว้ด้วยว่าฉันเกลียด ฉันขยะแขยงคุณเป็นที่สุด!”

“คุณพูดว่ายังไงนะ บีน่า!”

“ฉันบอกว่าฉันเกลียดคุณ ขยะแขยงคนเถื่อนยิ่งกว่าสัตว์ป่าอย่างคุณจะแย่อยู่แล้ว!”

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น