Badberry

ขอบคุณที่กดเข้ามานะคะ

ชื่อตอน : Part 35 : การเจรจา

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 16.4k

ความคิดเห็น : 9

ปรับปรุงล่าสุด : 07 ก.พ. 2562 21:51 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Part 35 : การเจรจา
แบบอักษร

รถยนต์หรูคันใหญ่ขับเข้าไปจอดเทียบหน้าโรงแรมชื่อดังอย่างชำนาญ ชายหนุ่มแต่งตัวสุภาพตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้ารีบเดินเข้ามาอย่างนอบน้อมเปิดประตูให้ธาวินที่ส่งรีโมทให้เขาอย่างรู้งาน ก่อนจะเดินอ้อมไปเปิดประตูให้คนตัวเล็กที่นั่งอยู่อีกฝั่ง

“เดี๋ยว! แต่งตัวให้เรียบร้อยก่อน” แทนไทจับกระดุมเสื้อของธาวินกลัดเข้าที่ จัดชายเสื้อเชิ้ตที่หลุดรุ่ยสอดเข้าขอบกางเกงจนเรียบร้อย คนตัวสูงยืนนิ่งให้คนตัวเล็กจัดระเบียบเสื้อผ้าให้ตัวเอง ปลายผมนุ่มสลวยพริ้วไหวอยู่ใต้คางทำธาวินรู้สึกจั๊กจี้ขึ้นมา ปลายจมูกโด่งก้มลงแอบสูดกลิ่นหอมจากแชมพูของคนตัวเล็กเบา ๆ

“ทำอะไร?” แทนไททำตาดุถามเสียงเข้ม เป็นเด็กเป็นเล็กมาเล่นหัวผู้ใหญ่ได้ยังไงวะ?

“เปล่าครับ” คนตัวสูงมองไปรอบ ๆ ล็อบบี้โรงแรมทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้กับสิ่งที่แทนไทถาม

“เอาล่ะ! เรียบร้อยแล้ว” แทนไทตบที่อกแกร่งเบา ๆ อย่างพอใจรอยยิ้มเล็ก ๆ ผุดขึ้นที่มุมปาก ผู้ชายคนนี้ยิ้มแล้วดูน่ารักชะมัด..ธาวินที่แอบมองอยู่เผลอคิดขึ้นมาในใจ

แทนไทรู้สึกถึงสายตาของธาวินที่จ้องมองตัวเองเขารีบลดมือลงอย่างเก้อเขินตีมาดขรึมทำสีหน้าให้เป็นปกติ “ปะ..ไปกันได้แล้ว” เขาพยามพูดด้วยน้ำเสียงปกติ แต่ภายใต้ใบหน้าเรียบเฉยธาวินกลับสังเกตเห็นใบหูแดงฉ่าด้วยความอายของแทนไท

“เชิญทางนี้เลยครับ” ชายหนุ่มในชุดสูทสีดำโค้งตัวผายมือบอกทางให้แทนไทที่สวมเสื้อเชิ้ตสีเข้มที่ตัดเย็บอย่างดีกับธาวินที่สวมชุดนักศึกษาอย่างเรียบร้อย เขาเดินนำทางทั้งสองคนไปตามทางเดินยาวที่ปูพรมสีน้ำเงินเข้มตัดด้วยลวดลายสีทองสวยงามไปยังห้องส่วนตัวที่จองไว้สำหรับเจรจาธุรกิจ

“อย่าทำให้ผมขายหน้าล่ะ” แทนไปหันไปพูดเบา ๆ กับธาวินก่อนผลักประตูบานใหญ่เข้าไปในห้อง

“คุณแทนไท สวัสดีครับ” โชคชัย ชายวัยกลางคนผู้ที่ได้ชื่อว่าเป็นมือขวาของ PY ด้วยเล่ห์เหลี่ยมที่ไม่แพ้ใครในบริษัทลุกขึ้นยืนพร้อมกับชายหนุ่มอีกสามคนเพื่อต้อนรับแทนไทที่เดินเข้ามาภายในห้องพร้อมกับธาวิน เขายื่นมือมาจับมือเล็กเพื่อเป็นการทักทายตามมารยาท ยกเว้นชายหนุ่มที่นั่งอย่างวางท่าอยู่หัวโต๊ะ เขาจ้องมองแทนไทด้วยสายตาที่น่าขนลุก

“จริงสิ! ผมขอแนะนำคุณพีรวัส ลูกชายคนโตของคุณพิสุทธิ์ เขาจะมาดูแลเรื่องการซื้อขายที่ดินของพีวายทั้งหมดครับ”

“สวัสดีครับ..ต้องขอโทษด้วยนะครับที่นัดมาในเวลาแบบนี้” ชายหนุ่มลุกขึ้นยืนอย่างวางท่ายื่นฝ่ามือใหญ่เพื่อทักทายกับแทนไท ปลายนิ้วหยาบเขี่ยเข้าที่ฝ่ามือบางก่อนบีบคลึงอย่างไร้มารยาท จนคนตัวเล็กต้องชักมือกลับดวงตากลมจ้องมองอย่างเอาเรื่อง เขายกยิ้มเจ้าเลห์ที่มุมปาก สายตาที่ชำเลืองมองแทนไทแฝงไปด้วยเจตนาไม่บริสุทธิ์

“ไม่เป็นไรครับ” คนตัวเล็กยิ้มบางตามมารยาท

“แล้วคุณภูริไม่มาด้วยหรือครับ?” ชายวัยกลางคนถามถึงผู้ช่วยหนุ่มคนเก่งผู้ที่เป็นกระดูกชิ้นใหญ่สำหรับพวกเขา

“ภูริติดประชุมไม่สะดวกมานะครับ” แทนไทมองตามสายตาของชายวัยกลางคนที่มองไปที่ธาวิน

“เอ่อ..คุณคนนี้คือ...?” ชายวัยกลางคนผายมือไปที่ธาวินด้วยสายตาหลุกหลิก

“นี่ธาวินผู้ช่วยผมอีกคนมาแทนภูริน่ะ” แทนไทแนะนำธาวินให้กลุ่มคนที่อยู่ภายในห้องรู้จักในฐานะผู้ช่วยของเขา ทำคนอายุน้อยกว่าวางตัวไม่ถูกเลยทีเดียว

“อย่ามัวแต่ยืนคุยอยู่เลย..เชิญคุณแทนไทนั่งก่อนครับ” โชคชัยผายมืออย่างกุลีกุจอ

“เชิญครับ” พีรวัสผายมือยกยิ้มอย่างน่าขยะแขยง

ชายหนุ่มที่เชิญแทนไทมาเจรจาเรื่องที่ดินนั่งอยู่หัวโต๊ะอย่างวางอำนาจ แทนไทนั่งติดกับเขาโดยมีธาวินนั่งอยู่ข้าง ๆ โชคชัยและลูกน้องอีกสามคนนั่งอยู่ตรงข้ามกับพวกเขา

การเจรจาเรื่องที่ดินในวันนี้เป็นเพียงข้ออ้างของพีรวัสที่อยากจะมาพบแทนไท เขาได้ยินข่าวลือเกี่ยวกับคนตัวเล็กที่ขึ้นชื่อในเรื่องหน้าตาและความสามารถในการทำงานที่ไม่แพ้ยักษ์ร้ายอย่างทศกัณฐ์

การพูดคุยฟังแล้วช่างดูไร้สาระ ธาวินทายาทนักธุรกิจหลายพันล้านฟังแล้วยังรู้สึกเสียเวลาที่ต้องมานั่งฟังเรื่องที่โชคชัยและพีรวัสพูด โดยเฉพาะพีรวัสที่คอยแต่จะพูดจาแทะโลมใส่แทนไทเป็นส่วนใหญ่โดยมีโชคชัยและลูกน้องคอยพูดสนับสนุน คนอายุน้อยกว่าแอบชำเลืองมองคนตัวเล็กที่สามารถเก็บอารมณ์ขุ่นข้องโมโหได้อย่างสนิท นี่เขาทนได้ยังไงวะ? ช่างแตกต่างกับตอนที่อยู่กับเขาแทนไทมักจะแสดงความรู้สึกออกมาตรง ๆ เสมอ

“คุณแทนนี่มือสวยจังเลยนะครับ ผิวนี่สีชมพูใสเชียว” ฝ่ามือใหญ่ประกบมือเล็กของแทนไทไว้แน่น คนแรงน้อยพยายามออกแรงดึงให้พ้นจากการเกาะกุม

“นั่นสิครับคุณพี ปากงี้แดงเชียว ฮ่า ๆ” โชคชัยหัวเราะสนับสนุนเจ้านายตัวเองในมือก็หยิบแก้วไวน์ราคาแพงขึ้นมาจิบ

“ผมว่าเรามาคุยเรื่องที่ดินกันดีกว่านะครับ” คนตัวเล็กไม่สนใจที่พวกพีวายพูด เขาพยายามพูดดึงเข้าเรื่องงานตลอดเวลา อีกมือก็แกะมือหนาที่เกาะกุมเขาอยู่อย่างแนบแน่น

เจรจาการค้าบ้าอะไรวะ? เมาขนาดนี้ ธาวินบ่นอุบอิบในใจ..สายตาก็คอยสอดส่องมองคนในห้องอย่างไม่ไว้ใจ

“คุณแทนกี่โมงแล้วครับ?” ธาวินดึงข้อมือเล็กที่โดนเกาะกุมออกมาดูเวลาจนร่างบางปลิวมากระแทกตัวเขา “อ้าว...คุณแทนลืมใส่นาฬิกาหรือครับ” เขาดันคนตัวเล็กไปอยู่ด้านหลังเอื้อมมือไปคว้าข้อมือของพีรวัสขึ้นมาดูเวลาแทน

“มึงจะทำอะไรวะ?!” พีรวัสยืนขึ้นสะบัดมือตัวเองออกจากธาวิน ลูกน้องที่นั่งอยู่รีบลุกขึ้นยืนตามเจ้านายเพื่อเตรียมป้องกัน

“ผมแค่ขอดูนาฬิกาเอง..ไม่เห็นต้องโมโหเลย” นักศึกษาหนุ่มทำหน้าใสซื่อใส่พีรวัสที่เห็นแล้วกลับยิ่งโมโหมากขึ้น

“มึงก็ใส่นาฬิกา จะมาดูของกูทำไมวะ!” เขารู้ได้โดยสัญชาตญาณว่ากำลังโดนธาวินท้าทาย

“อ้าววว..จริงด้วย ผมก็ลืมไป” ธาวินสังเกตท่าทีอึดอัดของแทนไทตอนนั่งอยู่ข้างพีรวัส มือของพีรวัสคอยลวนลามคนตัวเล็กที่นั่งอยู่อย่างอดทน ทั้งโอบบ่า จับมือ ลูบต้นขาและพยายามยื่นหน้าเข้ามาใกล้ใบหน้าสวยของแทนไทตลอดเวลา

“คุณแทนกับผมคงต้องขอตัวก่อนนะครับ พอดีมีงานต่อ” ธาวินยืนล้วงกระเป๋ากางเกงพูดกับพีรวัสอย่างท้าทาย “ผมขอตัวก่อนนะครับ” เขายกยิ้มพูดกับคนในห้องที่รู้ว่าพูดดีด้วยก็เสียเวลาเปล่า

“ไปกันเถอะครับ” คนตัวสูงคว้าข้อมือแทนไทออกจากห้องโดยที่ยังไม่ได้ร่ำลาแขกที่ยังอยู่ด้านใน

“อ่ะ..เอ่อ..” แทนไทที่พูดอะไรไม่ออกได้แต่อึกอักเดินตามธาวินที่จูงมือเขา

.

.

.

“พวกมึง..ตามไปสั่งสอนมันเอาให้จำขึ้นใจว่าอย่ามามีเรื่องกับคนอย่างกูอีก” พีรวัสออกสั่งลูกน้องที่ยืนคุมสถานการณ์อยู่ในห้อง



::::::::::

ความคิดเห็น