ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : chapter 50 ศพที่สาม

คำค้น : เพลิงรักอสุรา ละอองอาย NC Nc nc มาเฟีย นักศึกษา โคแก่กินหญ้าอ่อน โหด ดุ

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 7k

ความคิดเห็น : 59

ปรับปรุงล่าสุด : 07 ก.พ. 2562 18:19 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
chapter 50 ศพที่สาม
แบบอักษร

ร่างของนักศึกษาแพทย์สาวนอนตายอย่างน่าอนาจภายในหอพักของตัวเอง รอยเลือดที่ไหลบ่าออกมาจนเจิ่งนองพื้นระเบียงทำให้เกิดภาพอันชวนสยดสยองจนคนไม่กล้าแม้แต่จะเฉียดกายเข้ามาใกล้บริเวณดังกล่าว


นายตำรวจผู้รับผิดชอบคดีมองดูร่างของเด็กสาวที่กำลังจะกลายเป็นอนาคตของชาติ ต้องมาจบชีวิตลงอย่างน่าอเน็จอนาจด้วยความโศกาอาดูร


เหยื่อรายนี้มีสภาพศพเช่นเดียวกับอีกสองรายที่ผ่านมา ร้อยมีดหลายร้อยกกรีดผ่าผิวหนังจนไปตัดเส้นเลือดใหญ่จนนับไม่ถ้วน ทว่าเหยื่อรายนี้หาได้นอนตายอย่างสงบอยู่บนพื้น ร่างของหล่อนคล้ายพยายามตะเกียกตะกายหนีออกมาจากในห้อง แต่เพราะเสียเลือดมากจึงมาล้มฝุบอยู่ที่หน้าประตู ตอนพบศพร่างของเหยื่อยังคงอุ่น คาดว่าคงเพิ่งเสียชีวิตไปหมาดๆ


“มีกล้องวงจรปิดไหมครับ?” ตำรวจหันไปถามเจ้าของหอพักที่มีสีหน้าไม่สู้ดีนัก ไม่รู้ว่าเขาขาวอยู่แล้วหรือเพราะกำลังช็อคจนหน้าถอดสีเช่นนี้


“มีแค่ทางเข้าหอ กับมุมบันไดครับ” เจ้าของหอตอบด้วยน้ำเสียงที่ยังสั่นเครือ สายตาของเขาดูสลดหดหู่ราวกลับจะสิ้นสติได้ทุกเมื่อ


“หอพักนี้อนุญาตให้คนนอกเข้าออกได้ไหมครับ?” ตำรวจเอ่ยถามขณะกำลังชะเง้อคอออกไปยังระเบียงยาวด้านนอก มองดูกลุ่มเด็กนักศึกษาที่กำลังยืนอยู่ในที่ไกลๆ คล้ายอยากรู้ แต่ก็ไม่กล้าพอจะเดินเข้ามาใกล้กว่านี้


“ครับ แต่เธอไม่ได้พักอยู่ที่หอนี้ ผมพยายามติดต่อเจ้าของห้องอยู่ครับ” เจ้าของหออธิบาย มือก็ยื่นโทรศัพท์ที่กำลังโทรหาใครบางคนอยู่ ทว่ายังไม่มีการตอบรับจากอีกฝ่าย


“เจ้าของห้องเป็นใครครับ?” นายตำรวจขมวดคิ้วมุ้น


“นักศึกษานี่แหละครับ เรียนหมออยู่ปีสอง ผมเคยเห็นเธอพาผู้หญิงคนนี้มาที่ห้องหลายครั้งแล้ว” เจ้าของหอยังคงให้การต่อไป ทว่าสายตาก็เอาแต่จ้องมองโทรศัพท์ที่ยังคงโทรออกหาเจ้าของห้องที่ไม่รู้ว่าไปอยู่ไหน


“ผมขอดูภาพจากกล้องวงจรปิดหน่อยครับ” ประโยคกึ่งบังคับทำให้เจ้าของหอได้แต่พยักหน้ายอมรับอย่างไม่อาจปฏิเสธ


ระหว่างที่กำลังเดินไปยังออฟฟิศด้านล่าง เพื่อไปดูภาพจากกล้องวงจรปิด ร่างสูงใหญ่ของชายคนหนึ่งก็เดินขึ้นมาในหออย่างสง่าผ่าเผย พร้อมลูกน้องติดตามอีกสองคน


นายตำรวจคนเดิมขบกรามแน่นอย่างเคืองแค้น ครั้งที่เขารับคดีนี้มาจากรุ่นพี่ ก็พบกับปัญหาเพราะเจ้าของโรงแรมไม่อนุญาตให้ทางตำรวจได้ภาพจากกล้องวงจรปิดทั้งหมด ครั้นเขาจะขอหมายศาล พวกรุ่นพี่ที่รู้จักก็พากันห้ามปราม ราวกลับกลัวเจ้าของโรงแรมจนหัวหดอย่างไรอย่างนั้น


“คุณเตโช...” แต่แล้วเสียงร้องของเจ้าของหอก็ทำให้นายตำรวจหนุ่มต้องหันมามอง


เจ้าของหอแทบจะคลานเข่าเข้าไปหาชายร่างสูงที่กำลังยืนทอดสายตามาด้านหน้าอย่างไม่สนใจสิ่งใด ท่าทีของคนทั้งสองดูคล้ายทาสรับใช้กับเจ้านายก็ไม่ปาน


“ครั้งนี้ฉันไม่ตัดเงินเดือนแล้วนะ เพราะนายไม่มีจะให้ฉันตัดได้แล้ว เก็บข้าวของแล้วก็ไปหางานใหม่ก็แล้วกัน” ชายหนุ่มเอ่ยประโยคตัดความสัมพันธ์ด้วยน้ำเสียงเหนื่อยหน่าย


นายตำรวจหนุ่มที่ได้เห็นภาพดังกล่าวแทบจะเอามือกุมขมับ เป็นผู้ชายคนนี้อีกแล้ว เป็นเขาที่เข้ามามีส่วนเกี่ยวข้องเสียทุกทีไป


“ผมต้องขอความรวมมือจากคุณด้วยครับ ทางเรากำลังเร่งจับตัวคนร้ายอยู่” ตำรวจหนุ่มที่ดาวบนบ่าส่องประกายวับวาวกล่าวอย่างสุภาพ ทั้งๆที่ในปากกำลังขบฟันกรามแน่นเพราะความคับแน่นในหัวอก


เขาทำงานในหน้าที่อย่างซื่อสัตย์สุจริต คิดไม่ถึงว่าพอย้ายเข้าท้องที่นี้ คดีฆาตกรรมต่อเนื่องจะถูกยัดใส่มือ ทว่าก็ยังไม่น่าโมโหเท่า ‘ผู้มีอิทธิพล’ ที่วางอำนาจเสียจนนายตำรวจต้องหัวหดเช่นนี้


“เชิญตามสบาย แต่ผู้จัดการหอพักของผมคงไม่ได้บอกคุณเรื่อง ‘ซ่อมบำรุงกล้องวงจรปิด’ ตั้งแต่ต้นสัปดาห์ตนถึงตอนนี้ ไม่มีภาพอะไรให้คุณตรวจหรอกนะ” เตโชบอกด้วยน้ำเสียงยานคาง ชวนให้นายตำรวจกำหมัดแน่น


“แต่เมื่อกี้เขากำลังจะพาผมไปดูกล้องวงจรปิด” นายตำรวจพูดโพงออกไปอย่างไม่เกรงกลัวซึ่งอำนาจมืดใดๆ เขาไม่ได้มาเป็นตำรวจเพื่อก้มหัวให้กับอิทธิพลเถื่อน


สายตาคมลึกของเตโชที่มองไปยังนายตำรวจราวกลับกำลังกลืนของขม แต่แล้วเขาก็ก้มหน้าลงเล็กน้อยแล้วหัวเราะในลำคอเบาๆสองทีป


“ผะ ผมๆ ผมลืมไปเลยครับคุณตำรวจ เมื่อสัปดาห์ก่อนผมให้ช่างเข้ามา ‘ซ่อมบำรุงกล้องวงจรปิดทั้งตึก’ จริงๆ” ผู้จัดการหอพักที่เพิ่งถูกไล่ออกหมาดๆออกปากพูดตะกุกตะกักราวกำลังเอ่ยคำโกหก


ตำรวจหนุ่มขบฟันกรามแน่น เขาอยากจะเขาไปตะบันหน้าผู้ชายจอมยียวนคนนี้ให้แหลกคามือ แต่มีมือของลูกน้องที่อยู่ด้านหลังยื่นมาแตะท่อนแขนเอาไว้เบาๆ ราวกำลังวิงวอนให้เขาหยุดการกระทำท้าทายเช่นนี้เสีย


“ก็อย่างที่เห็นน่ะครับ ‘คุณตำรวจ’ ไม่มีภาพจากกล้องวงจรปิด หลักฐานในห้องคาดว่าคงจะไม่มี... ไม่อย่างนั้นคุณคงไม่ทำหน้า ‘แบลงค์’ ขนาดนี้แน่” เตโชกล่าวปลอบใจนายตำรวจ ทว่าการกระทำของเขาคล้ายกำลังเย้ยหยันการทำงานของเจ้าหน้าที่


“นี่คุณ ผมสามารถฟ้องคุณในข้อหาขัดขวางการทำงานของเจ้าหน้าที่ได้นะ” นายตำรวจหนุ่มข่มเขี้ยวเคี้ยวฟันอย่างเหลืออด เขามั่นใจเต็มที่ว่าผู้ชายคนนี้จงใจไม่ให้ความร่วมมือ


“เอาสิครับ ผมก็ไม่ได้ไปศาลมานานแล้วเหมือนกัน ไม่รู้ว่าผู้พิพากษาจะยัง ‘น่ารัก’ เหมือนเดิมรึป่าว” นอกจากจะไม่เกรงกลัว เขายังไม่ลังเลที่จะท้าทายความสามารถของนายตำรวจไฟแรง


“ผู้กองครับ สารวัตรต้องการพูดสายกับผู้กองครับ” เสียงของลูกน้องที่กระซิบอย่างแผ่วเบา ทว่าก็ไม่ได้เบาเกินกว่าที่ชายร่างสูงใหญ่คนนั้นจะไม่ได้ยิน มุมปากของเขากำลังยกโค้ง ราวกับกำลังเห็นเรื่องน่าสนุกก็ไม่ปาน


นายตำรวจหนุ่มจำต้องหันไปรับสายของผู้บังคับบัญชา


“ครับท่าน ผมพิชวุฒิพูดสายครับ” นายตำรวจหนุ่มหันไปพูดสายกับสารวัตร พยายามเก็บน้ำเสียงและอารมณ์ที่ส่อไปถึงความไม่พอใจ


“เก็บหลักฐานเสร็จก็กลับมาได้แล้วผู้กอง ผมไม่อยากมีปัญหา” เสียงของผู้บังคับบัญชาเหมือนกำลังร้อนรนกับบางสิ่ง


นายตำรวจหนุ่มสูดหายใจเข้าด้วยความหนักใจ ก่อนจะตอบตกลงไปอย่างเสียไม่ได้


ต่อให้เขาจะอยากทำงานอย่างขาวสะอาดเต็มความสามารถที่มี แต่เพราะอาชีพของเขา ที่ถูกปลูกฝังให้เชื่อฟังคำสั่งของผู้บังคับบัญชา ทางดิ้นของเขาก็ไม่ได้มีมากมายอะไรนัก


“สารวัตรก็คงจะ ‘น่ารัก’ เหมือนเดิม” เสียงยียวนของชายหนุ่มคนนั้นยังคงดังไม่ห่าง


ผู้กองหนุ่มจำต้องสูดหายใจเข้าออกลึกๆ เพื่อไม่ให้ตัวเองลงมือกับผู้ทรงอิทธิพลที่แทบจะเอาฝ่ามือปิดแผ่นฟ้าคนนี้


“ขอบคุณ สำหรับความร่วมมือนะครับ เราคงจะได้เจอกันบ่อยๆ เพราะเหยื่อสองรายก็มาตายในพื้นที่ของคุณ ไว้สะดวกเมื่อไหร่ ผมคงต้องเชิญคุณไปให้ปากคำ” นายตำรวจยังคงกล่าวคำท้าทายอย่างไม่กล้วตายเช่นเดิม


“ยินดีครับ” เตโชยิ้มกว้าง ทว่ามันกลับเป็นยิ้มที่ไปไม่ถึงดวงตา


ผู้กองหนุ่มก้าวขามาด้านหน้า ตั้งท่าจะเดินผ่านชายร่างสูงคนนี้ออกไป ทว่าจังหวะที่เขากำลังเดินผ่านร่างของคนผู้นั้น ประโยคหนึ่งที่ดังราวกระซิบทว่ากลับทำให้เขาจดจำทุกถ่อยคำได้ไม่ลืม


“ถ้าหมดหวังกับอาชีพ ผมมีอำนาจมากพอจะแบ่งปันให้คุณ”


************************************************************************************************************************************************************


ความสามารถพิเศษของนายคือการดูคน ยังจำกันได้บ่ มาดูกันว่าผู้กองคนนี้จะรอดไปได้สักกี่น้ำ และฆาตกรโรคจิตจะโดนกระชากหน้ากากเมื่อไหร่!


ห้าสิบตอนแล้วเหรอเนี้ย ไวจนไรท์ก็ไม่คิดว่ามันจะมาไกลขนาดนี้เลย ครึ่งเรื่องแล้ว อยากให้ทุกคนรีวิวความรู้สึกที่ได้อ่านนิยายโรคจิตอีโรติกของละอองอายหน่อยนะค่าาา ชอบตรงไหน อะไรที่น่าสนใจ หรือมีตรงไหนที่ติดขัดรู้สึกไม่ชอบ เปิดโอกาสให้บอกกันได้ สัญญาว่าเม้นต์ตอนนี้จะตอบของทุกคน แล้วมาคุยกันนะงับ


ขอบคุณทุกแรงสนับสนุนที่มีให้กันมาตลอด สัญญาว่าจะรักษาคุณภาพและพัฒนาฝีมือให้ดีขึ้นๆงับ รักแหละ

ความคิดเห็น