`l2ainl3๐y`

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : One Chapter 7 : Changing (P.End)

คำค้น : Ai, Yaoi, NC, ไอ

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 1k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 27 มิ.ย. 2558 14:14 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
One Chapter 7 : Changing (P.End)
แบบอักษร

http://cdn-tunwalai.obapi.io/files/member/5068/727831161-member.jpg

Chapter 7

Changing

http://cdn-tunwalai.obapi.io/files/member/5068/189773882-member.jpg

 

ในที่สุดสัปดาห์นรกของฮิคาริก็สิ้นสุดลง น้ำหนักของเขาหายไปอีกเกือบ 2 กิโลจากการทำงานสุดหฤโหด วันนี้เป็นวันหยุดของเขา ถึงอยากนอนพักใจจะขาด แต่เขาก็ยังคงตื่นเช้าเพื่อมาส่งคนรักของเขาที่มหาวิทยาลัย หวังจะได้คุยกันบ้างระหว่างทาง

ที่มหาวิทยาลัยเป็นยังไงบ้างครับ?” ฮิคาริถามคนรักของเขาที่นั่งเงียบเป็นตุ๊กตา อาจเป็นเพราะเหนื่อยจากการเรียนมาทั้งสัปดาห์ หรือเพราะไม่มีอะไรอยากจะพูด ไม่ก็เพลิดเพลินกับการเล่นโทรศัพท์ถือ ร่างบางไม่พูดกับอีกฝ่ายเพราะรู้สึกว่าการแชทเป็นสิ่งที่สนุกมาก เขาคุยกับเพ่ย และรุ่นพี่ฮารุกิ รวมถึงเพื่อนบางคนผ่านทางแอพพลิเคชั่นแถมยังมีตัวการ์ตูนน่ารักฟรุ้งฟริ้งให้กดเล่นได้ตั้งเยอะ

ก็...ดีครับไทน์ตอบสั้นๆเพราะไม่รู้จะเล่าอะไรให้อีกฝ่ายฟัง เรื่องบางเรื่องเขาก็รู้สึกว่าคุยกับเพ่ยแล้วมันได้อารมณ์กว่า เพราะเพ่ยอายุเท่ากับเขา ความคิดแบบเด็กอายุ 19 ไออาจจะไม่เข้าใจแต่เพ่ยเข้าใจเขาเป็นอย่างดี หรือเรื่องที่ต้องการคำปรึกษาถ้าหากถามรุ่นพี่ฮารุกิก็จะได้คำตอบทุกอย่างอยู่แล้ว เพราะรุ่นพี่โตกว่าเขาแค่ปีเดียวจึงเข้าใจความคิดของเขามากกว่าไอ

ตั้งใจเรียน...นะครับฮิคาริลูบสีเงินของร่างบางเบาๆ เมื่อจอดปอร์เช่ของเขาหน้ามหาวิทยาลัยแล้ว ไทน์ยิ้มให้คนรักของเขาก่อนจะลุกออกจากรถไปอย่างรวดเร็ว โดยไม่สนใจแววตาปวดร้าวของอีกฝ่ายเลยสักนิด ฮิคาริหลับตาลง นี่เขาเป็นอะไรไป...ความเป็นผู้ใหญ่ของเขามันหายไปไหนหมด จะมาน้อยใจเพราะเรื่องแค่นี้น่ะเหรอ? แค่ไทน์...มีเพื่อน มีสังคมใหม่ๆ แล้วก็...อาจจะ...ลืม...ลืมที่จะใส่ใจ...ลืมที่จะสนใจ...ลืมที่จะ...รักเขาไปบ้าง...เท่านั้นเอง มันก็ดีแล้วไม่ใช่เหรอ? ที่เด็กน้อยที่เอาแต่ตามติดเขาแจจนไม่เป็นอันทำอะไร ปากก็พร่ำบอกคิดถึงๆ จนเหมือนลูกแหง่แบบนั้น...ได้เติบโตขึ้น มีโลกของตัวเอง มีสังคมของตัวเองสักที

“แค่กังวลมากไป...” ร่างสูงพูดกับตัวเองเพื่อสงบหัวใจที่บีบตัวอย่างทรมานอยู่ในอก ความอึดอัดมากมายมหาศาลที่ค่อยๆ สะสมมาตั้งแต่เมื่อไหร่เขาเองก็ไม่รู้ พอมาสังเกตดูอีกทีระยะห่างระหว่างเขากับไทน์...มันก็กว้างมากเสียจนเขาเริ่มจะกลัวขึ้นมาจริงๆ ความสัมพันธ์ของเขาและไทน์ มันเปราะบางมากไม่ต่างจากตอนที่เริ่มคบกันเลยสักนิด...

 http://cdn-tunwalai.obapi.io/files/member/5068/1396344658-member.jpg

รอนานมั้ยครับ?” ไทน์พูดหลังจากขึ้นมานั่งบนปอร์เช่เรียบร้อยแล้ว ดวงตาสีเทาจับจ้องใบหน้าขาวที่ค่อนข้างจะซีดของฮิคาริอย่างเป็นกังวล ไอดูเครียดกว่าปกติ...เกิดอะไรขึ้นรึป่าวนะ? จะว่าเครียดเรื่องงานก็ไม่น่าจะใช่ ก็วันนี้เป็นวันหยุดนี่นา...

ไอ...ไม่สบายรึป่าว หน้าซีดจังร่างบางถามหลังจากสำรวจดูใบหน้าของฮิคาริเรียบร้อย จะว่าไป...เขาไม่ได้จ้องไอใกล้ๆแบบนี้มานานแค่ไหนแล้วนะ?

ไม่เป็นไรหรอกครับฮิคาริตอบก่อนจะยิ้มออกมา พร้อมกับใช้มือใหญ่ลูบผมของไทน์เบาๆ

แค่...ทาย เป็นห่วง...ก็หายแล้วครับร่างสูงพูดประโยคที่ครั้งหนึ่งเมื่อนานมาแล้วเขาเคยพูดกับไทน์ แต่ด้วย...คนละความรู้สึกกับตอนนี้ น้ำเสียงสั่นเครือแม้เพียงเล็กน้อยของฮิคาริก็ทำเอาหัวใจของวาเลนไทน์อ่อนระทวยไปหมด ฮิคาริเงยหน้าขึ้นเพราะความร้อนที่ขอบตาเริ่มจะทำให้น้ำในตาของเขามีมากเกินไปหน่อยเสียแล้ว

ไอ...ร่างบางเอื้อมมือไปจับใบหน้าขาวของชายหนุ่มข้างกายไว้ ฮิคาริจับมือนั้นไว้แน่นก่อนจะใช้ริมฝีปากสัมผัสหลังมือนุ่มเบาๆ พลางยิ้มออกมาอย่างไร้ความสุข

ไม่เป็นไรจริงๆครับฮิคาริพูดอีกครั้งก่อนจะสูดหายใจเข้าปอดเรียกความเข้มแข็งของตัวเองกลับคืนมา ไม่ได้...เขาจะมาเสียน้ำตากับเรื่องแค่นี้ไม่ได้ ไทน์...ก็ยังเหมือนเดิม...ยังเป็นห่วงเขา...รักเขาเหมือนเดิม เขาแค่คิดมากไปเท่านั้นเอง

ไอ...กอดผมหน่อยสิครับร่างบางพูดขึ้นเบาๆหลังจากที่ทั้งเขาและฮิคาริขึ้นไปนอนบนเตียงเรียบร้อยแล้ว ไอไม่กอดเขามาหลายวันแล้ว ไม่รู้ว่าเพราะอะไร...อาจจะเป็นเรื่องเดียวกับที่ทำให้ทำท่าแปลกๆ วันนี้ก็ได้...ฮิคาริเขยิบเข้ามาใกล้ๆ โอบที่เอวบางของคนรักไว้แนบกาย ก่อนจะซุกหน้าลงกับไหล่มน

“Goodnight, My Tie” ชายหนุ่มเจ้าของผิวสีหิมะกระซิบข้างหูวาเลนไทน์เบาๆ ก่อนจะหอมแก้มใสไปหนึ่งฟอด...มันยังเหมือนเดิม ทุกอย่าง...ยังคงเหมือนเดิม คนคนนี้ยังเป็นของเขาเหมือนเดิม...ยังคงต้องการอ้อมกอดของเขา...รักเขาเหมือนเดิม

เพ่ยอย่าจูงไทน์แบบนี้สิ คนอื่นเห็นเดี๋ยวเขาเข้าใจผิดร่างบางบอกเพื่อนรักของตัวเองที่เอาแต่จูงมือเขาไปไหนมาไหน คนทั้งมหาวิทยาลัยลือกันให้แซ่ดแล้วว่าเขาสองคนเป็นคู่เกย์กัน ทั้งที่ตอนแรกเขาทั้งสองคนเป็นหนุ่มฮอตอยู่เลยไม่ใช่เหรอ ?!!

ให้เขาเข้าใจไปสิเพ่ยพูดก่อนจะยิ้มแก้มบุ๋ม ไทน์ส่ายหัวเบาๆแต่ก็ไม่ได้ใส่ใจอะไร มือบางก็ยังคงปล่อยให้อีกฝ่ายกุมมันไว้แบบนั้น มันอาจจะเป็นเรื่องที่เกิดขึ้นบ่อยกลายเป็นเรื่องปกติไปแล้วเขาจึงไม่รู้สึกว่ามันผิดที่จะจับมือกับเพ่ยหลิง ตราบใดที่เพ่ยไม่ล่วงเกินเขาถึงขั้นกอดจูบลูบคลำ เขาก็ไม่ว่าอะไรอยู่แล้ว เพราะมือใหญ่ที่กุมมือเขาไว้มันก็อบอุ่นพอจะลดความเย็นชืดในมือของเขาได้

เอ่อ ส่งแค่นี้ก็พอร่างบางพูดเมื่อทั้งคู่เดินมาจนเกือบถึงหน้าคณะ เขาไม่อยากให้ไอเห็นว่ามีผู้ชายเดินจูงมือมาส่งเพราะเดี๋ยวจะเป็นเรื่องอีก...ภาพใบหน้าหล่อเหลาที่เต็มไปด้วยความเศร้าหมองเจ็บปวดของไอวันนั้นมันยังติดตาเขาอยู่เลย คิดถึงทีไรหัวใจก็ปวดแปลบทุกครั้ง สาเหตุมันเป็นเพราะเขา...แต่เขาทำอะไรเนี่ยสิ ยังหาคำตอบไม่เจอ

อยากเห็นปอร์เช่อ่ะ ขอเดินไปส่งที่รถไม่ได้เหรอ?” เพ่ยพูดยิ้มๆ เขาเองก็สนใจอยู่หรอกปอร์เช่น่ะ แต่ที่อยากเห็นจริงๆ...คือใบหน้าของคู่แข่งต่างหาก

เอ่อ...งั้นปล่อยมือก่อนนะไทน์ยิ้มแห้งๆออกมาเพราะปฏิเสธเพื่อนของเขาไม่ได้ มือบางบิดไปมาเล็กน้อยเพื่อให้อีกฝ่ายปล่อยมือเขา แต่มีเหรอคนอย่างโจวเพ่ยหลิงจะปล่อยโอกาสงามๆแบบนี้หลุดลอยไปได้ ร่างสูงบีบมือบางของหนุ่มหน้าหวานเอาไว้แน่นก่อนจะเดินไปหน้ามหาวิทยาลัย ที่ที่ปอร์เช่สีขาวคันหรูจอดรอรับเพื่อนรักของเขาอยู่ โดยมีชายหนุ่มสีผิวไม่ต่างกับสีรถเท่าไหร่นักยืนหันหลังพิงมัน แค่แผ่นหลังก็หล่อแล้ว...เพ่ยคิดพลางยิ้มที่มุมปาก

บ๊ายบายนะไทน์หนุ่มหน้าตี๋ยิ้มก่อนจะโบกมือลาเพื่อนรัก เขาจงใจพูดเสียงดังๆเพื่อให้ชายหนุ่มที่ยืนพิงปอร์เช่อยู่นั้นหันมามอง พร้อมกับขโมยหอมแก้มเพื่อนรักไปครั้งหนึ่ง ทำเอาไทน์ถึงกับผงะ เพ่ย...ต่อหน้าไอ...ทำแบบนี้ได้ยังไง!!

http://cdn-tunwalai.obapi.io/files/member/5068/1638220875-member.jpg

เพจครับ ขอโทษนะผมไม่ค่อยได้อัพเดตลงพวกนี้เลย ไม่ค่อยมีเวลาดูครับ แต่จะพยายามนะ (_      _)

 

 
แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น