ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

chapter 49 จัดการชายโรคจิต NC21+

ชื่อตอน : chapter 49 จัดการชายโรคจิต NC21+

คำค้น : เพลิงรักอสุรา ละอองอาย NC Nc nc มาเฟีย นักศึกษา โคแก่กินหญ้าอ่อน โหด ดุ

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 7.3k

ความคิดเห็น : 27

ปรับปรุงล่าสุด : 07 ก.พ. 2562 15:52 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
chapter 49 จัดการชายโรคจิต NC21+
แบบอักษร

มิวมองภาพตัวเองในกระจกแล้วทอดถอนใจ รอยแดงเป็นปื้นกระจายไปทั้งเรือนร่าง พอมาอยู่บนกายของคนผิวขาวมันยิ่งเห็นได้ชัดและดูเด่นสะดุดตา


เด็กสาวนึกค่อนขอดคนที่ฝากรอยจาลึกพวกนี้เอาไว้ นอกจากจะโรคจิตแล้วยังเป็นจอมต้มตุ๋น หลอกลวงกันเป็นขบวนการ ตั้งแต่เจ้านายยันลูกน้อง ไม่มีใครห้ามปรามกันเลยสักนิด ปล่อยให้ผลกรรมมาตกอยู่ที่เธอคนเดียว


ทั้งขบทั้งกัดทั้งดูด ทั่วทั้งตัวมีส่วนไหนที่ไม่โดนเขาล่วงล้ำบ้าง แม้แต่กลิ่นกายยังมีกลิ่นของเขาลอยอวนเข้าจมูก ยิ่งได้กลิ่นก็ยิ่งหงุดหงิดใจ นึกสังเวชว่าทำไมเธอถึงต่อต้านเขาไม่ได้เลยสักกระผีก เนื้อตัวมันอ่อนไร้เรี่ยวแรงไปหมดตอนอยู่ในอ้อมกอดของชายผู้นั้น


“นายหญิงครับ นายเรียกให้ไปพบ” เสียงของใครคนหนึ่งร้องบอกมาจากด้านนอก


มิวถอนใจอีกครั้ง ตอนนี้เธอชาชินกับคำเรียกชวนคลื่นใส้นั้นแล้ว แต่ที่ยังไม่ชินคือการต้องไปเจอหน้าผู้ชายโรคจิต ที่เมื่อคืนเพิ่งจะกัดเรือนร่างของเธอจนถ้วนทั่ว หากเธอไม่ชิงหลับไปเสียก่อน ไม่แน่ว่าเขาอาจจะทำมากกว่ากัดก็เป็นได้


“เดี๋ยวออกไปค่ะ” แต่ถึงจะไม่พอใจอย่างไร เธอก็ไม่อาจจะหนีเขาไปไหนได้อยู่ดี


ระหว่างอาบน้ำชำระล้างกลิ่นกายของเตโชที่ยังติดอยู่ตามเรือนผิว มิวคิดไปพลางๆว่าการเลือกอยู่ข้างเดียวกับผู้ชายคนนี้มีผลดีมากกว่าผลเสียหรือไม่ แต่แล้วก็ต้องถอดใจ เพราะต่อให้ผลเสียมีมากสักเท่าใด อย่างไรเสียเขาก็เป็นตัวเลือกที่ดีที่สุดที่เธอมี


สิ่งเดียวที่เธอทำได้คือ ‘อดทน’


 หลังแต่งตัวจนเรียบร้อยดีแล้ว เด็กสาวก็เดินออกมาจากห้องนอนใหญ่ ตามผู้ชายคนหนึ่งไปยังสวนในร่มที่ถูกแต่งเติมเอาไว้ภายในอาคาร


ท่ามกลางธรรมชาติและแสงแดดที่ส่องกระทบเข้ามาทางช่องกระเบื้องโปร่งแสง เรือนร่างสูงใหญ่ยืนตระหง่านดูน่ามองไม่น้อย ผิวกายขาวซีดของเขายามต้องแสงแดดราวกลับจะสะท้อนแสงอย่างไรอย่างนั้น


เพราะเขานุ่งเพียงผ้าขนหนูสีขาวเพียงผืนเดียว ทำให้เธอสามารถมองเห็น ‘ร่องรอย’ ของเธอที่จาลึกเอาไว้บนตัวของเขาเช่นกัน ลอยขีดแดงลากยาวบนผิวกายของชายหนุ่ม บางจุดยังเห็นว่ามีสะเก็ดเลือดแห้งติดอยู่ตามรอยเล็บ เด็กสาวยกยิ้มอย่างพึงใจ อย่างน้อยๆเธอก็เอาคืนเขาได้บ้าง ไม่ใช่เขาที่รังแกเธออยู่ฝ่ายเดียว


“รอยบนคอดูมีรสนิยมดีนี่” เตโชร้องทักด้วยน้ำเสียงยียวน อีกทั้งสายตาที่มองมายังเรือนร่างของเธอก็ส่อแววละลาบละล้วงอย่างไม่ปิดบัง


“รอยบนตัวคุณก็ดูดีนะคะ แต่น่าจะดีกว่านี้ถ้ามีเยอะอีกหน่อย” เด็กสาวตอบกลับด้วยน้ำเสียงยียวน ประดุจเดียวกับที่เขาใช้กับเธอเมื่อครู่


ชายหนุ่มก้มหน้าลงมองต่ำ เขาเค้นเสียง ‘ฮึ’ ออกมาหนึ่งคำก่อนจะเงยหน้าขึ้นมามองเด็กสาวตรงหน้าอีกครั้ง


“เดินมานี่สิเด็กดี” เตโชร้องเรียก มือทั้งสองข้างของเขาไพล่อยู่ด้านหลัง เรือนกายสูงยืนตรงเด่นเป็นสง่า ไม่สนใจว่าความงดงามของเขาจะไปบดบังทัศนียภาพจนหม่นหมองลงไปจนแทบดูไม่ได้


เด็กสาวจำต้องก้มลงมองต่ำ หล่อนรู้ดีว่าผู้ชายคนนี้มีความสามารถในการยั่วยวนและบีบบังคับจิตใจผู้คนได้เพียงปรายตามองแวบเดียว หลายครั้งหลายคราเธอพยายามข่มใจไม่ให้เผลอไปกับแววตาคมลึกคู่นั้น ทว่าไม่เคยมีครั้งไหนที่เธอทำได้ ไม่เลยสักครั้ง...


ปลายเท้าเปล่าของเตโชอยู่เบื้องหน้าของเด็กสาว เขายืนเกือบเปลือยท้าลมหนาวเช่นนี้ได้อย่างไรกัน ขนาดเธอสวมใส่เสื้อผ้าเนื้อหนาแล้วยังรู้สึกเย็นไปถึงข้อกระดูก จะก้าวจะเดินแต่ละครั้งล้วนสั่นสะท้านไปทั่วร่าง


ฉับพลันท่อนแขนแกร่งก็โอบรัดรอบเอวบางของเด็กสาว เพียงพริบตาเดียวเขาก็ดึงเอาร่างของเธอเข้าไปหาอกแกร่ง กอดรัดร่างของเธอเอาไว้อย่างแนบแน่น ก่อนจะจมใบหน้าเข้าหาพวงแก้มของเด็กสาว บรรจงจรดริมฝีปากเข้าที่ข้างกกหู ซอกซอนเรือนผิวสาวเสียจนเจ้าตัวร้องประท้วงเสียงแผ่ว


“อย่านะ!” มิวเบือนหน้าหนีก็แล้ว ทว่ายังไม่วายถูกผู้ชายขี้แกล้งคนนี้ตามมาโลมลันเกี่ยวพันริมฝีปากของเธออย่างหื่นกระหาย


เด็กสาวรู้สึกว่าผู้ชายคนนี้เป็นพวกโรคจิตบ้ากาม ที่วันๆคิดแต่จะลวนลามเธอให้ได้อาย ยิ่งเธอแสดงทีท่าเขินอายมากเท่าไหร่ เขาก็ยิ่งสะใจและทวีความรุนแรงในการกลั่นแกล้งหนักขึ้นเรื่อยๆ เช่นนั้นเธอจะต้องไม่เคอะเขินกับเขาอีก เผื่อเขาจะหมดสนุก และเลิกแกล้งเธอไปเอง


ร่างแบบบางหยุดต่อต้านและยืนนิ่งรับสัมผัสจากเขาอย่างว่าง่าย หล่อนเผยอกลีบปากให้ชายหนุ่มเข้ามาชอนไชกวาดเรียวลิ้นร้อนหยอกล้อกับปลายลิ้นเล็ก ลมหายใจของคนทั้งสองผสมปนเปกันจนแยกไม่ออกว่าส่วนไหนเป็นของใคร ยิ่งเธอตอบรับสัมผัสเขาเช่นนี้ รสชาติที่เคยหวานก็คล้ายจะยิ่งทวีความหวานเสียจนชายหนุ่มไม่อาจผละจาก


“อือ...” เสียงครางต่ำๆดังอยู่ในลำคอของคนตัวสูง สองแขนแกร่งที่โอบรัดรอบร่างเด็กสาวเริ่มทำหน้าที่ไล้สัมผัสผิวกายของเธออย่างแผ่วเบา บีบเค้นความแน่นหนันในเรือนผิวด้วยความหมั่นเขี้ยว


มิวรู้สึกคล้ายตัวเองจะหมดลมหายใจอยู่รอมร่อ เตโชราวกลับคนไม่รู้จักอิ่มจักพอ เขาตักตวงจากเธอหนแล้วหนเล่าก็ยังไม่ยอมเลิกรา เรียวลิ้นร้อนและริมฝีปากบางของเขากำลังช่วงชิงลมหายใจเฮือกสุดท้ายออกไปจากเธอ


มิวไม่อาจจะทนต่อไปให้เขารังแกต่อไปได้ สองแขนของหล่อนจึงโอบขึ้นประคองแผ่นหลังกว้าง ดึงคนตัวสูงให้เข้ามาแนบชิดด้วยกำลังแขนอันน้อยนิดของตน


เรียวลิ้นเล็กที่แต่ก่อนสงบเสงี่ยมเจียมตน ไม่แสดงท่าทีตอบสนอง ตอนนี้เริ่มเป็นฝ่ายโรมรันและไล้เลียริมฝีปากของชายหนุ่มกลับบ้างแล้ว


เตโชถอยหลังไปหลายก้าวโดยไม่รู้ตัวจากการตอบสนองอันร้อยแรงของเด็กสาว ลิ้นเล็กๆของเธอแม้จะยังไม่ประสา ทว่าการชอนไชที่ดุดันเช่นนี้ก็ทำให้แกนกายของชายหนุ่มพองขยายขึ้นมาได้อย่างไม่ยากเย็น และเป็นเขาเองที่ต้องผลักร่างของเธอออกจากสัมผัสอันหวามไหวชวนให้กระอักกระอ่วน


“ตอนนี้ไม่ได้...” เตโชพ่นคำหนึ่งออกมาพร้อมกับลมหายใจถี่กระชั้น


เขาทอดสายตาลงไปมองเด็กสาวตรงหน้าที่ตอนนี้กำลังเลียลิ้นเล็กบนกลีบปากบนของตนอย่างยั่วยวน อีกทั้งแววตาก็ไม่มีซึ่งท่าทีประหม่าอายแม้สักนิด


เตโชกุมขมับแน่นก่อนจะหันแผ่นหลังให้เธอแทน เขาไม่อาจทนมองเด็กสาวตรงหน้าที่กำลังยั่วยวนทั้งๆที่ยังไม่รู้จักอารมณ์และความต้องการของผู้ชาย ที่ผ่านมาเธอไม่รู้หรอกว่ามันง่ายมากที่เขาจะกลั่นแกล้ง เพราะไม่ว่าจะทำอย่างไร เธอมักจะต่อต้านและปฏิเสธอยู่เสมอ แต่หากเธอเป็นฝ่ายเชิญชวน... คาดว่าเขาก็คงจะทนต่อไปได้ไม่นาน


“ฉันมีงานให้เธอทำ” เตโชเปิดปากออกมาได้ในที่สุด หลังจากสงบสติและอารมณ์ของตนอยู่นาน


เด็กสาวยกยิ้มอย่างพึงใจ เป็นเช่นที่เธอคิดไว้ไม่มีผิด หากเธอไม่เอียงอายและตอบรับสัมผัสของเขาบ้าง ผู้ชายคนนี้ก็จะไม่อยากแกล้งเธออีกต่อไป


ร่างแบบบางเดินขึ้นหน้าสองก้าวก่อนจะสอดแขนเข้าไปโอบกอดเอวสอบของชายหนุ่มอย่างหลวมๆ บรรจงจรดริมฝีปากที่แผ่นหลังขาวเนียนของเขาอย่างเย้าแหย่


“คุณจะให้หนูไปทำอะไรคะ?” น้ำเสียงที่มิวบรรจงกดให้ต่ำพร่า ชวนให้เตโชยื่นสั่นสะท้านไปทั้งร่าง


ฝ่ามือเล็กของเธอมิใช่ยินยอมจะอยู่อย่างสงบ มันลูบไล้ไปตามลอนกล้ามเนื้อหน้าท้องของชายหนุ่มอย่างหยอกเย้า อีกมือหนึ่งลามไปบนที่สูง ไล้หน้าอกแกร่งของเขาไปมาเบาๆ ส่วนอีกมือก็พยายามจะลงที่ต่ำ ลูบสัมผัสอยู่ที่ร่องสะดืออย่างไม่รู้ร้อนรู้หนาว


ชายหนุ่มกัดฟันกรามแน่น เขาต้องใช้สองมือของตนจับมือซุกซนของเด็กสาวเอาไว้ พันธนาการไม่ให้มันไปทำอะไรสิ้นคิดโดยไม่รู้ถึงภัยร้ายที่กำลังคืบคลานเข้าหาอย่างช้าๆ


“งานติดตามคน ไม่ใช่เรื่องยาก” เตโชสั่งงามเด็กสาวโดยที่สายตาก็มองลงไปยังเรือนกายเบื่องล่างของตน มีบางสิ่งที่มันกำลังชูชันหนีแรงโน้มถ่วงขึ้นมาจนเห็นเป็นรูปเป็นร่าง


“ติดตามคุณคนเดียวยังไม่พออีกเหรอคะ...” เด็กสาวยังไม่เลิกเย้าแหย่ หล่อนขบกัดลงบนแผ่นหลังของเขาเบาๆ ก่อนจะถูไถปลายจมูกของตนไปบนเรือนผิวอุ่นร้อน หมายจะทำให้เขาได้อาย


“หยุด!” เสียงดุของชายหนุ่มแผดลั่น เขาสลัดแขนของเธอออกก่อนจะเดินหนีไปทางอื่นด้วยสีหน้าไม่สู้ดีนัก


ทว่ามิวกลับยกยิ้มอย่างพอใจ ตอนนี้เธอรู้แล้วว่าจะจัดการกับผู้ชายโรคจิตคนนี้อย่างไร...


**********************************************************************************************************************************


เค้า-ยัง-ไม่-ได้-กัน น่าาาาาา ไรท์แค่จะบอกว่า รีทก็อยากให้ได้ ไรท์จะพยายามเร่งๆ แต่ตอน  47 ไม่อยากบรรยายมากเพราะมัน nc มาติดๆหลายตอน กลัวจะเบื่อ ตัดเข้าหาโคมไฟแบบนิยายน้ำดี


ตอนเค้าได้กันของละอองอาย ไม่มีตัดจบแบบนั้นแน่นอนคุณขาาาาา มันต้องบรรยายสี่ตอนห้าตอนให้เห็นภาพ ! 555  รอมาตั้งห้าสิบกว่าตอน เกิดเขาได้กันละมาตักจบก็ไม่ฟินอะจิ


วันนี้เดี๋ยวมาอีกตอนนะงับ แต่ตอนแถมน่าจะไม่มีแล้ว เพื่อนเตรียมลากออกนอกพื้นที่ ถ้าไม่ไปคาดว่าจะโดนงอนแน่นอน เดี๋ยวมาให้อีกตอนนะค่าาา ชุฟ

ความคิดเห็น