`l2ainl3๐y`

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : One Chapter 7 : Changing (P.II)

คำค้น : Ai, Yaoi, NC, ไอ

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 1k

ความคิดเห็น : 5

ปรับปรุงล่าสุด : 27 มิ.ย. 2558 10:29 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
One Chapter 7 : Changing (P.II)
แบบอักษร

http://cdn-tunwalai.obapi.io/files/member/5068/727831161-member.jpg

Chapter 7

Changing

 

http://cdn-tunwalai.obapi.io/files/member/5068/309432958-member.jpg

 

ทาย...ฮิคาริกลับบ้านมาด้วยสภาพที่สุดจะโทรม ช่วงนี้เขาทำงานหนักมากเพราะมีเคสผ่าตัดทุกวันและต้องอยู่เวรจนดึก เรี่ยวแรงจะเดินแทบไม่มีเหลือ เขาแก่แล้วจริงๆด้วยสินะ ถ้าเป็นเมื่อก่อนทำงานหนักแบบนี้เป็นเดือนก็ยังไหว แต่นี่แค่สัปดาห์เดียวเขาก็แทบจะปางตายอยู่แล้ว ร่างสูงเดินมาหาคนรักของเขาที่ตอนนี้นอนอยู่บนเตียง...นอนเร็วสงสัยจะเรียนเหนื่อย ฮิคารินั่งลงข้างๆเตียง ลูบผมยาวสลวยสีเงินอย่างเอ็นดู ดวงตาสีนิลก็เหลือบไปมองที่ข้อมือบาง...สร้อยที่เขาให้...ไม่ได้อยู่บนนั้นแล้ว...ไทน์ไม่ได้ใส่มันตั้งแต่เมื่อไหร่นะ...

ครืดด...โทรศัพท์เครื่องหรูที่ร่างบางวางไว้ใกล้ๆ มือสั่นเตือนเหมือนมีคนส่งข้อความเข้ามา มือใหญ่เอื้อมไปคว้ามันมาเพื่อช่วยปิดอินเตอร์เน็ตให้เพราะกลัวมันสั่นจนไทน์ตื่น แต่ดวงตาสีนิลก็ดันเผลอไปอ่านบางสิ่งบนหน้าจอสว่างจ้าภายในห้องที่มืดสนิท...กล่องข้อความเล็กๆ สีเขียวสด แสดงข้อความ [ฝันดีนะครับ]

ไอครับ...เมื่อคืนกลับมากี่โมงเหรอ?” ร่างบางถามขณะคาดเข็มขัดนิรภัย และเริ่มหยิบโทรศัพท์มือถือเครื่องหรูราคาหลายหมื่นขึ้นมากดนั่นกดนี่เล่น นี่ถ้าไม่ได้เพ่ยไทน์คงไม่รู้เลยว่าไอเจ้าเครื่องมือสื่อสารเครื่องเล็กๆ นี่มันทำอะไรได้มากมายกว่าที่คิด ฮิคาริจับจ้องคนรักของเขาที่ถามคำถามแต่กลับเหมือนไม่ได้ต้องการคำตอบ...ก่อนจะลูบผมนุ่มสีเงินเบาๆ

เที่ยงคืนกว่าชายหนุ่มเจ้าของผิวขาวราวหิมะตอบกลับมาเรียบๆ แต่สายตาก็ยังเมียงมองหนุ่มน้อยข้างกายอย่างห่วงใยเขาอยากจะคุยกับไทน์ให้มากกว่านี้แต่ร่างกายของเขามันอ่อนล้าเหลือเกิน แล้วตอนนี้หัวใจก็ดูจะอ่อนแอไม่แพ้กัน...ข้อความบนมือถือของไทน์เมื่อคืนมันยังค้างคาใจเขาอยู่...หวังว่าคงเป็นแค่เพื่อน...หรือรุ่นพี่สักคนที่ไทน์สนิทด้วย คงไม่มีอะไรมากกว่านั้น บอกตามตรงเขาไม่ชอบเลยที่ไทน์ติดมือถือแบบนี้ แต่จะให้ทำยังไงเพราะมันเป็นธรรมดาของเด็กวัยรุ่นสมัยนี้ จะห้ามก็ไม่ได้เพราะเพื่อนๆ ไทน์ก็คงคุยกันผ่านทางโซเชียลเน็ตเวิร์คหมด

อ่อครับไทน์ไม่ได้พูดอะไรอีกเพราะกำลังคิดอะไรไปเรื่อยเปื่อย วันนี้อาจารย์จะสอนอะไรบ้าง เพ่ยจะชวนเขาไปกินอะไร แล้วสาวๆ กลุ่มนั้นรวมทั้งฮะเก๋าจะโผล่มาเกาะแกะเพ่ยตอนพักเที่ยงอีกรึป่าว ไหนจะรุ่นพี่ฮารุกิ...วันนี้รุ่นพี่จะแวะมาหามั้ยนะ? แล้วเขาจะเข้าชมรมอะไรดี วันนั้นรุ่นพี่ก็มาชวนแล้วแต่เขายังตัดสินใจไม่ได้...และสารพัดเรื่องที่สมองเล็กๆของเขาจะคิดออก

เฮ้ !!เพ่ยทักทายอย่างเบิกบานเมื่อเห็นไทน์เดินเข้ามาในห้อง ดวงตาสีเทามองไปรอบๆตัวเพ่ยที่ตอนนี้มีสาวๆมาเกาะแกะอีกแล้ว แต่พอไทน์เข้ามาพวกนั้นก็สลายโต๋กันไปหมดโดยมีฮะเก๋าเดินรั้งท้ายพร้อมทั้งส่งยิ้มให้ไทน์อย่างเป็นมิตร เพ่ยมองตามสาวๆกลุ่มนั้นไปอย่างสนใจ ไทน์คิดว่าเพื่อนของเขาต้องสนใจใครสักคนในกลุ่มนั้นแน่ๆ ไม่ก็...ชอบที่จะมีผู้หญิงมารุมตอมพร้อมกันทีละหลายๆคน

เพ่ยชอบใครเหรอ?” ร่างบางถามก่อนจะทิ้งตัวนั่งลงกับเก้าอี้ติดกับเพ่ยหลิง ชายหนุ่มผมบลอนด์มองหน้าไทน์แต่ไม่ได้ตอบอะไรกลับมา เมื่ออีกฝ่ายเงียบไทน์ก็ไม่อยากเซ้าซี้อะไร แต่สำหรับเขาแล้วฮะเก๋าก็ดูน่าสนใจที่สุดนั่นแหละ

ไม่ใส่มันแล้วเหรอ?” เพ่ยถามขึ้นมาเมื่อเห็นว่าข้อมือบางของไทน์ไม่ได้ประดับด้วยสร้อยเงินราคาแพงอีกต่อไปแล้ว

ไทน์กลัวทำหาย ก็เลยเก็บมันไว้ที่บ้านร่างบางตอบกลับไป ตั้งแต่วันที่ได้สร้อยเงินราคาเหยียบแสนของไอกลับมาไทน์ก็ตัดสินใจจะเก็บมันไว้ที่บ้านเพราะกลัวจะเกิดเหตุการณ์อะไรแบบเดิมอีก ไม่ใช่ว่าเขาไม่ไว้ใจเพ่ย แต่ความรู้สึกตอนที่รู้ว่าของสำคัญหายไปแล้วมันแย่ยิ่งกว่าอะไรทั้งหมด

อ้อ เออไทน์ เดี๋ยวตอนเย็นไปดูหนังกันมะ ชวนพวกนั้นไว้อ่ะเพ่ยถามพลางชี้ไปที่สาวๆกลุ่มฮะเก๋าที่กำลังมองมาทางพวกเขาอย่างสนใจ ไทน์กรอกตาไปมานึกถึงสิ่งที่เขาต้องทำในวันนี้...การบ้านก็เสร็จแล้ว (เพราะเพ่ยให้ยืมลอก) ไอก็คงกลับดึกอีกเหมือนเดิม

โอเคไทน์ตอบก่อนจะยิ้มกว้างออกมา เพ่ยดึงไทน์เข้ามากอดทีหนึ่งเรียกเสียงกรี๊ดกร๊าดจากพวกผู้หญิงได้เล็กน้อย

เพ่ยพาไทน์เดินออกมาหน้ามหาวิทยาลัย พร้อมกับสาวๆทั้ง 4 คนหลังจากการเรียนในวันนี้สิ้นสุดลงแล้ว ฮะเก๋ายังคงพยายามยืนให้ห่างเพ่ยมากที่สุดเพราะดูท่าทางหนุ่มแว่นหน้าหวานจะรังเกียจหนุ่มผมบลอนด์หน้าตี๋ หรือไม่ก็คงเพราะฮะเก๋าชอบคุยกับไทน์ เพ่ยปรายตามองหนุ่มหน้าหวานทั้งสองคนที่เดินคุยกันอย่างสนิทสนมเล็กน้อย ก่อนจะหันไปสนใจสาวๆทั้ง 4 ที่รายล้อมรอบตัวเขาราวกับดาวเคราะห์ที่โคจรอยู่รอบดวงอาทิตย์ ไทน์มองเพื่อนของเขาอย่างขำๆ เสน่ห์แรงจนน่าอิจฉา

ฮิคาริยืนพิงปอร์เช่สีขาวของเขาพร้อมกับอัดควันบุหรี่เข้าไปเต็มปอด ดวงตาสีนิลฉายแววเจ็บปวดเล็กๆ ถึงแม้ว่าเขาไม่อยากจะเก็บมันมาคิดให้รกสมอง แต่พอนึกถึงภาพไทน์เดินผ่านไปกับกลุ่มเพื่อนโดยไม่สังเกตเห็นแม้แต่ปอร์เช่คันหรูของเขามันก็รู้สึกเจ็บแปลบในอกขึ้นมา...

http://cdn-tunwalai.obapi.io/files/member/5068/1396344658-member.jpg

ทาย...ฮิคาริเรียกคนรักของเขาทันทีที่ก้าวเท้าเข้ามาในห้อง อาจจะหลับแล้ว...ปิดไฟซะมืดเชียว ร่างสูงเดินไปดูที่เตียงเพื่อให้มั่นใจว่าไทน์กำลังนอนอยู่บนนั้น แต่ก็ต้องขมวดคิ้วทันทีเพราะสิ่งที่เขาพบบนเตียงมีแต่ความว่างเปล่าเท่านั้น

ไปไหนทำไมไม่โทรมาบอกฮิคาริถามร่างบางที่เดินเข้ามาในห้องอย่างอารมณ์ดีด้วยน้ำเสียงที่พยายามควบคุมให้มันนิ่ง แน่นอนว่าเขาโมโหไทน์มากที่หลังจากเข้าไปเรียนในมหาวิทยาลัยไม่กี่วันก็ทำตัวเหลวไหลกลับบ้านมืดค่ำแล้ว ใช่ว่าเขาไม่อนุญาตสักหน่อยเพียงแค่โทรบอกเท่านั้นแหละเขาจะได้ไม่เป็นห่วงจนแทบบ้าแบบนี้

ไปดูหนังกับเพ่ยมาครับ แล้วก็ไปกินข้าวไปร้องคาราโอเกะก็เลยกลับมืดไทน์ยิ้มกว้างก่อนจะเดินเข้าไปหาฮิคาริที่นั่งอยู่บนเตียง แต่ก็ต้องหุบยิ้มลงเล็กน้อยเพราะแววตาดุดันของฮิคาริที่มองเขานั้นทำเอาหัวใจแทบจะร่วงไปอยู่ที่ตาตุ่ม

ตอนเย็น ชั้นโทรไป...ก็ไม่รับโทรศัพท์ฮิคาริพูดเสียงเย็น ถึงเขาจะพยายามเก็บความรู้สึกต่างๆไว้แต่มันก็ทำได้ยากเหลือเกิน ถึงมันจะดูเป็นเรื่องเล็กๆ แต่ก็เหมือนเสี้ยน ถึงแม้จะเล็กแต่ก็ทำให้รู้สึกเจ็บและรำคาญใจ

ผมไม่ได้ยินอ่ะครับ ไปอาบน้ำก่อนนะ ง่วงแล้วไทน์ตอบอย่างไม่ได้สนใจอะไรนักเพราะไม่คิดว่าฮิคาริจะโกรธเขาเพราะเรื่องแค่นี้ ที่ทำหน้าบูดแบบนั้นอาจจะเป็นเพราะเครียดเรื่องงานก็ได้ ร่างบางเดินฮัมเพลงเข้าห้องน้ำไปอย่างสบายอารมณ์ ตรงกันข้ามกับฮิคาริที่จุดบุหรี่ขึ้นมาสูบเป็นมวนที่ 4 ของวันนี้แล้ว

เป็นบ้าอะไรของเรานะฮิคาริพูดกับตัวเองขณะเดินออกไปที่ระเบียง ควันบุหรี่ไม่ได้ช่วยให้ความอึดอัดในใจของเขาหายไปเลยแม้สักนิด ความรู้สึกไม่สบายใจแบบนี้มันอะไรกัน...มันไม่ใช่แค่เพราะไทน์ติดเพื่อนและกลับบ้านดึก แต่หลายวันมาแล้วที่ดูเหมือนไทน์ปิดบังอะไรเขาอยู่ หรือเพราะเขาไม่ชินที่ไทน์เริ่มมีโลกส่วนตัวของตัวเองที่ไม่อนุญาตให้เขาก้าวเข้าไปจุ้นจ้านได้

http://cdn-tunwalai.obapi.io/files/member/5068/1638220875-member.jpg

Writer's Talk

 

เป็นเรื่องเป็นราว รู้ใช่ป่ะว่าไอหึงโหด?

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น