`l2ainl3๐y`

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : One Chapter 7 : Changing (P.I)

คำค้น : Ai, Yaoi, NC, ไอ

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 937

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 27 มิ.ย. 2558 10:17 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
One Chapter 7 : Changing (P.I)
แบบอักษร

http://cdn-tunwalai.obapi.io/files/member/5068/727831161-member.jpg

Chapter 7

Changing

http://cdn-tunwalai.obapi.io/files/member/5068/446702019-member.jpg

 

“ไอครับ ไอรู้จักรุ่นพี่ได้ยังไงอ่ะครับ?” ทันทีที่คาดเข็มขัดนิรภัยและปรับเบาะให้เอนลงตามความถนัดเสร็จเรียบร้อย ไทน์ก็ถามชายหนุ่มข้างกายถึงคำถามที่เกิดขึ้นในหัว ฮิคาริยิ้มออกมาเล็กน้อยก่อนจะนึกย้อนไปถึงวันแรกที่เขาได้พบกับฮารุกิ วันนั้นไทน์นอนหลับอยู่ที่บ้านฮารุกิ แล้ววันรุ่งขึ้นก็ไม่ได้ถามเลยด้วยซ้ำว่าตัวเองกลับมาที่บ้านได้ยังไง มันผิดปกติที่ไทน์จะไม่สงสัยเรื่องอะไรแบบนั้น นอกเสียจากว่าหนุ่มน้อยมีเรื่องอื่นๆ ให้คิดมากเกินไป และเรื่องที่ไทน์คิด คงเป็นสิ่งที่ไทน์ไม่ต้องการให้เขารู้ หรือ ยังไม่พร้อมให้เขารู้ตอนนี้

“นายเป็นคนหลับลึกมากจนจำไม่ได้เลยใช่มั้ยว่าตัวเองไปนอนหลับอยู่บนเตียงหมอนั่นด้วย?” ฮิคาริที่แอบยิ้มที่มุมปากทำเป็นพูดเสียงเย็นเพราะอยากเห็นปฏิกิริยาลุกลี้ลุกลนของไทน์ ร่างบางอ้าปากค้างเล็กน้อยระหว่างที่พยายามค้นหาเหตุการณ์ที่ฮิคาริพูดถึงในความทรงจำของตัวเอง ดวงตาสีเทากรอกไปมาอย่างกระวนกระวายเพราะถ้าไอรู้ว่าเขาไปนอนอยู่ที่ห้องผู้ชายคนอื่นไอต้องโกรธมากแน่ๆ แต่ทำไมไม่พูดมันตั้งแต่เมื่อเช้านะ?...จะว่าไปเมื่อเช้าไอก็ถามเขาอยู่เหมือนกันแต่เขาเลี่ยงจะไม่ตอบคำถามเองนี่นา

“รุ่นพี่เขาช่วยดูแลผมตอนที่ใครบางคนเอาแต่ทำงาน...” หนุ่มผมเงินที่แอบเห็นแววตาทะเล้นของอีกฝ่ายพูดเบาๆ ก่อนจะเสมองออกไปนอกรถ ไอไม่ได้โกรธเขาจริงๆ สักหน่อย แค่อยากจะแกล้งเขาเหมือนเดิมนั่นแหละ!!

ใครบางคนที่เอาแต่ทำงานก็เป็นห่วงนายมากจนต้องไปรับกลับบ้านทั้งที่มีงานรออีกเพียบ” ฮิคาริพูดก่อนจะเอื้อมมือมาขยี้ผมสีเงินเบาๆ อย่างเอ็นดู ตั้งแต่ไทน์เข้ามหาวิทยาลัยก็เอาแต่งอนแล้วก็น้อยใจเรื่องเขาไม่ค่อยมีเวลาให้อยู่ตลอด เขาเข้าใจดีว่าไทน์ยังเด็กมากจนโลกทั้งใบของไทน์หมุนรอบตัวเขา แต่พอไทน์โตขึ้นโลกใบน้อยของหนุ่มหน้าหวานคนนี้ก็ค่อยๆ กว้างขึ้นเอง

ร่างบางนั่งนิ่งเพื่อคิดอะไรกับตัวเองสักครู่ ไอไม่ได้โกรธที่เขาอยู่ห้องพี่ฮารุกิสองต่อสองแถมยังนอนหลับบนเตียงของรุ่นพี่อีก แสดงว่าไอ...ก็คิดว่ารุ่นพี่เป็นคนดี และเขาสามารถคบค้าสมาคมกับรุ่นพี่ได้ใช่รึเปล่านะ?

“รุ่นพี่อีกคนนึง ชื่อ...คิระ รึเปล่า ชั้นจำไม่ค่อยได้ ก็ดูเป็นเด็กดีใช้ได้เลยนะครับ” ฮิคาริที่ชำเลืองมองหนุ่มข้างกายอยู่เป็นระยะอย่างห่วงใย เขากังวลเรื่องที่มหาวิทยาลัยของไทน์มากจนคิดว่าจะเกิดเรื่องอะไรแล้วซะอีก สงสัยจะมีปัญหานิดหน่อยกับเพื่อนใหม่ สถานที่ใหม่ และตอนนี้อะไรๆ ก็น่าจะค่อยๆ ดีขึ้นแล้ว จากการที่หนุ่มน้อยผมเงินเริ่มหยิบมือถือมากดนั่นกดนี่ดู เหมือนจะมีเพื่อนสักคนสอนให้ไทน์ใช้เจ้าสมาร์ทโฟนได้อย่างเต็มประสิทธิภาพเสียที

“อ๋ออ ใช่ครับ พี่คิระ เขาเงียบๆ ผมไม่เคยคุยด้วยเลย ส่วนใหญ่ผมคุยกับรุ่นพี่ฮารุกิมากกว่า” ไทน์ยิ้มกว้างเมื่อคำพูดของอีกฝ่ายคลายข้อสงสัยของเขาได้ เพราะพี่คิระอยู่ด้วยนี่เองไอถึงได้ไม่โกรธอะไร โชคดีจริงๆ...

ไอ...วันนี้นะ...มีผู้หญิงกลุ่มนึงเข้ามาคุยกับผม บอกว่าผมน่ะดังไปทั่วมหาวิทยาลัยแล้วด้วยร่างบางบอกคนรักอย่างร่าเริง...หลังจากกดมือถือไปมาจนเบื่อแล้ว อีกอย่างฮิคาริก็ไม่ได้มีเวลาว่างมารับเขากลับบ้านหลังเลิกเรียนทุกๆวันเขาจึงพยายามใช้เวลาที่มีอยู่น้อยนิดให้คุ้มค่า ร่างสูงยิ้มออกมาก่อนจะขยี้ผมนุ่มสีเงินเบาๆ อย่างรักใคร่ ไทน์ยิ้มได้แบบนี้เขาก็ดีใจ...

ผมมีเพื่อนคนนึงด้วยนะ...ชื่อ...เพ่ย...เอ่อ...โจวเพ่ยหลิง ชื่อเท่ป่ะครับ ฮ่าๆไทน์ยังคงพูดอย่างร่าเริงถึงแม้ว่าเรื่องราวระหว่างเขากับเพ่ยนั้นจะไม่ใช่เรื่องที่น่าจดจำเท่าไหร่นักก็ตาม แต่ตอนนี้เพ่ยก็คือเพื่อนของเขาคนหนึ่ง หนุ่มหน้าหวานยังคงเจื้อยแจ้วเรื่องนั้นเรื่องนี้ไปเรื่อยอย่างมีความสุข โดยมีฮิคารินั่งฟังอยู่เงียบๆ

ไอ...กลับมาเร็วๆนะครับร่างบางพูดก่อนจะสวมกอดคนรักของตัวเองพลางเบะปากเหมือนอยากจะร้องไห้อยู่รอมร่อ วันๆหนึ่งเขามีเวลาคุยกับไอแค่นิดเดียว ตอนเช้าระหว่างทางไปมหาวิทยาลัย ตอนเย็นระหว่างทางกลับบ้าน และตอนกลางคืนก่อนนอน...คิดถึงไอ...ความจริง...เขาควรจะถามเรื่องของไอมากกว่านี้รึป่าวนะ ยิ่งได้คุยกันน้อยเขายิ่งแทบจะไม่ได้ยินเสียงหล่อๆของไอเลย หน้าก็แทบจะไม่ได้มอง ยิ่งเรื่องบนเตียงยิ่งแทบไม่ต้องพูดถึง ฮิคาริโอบรัดร่างบอบบางของอีกฝ่ายไว้แน่นเพราะคิดถึงมากเหลือเกินแต่ก็ทำอะไรไม่ได้เพราะทั้งเขาและไทน์ต่างมีหน้าที่ของตัวเอง...

“คิดถึงทายนะครับ” ร่างสูงกระซิบเบาๆ ให้คนในอ้อมกอดอย่างอ่อนโยน เขารู้ว่าไทน์ยังเป็นเด็กน้อยที่ถึงแม้จะค่อยๆ เติบโตขึ้นแต่ก็ยังต้องการความรักจากเขาไม่ขาด และสิ่งเดียวที่ทำให้หนุ่มน้อยมั่นใจได้ว่าเขาเองก็รักและคิดถึงไทน์มากเหมือนกันคือการพูดมันออกไปตรงๆ แม้เขาจะไม่ชอบเลยที่ต้องมาทำอะไรหยุมหยิมเหมือนผู้หญิงแบบนี้แต่ถ้าทำให้คนรักของเขามีความสุขเขาก็ยินดี

ไทน์ยืนโบกมือลาจนกระทั่งปอร์เช่สีขาวลับตาไปก่อนจะค่อยๆ เดินลากเท้าคอตกเข้าบ้านไปอย่างหงอยๆ ไอจะกลับมากี่โมงก็ไม่รู้ ต้องอยู่คนเดียวอีกแล้ว เหงา...เหงาจริงๆ การเป็นผู้ใหญ่มันยากขนาดนี้เลยเหรอ? ต้องทนอยู่กับสิ่งที่ไม่อยากอยู่ ทำสิ่งที่ไม่อยากทำ ทั้งที่อยู่ใกล้กันแค่เอื้อมแต่กลับเหมือนห่างไกลกันสุดสายตา

ขณะที่ไทน์นอนกลิ้งอยู่บนเตียงอย่างว้าวุ่น โทรศัพท์มือถือเครื่องหรูที่ฮิคาริให้เขาไว้ตั้งแต่ปีที่แล้วก็สั่นครืดๆ...เพ่ย...

ว่าไงเพ่ยร่างบางกรอกเสียงลงไปทันทีที่กดรับ เพิ่งจะแยกกันเมื่อกี้เพ่ยจะโทรมาทำไมนะ หรือว่ามีเรื่องอะไรเกิดขึ้น

ป่าวหรอก ชั้นแค่อยากได้ยินเสียงนายเฉยๆชายหนุ่มตอบเสียงเรียบ ก็เขาคิดถึงไทน์จริงๆ หนุ่มหน้าหวานไม่รู้หรอกว่าการได้อยู่ด้วยกันมันมีความสุขมากแค่ไหน ถึงเขาจะรู้ว่าเขาเป็นได้แค่เพื่อน แต่ในส่วนลึกๆของหัวใจเขาเรียกร้องหาแต่ไทน์คนเดียว

เปลืองตัง ได้ยินทั้งวันยังไม่เบื่ออีกเหรอไง เพ่ยไทน์ว่าเพ่ยเพี้ยนอ่ะร่างบางพูดอย่างขำๆ แล้วเขาก็คุยกับเพ่ยหลิงไปเรื่อยเปื่อยอย่างเพลิดเพลินเพราะตัวเขาเองก็ไม่มีอะไรทำ หากเอาแต่นอนอยู่เฉยๆ ก็พลันจะคิดฟุ้งซ่านเปล่าๆ ระยะเวลาเพียงไม่กี่วันกลับทำให้เขารู้สึกคุ้นเคยกับเพื่อนใหม่คนนี้ ไทน์เข้าใจว่าที่เพ่ยต้องการแย่งเขาไปจากไอ ก็เพราะเพ่ยเหงา...เท่านั้นเอง

[Haruki : ไทนี่...พี่คิดถึง]

ร่างบางอ่านข้อความที่เด้งเตือนขึ้นมาในจอโทรศัพท์หลังจากวางสายจากเพื่อนคนสนิทได้ไม่นาน นิ้วเรียวกดเข้าหน้าแอพพลิเคชั่นที่คนทั่วโลกเล่นกัน...สุดท้ายแล้วไอก็ไม่ได้สอนเขาเล่น แต่เพ่ยเคยทำให้เขาดูครั้งหนึ่งแล้ว ก็น่าจะ...กดตรงนี้...ล่ะมั้ง...

[Valentine : ผมก็คิดถึงพี่เหมือนกัน ^^]

[Haruki : พรุ่งนี้มาให้พี่จุ๊บซะดีๆนะ]

Haruki sent you a sticker (ตัวการ์ตูนทำท่าจูบ)

[Valentine : ทำแบบนั้นไม่ได้หรอกครับ]

[Haruki : ไหนบอกคิดถึงพี่ไง]

[Valentine : ไม่เกี่ยวกันสักหน่อย]

[Haruki : เมื่อวานพี่จูบเรา เรายังไม่ปฏิเสธเลย ชอบไม่ใช่เหรอ?]

[Valentine : ป่าวนะครับ ไม่ได้ชอบ...]

ร่างบางกัดริมฝีปากแน่นทันทีเมื่อการสนทนาเริ่มมีกลิ่นแปลกๆ มันก็จริงที่วันนั้นเขาไม่ได้ปฏิเสธจูบของรุ่นพี่...แล้วก็ไม่รู้ว่าทำไมเหมือนกัน แต่ไม่ใช่เพราะเขาคิดอะไรกับรุ่นพี่เกินเลยไปกว่าพี่น้อง ไม่ใช่...

[Haruki : ทานข้าวรึยัง?]

ไทน์ยิ้มออกมาเมื่ออีกฝ่ายเปลี่ยนหัวข้อในการสนทนาเพื่อให้เขารู้สึกสบายใจขึ้น รุ่นพี่เป็นคนใจดีแล้วก็อ่อนโยนมากๆ เขารู้สึกดีจริงๆ เวลาได้อยู่ หรือว่าได้คุยกับฮารุกิ...นี่ถ้าเขาไม่ได้เป็นแฟนกับไอ ไม่แน่เขาอาจจะ...

“นี่เรา...” ร่างบางลุกขึ้นนั่งก่อนจะตบที่ใบหน้าขาวใสของตัวเองเบาๆ เพื่อเรียกสติกลับมา วาเลนไทน์...บ้าไปแล้วเหรอ? ความคิดแบบนี้ ถ้าไอรู้ ไอจะเสียใจแค่ไหน...

“หยุดเต้นแบบนี้สักทีได้มั้ยเล่า...” ไทน์ขยำเสื้อที่อกข้างซ้ายของตัวเองแน่นเพราะบางสิ่งในนั้นเอาแต่เต้นโครมครามไม่หยุดแถมใบหน้าก็ยังร้อนวูบวาบจนน่าหงุดหงิด

http://cdn-tunwalai.obapi.io/files/member/5068/1638220875-member.jpg

Writer's Talk

 

 

เดี๋ยวอัพให้ยาวๆ เลยนะครับวันนี้

อ้อ! ผมแต่งนิยายไว้อีกเรื่อง เป็นเรื่องของ คุราอิ กับเบลล์ ล้วนๆ 

>>รักพันธุ์เดือด โรงเรียนพันธุ์ดุ!!<<

ออกแนว โหดๆ กวนๆ ฮาๆ หน่อย เข้าไปอ่านกันได้นะครับ

ขอบคุณที่ติดตามนะ

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น