ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

chapter 48 แผนจับฆาตกร

ชื่อตอน : chapter 48 แผนจับฆาตกร

คำค้น : เพลิงรักอสุรา ละอองอาย NC Nc nc มาเฟีย นักศึกษา โคแก่กินหญ้าอ่อน โหด ดุ

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 5.4k

ความคิดเห็น : 29

ปรับปรุงล่าสุด : 07 ก.พ. 2562 11:04 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
chapter 48 แผนจับฆาตกร
แบบอักษร

“อยู่ตรงนี้ อย่าออกมานะ” เสียงของคนคนนั้นดังขึ้นอีกแล้ว


ชายหนุ่มลืมตาขึ้นก่อนจะพบว่าเธอกำลังจะปิดประตูตู้เสื้อผ้า ทั้งๆที่เขายังอยู่ภายในตู้ เตโชยื่นมือออกไปคว้าเข้าที่ท่อนแขนของคนตรงหน้า ความรู้สึกร้อนผ่าวที่ดวงตากำลังจะทำให้หยาดน้ำหลั่งริน


“อย่าไป...” เสียงที่เปร่งออกไปแหลมเล็ก ฟังดูไร้เดียงสาไม่ได้ต่างไปจากเสียงร่ำร้องของเด็กน้อย


ใบหน้าของเธอดูเป็นกังวลและอาลัย เธอยื่นมือออกมาลูบศีรษะของเด็กชายตัวน้อยที่กำลังยืดยุดไม่ยอมให้เธอจากไป


“เตโชต้องอยู่ตรงนี้ ห้ามส่งเสียงร้อง ห้ามออกมา” คนผู้นั้นยังคงย้ำคำเดิมซ้ำๆ ก่อนที่อ้อมกอดอุ่นๆจะถูกมอบให้เด็กสาวเป็นครั้งสุดท้าย


ตอนถูกคนคนนั้นกอด เขารู้สึกว่าตัวเองช่างตัวเล็กเหลือเกิน เล็กราวเด็กน้อยที่เธอสามารถใช้สองแขนกอดจนรัดรอบตัวได้ไม่ยาก กลิ่นแชมพูที่ติดตามเส้นผมของเธอยังหอมติดจมูก ฝ่ามือนุ่มที่กำลังลูบอยู่บนศีรษะของเขาช่างชวนให้เคลิบเคลิ้ม


“ลูกต้องเข้มแข็งเข้าใจไหม อย่ายอมให้ใครรังแก” น้ำเสียงของคนคนนั้นหนักแน่นก่อนที่เธอจะผละออกจากตัวเขา ภาพประตูตู้เสื้อผ้าถูกปิดกระแทกใส่หน้าเด็กชายจนเขาสะดุ้งถอยหลังไปชนกับแผ่นไม้แข็งๆ


เสียงล็อคตูดังเบาๆก่อนที่ด้านนอกจะมีเสียงของไม้ที่ถูกกระแทกอย่างแรง ไม่นานนักก็มีเสียงฝีเท้าหนักของใครคนหนึ่งเดินเข้ามาอย่างเชื่องช้า คล้ายสัตว์ป่าที่กำลังตะล่อมเหยื่อของมันอย่างใจเย็น


“ไม่เจอกันนานเลยนะ” เสียงของชายแปลกหน้าดังอยู่ด้านนอก เตโชรู้สึกเจ็บในอก อึดอัดจนน้ำตาไหลพราก


‘อย่า อย่า!’ ชายหนุ่มพยายามร้องส่งเสียงออกไป ทว่าเสียงทุดท้ายที่เขาได้ยินคือเสียงปืนที่ดังสนั่นห้อง ก่อนที่ภาพของแสงแดดที่แยงตาจะทำให้เขาตื่นจากภวังค์ฝัน


ชายหนุ่มก้มลงมองสองแขนของตนที่ใหญ่และแข็งแรง ต่างจากภาพในความทรงจำเมื่อครู่ แม้ในตอนนี้เขาจะเข้มแข็งและมีอำนาจ แต่ไม่ว่าจะผ่านมานานกี่ปี ภาพจำเหล่านั้นยังคงตามหลอกหลอนอยู่บ่อยครั้ง


สายตาคมลึกหันไปมองคนที่นอนอยู่บนเตียงข้างกาย หล่อนหลับไปได้สติทั้งๆที่ตะวันก็ลอยโด่งจนอากาศที่เคยหนาวเย็นเริ่มอุ่นขึ้นเรื่อยๆ ร่องรอยสีแดงเป็นปื้นตามซอกคอและเนิ่นหน้าอกเรียกความทรงจำเมื่อคืนให้กลับเข้ามาในหัวอย่างช้าๆ


เขาทรมานเธออยู่นานทีเดียว หวังจะเค้นคำว่าคิดถึงหรืออะไรเทือกนั้นออกมาจากปากของเด็กสาว ทว่าข่มขู่ก็แล้ว ‘อ่อนโยน’ ก็แล้ว เด็กดื้อคนนี้กลับไม่ปริปากคำใดออกมา ช่างไม่รักชีวิตเสียจริงๆ


อาจเป็นเพราะเธอก็ได้ ที่ทำให้เขาฝันถึงคนคนนั้นอีกครั้ง ความดื้อดึงและแข็งกร้าว...


ก๊อก ก๊อก ก๊อก


“นายครับ อามีนมีเรื่องด่วนต้องรายงานครับ” เสียงของทนายหน้าหอร้องบอก


เตโชดึงผ้าห่มคลุมร่างของเด็กสาวจนมิดถึงศีรษะ ส่วนตัวเขาก็ลุกขึ้นเดินไปหยิบผ้าขนหนูที่ถูกวางเตรียมเอาไว้ มาพัดรัดรอบเอวจนแน่นหนาแล้วจึงเดินออกไปเปิดประตู


“ไปคุยข้างนอก” ชายหนุ่มบอกลูกน้องก่อนจะเดินนำไปด้านนอก


ทุกคนเดินตามร่างสูงใหญ่ของนายมายังบ่อปลาคราฟในร่ม ที่ถูกต่อเติมเข้ามาไว้ในตัวอาคาร โถงเล็กด้านนี้ได้ถูกเนรมิตให้กลายเป็นสวนในร่มที่ให้ความรู้สึกสงบใจทุกครั้งที่ได้เห็น ถือเป็นสถานที่พักผ่อนชั้นดีอีกที่ ที่นายหนุ่มมักจะปลีกตัวมาละลายเวลาในวันว่าง


“มีอะไร?” เตโชเอ่ยถามขณะที่สายตากำลังทอดมองลงไปในบ่อน้ำ ภาพเหตุการณ์ในฝันยังคงทำให้จิตใจของเขาไม่ปกติสุข


“เหยื่อรายที่สามถูกพบเมื่อคืนครับ เป็นนักศึกษาแพทย์ปีสอง มหาวิทยาลัยXXX แต่ศพนี้ไม่ได้นอนจมกองเลือดอยู่บนเตียงเหมือนทุกครั้ง คล้ายเธอกำลังพยายามคลานออกมาขอความช่วยเหลือ แต่ก็สิ้นใจตายอยู่ที่หน้าประตู” อามีนรายงานด้วยน้ำเสียงหนักแน่นจริงจัง เพราะการตามสืบข่าวนี้เองที่ทำให้ขอบตาของเขาคล้ำและเว้าลึก ดูอิดโรยอย่างเห็นได้ชัด


เตเชโยนอาหารลงไปในบ่อหนึ่งเม็ด มองดูฝูงปลาที่แหวกว่ายเข้ามาแย่งชิงอาหารที่กำลังลอยอยู่เหนือผิวน้ำ ความหิวโหยทำให้ปลาที่เกียจคร้านพยายามตะกายครีบกรีดกายผ่านผืนน้ำ เบียดเสียดตัวอื่นๆอย่างไม่สนใจสิ่งใด เพียงเพื่อให้ได้มาซึ่งสิ่งที่ตนต้องการ


“เราต้องใช้เหยื่อล่อที่น่าสนใจ” ชายหนุ่มพูดขณะที่ปลาตัวหนึ่งเขมือบอาหารเม็ดลงทองและมุดน้ำหนีไป


อามีนขมวดคิ้วมุ่นอย่างไม่เข้าใจความคิดความอ่านของผู้เป็นนาย ฉับพลันเขาก็เห็นนายหนุ่มทรุดตัวลงไปนั่งหย่องๆข้างอ่าง ก่อนจะปล่อยเม็ดอาหารลงไปในบ่อปลาอีกครั้ง


“ผมพยายามสืบหาความสัมพันธ์ของเหยื่อกับลูกชายผอ.โรงพยาบาลคนนั้น แต่ยังไม่พบ นอกจากเรียนห้องเดียวกันก็ไม่มีอะไรที่พิเศษมากไปกว่านั้นอีก” อามีนรายงานต่อ สายตาก็มองดูการกระทำของนายหนุ่มไปด้วย


เขาเห็นฝูงปลากำลังแหวกว่ายเข้ามาหาอาหารที่นายกำลังจับจ้องอย่างไม่วางตา ปลายหลายตัวต่างแหวกว่ายอย่างเร็วรี่หมายจะเป็นผู้พิชิตเม็ดอาหาร แต่แล้วเจ้าปลาตัวเดิมที่ลอบซุ่มอยู่ที่ใต้ผืนน้ำ อาศัยจังหวะที่ปลาตัวอื่นยังแหวกว่ายมาไม่ถึง กระโจนตัวขึ้นมาเขมือบเม็ดอาหารเข้าปากอีกครั้ง


หมับ! ซ่า…


ฝ่ามือแกร่งบีบรัดส่วนหัวของปลาตัวนั้นเอาไว้แน่น ลำตัวของมันดำสนิทและมู่ทู่ไม่ปราดเปรียวเหมือนปลาคราฟตัวอื่นๆที่อยู่ในบ่อ


เตโชบีบรัดคอปลาตัวนั้นอย่างแรงเสียจนมันสำลักเม็ดอาหารที่เพิ่งเขมือบลงคอออกมาสองเม็ด มันดีดดิ้นอยู่ในฝ่ามือของเขาเป็นนานสองนานก่อนจะอ่อนกำลังแรงลงอย่างช้าๆและนิ่งสงบไปในที่สุด


“ในความสับสนเราต้องแยกให้ออกว่าใครคือผู้ล่า และใครคือตัวล่อ” นายหนุ่มกล่าวก่อนจะโยนปลาผิดพวกตัวนั้นลงกับพื้น


“นายหมายความว่ายังไงครับ?” อามีนจนปัญญาเข้าแล้วจริงๆ การกระทำของเตโชในวันนี้ชวนให้เขามึนงงไปหมด


“เรามัวแต่ตามหาผู้ล่า แต่กลับก้าวตามหลังมันทุกที อย่างนี้จะไปจับมันได้ยังไง” ชายหนุ่มบอกก่อนจะสาดเม็ดอาหารลงไปในบ่อปลาอีกหลายเม็ด


“ต้องมีเหยื่อล่อที่น่าสนใจ หลอกล่อให้มันเผยตัวออกมา แล้วถึงเวลานั้น เราก็แค่หาสวิงใหญ่ๆช้อนตัวมันขึ้นมา จะได้ไม่ต้องเปลื่องแรงจนขอบตาดำขล้ำขนาดนั้น” ถ่อยคำของเตโชของให้อามีนก้มหน้างุดทันที


นายกำลังตำหนิที่เขาเอาแต่ตามล่าฆาตกร วิ่งไล่เก็บการกระทำของมันอย่างใกล้ชิด ทว่าก็เป็นเพียงการวิ่งไล่หลังของมันเท่านั้น นอกจากจะจับตัวฆาตกรไม่ได้ ร่างกายของเขาก็ดูจะทรุดโทรมลงไปทุกวัน


“ขอโทษครับนาย” อามีนรับผิดได้อย่างไม่อาย เพราะตัวเขาเองก็กำลังคิดว่าตนเองไม่มีทางไล่จบฆาตกรได้ทัน หากยังทำงานอย่างเดิมอยู่เรื่อยๆ


“ไปพักซะเถอะ แล้วบอกให้คนไปตามผู้หญิงในห้องมาหาฉัน” เตโชออกคำสั่งเสียงแผ่ว มองดูกลุ่มปลาที่กำลังแหวกว่ายอยู่ในบ่อ ด้วยทีท่าระริกระรี้


“ก่อนไป เอาซากปลาซัคเกอร์ของตาเฒ่าช่างแส่ไปตุ่นเนื้อให้นิ่ม แล้วเอาไปให้เขากินให้หมด เผื่อความจุ้นจ้านจะได้ลดน้อยลงไปบ้าง” เตโชเรียกใช้อามีนอีกครั้ง


ลูกน้องก็ปฏิบัติตามอย่างขันแข็ง พอนึกถึงภาพพ่อบ้านต้องกินเนื้อปลาที่ตัวเองเอามาปล่อยในบ่อปลาของนายน้อย ก็ให้เอน็จอนาจใจ 


พ่อบ้านก็นั้นประไร รู้ทั้งรู้ว่านายไม่ชอบให้ใครมายุ่งกับของของเขา ก็ยังไม่วายไปหาปลาดูดฝุ่นมาปล่อยในบ่อปลาของนายอีก


หาเรื่องไม่เว้นวันจริงๆ!


***************************************************************************************************************************************************************

ต่อไปนี้คือความเจ้มจ้น เพราะไม่เจ้มจ้นเราไม่นอน! ใครไม่นอนแต่ไรท์จะนอน 555 แต่ก่อนนอนก็มาสามตอนเหมือนทุกทีน่าาา


วันนี้เปย์สามตอนนะงับ ส่วนตอนแถมต้องดูก่อนว่าวันนี้มีเวลามากไหม ถ้างานเข้าเยอะก็อาจจะได้แค่สาม แต่ถ้าไหวเดี๋ยวมีแถมให้แน่นอน


เรื่องนี้กำลังจะเข้าระบบสนับสนุนแล้วนะงับ พรุ่งนี้จะเริ่มแล้ว เพราะละอองหิวขนมบ่อย เงินเดือนไม่พอใช้แล้ววว 555 เรทราคาตามเดิมนะคะ 300-500 แล้วแต่ตอนไหนมีความหวือหวาก็จะค่าตัวมากหน่อย ไม่อยากให้มองว่าทำไมต้องติด ติดทำไมทำไมไม่ให้อ่านฟรี อยากให้คิดว่ามันเป็นการสนับสนุนงานเขียนของไรท์ด้วย เห็นยอดเงินละจะได้มีแรงแต่งต่อ 555 จริงๆอ่านคอมเม้นต์ก็มีแรงแต่งแล้ว นี่ให้ของหวานกับรีดมาจะห้าสิบตอนละเด้อออ ใครจะน่ารักกว่าละอองอีกอะ น่ารักกว่านี้ก็พี่เตโชแล้วแหละ แหะๆ

ความคิดเห็น