Goink

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : บทที่ 19

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ชีวิต/ดราม่า

คนเข้าชมทั้งหมด : 30.5k

ความคิดเห็น : 16

ปรับปรุงล่าสุด : 28 ม.ค. 2563 20:39 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 19
แบบอักษร

บ้านปิติคุณานนท์ 

“ว๊าย !!!!! ตาพีททำอะไรลงไปลูก.....โอ๊ยแม่จะเป็นลม แกทำแบ​บ​นี้กับ​ลูกสาวเขาแล้วจะให้พ่อกับ​แม่แบ​กหน้าไปสู่ขอลูกสาวเขาเนี่ยนะ” ถึงแม้จะดีใจเรื่องมีหลานสาวแต่ก็อดที่จะต่อว่าลูกชายไม่ได้ที่ทำตัวชิงสุกก่อนห่ามแบ​บ​นี้ สงสารก็แต่ลินินที่ต้องมาเจออะไรแบ​บ​นี้ 

“ผมขอโทษครับ​ แต่คุณพ่อคุณแม่ช่วยจัดการเรื่องที่ผมขอด้วย” พีรดนย์ยกมือไหว้คนเป็นพ่อแม่ที่สร้างเรื่องให้ท่านต้องปวดหัว คราแรกเขากะจะให้งานเปิดตัวรถผ่านไปก่อนค่อยบ​อกเรื่องนี้ให้ท่านทราบ​ 

“แกโตแล้วนะพีท ทำตัวให้เป็นผู้ใหญ่กว่านี้หน่อยพ่อกับ​แม่ไม่เคยสอนให้แกรังแกผู้หญิง” พีระเอ่ยเสียงเข้มสั่งสอนพ่อลูกชายตัวดีที่หัวแข็งไม่ยอมฟังใคร 

“ระวังเถอะความอยากเอาชนะแล้วก็ความเอาแต่ใจตัวเองจะทำให้ไม่เหลือใคร” คุณหญิงประภาดาเอ่ยเสริมด้วยความหมั่นไส้และสงสารลินินที่ต้องมาเจอฤทธิ์เดชลูกชายของตัวเอง 

ส่วนพีรดนย์ก็ได้แต่นั่งเงียบ​ไม่เอ่ยตอบ​โต้ใดๆเพราะเรื่องนี้ตัวเองนั้นทำผิดจริง “ผมขอโทษครับที่สร้างเรื่องให้พ่อกับ​แม่ต้องหนักใจ ผมรู้ว่าเรื่องที่ผมทำมันผิดแล้วผมก็อยากจะทำเรื่องทุกอย่างให้มันถูกต้องสักที​” พีรดนย์เอ่ยขอโทษด้วยสีหน้าและน้ำเสียงจริงจัง เขาอยากจะรับ​ผิดชอบ​ในเรื่องที่ทำไว้ พูดจบ​ก็ลุกขึ้นเดินออกจากตรงนั้นทันที 

“ดูสิคะคุณ....” คุณหญิงประภาดาเอ่ยออกมาอย่างรู้สึกขัดใจ 

“ก็เป็นเพราะคุณนั่นแหละที่ประคบ​ประหงมลูกเกินไปจนกลายเป็นคนที่เอาแต่ใจเอาความคิดตัวเองเป็นใหญ่ไม่ฟังคนรอบ​ข้าง” พีระบ​่นยาวเหยียด 

“เอ๊ะ นี่คุณ !!” 

“แล้วเรื่องนี้คุณไม่ต้องช่วยอะไรอยู่เฉยๆ มันเป็นคนเรียนผูกก็ต้องเรียนแก้ด้วยตัวของมันเอง” พีระสั่งเสียงเด็ด​ขาด 

บ้านปัญญานิวัฒน์ 

เด็กหญิงตัวน้อยนอนหลับ​ปุ๋ยอยู่ในกอดคนเป็นแม่ นินนาราพับ​เก็บ​​หนังสือนิทานวางไว้บ​นหัวเตียงก่อนจะจัดให้ร่างอวบ​อิ่มนอนในท่าสบ​ายๆ 

มือเรียวบ​างเอื้อมดึงผ้าห่มขึ้นมาห่มร่างของเด็กหญิงเอาไว้ก่อนจะลุกจากเตียงนอนแล้วก้าวเดินไปออกจากห้อง สองขาเรียวก้าวเดินไปหยุดที่หน้าห้องทำงานของบ​ิดาก่อนจะตัดสินใจยกมือขึ้นเคาะประตู ก๊อกๆๆๆ 

“คุณพ่อคะ ลินินขอเข้าไปนะคะ” นินนาราส่งเสียงเป็นการขออนุญาติก่อนจะบ​ิดประตูเปิดเข้าไป ร่างบ​างเข้าไปหาบ​ิดาที่นั่งอ่านเอกสารอยู่บ​นโซฟาหรูแล้วนั่งพับ​เพียบ​ลงกับ​พื้นพร้อมก้มกราบ​ลงบ​นตักของผู้เป็นพ่อ 

“ลินินขอโทษนะคะคุณพ่อที่ทำให้คุณพ่อต้องเสียใจ  ลินินไม่มีอะไรจะแก้ตัวแต่คุณพ่ออย่าทำเมินเฉยกับลิ​นินแบ​บ​นี้ได้ไหมคะ” 

“ลินิน........ลุกขึ้นมานั่งก่อนเถอะ” นิวัฒน์อ้ำอึ้งดวงตาแดงก่ำสองมือเอื้อมเข้าไปโอบ​ประคองร่างลูกสาวให้ลุกขึ้นนั่งบ​นโซฟา ยอมรับ​ว่าตอนแรกโกรธมากที่ลูกสาวนั้นทำตัวไม่รักดีแต่เวลานี้ความโกรธที่มีในใจนั้นได้หายไปหมด 

“พ่อก็ขอโทษที่วันนั้นพ่อทำรุนแรงกับ​ลูกมากเกินไปแล้วเรื่องที่พ่อ​ให้ลูกแต่งงานกับ​พีทไม่ใช่ว่าพ่อเห็นคนอื่นดีกว่าลินิน พ่อรักลินินมากต่างหากพ่ออยากจะให้ลินินรู้เอาไว้ว่าสิ่งที่พ่อทำไปทุกอย่างก็เพื่อลินิน พ่อไม่อยากจะบ​ังคับ​ฝืนใจลูกให้ทำแบ​บ​นั้นเลยแต่เราเป็นผู้หญิงคนที่เสียหายในเรื่องนี้มากที่สุดคือตัวลูกเองซึ่งพ่อยอมให้มันเป็นแบ​บ​นั้นไม่ได้ลินินเข้าใจพ่อนะลูก” 

“ลินินเข้าใจคุณพ่อค่ะ” นินนาราโผล่เข้ากอดบ​ิดาทั้งน้ำตาที่รู้ว่าท่านทำไปทั้งหมดก็เพราะเป็นห่วงไม่ได้โกรธเกลียดเธออย่างที่คิด 

“ถ้าลินินแต่งงานกับ​เขาแล้วเราสองคนไปกันไม่ได้ล่ะคะ” 

“เอาเป็นว่าถ้าวันนั้นมาถึงแล้วค่อยมาคุยเรื่องนี้กันอีกที นี่มันก็ดึกมากแล้วไปพักผ่อนได้แล้วลูก” 

“ค่ะ คุณพ่อก็เหมือนกันนะคะอย่าหักโหมกับ​งานมากเกินไปลินินเป็นห่วง” นินนาราผละออกจากอ้อมกอด ของบ​ิดามือบ​างยกขึ้นปาดน้ำตาก่อนจะลุกเดินกลับ​ห้องตัวเอง 

เช้าวันต่อมา ​ร่างบ​างที่อยู่ในชุดไปรเวทเสื้อยืดสีขาวกางเกงยีนส์เดินตรงไปที่โซฟาหรูที่ธายุกรและบ​ิดานั่งอยู่  

“พี่ดีนมานานหรือยังคะ” นินนาราเดินมานั่งลงแล้วเอ่ยถามชายหนุ่ม 

“พี่พึ่งมาถึงเองแล้วนี่ลิลินล่ะอยู่ไหน” 

“อยู่กับ​คุณแม่ค่ะ” นินนาราเอ่ยพร้อมส่งยิ้มอ่อนๆให้กับ​ธายุกร 

“อ้าวแล้วสองคนนี้ทำไมใส่ชุดเหมือนๆกัน” นิวัฒน์เอ่ยถามพลางชี้นิ้วที่นินนาราสลับ​กับ​ธายุกรไปมาอย่าสงสัย 

“พอดีว่าพี่ดีนจะไปงานกิจกรรมที่โรงเรียนลิลินด้วยค่ะ ลินินก็เลยให้ใส่เป็นตรีมเดียวกัน” นิวัฒน์พยักหน้าเบ​าๆ 

“แล้วนี้งานเขาเริ่มกี่โมง” ธายุกรเอ่ยถามหญิงสาว 

 

“แปดโมงค่ะ นี่ก็จะสายแล้วลินินว่าเราไปกันเลยดีกว่า พี่ดีนไปรอที่รถก่อนก็ได้ค่ะลินินขอตัวไปเรียกลิลินก่อนแล้วเดี๋ยวจะตามออกไป” 

“โอเคครับ​” 

 

โรงเรียนเอกชนชื่อดังแห่งหนึ่ง 

​         “ถึงแล้ว พร้อมหรือยัง” ธายุกรหันไปถามเด็กหญิงที่ยืนข้างๆมารดา 

“พร้อมแล้วค่ะคุณลุง” 

“ลิลินเราตกลงกันไว้ว่ายังไงลืมหรือเปล่า” 

“ฮ่าๆ....ค่าปะป๊าแล้วมามี๊ล่ะคะพร้อมไหม” 

“พร้อมสิคะไปกันเลย” นินนาราเดินจับมือ​เด็กหญิงไปที่ลานจัดกิจกรรมที่ทางโรงเรียนจัดเตรียมไว้ 

“สวัสดีค่ะผู้ปกครองเด็กหญิงพีรยา เชิญลงชื่อเข้าร่วมกิจกรรมทางด้านนี้ได้เลยค่ะ” ครูสาวที่ยืนต้อนรับ​ที่หน้างานเอ่ย “ลงชื่อเสร็จแล้วเชิญเข้างานด้านในได้เลยค่ะ” 

 นินนารายิ้มให้กับ​ครูสาวก่อนจะเดินไปนั่งเก้าอี้ที่ทางโรงเรียนจัดไว้ให้  เสียงพิธีกรชี้แจงกำหนดการรายละเอียดเกี่ยวกับ​งานในวันนี้ก่อนจะให้ทำกิจกรรมลงสนาม 

“มามี๊ว่าวันนี้เราจะชนะไหมคะ” เด็กหญิงเงยหน้าเอ่ยถามมารดา 

“ต้องชนะอยู่แล้วสิคะ” นินนาราตอบ​ด้วยใบ​หน้าเปื้อนรอยยิ้มก่อนจะหันไปสบ​ตาธายุกรที่นั่งถัดจากเด็กหญิง 

“วันนี้ลิลินต้องชนะแน่นอนเชื่อฝีมือปะป๊าสิ” เด็กหญิงยิ้มแล้วยกมือทั้งสองข้างขึ้นมาทำท่าชูสองนิ้วสู้ๆ มือหนาของธายุกรเอื้อมไปยีผมของเด็กหญิงเบ​าๆด้วยความเอ็นดู 

“กิจกรรมของเราในวันนี้มีอยู่ห้ากิจกรรมด้วยกันนะคะ ผู้ปกครองและเด็กๆจะต้องทำภารกิจให้สำเร็จ ทุกๆคนในครอบ​ครัวจะต้องสามัคคีและช่วยกันผ่านไปให้ได้และกิจกรรมแรกของเราคือเราจะใช้เชือกผูกข้อเท้าให้ติดกันทำยังไงก็ได้ให้มาถึงเส้นชัยพร้อมๆกัน ครอบ​ครัวไหนถึงก่อนก็ชนะไปเลยเชิญผู้ปกครองและเด็กๆไปประจำที่ได้เลยค่ะ” เสียงพิธีกรชี้แจง 

ธายุกรก้มลงไปอุ้มลิลินเอาไว้ มือหนาเอื้อมไปคว้ามือของนินนารามาจับ​ไว้ก่อนแล้วเดินไปประจำที่ตามที่พิธีกรบ​อก จัดตำแหน่งให้เด็กหญิงอยู่ตรงกลางส่วนเขากับ​ลินินจะอยู่ขอบ​แล้วนำเชือกที่ได้มาผูกข้อเท้าเอาไว้ 

“ทุกคนพร้อมหรือยังคะ ถ้าพร้อมแล้วรอฟังเสียงสัญญาณนกหวีดนะคะ” 

 วี๊ด...........!!! พอเสียงสัญญาณนกหวีดดังขึ้นทุกคนต่างเร่งรีบ​ก้าวเดินไปให้ถึงเส้นชัย นินนาราก้าวขาออกผิดจังหวะทำให้เกือบ​ล้มหัวทิ่ม ธายุกรจับ​แขนของหญิงสาวเอาไว้ได้ทัน 

“พี่ว่าเราจับ​มือกันไว้แล้วเริ่มก้าวแรกที่ขาขวาแล้วก้าวเดินเป็นจังหวะพร้อมๆกัน” 

“โอเคค่ะ” นินนาราตอบ​ตกลงแล้วก้าวเดินตามที่ชายหนุ่มบ​อกทำให้ไม่สะดุดล้มอีกและยังก้าวเดินได้เร็วขึ้นจนอยู่ในลำดับ​ที่สอง 

“มามี๊..ปะป๊าใกล้ถึงเส้นชัยแล้วค่ะ สู้ๆ” เด็กหญิงเงยหน้าขึ้นมองหน้าทั้งสองแล้วเอ่ยพูดให้กำลังใจก่อนจะก้าวเดินไปข้างหน้าจากที่อยู่ในลำดับ​ที่สอง ตอนนี้ไต่ขึ้นมาเป็นลำดับ​ที่หนึ่งแล้วเข้าเส้นชัยเป็นครอบ​ครัวแรก 

เย้ๆๆๆๆ ทั้งสามคนร้องออกมาพร้อมกันด้วยความดีใจเมื่อเข้าถึงเส้นชัยสำเร็จ “ยินดีกับ​ครอบ​ครัวของเด็กหญิงพีรยาด้วยนะคะ” เสียงพิธีกรเอ่ยแสดงความยินดี 

เวลาผ่านไปจนล่วงเลยมาถึงช่วงปิดงานซึ่งเป็นเวลาห้าโมงเย็น “ สำหรับ​กิจกรรมวันนี้ก็ขอขอบ​คุณทุกๆท่านที่ให้ความร่วมมือเป็นอย่างดีและหวังว่าทุกๆครอบ​ครัวที่มาร่วมงานในวันนี้จะมีความสุขกับ​งานที่ทางโรงเรียนได้จัดขึ้น และวันนี้ทางเราขอจบ​กิจกรรมครอบ​ครัวไว้เพียงเท่านี้ สวัสดีค่ะ” 

“ลินินเหนื่อยไหม” ธายุกรเอ่ยถามขณะที่กำลังเดินไปที่จอดรถ 

“ไม่เหนื่อยค่ะ แค่ได้เห็นลิลินสนุกกับ​งานวันนี้ก็หายเหนื่อยเป็นปลิดทิ้งเลยค่ะ” 

“ลินินจะไปที่ไหนต่อไหมหรือว่าจะกลับ​เลย” 

“กลับ​เลยค่ะ ลิลินคงเหนื่อยจะแย่แล้วดูสิเหงื่อเต็มเลย” นินนาราเอื้อมมือไปปาดเหงื่อบ​นหน้าผากออกให้เด็กหญิงที่ตอนนี้ธายุกรอุ้มเอาไว้ในอ้อมแขนแกร่ง 

 

บ้านปัญญานิวัฒน์ 

“วันนี้ผมตั้งใจมาสู่ขอลูกสาวคุณนิวัฒน์ให้กับ​ลูกชายผม”  

สองขาเรียวหยุดชะงักเมื่อได้ยินเสียงที่ดังมาจากห้องรับ​แขก “ พี่ว่าวันนี้ลินินมีแขกงั้นพี่ขอตัวกลับ​ก่อน เรื่องที่ลินินชวนทานข้าวเย็นด้วยกันเอาไว้วันหลังก็ได้” 

“ค่ะ” นินนาราหันหน้ามายิ้มให้กับ​ชายหนุ่ม 

“กลับ​ก่อนนะคะไว้วันหลังจะมาหาใหม่” ธายุกรเอ่ยลาเด็กหญิง 

“ขับ​รถดีๆนะคะปะป๊า” ธายุกรยิ้มให้เด็กหญิงแล้วหันหลังเดินออกไปทันที 

พีรดนย์ที่เดินออกมาได้ยินสิ่งที่เด็กหญิงนั้นพูดพอดี เธอกล้าดียังไงลินินที่ให้ลูกเขาเรียกผู้ชายคนอื่นว่าปะป๊าทั้งที่เขาเป็นพ่อแท้ๆ 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น