Badberry

ขอบคุณที่กดเข้ามานะคะ

Part 34 : ไปเป็นเพื่อน

ชื่อตอน : Part 34 : ไปเป็นเพื่อน

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 17.6k

ความคิดเห็น : 7

ปรับปรุงล่าสุด : 06 ก.พ. 2562 22:05 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Part 34 : ไปเป็นเพื่อน
แบบอักษร


“ภูริ เย็นนี้คุณว่างมั้ย” แทนไทถามผู้ช่วยคนสนิทที่นั่งเล่นมือถืออยู่ตรงข้ามกับเขาอย่างสบายใจ

“คุณแทนมีอะไรรึครับ?” เขายังไม่ละสายตาจากหน้าจอ นิ้วมือสวยเลื่อนสไลด์อ่านข่าวไปเรื่อย

“พอดีมีงานด่วน..ผมต้องไปเจรจาเรื่องที่กับ PY” แทนไททำหน้าเครียดเมื่อพูดถึงบริษัทนี้ พีวายเป็นเจ้าของที่ดินขนาดใหญ่ติดกับที่ดินของบริษัทแทนไทที่ซื้อไว้เตรียมสร้างหมู่บ้านจัดสรร เขาต้องการที่จะซื้อที่ดินตรงนี้เพื่อเชื่อมกับที่ดินของบริษัทตัวเอง

“วันนี้ผมมีนัดกับผู้บริหารในเครือคงไปกับคุณแทนไม่ได้” ภูริวางมือถือลงบนโต๊ะทำงานคิ้วเข้มขมวดเข้าหากันเล็กน้อย

“งั้นไม่เป็นไร เดี๋ยวผมไปคนเดียวได้”

“ไม่ได้นะคุณแทน PY มันเจ้าเล่ห์ไว้ใจไม่ได้ผมว่าคุณควรหาใครไปเป็นเพื่อนด้วยจะดีกว่านะ” ภูริเป็นห่วงเจ้านายของตนเอง เพราะเขาได้ยินกิตติศัพท์ของ PY เรื่องความขี้โกงและใช้วิธีการสกปรกเอาเปรียบลูกค้าและคู่แข่งทางธุรกิจ

“ไม่เป็นไรผมไปคนเดียวได้ แค่เจรจาธรรมดาคงไม่มีอะไรหรอก” แทนไทเป็นคนมองโลกในแง่ดี และที่โรงแรมที่นัดเจอผู้คนก็พลุกพล่านคงไม่มีใครกล้าทำเรื่องไม่ดีแน่ ๆ

“ไม่ได้ครับ! อย่างคุณแทนไม่ทันพวกมันแน่ ๆ” ภูริทำท่าทางเหมือนกำลังคิดอะไรบางอย่าง ดวงตาเฉียบคมมองไปรอบ ๆ ห้องก่อนจะไปสะดุดกับนักศึกษาหนุ่มที่กำลังนั่งทำงานอยู่ ธาวินเป็นเด็กฉลาดน่าจะทันเกมส์พวกนั้นมากกว่าแทนไท และยิ่งนิสัยเอาเรื่องน่าจะช่วยอะไรเจ้านายเขาได้บ้าง “ถ้างั้น...คุณพาธาวินไปเป็นเพื่อนก็แล้วกันนะครับ” ภูริหันไปสบตากับแทนไทกึ่งบังคับ

“ไม่! ถ้าเอาไอ้เด็กนี่ไปรับรองพังแน่ ๆ ผมว่าอย่าดีกว่า” แทนไทรีบปฏิเสธเสียงแข็ง แค่นั่งทำงานในหัองเดียวกันก็อึดอัดจะแย่อยู่แล้ว

“ผมว่าเค้านี่แหละเหมาะสมที่สุดแล้ว...ธาวินเย็นนี้นายว่างมั้ย?” ภูริไม่สนใจที่เจ้านายห้าม เขาตะโกนถามธาวินที่นั่งทำงานอยู่เงียบ ๆ

“ครับ พี่ภูมีอะไรกับผมรึเปล่า?”

“มี..มานี่สิ เย็นนี้ฉันจะให้นายไปพบลูกค้าเป็นเพื่อนคุณแทนหน่อย” ภูริเรียกธาวินให้มาหา ส่วนตัวเองเดินอ้อมไปนั่งบนโต๊ะทำงานตัวใหญ่ของแทนไทด้วยความสนิทสนม

“ถ้าคุณไม่ว่างก็ไม่เป็นไรนะ” แทนไทรีบชิงพูดขึ้นมาก่อน

“ว่างครับ คุณแทนจะไปที่ไหนหรอเดี๋ยวผมขับรถให้ก็ได้” ธาวินรีบตอบรับอย่างออกนอกหน้า คนตัวสูงอยากออกทำงานข้างนอกมานานแล้ว เขาเบื่อกับการนั่งทำงานเฉย ๆ ในออฟฟิสที่สุด

“ไม่ตัองเลย” แทนไทเหลือบมองธาวินด้วยหางตาริมฝีปากอวบอิ่มสีแดงบ่นอุบอิบด้วยความไม่พอใจ

“งั้นก็ดีเลยให้ธาวินช่วยขับรถให้คุณแทนจะได้ไม่เหนื่อย” ภูริลุกขึ้นพูดเสียงดัง เขารู้สึกวางใจที่มีคนมาช่วยดูแลเจ้านายของตัวเอง

“ผมคงต้องขอตัวก่อนนะ ใกล้เวลานัดแล้วเดี๋ยวจะไปไม่ทัน” ภูริเหลือบมองนาฬิกาขัอมือของตัวเองอย่างเร่งรีบ เขานัดกับตะวันที่เป็นตัวแทนของทศกัณฐ์เข้าประชุมกับบริษัทในเครือ ถ้าขืนไปช้าจะโดนคนเจ้าระเบียบว่าเอาได้

“ธาวิน..ฉันฝากนายดูแลคุณแทนไทด้วยนะ ลูกค้าที่จะไปพบเย็นนี้ไว้ใจไม่ค่อยได้ที่สำคัญเขาระบุตัวคุณแทนมาเองด้วยคงมีเจตนาไม่ดีแน่ ๆ” ก่อนจะออกจากห้องภูริแอบกระซิบบอกกับธาวินให้รู้ตัวไว้ล่วงหน้า


..........


“บอกว่าไม่ต้องตามมา ฟังภาษาคนไม่รู้เรื่องหรือไง!” แทนไทเดินจ้ำอ้าวจนเหมือนวิ่งเพื่อหนีคนตัวสูงที่เดินตามหลังเขามาอย่างกระชั้นชิด

“ผมรับปากพี่ภูริแล้วก็ต้องทำตามคำพูดสิครับ” ธาวินที่เดินตามบอกกับคนตัวเล็กที่เดินหนีเขาไม่พ้น แค่เขาก้าวเท้าแค่ครั้งเดียวก็เท่ากับแทนไทเดินสองก้าวแล้ว

“ผมไปคนเดียวได้ คุณกลับไปเถอะเดี๋ยวผมบอกกับภูริให้เอง” คนตัวเล็กพยายามไล่ธาวินที่เดินตามอย่างไม่ยอมเลิกราจนมาถึงที่จอดรถ

“ไม่...ผมจะไปด้วย” ธาวินยังยืนยันคำเดิม

“แต่งตัวไม่เรียบร้อยอย่างนี้จะไปได้ยังไง เสียชื่อบริษัทหมด” แทนไทเหลือบมองที่อกแกร่งใต้ชุดนักศึกษา เสื้อเชิ้ตสีขาวที่ปลดกระดุมออกจนเห็นตุ่มไตสีชมพูสดที่ผลุบออกมายามคนตัวสูงขยับตัว

“เรื่องแค่นี้เอง..ไปถึงโรงแรมเดี๋ยวค่อยติดก็ได้” ธาวินขยับปกเสื้อไปมา จนตุ่มไตสีชมพูโผล่มาให้คนตัวเล็กเห็นจนเต็มตา ดวงตาคู่สวยแอบมองด้วยความเขิน

“โอ๊ย! ทำไมมันพูดยากนักวะ!!” แทนไทโมโหเพื่อกลบเกลื่อนความอายของตัวเอง ใบหน้าสวยเริ่มร้อนฉ่าขึ้นเรื่อย ๆ

ปิ๊ด! ปิ๊ด!

“เอามานี่” แขนยาว ๆ ของธาวินกระชากรีโมทรถยนต์จากคนตัวเล็กที่กดเปิดประตูมาครอบครองไว้

“จะทำอะไร?! เอาคืนผมมานะ”

“ไม่ให้”

ธาวินชูรีโมทรถยนต์ขึ้นจนสุดแขนเพื่อหลบคนตัวเล็กที่พยายามจะแย่งคืน ขาเล็ก ๆ เขย่งเอื้อมจนสุดแขนก็ไม่ถึงเมื่อคนตัวสูงขยับมือสูงขึ้นเรื่อย ๆ มองแล้วเหมือนเด็ก ๆ กำลังแย่งของจากมือผู้ใหญ่ยังไงยังนั้น

“ให้ผมขับรถให้นะ” ธาวินเริ่มสนุกกับการแกล้งคนอายุมากกว่า

“ไม่” แทนไทเสียงแข็งอย่างไม่ยอมแพ้ เป็นแค่เด็กฝึกงานจะมาสั่งผู้บริหารแบบเขาได้ยังไง คนตัวเล็กกระโดดสุดตัวเพื่อแย่งรีโมทคืน ธาวินขยับหลบถอยหลังไปสองก้าวทำให้แทนไทเสียหลักทำท่าจะล้มลงกับพื้น

“ระวัง!”

แขนยาว ๆ ของธาวินเอื้อมเข้าไปรับร่างบางไว้อย่างทันท่วงทีใบหน้าสวยกระแทกกับแผงอกแกร่งอย่างแรง กลิ่นน้ำหอมอ่อน ๆ ผสมกับกลิ่นเหงื่อแบบผู้ชายของธาวินโชยเข้ามากระทบจมูกโด่งสวยได้รูป ทำเอาใบหน้าขาวเนียนแดงก่ำขึ้นมาด้วยความอาย นี่เขาโดนไอ้เด็กนี่กอดอีกแล้วหรอแล้วไอ้เสียงหัวใจที่เต้นแปลกไปจากเดิมอีก...เสียฟอร์มชะมัด แทนไทบ่นต่อว่าตัวเองในใจ

“ปะ...ปล่อยได้แล้ว” คนตัวเล็กขืนตัวออกจากอกแกร่งของธาวิน..อยู่ในลานจอดรถของบริษัทถ้ามีใครมาเห็นเขากอดกับเด็กฝึกงานคงไม่พ้นต้องถูกนินทาแน่ ๆ

“ดะ..เดี๋ยว..คุณจะทำอะไร?! ธาวิน ปล่อยผมนะ” คนตัวเล็กโวยวายขึ้นเมื่อธาวินกอดเขาแน่นขึ้น สองแขนแกร่งอุ้มร่างบาง ๆ ลอยขึ้นจากพื้นอย่างง่ายดาย

“เข้าไป” ธาวินเปิดประตูรถยนต์จับคนในอ้อมกอดยัดเข้าไปข้างในรถหรู ดึงเข็มขัดนิรภัยมาคาดร่างบางไว้เพื่อความปลอดภัย แกร็ก!! แทนไทกดปลดล็อคเซฟตี้เบลท์ ฝ่ามือใหญ่ของคนอายุน้อยกว่ากุมทับไปบนมือเล็ก เขายื่นหน้าเข้าไปใกล้ใบหน้าสวยที่เบี่ยงตัวหลบใบหน้าหล่อใสสไตล์โอปป้าของธาวินที่หายใจรดปลายจมูกของแทนไท

“ถ้าคุณไม่นั่งเฉย ๆ ผมจะเอาเชือกมามัดคุณไว้แทนนะ” คนอายุน้อยกว่าพูดผู้ใหญ่ที่เอาแต่ใจ ดวงตาเรียวมองอย่างเอาจริงทำคนตัวเล็กนั่งนิ่งไม่กล้าอาละวาดอีก



::::::::::

ความคิดเห็น