ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

chapter 47 ขบวนการเอาคืน

ชื่อตอน : chapter 47 ขบวนการเอาคืน

คำค้น : เพลิงรักอสุรา ละอองอาย NC Nc nc มาเฟีย นักศึกษา โคแก่กินหญ้าอ่อน โหด ดุ

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 5.9k

ความคิดเห็น : 41

ปรับปรุงล่าสุด : 06 ก.พ. 2562 21:50 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
chapter 47 ขบวนการเอาคืน
แบบอักษร

พ่อบ้านจัดการแยกห้องให้มิวตามคำสั่งที่ดูไม่ค่อยจะเต็มใจสั่งของนายหนุ่ม หลังจากสั่งการเรื่องแยกห้องเสร็จเขาก็เดินออกไปด้วยสีหน้าบอกบุญไม่รับ ลำบากอิฐผู้เป็นกระโถนรองรับอารมณ์ต้องวิ่งตามไปคอยรับใช้ด้วยทีท่าตื่นกลัว


ผิดกลับมิว หล่อนเดินตามหลังพ่อบ้านไปเลือกห้องนอนใหม่อย่างเบิกบานใจ บ้านหลังใหญ่อย่างนี้มันช่างดีจริงๆ เพราะเตโชอยู่ห้องริมทางปีกขวา ซึ่งเป็นห้องใหญ่สุดของบ้าน ส่วนมิวก็เลือกห้องริมทางปีกซ้าย ถึงแม้ขนาดจะไม่ได้ใหญ่เท่าห้องอื่นๆ แต่สำหรับเธอก็นับว่าสะดวกสบาย


ขอแค่ให้อยู่ไกลจากผู้ชายโรคจิตคนนั้น ก็นับว่าประเสริฐที่สุดแล้ว


ทางฝั่งคนที่พื้นอารมณ์ไม่ค่อยดี ขับรถกอล์ฟออกไปที่เนินเขาด้านหลัง ตั้งท่าจะไปหวดลูกกอล์ฟระบายอารมณ์อันขุ่นมัวของตัวเองในยามนี้


เตโชที่ยามปกติก็แทบจะไม่มองหน้ามองหลัง ยิ่งยามโมโหอย่าหวังว่าสายตาของเขาจะมองอะไร พอคว้ากุญแจได้ก็บึ่งออกมาในทันที พาลให้อิฐที่เพิ่งกลับมารับหน้าที่ ‘นายสนองพระโอษฐ์’ ต้องหิ้วกระเป๋ากอล์ฟวิ่งตามรถมาอย่างหน้าเวทนา


ครั้นขึ้นไปถึงบนเนินเขา ลมที่ถูกพัดมาจากบนยอดนั้นก็ช่างเย็นเยียบอีกทั้งยังมีแรงลมค่อนข้างมาก เตโชที่ออกมาโดยไม่คว้าสิ่งใด ลืมไปเสียสิ้นว่าเขาสวมเพียงเสื้อเชิ้ตเนื้อบางกับกางเกงขาสั้นเลยเข่า ความสามารถในการต้านลมหนาวนั้นน้อยเต็มที


“นายครับ ลมแรงขนาดนี้ เรารีบลงไปก่อนดีกว่าไหมครับ” อิฐยอมเอาหัวเข้าเสี่ยง ด้วยเพราะเสื้อผ้าของนายที่ดูไม่เหมาะกับการปะทะลมหนาว อีกทั้งตอนนี้พระอาทิตย์กำลังลาลับเหลี่ยมเขา อากาศจะหนาวเย็นลงเรื่อยๆจนน่ากลัว


เตโชหันไปมองต้นไม้ที่กำลังลู่ลมหนาวจนเอนเอียงเป็นทิวแถว มุมปากของชายหนุ่มยกโค้งก่อนที่เขาจะปลดกระดุมเสื้อจนหมดทุกเม็ด ถอดเสื้อตัวบางที่ห่อคลุมร่างออกจนกายทนบนไม่เหลือสิ่งใดปกป้องจากลมหนาวแม้สักนิด


“นะ...นาย เดี๋ยวจะไม่สบายได้นะครับ ลมเย็นมากนะครับนาย” อิฐร้องเตือนอีกครั้ง ขนาดตัวเขาที่สวมเสื้อผ้าครบชิ้นที่มีความหนายังรู้สึกขนลุกขนชันอยู่ตลอดเวลา แล้วนายที่ผิวบอบบางเช่นนั้นจะไปทนอะไรกับลมหนาวเช่นนี้ได้


“หุบปากสักที ลงเขาไปได้แล้วฉันอยากอยู่คนเดียว” เตโชออกคำสั่งด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา ราวกลับไม่ต้องการต่อปากต่อคำให้มากความ


อิฐกระชับสายกระเป๋ากอล์ฟแน่น เขาลอบมองดูทีท่าของนายด้วยความเป็นห่วง แต่แล้วก็เหมือนมีแสงสว่างถูกจุดอยู่ในหัวที่มืดบอดมานานนม


นายอยากป่วย เพื่อจะได้อ้อนนายหญิงน่ะสิ!


ครั้นคิดได้ดังนั้น อิฐก็ไม่กังวลและเป็นห่วงอะไรอีกเลย เขาวิ่งลงเขาไปพร้อมกระเป๋ากลองอย่างสบายใจ หลังจากต้องหนีหัวซุกหัวซุนเพราะความเขลา กลับมาหนนี้เหมือนต่อมฉลาดของเขาจะถูกเปิดขึ้นจริงๆจังๆเสียที


แสงสุดท้ายของวันค่อยๆกลืนหายไปในหุบเขา รัตติกาลอันมืดมิดคลืบคลานเข้ามาอย่างเชื่องช้า นำพาซึ่งความหนาวเหน็บแห่งวสันตฤดูที่กัดกินไปถึงข้อกระดูกของคนทุกผู้ให้ต้องสั่นไหว


มิวนอนอยู่บนเตียงนุ่ม ผ้านวมหนาห่มคลุมร่างจนมิดชิด ขนาดปิดหน้าต่างจนมิดชิดแล้วก็ยังหนาว คาดว่าอากาศปีนี้คงจะหนาวจัดกว่าปีที่แล้วเป็นเท่าตัว อีกทั้งยังมาไวกว่ามาก เพียงปลายเดือนสิงหาลมหนาวก็พัดปรกคลุมทั่วทั้งผืนแผ่นดินเสียแล้ว


แต่แล้วระหว่างที่มิวกำลังกวาดสายตาไปบนหน้าหนังสืออย่างใจจดจ่อ เสียงเท้าของคนที่วิ่งเข้ามาทางห้องก็ทำให้เธอเฉลียวใจ เงยหน้าขึ้นมองไปทางประตูห้องด้วยความสงสัย


ระเบียงห้องทางด้านนี้มีเธอคนเดียวที่พักอยู่ หากจะมีใครที่วิ่งเข้ามาก็มีแต่จะมาหาเธอเท่านั้น ไม่มีทางเป็นอื่น และก็เป็นไปตามคาด


ก๊อก ก๊อก ก๊อก


“นายหญิงครับ นายหญิง เกิดเรื่องใหญ่แล้ว” เสียงของอรรถดังอยู่ที่หน้าประตู


เขาดูร้อนรนอย่างน่าประหลาด ทั้งๆที่ในยามปกติก็เป็นคนสุขุมและสำรวมกิริยา มันทำให้มิวนึกสงสัยว่าเรื่องใหญ่อันใดที่ทำให้เขาดูร้อนรนได้ถึงเพียงนั้น


เด็กสาววางหนังสือลงบนตู้ข้างเตียง ขยับตัวออกจากผ้าห่มอย่างไม่เต็มใจนัก เดินไปคว้าผ้าคลุมไหล่มาห่อคลุมร่างเพื่อคลายความหนาวแล้วจึงเดินไปเปิดประตู


“มีอะไรเหรอคะ?” เด็กสาวถามนักฆ่าหนุ่มที่กำลังยืนหอบหายใจอย่างตื่นตระหนกที่หน้าห้องของเธอ


“นายครับ นายกำลังแย่” พูดเสร็จเขาก็หอบหายใจเข้าไปอีกระลอก ราวกลับเมื่อครู่เพิ่งกลับมาจากออกกำลังกายก็ไม่ปาน


“เขาเป็นอะไร?” เด็กสาวย้อนถามพลางขมวดคิ้วมุ้น เมื่อเย็นหล่อนยัง ‘ฝึกซ้อม’ กลวิธีฆ่าคนกับเขาอย่างดุเดือดกันอยู่เลย แล้วจะมีเรื่องอะไรที่จะทำให้เขา กำลังแย่ได้อีก


“นายหญิงรีบไปดูก่อนเถอะครับ ตอนนี้อาการของนายน่าเป็นห่วงมาก” อรรถเร่งเร้าด้วยทีท่ากระหืดกระหอบของตน มิวเห็นดังนั้นก็ให้ตื่นตกใจตามเขาไปด้วย สองขาจึงก้าวตามร่างของอรรถไปอย่างว่าง่าย


เพราะบ้านที่กว้างและห้องของเธอกับเขาก็อยู่กันคนละด้าน กว่าจะเดินมาถึงก็กินเวลาไปพอสมควร ครั้นเห็นกลุ่มลูกน้องที่เข้ามายืนออกันอยู่หน้าห้อง เด็กสาวก็ยิ่งรู้สึกแปลกใจเข้าไปใหญ่


ผู้ชายตัวสูงใหญ่ตายยากอย่างนั้นเป็นอะไรขึ้นมา ถึงทำให้คนอื่นๆเป็นห่วงเขาได้ถึงขนาดนี้ แต่ภาพสุดท้ายที่เธอเห็น เขาก็ดูแข็งแรงดีเสียจนเธอยังนึกกังวลความปลอดภัยของตัวเอง


“นายหญิง ช่วยนายด้วยครับ” บรรดาลูกน้องของเตโชประสานเสียงพร้อมเพรียงโดยไม่ได้นัดหมาย


มิวแหวกกลุ่มคนพวกนั้นเข้าไปในห้อง ด้านในมีเพียงพ่อบ้านที่กำลังหอบผ้าห่มหลายผืนเข้าไปยังเตียงใหญ่ ที่มีร่างของชายตัวสูงกำลังนอนตัวสั่นเทิ่มไม่ได้สติอยู่


“เขาเป็นอะไรคะ?” มิวถามขณะที่ตัวเองก็กำลังเดินเข้าไปยังเตียงใหญ่เพื่อดูอาการของคนป่วยให้ชัดๆ


“เมื่อตอนเย็นนายน้อยขึ้นไปตีกอล์ฟบนเนินเขาครับ แล้วลมก็แรงขนาดนั้น พวกผู้ชายขึ้นไปเจอนายน้อยนอนสลบอยู่บนเนินเขานั่นแหละครับ อาการก็เป็นอย่างที่เห็น” พ่อบ้านส่ายหัวไปมาราวกำลังนึกตำหนิตัวเองและค่อนขอดนายหนุ่มที่ไม่รักชีวิต


มิวมองเห็นเส้นผมของเตโชที่เปียกชื้น ริมฝีปากก็เขียวคล้ำราวกลับเด็กที่เล่นน้ำมากจนเกินไป เขาเป็นคนผิวขาวจัดอยู่ก่อนแล้ว ทว่าตอนนี้ผิวของเขาซีดขาวราวไร้สีเลือดก็ไม่ปาน ยิ่งดูยิ่งชวนให้นึกถึงท้องปลาน้ำจืด ที่มักจะมีสีขาวซีดเช่นนี้ มันชวนให้รู้สึกใจคอไม่ดีเอาเสียเลยยามมาอยู่บนเรือนร่างของมนุษย์


“ตามหมอรึยังคะ” มิวถามขณะที่สองขาเริ่มคลานขึ้นไปบนเตียง มือข้างหนึ่งยื่นไปอังหน้าผากของชายหนุ่มเพื่อวัดอุณหภูมิ


ทันทีที่แตะเจ้าหล่อนก็ชักมือกลับในทันที ผิวกายของเขาร้อนราวไฟโลกันต์แผดเผาก็ไม่ปาน หากกะเอาโดยไม่ใช่ปรอท คาดว่าคงจะวิ่งขึ้นสูงไปถึงสี่สิบกว่าๆเลยทีเดียว


“หมอพัฒน์ติดผ่าตัดครับ เข้ามาไม่ได้ พวกผมคะยั้นคะยอให้นายไปโรงพยาบาลแล้ว แต่...” สิ้นคำ พ่อบ้านก็ถอนหายใจยาวอย่างหนักอก มิวเข้าใจในทันทีถึงความดื้อดึงของคนป่วยผู้นี้


“ถ้าอย่างนั้นมิวขออ่างน้ำใบใหญ่ๆ กับผ้าขนหนูผืนเล็กๆ หลายๆผืนหน่อยนะคะ เขากินยาไปรึยังคะ?” เด็กสาวถามขณะมือกำลังพยายามถกผ้าห่มออกจากเรือนกายแกร่ง


มือหนาคว้าเข้าที่ข้อมือเล็กของเธอเอาไว้แน่น มิวถูกลากเข้าไปในอ้อมกอดอุ่นร้อนของเขา ก่อนจะถูกหน้าอกแกร่งเบียดทับร่างเสียจนขยับกายไปไหนไม่ได้


“คุณพ่อบ้าน! ช่วยด้วยค่ะ” มิวร้องขอความช่วยเหลือ มือข้างหนึ่งก็พยายามจะกางออกไปไขว่คว้าหาทางรอด ทว่าสิ่งที่ได้คือเสียงฝีเท้าของพ่อบ้านที่วิ่งออกจากห้องไป ทั้งยังปิดประตูให้อย่างเรียบร้อยอีกด้วย


 “มาเป็นยาให้ซะดีๆ” เสียงที่ดังจากปากคนป่วยทำเอาเด็กสาวใจหล่นวูบ


มิวเงยหน้าขึ้นสบสายตากับผู้ชายที่กำลังตัวร้อนเป็นไฟทว่ากลับลืมตาขึ้นมาจ้องหน้าเธอได้อย่างไม่สะทกสะท้าน


“ใบแก้วทำให้ตัวร้อน ไม่รู้เหรอ?” เตโชพูดออกมาได้หน้าตาเฉย อีกทั้งมือของเขายังเอื้อมลงไปบีบก้นของเธอเล่นอย่างเมามัน


เด็กสาวได้แต่กลืนน้ำลายลงคอที่แห้งผาก เธอมันโง่จริงๆที่หลงกลผู้ชายโรคจิตเหลี่ยมจัดคนนี้ อีกทั้งยังไปเชื่อลูกสมุนของเขาอย่างไม่เฉลียวใจสักนิด


คืนนั้นเธอถูกเขาเล่นงานจนเกือบจะรุ่งราง มิวจำไม่ได้ว่าตัวเองทำอะไรให้เขาไปบ้าง เพราะจำนวนครั้งที่ทำมันมากจนสมองของเธอมัวเมาไปหมด เธอจำได้เพียงริมฝีปากของเธอบวมช้ำ ยอดอกก็มีรอบเขี้ยวของเขาจาลึกอยู่ ทุกอย่างจบลงด้วยความมืดมิด เป็นเธอที่อ่อนเพลียทนทรมานต่อไปไม่ไหว ชิงหลับหนีตายไปได้เสียก่อน


หนหน้าเธอจะจำเอาไว้ให้แม่น จะหลงเชื่อเจ้าลิ้วล้อของเขาไม่ได้สักคน นายเจ้าเล่ห์อย่างไร ลูกน้องก็เจ้าเล่ห์อย่างนั้น!

*********************************************************************************************************************************


เขามาอยู่ในถ้ำเสือ จะไปหวังความช่วยเหลืออะไรกับลูกเสือละแม่เอ้ย เห็นใจนะคะ แต่รีดของเราอยากให้เขาได้กันเร็วๆ ทีมไรท์ก็สนับสนุนค่ะ จะพยายามเร่งเร้าให้อย่างสุดความสามารถเยยย


เมื่อตอนเย็นเพื่อนทักมา บอกตามเรื่องนี้อยู่ พร้อมจิกกัดให้ลงเร็วๆอย่างเกรี้ยวกราดดด กรี๊ดมากกก นั่งปาดน้ำตาไปสามตลบ ดีใจที่เรื่องนี้ถูกจริตหลายๆคน สัญญาว่าจะคงเส้นคงวาความโรคจิตของพี่เตโชเอาไว้ให้สม่ำเสมอ ฆาตกรโรคจิตจะถูกกระชากหน้ากาก!!!


คืนนี้ฝันดีนะคะ ไม่ได้ปล่อยให้ค้างแต่อย่างใด หวังว่าจะฝันดี พรุ่งนี้ตื่นมาอ่านกันใหม่ จุฟ เม้นต์มาที่รัก อย่าให้เสียชื่อรีดทีมคุณภาพ ม๊วฟฟฟ

ความคิดเห็น