ละครกระดาษ

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 11 : โลกนี้สีชมพู

ชื่อตอน : ตอนที่ 11 : โลกนี้สีชมพู

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 12

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 06 ก.พ. 2562 19:10 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 11 : โลกนี้สีชมพู
แบบอักษร

​            เช้าวันรุ่งขึ้น วันนี้โอ๋ขี่รถมอเตอร์ไซด์คันโปรดมาตามทางดินลูกรัง ส่วนที่บ้านของมะปราง พ่อกับแม่กำลังทำกับข้าวมื้อเช้าประจำวันอยู่ในห้องครัว “ลูก! ตื่นได้แล้ว เดี๋ยวไม่ทันพี่โอ๋มารับนะ”

            มะปรางกำลังแต่งตัวอยู่ในห้องนอนของตัวเองด้วยชุดเก่ง เสื้อ กระโปรงสีสดใส ที่พลาดไม่ได้เลยก็คือ ต้องมีโบว์ติดผม “วันนี้ออกเดตแรกซะด้วยสิ” เธอยืนยิ้ม บิดตัวไป-มา มองดูตัวเองอยู่หน้ากระจกอย่างมีความสุข

            ในขณะเดียวกันพลอยและพรรคพวกหลายคนของชมรม กำลังขนเครื่องดนตรีหลายชิ้นที่ชำรุดขึ้นรถสกายแลป ไปให้ลุงหมูซ่อมที่อยู่ในตลาด “ระวังกันหน่อย”

            ตลาดแห่งนี้เป็นของเอกชนมีขนาดค่อนข้างใหญ่ ตลาดนัดจะจัดสัปดาห์ละ 2 วัน คือ วันเสาร์กับวันอาทิตย์ ของที่ขายในตลาดแห่งนี้มีแทบทุกอย่างไม่ว่าจะเป็นของกิน, ของใช้, เสื้อผ้า, โทรศัพท์มือถือ ฯลฯ ตั้งแผงเรียงรายกัน บริเวณรอบๆ ตลาดถูกสร้างเป็นคูหาใหญ่-เล็กแตกต่างกันไป

            “ลุงหมู” ชายวัย 50 ปี เป็นช่างรับซ่อมเครื่องใช้ไฟฟ้าอยู่ในตลาด เขาเช่าพื้นที่เล็กๆ เพียงคูหาเดียว ดูแลร้านเพียงคนเดียว ทุกๆ วันอาทิตย์ ลุงหมูจะเปิดร้านเช้ากว่าปกติเสมอ เพราะว่า ชาวบ้านในละแวกนี้มักจะนำเครื่องใช้ไฟฟ้าต่างๆ มาซ่อมค่อนข้างเยอะ

            “ลุง วันนี้เตารีดของหนูมันไม่ร้อนแล้ว คิดเท่าไร”

            “ลุงคิด 200 บาท พรุ่งนี้ตอนเย็นๆ มาเอานะ”

            โอ๋ขี่รถมอเตอร์ไซด์มาจนถึงบ้านมะปรางแล้ว “สวัสดีครับคุณพ่อ คุณแม่”

            “วันนี้โอ๋จะพาลูกของแม่ไปไหนกัน” แม่เอ่ยปากถาม

            “วันนี้โอ๋จะพาไปเดินตลาดในตัวเมืองครับแม่”

            “แม่ วันนี้หนูขอไปเที่ยววันหนึ่งนะ” มะปรางเข้าไปกอดแม่ ก่อนที่จะเดินจากออกมากับโอ๋

            “ปรางรู้มั๊ย วันนี้ปรางแต่งตัวน่ารักมากเลยนะ”

โอ๋กับมะปรางต่างคนต่างขี่มอเตอร์ไซด์ของตัวเองไปตามทางเข้าตัวเมืองขอนแก่น ทั้ง 2 คนมีแต่รอยยิ้มตามประสาของเด็กวัยรุ่นหนุ่มสาวคู่หนึ่งที่กำลังมีความรัก

ตอนนี้พลอยกับพรรคพวกเดินทางมาถึงร้านลุงหมูแล้ว “ลุงหมู วันนี้หนูเอาคีย์บอร์ดกับกลองมาให้ลุงดูหน่อยค่ะ”

“คราวนี้เป็นอะไรเหรอ หนูพลอย” ลุงหมูเอ่ยปากถาม

“คีย์บอร์ดเสียงไม่ค่อยออกแล้วค่ะ กดแล้วเสียงไม่ค่อยติด...ส่วนกลอง รอยแตกที่ฉาบมันแตกมากขึ้นแล้วค่ะ เวลาตี เสียงมันเพี้ยน”

 “ส่วนกลอง แตก 2 ใบเลยค่ะ”

ลุงหมูหันไปมองกลอง 2 ใบที่วางอบู่บนโต๊ะทำงาน มีรอยแตกค่อนข้างใหญ่มาก

“เบสอันนี้ยึดสายไม่ได้แล้วค่ะ น๊อตเกลียวมันหวานค่ะ”

ลุงหมูลหยิบฉาบอันหนึ่งขึ้นมาดูอย่างละเอียด มีรอยแตก ปริแยกออกจากกันค่อนข้างมาก “คราวนี้ อาการหนักเหมือนกันนะ”

“ซ่อมไม่ได้แล้วเหรอค่ะ” พลอยถามด้วยสีหน้าไม่สู้ดีเท่าใดนัก

ลุงหมูพยักหน้าตอบรับ “เดี๋ยวลุงลองซ่อมดูก่อน หนูพลอยต้องใช้วันไหนเหรอ”

“อีก 2 อาทิตย์ค่ะ...ลุงหมูคิดค่าซ่อมเท่าไรคะ?”

“ไม่เป็นไร ลุงไม่คิดหรอก...ถามลุงแบบนี้ทุกครั้งเลย ไม่เบื่อบ้างเหรอ” ลุงหมูตอบคำถามด้วยน้ำเสียงที่เอ็นดูต่อเด็กๆ เหล่านี้เป็นอย่างมาก

พลอยได้ยินคำตอบของลุงหมู พอจะมีรอยยิ้มขึ้นมาบ้าง “ลุงหมูดีกับพวกหนูจริงๆ หนูไม่รู้ว่า จะตอบแทนลุงยังงัยดี ถ้าวันหนึ่งข้างหน้า พวกหนูมีเงินแล้ว หนูจะมาคืนให้ลุงหมูนะคะ”

“ลุงได้เห็นพวกหนูๆ เล่นดนตรีในโรงเรียน แค่นี้ลุงก็พอใจแล้ว...งานโรงเรียนปีนี้ เล่นให้ลุงฟังด้วยนะ”

โอ๋กับมะปรางเดินทางมาถึงตลาดแล้ว ทั้ง 2 คนเดินจูงมือคุยหยอกล้อกันราวกับว่า โลกทั้งใบมีกันเพียงแค่ 2 คนเท่านั้น “ปรางรู้มั๊ยว่า...โอ๋รักปรางมากนะ รักปรางคนเดียว”

คำพูดนี้ของโอ๋ ถึงกับทำให้มะปรางหน้าแดงด้วยความเขินอายเป็นอย่างมาก “รู้แล้ว”

ทั้งคู่เดินมาจนถึงร้านค้าแห่งหนึ่ง เป็นร้านขายกระเป๋าเป้และกิ๊ฟช็อป “ซื้อเป้ใบใหม่มั๊ย โอ๋เห็นปรางใช้เป้หมีน้อยมาตั้งแต่ ม.4 แล้ว ซื้อใบใหม่ได้แล้วล่ะ”

“มันยังใช้ได้อยู่เลยนะ อย่าเลยเปลืองตัง ใบตั้ง 480 แน่ะ”

“ไม่เป็นไรหรอก โอ๋ได้ตังจากแข่งครั้งที่แล้ว เหลือตั้งหมื่นนึง...โอ๋อยากซื้อให้ปราง”

มะปรางได้แต่อมยิ้มพยักหน้าตอบรับคำพูดของโอ๋

“พี่ๆๆ แล้วโบว์ขายยังงัย” โอ๋หันไปถามแม่ค้า

“อันละ 35 บาท 3 อัน 100”

“โอ๋ ไม่ต้องซื้อแล้ว เปลืองตัง” มะปรางทักท้วงโอ๋

“ปราง เปลี่ยนโบว์อันใหม่นะ”

โอ๋เดินอ้อมไปด้านหลังของมะปราง พร้อมๆ กับแกะโบว์อันเดิมออก แล้วค่อยๆ ผูกโบว์อันใหม่ด้วยความทะนุถนอมต่อหญิงสาวที่ตัวเองรัก “โอ๋อยากให้ปรางใช้โบว์อันใหม่”

มะปรางทำอะไรไม่ถูก ได้แต่บิดตัวด้วยความเขินอาย

ในขณะที่โอ๋กับมะปรางกำลังเดินออกจากร้านค้า ทั้ง 2 คนเดินผ่าน “ยู” เด็กนักเรียน ม.4 คนที่พี่โรจน์พูดถึง โดยไม่ทันสังเกต สายตาของยูจ้องมองมาที่มะปรางโดยตรง จนโอ๋กับมะปรางเดินลับหายไป *****************************

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น