LUN_LA

รักที่เริ่มจากการบังคับ เเต่ไหนไปๆมาๆขอบคุณถึงได้รู้สึกหวั่นไหวให้กับบีเอ็มได้กัน ติดต่มได้ใน...โคตรร้าย โคตรรักเลยจ้าา

​โคตรรัก💖 # 23​

ชื่อตอน : ​โคตรรัก💖 # 23​

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 21.7k

ความคิดเห็น : 21

ปรับปรุงล่าสุด : 01 พ.ค. 2562 00:12 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
​โคตรรัก💖 # 23​
แบบอักษร

​​​​​



โคตรรัก💖 # 23​****

**​

รถคันหรูสีดำสนิทถูกเเต่งอีกนิดหน่อยเพื่อช่วยเพิ่มความน่าสนใจให้เเก่รถคันนี้ มันถูกเจ้าของขับเข้ามาจอดเทียบด้านหน้าบ้านหลังหนึ่ง ในเวลา สามทุ่มเศษ…

“...ขอโทษที่มาช้าครับ”ผมก้าวเท้าลงจากรถมาก็เจอกับชายวัยกลางคน คนหนึ่งที่เดินออกมายืนต้อนรับ


เเละเเน่นอนว่าชายคนนี้ก็คือ..อาป๊า..ของไอ้คุณนั้นเเหละ


เรียกได้ว่านี้คือการเจอกันครั้งเเรกของพวกเรา เพราะก่อนหน้านี้ผมยังไม่เคยเจอท่าน เเละไม่รู้ด้วยว่าจริงๆเเล้วท่านนิสัยยังไง...เเต่ถ้าเอาตามหลักหนังไทย ท่านก็คงจะไม่ชอบผมเเน่ๆ...ก็ พ่อตากับลูกเขยนี่เนอะ


“คุณหลับไปเเล้ว”ท่านพูดขึ้นมาหลังจากที่ผมเดินเข้าไปหา

“...งั้นวันนี้ให้เขานอนที่นี้ก็ได้ครับ เดี๋ยวพรุ่งนี้ผมจะมารับใหม่”

“ตอนไหน”

“คงจะเป็นเช้าๆครับ”

“เเต่คุณ มันตื่นสาย”

“ไม่ครับ  เดี๋ยวนี้เขาตื่นเช้าเเล้ว”เเละยิ่งตื่นมา ไม่เจอผมมันคงจะรีบกลับไปด่าผมมากกว่าเดิมอีก

“..หึ”ท่านหัวเราะในลำคออกมาเบาๆ ก่อนที่สีหน้าดุๆเเบบผู้ใหญ่วัยทำงาน จะค่อยๆเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มจางๆ

“ก็เเล้วทำไมไม่นอนซะที่นี้เลย...เดี๋ยวตื่นมาไม่เจอ ก็โวยวายจนตื่นกันทั้งบ้านอีก”อาป๊าของไอ้คุณพูดออกมายิ้มๆ เหมือนรู้นิสัยลูกชายคนเล็กของตัวเองดี

“งัั้นรบกวนด้วยครับ”

“รบกวนอะไร ก็ไม่ได้อื่นไกล..ไปๆ เดี๋ยวให้คนพาไปที่ห้อง”


เเล้วท่านก็เรียกใครสักคนที่อยู่เเถวๆนั้นให้พาผมขึ้นมาที่ห้องนอนของไอ้เเมวเหมียว ที่กำลังนอนขดตัวอยู่ใต้ผ้าห่ม ผมหันไปมองหญิงสาวที่เป็นคนพาผมที่ห้อง เธอยิ้มให้ผมก่อนจะมองเลยผมไปยังไอ้คุณที่นอนอยู่บนเตียงเเล้วยิ้มออกมาอีก เเล้วขอตัวไปพักบ้าง ส่วนผมก็เดินเข้ามาหาไอ้คุณที่นอนหลับอยู่


...หลับไม่รู้เรื่องเลยนะมึง^^  


พอมองท่าทางของเเมวเหมียวตรงหน้าที่ยังคงหลับไม่รู้เรื่องเเล้วก็อดไม่ได้ที่ผมจะยิ้มออกมา ก่อนจะก้มลงไปหอมเเก้มใสๆของมันเบาๆ จนทำให้มันรู้สึกตัว


“..งืมม..เอ็มมาเเล้วเหรอ”มันขยับตัวขึ้นมานั่งทำหน้าตางัวเงียใส่ผม เเถมยังยกมือขึ้นมาขยี้ตาทั้งสองข้างเหมือนเด็กๆอีกด้วย


ก็มึงชอบทำตัวเเบบเนี่ย...เเล้วจะให้กูทนได้ยังไง....เเล้วพวกคุณก็ยังจะมาว่าผมหื่นอีก...ก็ดูลูกๆของพวกคุณทำสิ^^


“กูทำให้ตื่นเหรอ”

“อือ...มึงทำกูตื่น”หึ..ดูมันตอบนะครับ ถ้าเป็นคนอื่นก็คงจะตอบว่า เปล่า อะไรเเบบนั้น..เเต่นี้ไอ้คุณไงครับ เหมือนคนอื่นที่ไหน^^

“นอนต่อเถอะ...หรือจะกลับบ้าน”คุณมันชะงักไปนิด ก่อนจะยิ้มบางๆออกมา เเล้วส่ายหัวปฏิเสธ

“กลับพรุ่งนี้ ดึกเเล้ว ไม่อยากให้มึงขับรถ”

“งั้นก็นอนนี้เนอะ”

“อื้อ^^”มันตอบรับยิ้มๆ เเล้วขยับตัวให้มีพื้นที่พอให้ผมเเทรกตัวเข้าไปนอนกับมันได้


คืนนั้นเรานอนกอดกันตลอด ไอ้คุณมันซุกหน้าเข้ากับตัวของผมเเล้วหลับไปผมเลยกอดมันเอาไว้เเน่นๆ เเล้วหลับไปบ้าง….



[END : BM]



เช้าวันใหม่..


“จะ 10 โมงเเล้ว”เสียงกระชิบข้างๆหูทำให้ผมต้องขยับตัวซุกหน้าเข้าหาหมอนใบใหญ่


งื้อออ...10 โมงเอง...ห่า!! 10 โมง


ผมเด้งตัวลุกขึ้นนั่งหน้าตื่น เหลือบไปมองไอ้ห่าบีเอ็มที่เดินกลับไปเเต่งตัวที่หน้าตู้เสื้อผ้า...ด้วยเสื้อผ้าที่ดูเเปลกตา...เเละบรรยากาศรอบตัวที่ดูเปลี่ยนไป


“หึ เเปลกหรือไง”มันหันมาถามผมในขณะที่กำลังยืนเซตผมอยู่ที่หน้าโต๊ะเครื่องเเป้งในห้องนอนของผม

“อือ...กูไม่คุ้นที่มึงเเต่งตัวดู...ทางการขนาดนี้”เเต่ถึงเเบบนั้นเเมร่งก็ดูดีอะ..ทำไมเป็นงั้นวะ--?

“ตอนเเรกจะใส่ชุดของมึงเเต่ตัวเล็กไปยัดไม่เข้า พ่อมึงเขาเลยให้ยืมมา”มันพูดบ่นเเบบไม่จริงจัง เเล้วหันกลับไปเเต่งตัวต่อ


ฮื้อ! ขนาดมองข้างหลังเเมร่งยังดูดีเลย


...เเล้วนั้นอะไรว่ะ?


ผมยกมือขยี้ตา เเล้วเพ็งมองไปที่เเผ่นหลังของไอ้บีเอ็มที่มีบางอย่างปรากฏให้เห็นอยู่บนนั้น


“มึงสักที่หลังด้วยเหรอ?”


ผมถามออกไปด้วยความอยากรู้ก่อนจะรีบลุกเดินเข้าไปหาเเล้วกอดมันเอาไว้ เเล้วเเอบจุ๊บปากลงบนเเผ่นหลังของมันเบาๆ ตาของผมก็มองไปยังรอยสักขนาดใหญ่ตรงช่วงหัวไหล่อันใหม่ของมัน


ก่อนหน้านี้ไม่เห็นมี?


“พึ่งสักมาเมื่อวาน...อย่าพึ่งไปโดนล่ะ กูพึ่งทาวาสลีนไปเมื่อกี้”ที่มันมาช้าเพราะไปสักมานี่เอง เเละพอมันพูดเเบบนั้นผมเลยต้องชะงักมือที่กำลังจะสัมผัสไปที่รอยสักของมันเอาไว้ก่อน…


โชคดีหยุดมือทัน เเหะๆ


“...เเล้วมึงสักอะไรอ่ะ….ทำไมรูปร่างมันเเปลกๆ”


จะเเมวก็ไม่ใช่ จะเสือก็ไม่เชิง เพราะมันดูน่ารักเกินจะเป็นเสือ เเต่ก็ตัวใหญ่เกินจะเป็นเเมวอ่ะ-*-


“กูสักมึง”

“หา??”ผมถึงกับหน้าเหวอ จนเเมร่งเหลียวหลังหันมามองหน้าผมเเล้วพูดต่อ

“กูสักมึงนั้นเเหละ ร้ายเเละพยศเหมือนเสือเเต่ก็บอบบางเหมือนเเมว”


มันว่าออกมาเเบบนั้นเเล้วกดจมูกของมันลงมาหอมหัวผมเบาๆ


“...เเต่ก็น่ารัก...จุ๊บ...น่าเอา”ไอ้บีเอ็มพูดเสียงพร่า  กดริมฝีปากลงกับหัวไหล่ของผมเเล้วขบกัดเบาๆ เหมือนเเค่จะหยอกเล่น

“กูเเมวมึงก็หมาเเล้ว -//-“

“หึ...วันนี้มึงตื่นสาย”มันส่งเสียงออกมาเบาๆ

“มึงเองก็พึ่งตื่น”

“ใครบอก กูตื่นจนกูลงไปตักบาตรกับเเม่มึงตั้งเเต่เช้าเเล้ว”จริงเหรอว่ะ  งี้ม๊าก็ต้องรู้ว่าผมยังไม่ตื่นอะดิ๊! เมื่อวานอุตส่าห์คุยเอาไว้ว่าตัวเองตื่นเช้าเเล้วเเท้ๆ-*-!

"กูเเก้ตัวให้เเล้วว่าเมื่อคืนมึงนอนดึกเพราะรอกู..เเล้วทำไมวันนี้ถึงตื่นสายได้"  

“ก..ก็บรรยากาศมันคุ้นเคยไง เลยเผลอตัว”ผมรีบเเก้ตัว

“มึงเนี่ยน่า..ไป...ลุกไปอาบน้ำเเต่งตัว จะได้กลับบ้านของเรากัน”


ผมไม่มั่นใจว่าตัวเองเข้าใจผิดหรือว่าไอ้เอ็มมันเน้นหนักๆตรงคำว่า**‘บ้านของเรากัน’** กันเเน่…


เเต่ผมชอบนะ^^



หลายวันผ่านไป พวกเราก็ยังใช้ชีวิตเหมือนเดิม ผมยังคอยช่วยงานเอ็มมันเรื่อยๆ เเต่ช่วงหลังๆมานี้มันจะให้ผมทำเเค่นั่งลงบัญชีกับเเยกบิลให้มันเสียมากกว่า มันไม่ได้ให้ผมลงไปช่วยงานข้างล่างเหมือนเเต่ก่อนเเล้ว…


ซึ่งพอเป็นเเบบนั้นเเล้ว...มันก็ทำให้ผมว่างมากๆจนเริ่มจะเบื่อเเล้ว


“มึง”ผมทิ้งตัวลงนอนคว่ำหน้าไปกับที่นอนโดยหันหัวไปหาไอ้เอ็มที่กำลังนั่งเล่นเกมอยู่ที่พื้นห้อง

“...ว่า?”มันหันมาตอบเเต่มือก็กำลังง้วนอยู่กับเกมที่เเมร่งพึ่งไปซื้อมาใหม่อยู่

“กูกลับไปเรียนดีไหมว่ะ”  


นี่ไม่ใช่ความคิดชั่ววูบนะ...ผมคิดเรื่องนี้มาสักระยะเเล้ว เเละยิ่งไอ้เอ็มมันไม่ค่อยใช้งานให้ลงไปช่วยข้างล่าง ผมก็ยิ่งคิดว่าต้องหาอะไรทำเเก้เบื่อบ้างเเล้ว


“ว่าไงนะ!”

“ก...กลับไปเรียนไง”เเค่จะขอกลับไปเรียนต้องเสียงดังใส่ด้วยเหรอว่ะ- -?

“ไม่อยากอยู่กับกูเเล้วหรือไง?”คราวนี้มันกดหยุดเกมของมันเเล้วหันมามองหน้าผม

“เปล่า...กูอยากอยู่กับมึง”

“เเล้วจะกลับไปเรียนทำไม”

“กูอยากมีความรู้มากกว่านี้ไง จะได้เอามาช่วยงานมึงด้วย”ผมรีบยกเหตุผลนานามาอธิบายกับมัน


เเต่ผมคิดเเบบนั้นจริงๆนะ...ผมอยากมีความคิดเเบบที่ผู้ใหญ่เขามีกัน อย่างน้อยก็น่าจะมีประโยชน์กับเอ็มมันบ้าง ไม่ใช่มานั่งๆนอนๆ ช่วยงานมันนิดๆหน่อยๆเเบบนี้


“เเล้วจะเรียนอะไร”

“กูจะเรียนบัญชี เรียนเเบบผู้ใหญ่ก็ได้ ที่มันเรียกว่าภาคค่ำ ภาคพิเศษอะไรนั้นอ่ะ”

“จะต้องเรียนทำไม”

“กูจะได้มีความรู้ไง จะได้ช่วยงานมึงได้”

“เเค่นี้ก็ช่วยเเล้วไหม จะไปเรียนให้เหนื่อยทำไม...เเล้วถ้าไปเรียนเเล้วโดนเเบบเดิมๆอีกก็จะซิ่วหนีอีกว่างั้น?”

“...”ผมก้มหน้างุด เพราะเถียงอะไรมันไม่ได้เลย


...เเต่ถ้าผมมีความรู้ผมอาจจะดูเหมาะสมกับมึงมากกว่านี้อ่ะ...อยากให้มันเอาผมไปอวดกับคนอื่นได้อย่างไม่อายใคร...เเต่ถ้าเเมร่งไม่อยากให้เรียน เเล้วผมจะขัดอะไรมันได้ ถึงขัดได้ก็คงไม่ทำหรอก ก็ไม่อยากให้เเมร่งรู้สึกไม่ดีนิ- -


“หน้าจ๋อยเชียวมึง จะเรียนก็เรียน เรียนเเบบปกตินั้นเเหละเดี๋ยวกูส่งเรียนเอง”

“จะให้กูเรียนเหรอ!!”

“เออ เเถมบริการรับส่งด้วยเลยเอ้า^^”มันพูดยิ้มๆ ยกมือขยี้หัวผมเเรงๆอย่างมั่นเขี้ยว

“จริงนะ!”

“เออ”


พอมันตอบเเบบนั้น ผมเลยรีบกระโจนลงไป สวมกอดมันเเน่น เเต่เหมือนการกอดของผมจะขวางการเล่นเกมของมัน มันเลยจับผมไปนั่งด้านหน้าระหว่างขาของมันเเล้ว โอบกอดเอาไว้ด้วยเเขนทั้งสองข้างที่ยังคงตะบี้ตะบันกดจอยเกมอยู่


ผมเลยพิงหลังตัวเองไปกับอกเเกร่งของมันเเล้วนั่งดูมันเล่นเกมไปทั้งเเบบนั้น…เห็นมันเเบบนี้ ผมเคยบอกไปหรือยังว่าเเมร่งติดเกมมากๆเลยนะครับ ว่างไม่ได้เลย เเมร่งเล่นเกมตลอด


“คุณ..”

“ห๊ะ?”ผมละสายตาจากหน้าจอทีวีมามองคนที่ผมกำลังนั่งตักมันอยู่

“กูไปเฝ้ามึงเรียนเลยดีไหมว่ะ”

“ท..ทำไมอะ?”กลัวกูหนีเรียนเหรอว่ะ??!

“ก็เกิดมีไอ้เหี้ยที่ไหนมายุ่ง จะได้จัดการเลยไง”

“มึงบ้าปะเนี่ย! ไม่มีเหี้ยที่ไหนมายุ่งกับกูหรอก”

“บ้าตรงไหน เมียกูน่ารักขนาดนี้ ต้องมีเหี้ยมายุ่งเเน่ๆ”มันเเสร้งทำหน้าตื่นๆ เเล้วฟัดเเก้มของผมเเรงๆ

“อะไรของมึงเนี่ย-//-“

“กูว่ากูไปเรียนด้วยดีกว่า”มันว่าเเล้ววางคางลงกับหัวของผมก่อนจะโยกตัวไปมาเบาๆ

“บ้าอะไรของมึงเนี่ย เล่นเกมของมึงไปเลยไอ้หมาติดเกม!”ผมรีบโวยวายเเก้เขิน

“ใครบอกกูเป็นหมาติดเกม...กูติดสัตว์มากกว่าอีก...โดยเฉพาะเเมวเเบบมึงเนี่ย”


ไอ้สัส....เเล้วทำไมผมจะต้องมาเขินกับคำพูดหลายง่ามของเเมร่งด้วยเนี่ย>///<


….


เเล้วผมก็กลับมาเรียนจริงๆครับ ทุกคนที่บ้านก็ต่างดีใจกันยกใหญ่  อาม่าถึงขนาดจะออกรถให้ผมเอาไว้ขับไปเรียนเลยด้วย...เเต่ไอ้เอ็มมันเบรกท่านเอาไว้ก่อน-^-


ตอนวันเเรกของการเป็นนักศึกษาปีหนึ่งอีกครั้ง ผมก็รู้สึกเเปลกๆนิดหน่อยนะ..เพราะตัวเองก็อายุเยอะกว่าพวกปีหนึ่งที่เข้ามารุ่นเดียวกันเกือบ 4 ปี เเต่ดีหน่อยที่ในคลาสเรียนของผมก็มีคนที่อายุพอๆกับผมมาเรียนด้วยเหมือนกัน ก็เลยไม่รู้สึกเเปลกเเยกจากคนอื่นๆมากเท่าไร เเละอาจจะเพราะมหาลัยนี้เป็นเอกชนด้วย คนส่วนมากก็เลยไม่ค่อยมายุ่งเรื่องของคนอื่นมากนัก อีวันรับน้องผมยังโดดได้สบายๆเลย ไม่มีการหักคะเเนนหรือเรียกลงโทษด้วยซ้ำ


นี่ผมก็มาเรียนจนเกือบจะจบเทอม1 ของปี 1 เเล้วด้วย ก็ได้เเต่ภาวนาว่าจะไม่มีอะไรมาขัดขวางการเรียนของผมในครั้งนี้ได้เเหละ


“เอารายงานมาส่งไหม”ไอ้เอ็มมันถามถึงรายงานที่ผมกับมันช่วยกันนั่งปั่นอยู่เมื่อคืน ผมเลยล้วงหยิบสมุดรายงานเล่มนั้นขึ้นมาโชว์ให้มันดูเลย

“เอามา”

“มือถือ กับตังค์ล่ะ”

“เอามาดิ”อันนั้นไม่มีทางลืมเเน่

“เลิกเเล้วก็มารอตรงนี้ เดี๋ยวกูมารับ”

“เออออ”ผมลากเสียงยาวใส่เเมร่งอย่างหมั่นไส้ เห็นผมเป็นเด็กเหรอว่ะ เป็นห่วงอยู่นั้นเเหละ


พอนั่งรอให้ไอ้หมามันซักถามนู้นนี้เสร็จผมถึงได้เดินลงจากรถมาได้ ก่อนจะยกมือโบกไปมาล่ำลามันเบาๆ...คาบเรียนวันนี้เป็นวิชาบรรยายเเต่อาจารย์เเค่นัดให้เอางานมาให้ดูเพื่อจะได้ช่วยเเก้ไขเท่านั้น เดี๋ยวเดียวอาจารย์ก็ปล่อยเเล้ว


...จะได้กลับไปอ้อนไอ้หมาที่บ้านให้เต็มที่เลย^^

.

.

.

12:45 น.


...ติ้ง!


ผมก้มมองข้อความที่ถูกส่งมาจากไอ้บีเอ็มเเล้วก็ต้องทำหน้าหงุดหงิด…ถือว่าที่พูดไปเมื่อเช้าไม่ใช่ผมนะ...ก็ใครจะคิดว่าเเค่ส่งงานอาจารย์เเกจะใช้เวลาคุ้มขนาดนี้ล่ะ  นั่งมาตั้งเเต่ 8 โมง มาถึงเที่ยง จนจะบ่ายอยู่เเล้ว อาจารย์เเกก็ยังไม่ยอมปล่อยผมอีก--


BM : เลิกหรือยัง?

KOBKUN : ยัง! จารย์ไม่ปล่อยกู กูอยากกลับเเล้วเนี่ย!!


ผมเลยรีบก้มหน้าพิมข้อความตอบมันไปอย่างรวดเร็ว  เเอบฟ้องมันไปนิดหน่อยด้วย


BM : อดทนหน่อย...เลิกเเล้วเดี๋ยวพาไปหาอะไรอร่อยๆกิน

KOBKUN : บิงซู! กินบิงซูนะเอ็ม กูอยากกินอะ


เเล้วมันก็ส่งสติกเกอร์หมาพยักหน้ามาให้ผม พอได้ระบายให้มันรับรู้เเบบนั้นก็รู้สึกอารมณ์ดีขึ้นมาหน่อย....ผมหันกลับมาสนใจอาจารย์ผู้สอนที่กำลังยืนอธิบายภาพรวมของงานในเเบบที่เขาต้องการให้พวกผมฟัง...จนเวลาผ่านไปสักพักนั้นเเหละท่านถึงปล่อยผมกลับ


...ก็พอๆกับมานั่งเรียนเลยเนี่ย ไหนบอกเเค่ให้คำเเนะนำเเล้วก็ปล่อยไงอาจารย์ ฮืออออ  เศร้าาาToT


“โอเค เจอกันคราวหน้าผมหวังว่างานของพวกคุณจะดูมีอะไรมากขึ้นนะครับ”เเล้วจารย์อยากให้มันมีอะไรล่ะ -*-


พออาจารย์ปล่อยเเล้ว ผมก็หยิบมือถือขึ้นมากดไลน์บอกไอ้เอ็มว่าเลิกเเล้วทันที ก่อนจะเดินออกมาจากห้องเรียนด้วยท่าทีเหนื่อยอ่อน พร้อมๆกับเพื่อนร่วมคลาสคนหนึ่ง ที่ค่อนข้างจะสนิทกันด้วยเพราะอายุใกล้ๆกัน ก็คนที่ผมพูดถึงในตอนเเรกนั้นเเหละครับ


“งั้นพี่ไปนะ”

“กลับไงอะพี่กัส เดี๋ยวไอ้เอ็มมาให้มันไปส่งไหมอะ”ผมถามเขาไป ในขณะที่พวกเราพากันเดินออกมาถึงด้านหน้าตึกเรียนเเล้ว

“ไม่ต้องๆ”

“เอางั้นเหรอ งั้นผมไปนะ นัดไอ้เอ็มไว้ตรงโน้นอะ”ผมไม่ได้เซ้าซี้อะไรต่อ เเต่ชี้มือไปที่โต๊ะม้าหินอ่อนที่อยู่ไม่ใกล้เท่าไร เพื่อบอกเขาเป็นนัยๆว่าตัวเองจะเเยกไปตรงนั้น

“อือ กลับดีๆ เจอกัน^^”พี่ออกัสยิ้มให้ผม ก่อนจะยกมือมาโบกลาเบาๆ


พี่กัสเขาน่ารักนะครับ เป็นผู้ชายที่ดูสวยกว่าผู้หญิงบางคนอีก จนผมก็เเอบคิดว่าเขาเป็นเเบบผมหรือเปล่า เเต่ก็ไม่กล้าถามหรอก กลัวจะทำให้เขารู้สึกไม่ดีเเละอึดอัดเปล่าๆ


เฮ้ออ ผู้ชายต้องสวยขนาดนี้ไหมเนี่ย-//-  (ไรท์ : เธอไม่สวย ไม่น่ารักเลยมั้งขอบคุณ เฮ้อออ ไรท์เพลีย)


ผมเลยเดินเเยกตัวมารอไอ้เอ็มตรงที่นัดหมายกันไว้  พอถึงโต๊ะม้าหินเลยหันไปมองพี่กัสสักหน่อย ถึงได้เห็นว่าเขากำลังคุยโทรศัพท์อยู่ ผมเลยจะหยิบมือถือที่ได้คืนจากอาม่ามาเมื่อไม่นานมานี้ขึ้นมาเพื่อจะโทรไปบอกไอ้เอ็มว่ามันอยู่ไหน เเต่ก็ต้องชะงัก เมื่อเห็นรถยนต์คันหรู 3 คันที่วิ่งตามกันมาขับผ่านหน้าผมไป เเละผมคงจะไม่อะไรเลยถ้ารถพวกนั้นมันเเค่ขับเข้ามาเเล้วผ่านไป เเต่นี้อะไร!! มันไปจอดอยู่ตรงหน้าตึกเรียนที่พี่ออกัสยืนอยู่


เฮ้ยๆ! ไรว่ะนั้น  จะอุ้มกันในมหาลัยเลยเหรอว่ะ!


ขาผมกำลังจะขยับวิ่งเข้าไปหาพี่ออกัสอยู่เเล้ว  เเต่พอเห็นมีร่างสูงใหญ่ของใครสักคนเดินลงมาจากรถ เเล้วเห็นใบหน้าของพี่ออกัสที่มองเขาผมก็ต้องชะงักเท้าเอาไว้


เหตุผลเเรกเลยคือเเมร่งคงรู้จักกันเพราะพอพี่ออกัสเห็นผู้ชายตัวใหญ่เเบบฝรั่งคนนั้นก็ยิ้มให้จนตาเเทบปิด  เเละเหตุผลที่สอง สายตาที่พวกเขาใช้มองกันนั้นมัน….พอๆกับที่ผมใช้มองไอ้เอ็มเลยนี่หว่า!


...เเฟนกันสินะ...เกือบจะเสือกผิดเรื่องเเล้วไงล่ะกู- -


ผมถอนหายใจออกมาเบาๆ กับความคิดของตัวเองก่อนจะหันไปเห็นพี่ออกัสที่หันมามองทางผมเเล้วยกมือโบกให้ผมเบาๆ โดยข้างๆ ก็มีผู้ชายร่างใหญ่สไตล์ยุโรปเเต่งตัวดูดี ดูมีฐานะคนหนึ่งยืนทำหน้านิ่งมองมาที่ผม


ฮรื่ออ พี่กัส พี่ยิ้มให้ผมเเต่คนข้างๆพี่จะเเดกหัวเเล้วป่ะว่ะนั้นนะ!


โอ๊ย! อยากจะตะโกนบอกเขาไปว่า...ผมไม่ยุ่งกับพี่ออกัสของคุณหรอกครับ!...ผมมีผัวเเล้ว


เเล้วก็รักมันมากด้วยยย!!


BY : ลั้น ลา**


ความคิดเห็น