Hecatia3120

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : สาเหตุ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 665

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 06 ก.พ. 2562 15:29 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
สาเหตุ
แบบอักษร

หลังจากหมิงซินถูกพาตัวมากักขังนางก็หวาดกลัวทุกอย่างไม่หมด ไม่กล้ากินไม่กล้านอน กลัวจะถูกวางยาพิษหรือถูกลอบฆ่า

ยิ่งหวาดกลัวมากเท่าไหร่ในใจของนางก็ยิ่งนึกเคียดแค้นจิงซินมากขึ้นเท่านั้น นางไม่หลับไม่นอนจนรุ่งเช้า สภาพของนางตอนนี้ไม่เหลือเค้าความงามอีกต่อไป

ทางด้านตำหนักซินหลง

จิงซินตื่นขึ้นมาแต่เช้าเพราะอาการแพ้ท้องที่ไม่ใช่ของนางแต่เป็นของสามีอย่างเฟยเทียน เข้าลุกขึ้นมาอาเจียรตั้งแต่ฟ้ายังไม่สางจนตอนนี้แสงแดดสาดส่องไปทั่วแล้ว

"ดีขึ้นรึไม่เพคะ"นางเอ่ยถามหลังจากที่เขากระดกยาสมุนไพรลงคอทีเดียวหมดถ้วยไปเมื่อครึ่งเค่อก่อน

เฟยเทียนพยักหน้าเป็นการตอบอย่างหมดเรี่ยวหมดแรง ใบหน้าคมเข้มหล่อเหลาซีดลงอย่างเห็นได้ชัด

"นอนพักสักเดี๋ยวนะเพคะ น้องจะไปเอายามาเพิ่ม"แทบจะหายเป็นปลิดทิ้งเมื่อสรรพนามแทนตัวเองของนางเปลี่ยนไป เฟยเทียนยอมนอนลงอย่างว่าง่ายตามที่นางบอก

"ให้คนไปเอาเถิด"เขาจับมือนางเอาไว้ไม่อยากให้นางห่างกายไปไหนอีก

"ก็ได้เพคะ เช่นนั้นน้องจะไงให้คนไปนำมาให้"นางเอ่ยจบก็ลุกขึ้นช้าแล้วเดินไปสั่งนางกำนัลที่รอรับใช้อยู่หน้าประตูให้นำยาเข้ามาเพิ่ม

ร่างบางเดินกลับมาที่เตียงอีกครั้ง เห็นสามีมองนางไม่วางตาก็นึกเอ็นดูในความเป็นห่วงจนเกินเหตุของเขา นางก้มลงจุมพิตที่กลางหน้าผากของเขาเบาๆแล้วล้มตัวนอนลงข้างๆ

"ขอบคุณท่านพี่ที่ทำตามสัญญาและพาน้องกลับมานะเพคะ"เมื่อวานนางหมดสติไปเสียก่อนมิทันได้บอกเขานางจึงตั้งใจมาพูดวันนี่แทน

"พี่จะปล่อยให้เจ้ากับลูกไปลำบากอยู่เช่นนั้นได้อย่างไร แค่คืนเดียวพี่ก็โกรธตัวเองจะแย่อยู่แล้ว"จิงซินน้ำตาคลอทันทีที่ได้ฟัง

"ท่านพี่ไม่ผิดเลยเพคะ ท่านพี่เป็นสามีที่ดีของน้องเสมอ ต่อไปนี้เราจะไม่พรากจากกันอีกแล้วนะเพคะ ไม่แม้แต่คืนเดียว..."แล้วสองร่างสามคนนอนกอดกันแนบแน่นจนช่วงสายของวัน

จิงซินเดินออกมาจากห้องเพื่อรับอากาศอบอุ่นของแสงแดดด้านนอก แสงอาทิตย์สาดส่องท่ามกลางหิมะที่กำลังเริ่มละลายเช่นนี้คงใกล้เข้าฤดูร้อนแล้วสินะ

"พระชายาสาม"อารมณ์สุนทรีในยามเช้าเป็นอันสะดุดเมื่อได้ยินเสียงเรียกจากด้านหลัง นางหันไปมองก็ต้องแปลกใจ ซีหยวน?เขามาทำอะไร

"องค์ชายเจ็ดมาหาข้าถึงนี่มีอะไรรึ"

"ข้าอยากขอคุยกับเจ้าเรื่องหมิงเออร์"จิงซินไม่แปลกใจเลยแม้แต่น้อย ที่ผ่านมาองค์ชายผู้นี้รักน้องสาวของนางด้วยใจจริง เขาดูแลนางอย่างดีไม่ว่าสิ่งใดหากน้องสาวของนางเอ่ยขอเขาก็หามาให้เสมอ

"เชิญด้านในก่อนเถิด คุยตรงนี้คงไม่เหมาะ" นางเดินนำเข้ามาในตำหนัก คุยกันเสียที่ห้องโถงใหญ่จะได้ไม่เป็นที่ครหา

"เรื่องของหมิงซินข้าขอให้เจ้าอภัยให้นางได้รึไม่"

"ข้าควรให้อภัยแก่คนที่คิดโยนความผิดให้ข้ากับลูกเกือบต้องโทษจนตายรึ?"ซีหยวนตาเบิกกว้างอย่างตกใจกับสิ่งที่ได้ฟัง งานนี้คงยากเสียแล้ว

"ที่ผ่านมาหมิงเออร์ไม่เคยเป็นเช่นนี้ ข้าไม่รู้ว่าเหตุใดนางจึงทำเรื่องเลวร้ายเช่นนี้ลงไป แต่เจ้าเป็นพี่สาวนางจะไม่ให้อภัยนางเชียวรึ"จิงซินแทบอยากจะไล่อีกฝ่ายกลับไป พี่สาว?นางเคยเห็นข้าเป็นพี่สาวด้วยรึ

"เรื่องนี้ไม่ได้เกี่ยวข้องกัน ข้าต้องช่วยคนผิดด้วยรึ"ร่างสูงถึงกับสะอึกกับคำพูดนี้ของนาง เขาจำได้ดีว่าเมื่อวานนี้หมิงซินเองก็พูดออกมาเช่นนี้เหมือนกัน

"ข้าว่าท่านกลับไปจะดีกว่า ข้ายังไม่อยากทะเลาะกับท่านเพิ่มอีกคน เท่านี้ปัญหาก็ยุ่งยากมากพอตัวอยู่แล้ว" นางกล่าวด้วยน้ำเสียงติดจะไม่พอใจ เมื่อก่อนเพราะเป็นเพียงนางกำนัลรู้สึกอย่างไรนางก็ต้องเก็บไว้ให้มิดชิดแต่ตอนนี้ไม่ใช่อีกแล้ว นางต้องปกป้องคนที่นางรักถึงสองคนนางจะไม่กลับไปอ่อนแออีก

"เช่นนั้นข้าจะกลับไปก่อน แต่ข้าอยากขอร้องแทนนางให้เจ้ายกโทษให้นางจริงๆเท่านี้ความผิดของนางก็มากอยู่แล้ว หากจะกรุณาเห็นแก่ข้าอยู่บ้างช่วยปล่อยเรื่องนี้ไปด้วยเถิด"

"ข้าจะคิดดูอีกที"เห็นอีกฝ่ายมีสีหน้าเศร้าสร้อยนางก็อดสงสารไม่ได้จึงตอบเช่นนี้ออกไป เมื่อได้ยินดังนั้นซีหยวนจึงยิ้มขึ้นมาอีกครั้งอย่างมีความหวังก่อนจะเอ่ยขอบคุณแล้วลากลับไป

เวลาต่อมา

ลานไต่สวน

หมิงซินที่ถูกตรวนล่ามไว้ถูกทหารนำตัวมายังลานไต่สวน นางไล่มองทุกคนก่อนจะจดจ้องที่จิงซินด้วยความเคียดแค้น

"พระชายาเจ็ด สารภาพมาว่าใครอยู่เบื้องหลังเจ้า และเจ้าทำทั้งหมดนี่ไปเพื่ออะไร"ฮองเฮาเอ่ยถามอย่างใจเย็น หากนางระเบิดโทสะออกมาเช่นเมื่อตอนงานเลี้ยงคงไม่ดี โดยเฉพาะเมื่อคนร้ายเป็นถึงพระชายาขององค์ชายเจ็ด

"หึๆ บอกรึไม่ข้าก็ตายอยู่ดีข้าจะบอกพวกท่านไปทำไมกัน"นางมองไปที่ฮองเฮาอย่างท้าทายไม่กลัวอะไรทั้งสิ้น

"หมิงเออร์"ซีหยวนมองชายาอย่างไม่เชื่อสายตา นางไม่เหมืองหมิงซินที่เขาเคยรู้จัก แค่ข้ามคืนคนเราสามารถเปลี่ยนไปถนาดนี้เชียวรึ

หมิงซินมองสามีของนางด้วยแววตาวูบไหวครู่นึง ยอมรับว่าเวลาที่ผ่านมาเขาดูแลนางอย่างดีมาตลอด เขาดีกับนางทุกอย่างดีจนคนเลวๆอย่างนางหลงรักเขาขึ้นมาจริงๆ แต่นางคงไม่อาจอยู่เคียงข้างชายผู้นี้ได้อีกต่อไป...

นางเบนสายตากลับมาก่อนจะมองไปที่จิงซิน ข้างๆของพี่สาวผู้โชคดีของนางมีองค์ชายสามนั่งอยู่ พลันสมองก็นึกถึงเรื่องหนึ่งขึ้นมาได้

"ว่าอย่างไรเล่าพี่สาว ยินดีกับท่านด้วยนะที่สามีวิปริตของท่านสามารถช่วยท่านพ้นโทษได้น่ะ"นางเหยียดยิ้มอย่างเหนือกว่า อย่างน้อยนางก็ชนะในเรื่องคู่ครอง

"พูดอะไรของเจ้า วิปริตอะไรกัน"ซีหยวนเอ่ยถามอย่างไม่เข้าใจ พี่ชายเขาจะวิปริตอย่างไรกัน

"หึๆ คงไม่มีใครรู้สินะว่าองค์ชายผู้สุนทรีอย่างองค์ชายเฟยเทียนเป็นชายประเภทนิยมตัดแขนเสื้อ ช่างเป็นจุดด่างของราชวงศ์โดยแท้ฮ่าๆๆ"

นางหัวเราะอย่างบ้าคลั่งในขณะที่ทุกคนอึ้งทึ่งไปตามๆกัน เฟยเทียนกำกระบี่ในมือแน่นอยากสับนางคนชั่วให้เป็นชิ้นๆแต่ชายาของเขาจับมือเอาไว้เสียก่อน

"ข้าจะบอกอะไรให้เจ้ารู้ไว้อย่างนะหมิงซิน องค์ชายน่ะความจริงแล้วไม่ได้เป็นเช่นที่เจ้าคิดหรอก วันนั้นข้าก็แค่คิดแผนขึ้นมาตลบหลังเจ้าที่คิดเปลื้องผ้ายั่วยวนสามีของข้าเท่านั้นเอง"

"และตอนนี้ข้าก็กำลังตั้งท้อง เจ้ากำลังจะมีหลานดีใจรึไม่เล่าน้องสาว"คราแรกนางคิดจะปล่อยผ่านไปดังคำของขององค์ชายซีหยวน แต่ตอนนี้คงไม่อาจทำได้ ใครว่าหมากัดอย่ากัดตอบนางไม่สนหรอก แค่กัดให้จมเขี้ยวจนอีกตัวแพ้ไปก็พอมิใช่หรือ?

หมิงซินกำมือทั้งสองแน่นคลั่งแค้นจนอยากจะเข้าไปฉีกกระชากจิงซินให้เป็นชิ้นๆ ดวงตาของนางเอ่อคลอด้วยน้ำตาแห่งความเกรี้ยวโกรธ

"ทำไมล่ะ ทำไมต้องเป็นเจ้าที่โชคดีกว่าข้าเสมอ ทำไมเจ้าต้องได้สิ่งดีๆได้เสมอ ทำไม!!!"นางเอ่ยเสียงเบาก่อนจะตะคอกถามเสียงดังลั่นในตอนท้าย นางแพ้ให้พี่สาวร่วมท้องจริงๆแพ้ทุกเรื่อง หมดสิ้นทุกอย่างแล้ว

"ฮึก ฮือออออ ทำไมต้องเป็นข้าที่โชคร้ายอยู่ฝ่ายเดียวด้วย" เมื่อพ่ายแพ้ให้แก่ความอ่อนแอของตัวเองนางก็ร้องห่มร้องไห้ออกมา แม้จะดูน่าอับอายที่คิดจะฉีกหน้าอีกฝ่ายแต่กลับเป็นนางที่ถูกฉีกหน้าเสียเอง

"ฝ่าบาทเรื่องนี้เกิดขึ้นเพราะกระหม่อมเองที่เลี้ยงดูบุตรสาวได้ไม่ดี ขอทรงละเว้นโทษให้นางแล้วลงโทษกระหม่อมแทนด้วยเถิดพ่ะยะค่ะ"ใต้เท้าหม่าที่นั่งดูพี่น้องทำร้ายกันผ่านคำพูดอยู่นานเอ่ยขึ้นมาอย่างทนไม่ไหว

โดยเฉพาะเมื่อเห็นน้ำตาของลูกสาวคนเล็กอย่างหมิงซิน ลูกคนนี้เพิ่งกลับมาอยู่กับเขาได้ไม่ถึงปีแท้ๆแต่ความรู้สึกผูกพันธ์และสายใยแห่งความรักระหว่างพ่อกับลูกยังคงมีอยู่เหมือนเดิมไม่เปลี่ยนแปลง

"ฮึก ไม่ต้องมารับผิดแทนข้า! ข้าไม่ได้ต้องการให้ใครหน้าไหนมาสงสารข้าทั้งนั้น!"ดวงตาที่เริ่มพร่ามัวของชายชราเอ่อท้นไปด้วยน้ำตา แม้ตะเสียใจกับคำพูดนั้นแต่เขาก็ไม่นึกโกรธเคืองนางเลยแม้แต่น้อย

"อึก สมใจท่านแล้วนี่ที่ช่วยบุตรีสุดที่รักให้หลุดพ้นความผิดนี้ได้ ท่านรักนางมากกว่าข้าต่อให้ข้าต้องทนทุกข์แทนนางท่านก็ทำ ท่านไม่เคยรักข้าเลยใต้เท้า"เขาหรือรักลูกไม่เท่ากัน เขารักลูกทั้งสองเท่ากันเสมอ แต่เมื่อลูกทำผิดย่อมต้องยอมรับผลของการลงโทษจะให้เขาทำเช่นไร

"หยุดพูดจาเช่นนี้เสียที เจ้าเอาอะไรมาวัดความรักของท่านพ่อกัน เจ้ารู้ดีเพียงใดกันจึงพูดออกมาเช่นนี้!"จิงซินเข้่ไปกอดปลอบบิดาก่อนจะตวาดถามน้องสาวร่วมอุทรด้วยความโกรธ

"ท่านพ่อเฝ้าตามหาเจ้ามาเป็นสิบๆปีเสียทรัพย์สินเงินทองไม่รู้เท่าไหร่ทั้งที่ไม่มีหวังว่าจะพบตัวเจ้า เจ้าไม่รู้หรอกว่าท่านพ่อต้องปวดใจมากเพียงใดที่พวกโจรนั่นส่งจดหมายมาบอกท่านพ่อว่าเจ้าตายไปแล้ว!"

จิงซินโพล่งออกไปอย่างเหลืออด ทุกครั้งที่นางกลับบ้านนางแอบเห็นท่านพ่อกอดจดหมายฉบับนึงร้องไห้เสมอ นางเพิ่งได้เห็นเนื้อความในจดหมายเมื่อตอนวันที่กลับไปเยี่ยมท่านพ่อของนางที่จวนนี้เอง วันเดียวกับวันที่ได้พบหมิงซิน

"จะ เจ้าโกหก!

"ข้าไม่ได้โกหก! เจ้าคิดว่าท่านพ่อยอมแลกทุกอย่างตามหาคนที่คิดว่าตายไปแล้วอย่างเจ้าเพื่ออะไรกัน! อึก กี่ครั้งที่มีคนนำซากศพมาอ้างว่าคือเจ้าเพื่อแลกกับเงินทองท่านพ่อก็ล้มป่วยตลอด"

"หึ แต่พอรู้ว่านั่นไม่ใช่ศพเจ้าท่านพ่อทำเช่นไรรู้รึไม่? ท่านพ่อคุกเข่าสวดมนต์ขอบคุณสวรรค์ที่เรื่องศพนั่นไม่ใช่ความจริง ฮึกท่านพ่อไม่เคยหยุดตามหาเจ้าเลย"สองพ่อลูกกอดกันร้องไห้เป็นภาพที่สะเทือนใจทุกคนยิ่งนัก แม้แต่ฮองเฮายังน้ำตาคลอด้วยความสงสารใต้เท้าหม่าจับใจ

"นี่ข้าถูกหลอกงั้นรึ.....ฮึก ถูกหลอกมาตลอดว่าท่านพ่อไม่ได้รักข้า ไหนพวกมันบอกว่าท่านพ่อไม่เคยตามหาข้า ฮึก เพราะท่านพ่อได้พี่สาวที่หน้าตาเหมือนข้าคืนไปแล้ว ข้ามันโง่ ข้าโง่เอง" หมิงซินร้องไห้ออกมาอย่างหนัก นี่นางถูกพวกมันหลอกใช้เป็นเครื่อมือในการแก้แค้นงั้นรึ

"ทีนี้เจ้าจะพูดได้รึยังว่าใครเป็นผู้อยู่เบื้องหลังเรื่องนี้"ถึงจะสงสารแต่คนผิดก็คือคนผิด เรื่องนี้มีคนรู้มากเกินไปจะปล่อยผ่านไม่ได้

"อึก คนพวกนั้นก็คือ.."

ฟรึ่บ!!!!!

"!!!!"

"คุ้มกันฝ่าบาทเร็วเข้า!"ทหารองครักษ์เข้ามาล้อมรอบตัวฮ้องเต้และฮองเฮาเอาไว้ เฟยเทียนก็ให้คนคุ้มกันจิงซินไว้อย่างดี

"หมิงเออร์!!!"ซีหยวนตะโกนเรียกคนรักอย่างตระหนก ธนูปริศนาเมื่อครู่ปักเข้าที่ไหล่บางและที่อกของหมิงซินอย่างจัง หยาดโลหิตสีแดงเริ่มซึมออกมาให้เห็น เข้าเข้ามาพยุงร่างของนางไว้อย่างรวดเร็ว

"หมิงเออร์!"ใต้เท้าหม่ารีบเข้ามาหาบุตรีอย่างไม่กลัวอันตราย เขาเป็นพ่อที่ไม่ได้เรื่องเลยจริงๆ คราก่อนเขาก็ไร้ความสามารถไม่อาจปกป้องลูกไว้ได้ ครานี้ก็พลาดอีกพลาดอย่างไม่น่าให้อภัย

"อึก ทะ ท่านพ่อ"เรี่ยวแรงที่มีหายไปจนหมด อยากจะกอดบิดาสักครั้งยังทำไม่ได้ ยิ่งเห็นบิดาร่ำไห้นางก็ยิ่งรู้สึกเสียใจ เสียใจกับทุกๆดารกระทำของตนเอง แต่นางหลีกเลี่ยงไม่ได้จริงๆ..

"อะ อะภัยให้หมิงเออร์ด้วย"นางกล่าวน้ำตานองหน้า มือที่เปื้อนโลหิตส่งบันทึกฉบับหนึ่งให้บิดา นางเขียนทุกๆอย่างเอาไว้ในบันทึกเล่มนี้

"พ่อไม่ดีเอง ฮึก หมิงเออร์" ใต้เท้าหม่าจับมือของบุตรีไม่ยอมปล่อย

"หมิงเออร์ทำใจดีๆไว้ หมอหลวงกำลังมาแล้ว"องค์ชายเจ็ดกล่าวด้วยเสียงสั่นเครือ เขารักนางด้วยใจจริง ไม่ว่านางจะเลวร้ายอย่างไรนางก็ยังคงเป็นสตรีคนเดียวที่เขารักเสมอ

หมิงซินยิ้มบางๆให้เขาก่อนจะหลับตาลงช้าๆท่ามกลางเสียงร้องไห้และเสียงตะโกนเรียกชื่อนางที่ดังกึกก้องไปทั่ว

อาจจะช้าเกินไปที่จะบอกว่ารัก นางช่างโง่งมจริงๆที่มีเพชรอยู่ในมือแต่กลับเที่ยวแสวงหาไปทั่ว แต่เป็นเช่นนี้ก็ดีเพราะก้อนกรวดเช่นนางคงไม่เหมาะกับเพชรสูงค่าเช่นเขา...

สามวันต่อมา

"อืมมม โอ๊ยย"ร่างผอมบางร้องโอดโอยขึ้นทันทีที่เขยิบตัวในยามเช้าหลังจากหมดสติไปหลายวัน

"อย่าเพิ่งขยับตัวสิ บาดแผลเจ้ายังไม่หายดีเดี๋ยวแผลก็ฉีกหมดหรอก"เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นจากด้านหลังแม้จะไม่เห็นตัวแต่น้ำเสียงเช่นนี้นางจำได้ดี

"เหตุใดไม่ล่ามตรวนข้าไว้เล่า หากข้าหนีขึ้นมาท่านอาจถูกหาว่าร่วมมือกับข้าได้นะ"นางเอ่ยขึ้นหลังจากที่เงียบไปพักใหญ่ ถึงกับช่วยชีวิตนางไว้ดูท่าคงจะแค้นมากอยากจับนางไปลงโทษเต็มทีแล้ว

"ข้าล่ามเจ้าไว้แล้ว"ร่างสูงตอบเสียงเรียบก่อนจะลุกขึ้นแล้วเดินออกไปปล่อยให้นางมึนงงกับคำพูดอยู่อย่างนั้น

เวลาต่อมา

"ได้ข่าวว่าเจ้าฟื้นแล้ว เดี๋ยวท่านพ่อคงจะรีบมา"จิงซินเอ่ยขึ้นก่อนจะเดินมาหยุดที่ข้างเตียงแล้วนั่งลงข้างๆ

"ข้าต้องถูกนำตัวไปลงโทษวันไหนเจ้าพอรู้รึไม่"

"ไม่ต้องรีบหรอกเจ้าได้ถูกลงโทษตลอดชีวิตอยู่แล้ว"หมิงซินหัวเราะในลำคออย่างนึกสมเพชตัวเอง สภาพนางตอนอยู่ในคุกอีกสักสามสิบปีข้างหน้าจะเป็นอย่างไรนะ

"ข้าอิจฉาในความโชคดีของเจ้าจริงๆนะ ตอนเด็กๆทั้งที่เราสองคนมีหน้าตาเหมือนกันแต่คนที่ถูกจับไปทารุณกลับมีเพียงข้าคนเดียว.."

"ดีใจกับเจ้าด้วยนะที่มีชีวิตที่ดี มีสามีที่รักและมั่นคงต่อเจ้าเพียงผู้เดียว ข้าคงไม่มีโอกาสได้เห็นหน้าหลาน...เจ้ารับสิ่งนี้ไว้สิ"นางถอดกำไลที่มือของนางออกแล้วยื่นให้จิงซิน แต่แทนที่จะรับของจิงซินกลับจับไปที่ข้อมือของหมิงซินแล้วลูบเบาๆ

"เจ้าเขียนไว้ในบันทึกว่าถูกล่ามเอาไว้ราวกับสัตว์...นี่คงเป็นรอยที่ว่า"หมิงซินเม้มปากแน่น หวนนึกถึงช่วงเวลาอันเจ็บปวดนั้นแล้วก็น้ำตาไหลพราก

"ตอนเช้าหมดสติไปข้าขอให้คนของท่านพี่รีบรักษาเจ้า ได้เห็นรอยแผลเป็นด้านหลังของเจ้าแล้ว..ตอนนั้นเจ็บมากใช่รึไม่"

จิงซินเอ่ยขึ้นน้ำตาคลอ นางเพิ่งรู้ว่าที่ผ่านมาหมิงซินต้องถูกทำร้ายมามากเพียงใด แม้จะหนีออกมาได้ก็ถูกตามรังควานไม่หยุดแค่สตรีคนเดียวต้องถูกตามล่าอย่างเอาเป็นเอาตายมาตลอดนางทำได้อย่างไรกัน

"เจ้าไม่ต้องห่วงนะ คนพวกนั้นพี่กำจัดมห้เจ้าหมดแล้ว ให้โอกาสพี่ปกป้องเจ้านะน้องสาวของพี่"หมิงซินถึงกับร้องไห้ออกมาอย่างหนัก น่าละอายจริงๆคนที่นางคิดทำร้ายมาตลอดตอนนี้กลับมาช่วยเหลือนางช่วยชีวิตนางเอาไว้

"ข้า...ขอโทษนะเจ้าคะ"นางมองหน้าพี่สาวผ่านม่านน้ำตาคลอ เหมือนความทุกข์ความแค้นตลอดยี่สิบปีได้จางหายไปหมด

"พี่กับท่านพ่อยังรักเจ้าเสมอนะ เจ้าไม่ต้องกลัวอะไรอีก พวกเราจะดูแลเจ้าให้ดีไม่ให้ใครหน้าไหนทำอันตรายเจ้ากับหลานของพี่อีกแล้ว" หมิงซินชะงักไปกับสิ่งที่ได้ยิน หลาน...หมายถึงลูกของนางอย่างนั้นรึ!

"ทะ ท่านว่าอะไรนะ! ฮึก ทำไม ทำไมถึงต้องเป็นตอนนี้ ข้ากำลังต้องโทษแต่กลับ..ฮึก ฮือออ" เหมือนจะเป็นกรรมตามมาสนองนางเข้าแล้วในยามนี้ ลำพังชีวิตนางคงไม่เท่าไหร่นางผิดได้รับโทษนางยอมได้ แต่เด็กคนนี้เค้าไม่รู้เรื่อง

ความเจ็บที่บาดแผลในยามนี้เทียบไม่ได้เลยกับความเจ็บปวดที่ทำให้ลูกในท้องต้องมาลำบาก    ลำบนกับนาง หรือนี่คือผลจากการที่นางเคยคิดไม่ดีกับบิดาของตนเอง...

--------------------

เอาไปแค่นี้ก่อนน้าาา ไรท์เข้าค่ายรด.อยู่5-8แน่ะ กลับมาจะอัพต่อให้นะ อีกสองวัน😂

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น