goryaa กอหญ้า

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

การเจอกันอีกครั้ง

ชื่อตอน : การเจอกันอีกครั้ง

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 1k

ความคิดเห็น : 5

ปรับปรุงล่าสุด : 02 เม.ย. 2562 13:09 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
การเจอกันอีกครั้ง
แบบอักษร

บีมที่ใช้เวลาพักผ่อนอยู่ที่เขาใหญ่ ได้เกือบจะ 2 อาทิตย์กว่าๆ รู้สึกร่างกายและสภาพจิตใจโอเค ดีขึ้นมาบ้าง ถึงแม้จะไม่เต็มร้อย แต่ก็ดีกว่าช่วงก่อนหน้านี้ เธอเห็นเขาเปิด line ข้อความที่เธอส่งไปในช่วงแรกๆ ตอนที่กลับมาถึงไทยใหม่ๆ แค่เห็นว่าเขาเปิดเธอก็รู้สึก โอเคขึ้นแต่ใจก็อยากรู้ว่าเขาเป็นยังไงบ้าง เห็นช่วงที่ผ่านมาเห็นเขาออกงานไม่กี่ครั้ง แต่ก็ไร้แววสาวข้างกาย แพรรัมภาที่เห็นรูปเขาในสื่อก็แอบรู้สึกว่าเขาดูซูบลงไปแววตาไม่มีแววขี้เล่นมีแต่สายตานิ่งไม่ยิ้มแย้มเหมือนก่อนๆ นี้ เธอแอบรู้จากข่าวว่าเขาจะมาเมืองไทย คนที่บอกเธอก็ไม่ใช่ใคร เพื่อนดาวของเธอที่ดูท่าทางช่วงนี้จะคุยกับคุณเจมส์บ่อยมากเธอยังแอบแซวเพื่อนรักเช่นกัน

เธอเดินไปนั่งมองดอกเดซี่ที่ตอนนี้ออกดอกบานสะพรั่งเต็มสวนเธอหยิบกระดาษมาสะเก็ตภาพวาดเป็นพวกเครื่องประดับ สร้อยคอ สร้อยข้อมือ แหวน เป็นรูปดอกเดซี่ มันก็รู้สึกสนุกผ่อนคลาย และทำให้เธอเริ่มมีจุดประกายจะทำแบรนด์เครื่องประดับขายเอง กำลังมองๆ หาลู่ทางอยู่ พึ่งจะรู้ตัวว่าเธอเริ่มจะหลงรักการออกแบบเหมือนเช่นเขา อย่างที่เขาเคยพูดไว้ว่า จะมีเวลามากน้อยแค่ไหนถ้ามันคือสิ่งที่เราหลงรัก เราจะต้องหาทางเพื่อจะทำมันให้ได้ สักนิดก็ยังดี

บางครั้งเธอยังเผลอวาดรูปของเขายิ่งห่างกันนานมากเท่าไหร่เธอรู้สึกว่าเธอเริ่มอยากมองเขาในด้านอื่นบ้าง แอบศึกษาเขาอยู่เงียบๆ ว่าตัวตนจริงเขาเป็นเช่นไร

ตื๊ด ตื๊ด ตื๊ด แพรรัมภาที่กำลังนั่งสะเก็ตภาพเพลิน ก็เห็นเป็นเบอร์ของเพื่อนดาวโทรมา

“ว่าไง มีอะไรแก”

“แกจะกลับมากรุงเทพเมื่อไหร่”

“ก็พรุ่งนี้ทำไม มีอะไรหรือเปล่าแก”

“เปล่า คิดถึงอยากจะรู้ว่าแกจะกลับกรุงเทพไหม หรือจะอยู่ที่นั่นยาว”

“เหรอจ๊ะ!! ที่ถามนี้คิดถึงเพื่อนว่างั้น”

“ใช่สิ เป็นไงบ้างได้พักแล้วโอเคขึ้นไหม”

“อือ โอเคขึ้นแล้วละ เดี๋ยวพรุ่งนี้ฉันกลับแล้วเดี๋ยวแวะไปหาจ้ะ”

“จ๊ะคุณเพื่อน โอเคขึ้นก็ดีละ แล้วเจอกันนะ”

ดาวนั่นตั้งแต่ได้คุยกับคุณเจมส์ก็รู้สึกสงสารคุณลูอิสและเพื่อนของเธอต่างก็ไม่มีความสุขพอกันทั้งสองคนเธอเชื่อว่าเพื่อนเธอนั้นก็มีใจให้คุณลูอิสนะแหละแต่ติดตรงที่คุณลูอิสยังตอบตัวเองไม่ได้ว่าสิ่งที่เกิดขึ้นมันคืออะไรกันแน่เธอเลยจะวางแผนให้ทั้งสองกลับมาเจอกันอีกครั้ง ซึ่งเห็นว่าจะเมืองไทยวันมะรืน

“กามเทพคนสวย จะดลบันดาลให้ความรักของเพื่อนสมหวังสักที เพี้ยง”

ดาวที่ทำท่าแกว่งไม้คทา จู่ๆ ก็ตกใจมีมือมายึดไม้คทาของเธอไป

“เฮ้ย!! ใครบังอาจมาแย่งไม้คทาของฉัน”

ดาวที่หันหลังไปเตรียมจะต่อว่า ก็เห็นสายตาของพี่ภัทเจ้าของบริษัทที่ใช้ไม้คทาวิเศษชี้มาที่เธอ

“ไง ว่างเหรอคะคุณดาว ถึงได้มาร่ายเวทมนตร์แบบนี้”

“ก็งานของดาวเสร็จหมดแล้วนิคะ เนี่ยพึ่งจะวางสายจากบีมไปเมื่อกี๊เองคะ”

“อ้าวเหรอ แล้วบีมเป็นยังไงบ้าง พี่ไม่ได้โทรหาเลย”

“ก็ดีขึ้นแล้วนะคะ แต่ก็ยังไม่รู้ว่าดีขึ้นจริงหรือเปล่านะสิ”

“โอ๊ย!! ถ้าเป็นพี่นะพี่จะเซย์เยส ไปกับคุณลูอิสไปแล้วหล่อรวย น่ารัก แบบนั้นผู้หญิงใครๆ ก็ชอบ มีแต่เพื่อนเรานะทำเล่นองค์ไปได้”

“ฮ่า ฮ่า ฮ่า เชื่อว่าเป็นพี่ภัทไม่รอหรอกค่ะ แต่ยัยบีมต่างจากพวกเรามันคงจะมีเหตุผลในใจที่มันตัดสินใจแบบนั้น เชื่อดาวเถอะว่ายังไงคู่นี้ก็ต้องได้แต่งงานกัน แต่อาจจะช้าหน่อย”

“จ๊ะ!! แม่หมอ เรานะก็อีกคนจะเกาะคานหรือเปล่า อย่าแต่หาให้เพื่อนจนลืมของตัวเองละ”

“โถว!!! อย่าประมาทดาวนะคะ อาจจะคว้าที่เดียวสองคนก็ได้นะ”

“ฮ่า ฮ่า ฮ่า พอละ เบื่อพวกขี้โม้”

ดาวที่ได้ฟังพี่ภัทพูดก็หัวเราะออกมา ซึ่งเธอก็พูดไปอย่างนั้นนะแหละ ฟ้ายังไม่ส่งใครมาให้เธอเลยสักคน

ส่วนทางด้านลูอิสที่จะต้องมีงานด่วนบินไปที่ไทยในวันพรุ่งนี้ก็รู้สึกหวิวๆเพียงแค่ได้ยินว่าเมืองไทยใจเขาก็รู้สึกหน่วงๆ ขึ้นมาทันที ตั้งแต่กลับมาทำงานเขาก็โหมทำงานเพื่อที่จะได้ไม่มีเวลามานั่งคิดถึงใครคนหนึ่งแต่ทันทีที่รู้ ภาพของแพรรัมภาก็ตัดเข้ามาในสมองเขาเต็มไปหมด

มีอีกที่ที่เขายังไมได้กลับไป คือคอนโดห้องที่เคยมีเธอนอนอยู่ วันนี้เขากะจะเข้าไปพักสักหน่อยถึงแม้มันจะทรมานเพราะความคิดถึง ห่วงหาภายในใจพยายาม จะลืมเธอให้ได้แต่มันยาก ยากมากจริงๆ หลายเดือนแล้วที่เขาและเธอไม่เจอ ไม่คุย ไม่ได้ทักทาย เขาเลือกที่ไม่ติดตามข่าวสารของแพรรัมภาเอง เขากลัว กลัวว่าเขาเห็นเขายิ่งอยากจะตาม ตามให้เธอกลับมา

เจมส์ที่เดินเข้ามาภายในห้อง ซึ่งเขาทำการเคาะประตูหลายรอบมาก แต่ไม่มีเสียงตอบออกมาจากด้านในเลยลองเปิดประตูเข้ามาก็เจอ สภาพเจ้านายเขาเหม่อลอยอีกแล้ว ถึงแม้จะไม่ค่อยบ่อยเหมือนแต่ก่อนแต่ก็ยังจะหลุดออกมาให้เห็นบ้างเป็นบางครั้ง

“คุณลูอิสครับ คุณลูอิส”

ลูอิสที่กำลังคิดอะไรเพลินก็รู้สึกตกใจ ที่ได้ยินเสียงเจมส์เรียก

“อ้าว!! เขามาตอนไหน ว่าไงมีอะไร”

“คุณลูอิสจะให้ผมไปเก็บของที่ห้องที่คอนโดเตรียมไปเมืองไทยวันพรุ่งนี้ไหมครับ”

ลูอิสที่ได้ยินเจมส์ว่าจะไปเก็บของมาให้ก็เลยนึกขำเจมส์คงจะคิดว่าเขากลัวที่ไม่กล้ากลับห้องที่คอนโดเองซึ่งจริงๆ มันก็เป็นเช่นนั้น แต่วันนี้เขาจะทำลายความกลัวนั้น เขาจะกลับไปที่นั่นอีกครั้ง ยอมรับว่าเขาหนีใจตัวเองไม่พ้น ก็ต้องพยายามข้ามมันไปให้ได้

“ไม่เป็นฉันไปเอาของเองได้ไม่ต้องห่วงขอบใจนายมาก งานมีอะไรอีกไหม ถ้าไม่มีฉันจะกลับไปที่ห้องก่อนนะ แล้วส่วนนายก็ถ้างานหมดแล้วก็กลับไปพักได้พรุ่งนี้จะต้องไปอีก”

“ครับ คุณลูอิส งั้นผมไม่รบกวนแล้วครับ”

เจมส์ที่กำลังจะออกจากห้องไป นึกอะไรออกมาหันหน้าไปบอกเจ้านายสุดที่รัก

“ผมว่าตัดผมใหม่ก็ท่าทางน่าจะดีนะครับ เผื่อไปเจอใครที่เมืองไทยจะได้ให้เขามาตกหลุมรักคุณลูอิสอีกครั้ง”

“ฮ่า ฮ่า ฮ่า  พอๆ ไปได้แล้ว ฉันจะกลับเหมือนกัน”

คิดสิ่งที่เจมส์พูดมาถ้าเขาเจอเธอคนนั้นเข้า เขาจะทำยังไง เขาจะดีใจหรือเสียใจดี แต่อย่างว่าทฤษฎีโลกกลมคงจะไม่เกิดขึ้นตลอดเวลามั้ง

ลูอิสที่เดินทางกลับไปยังคอนโดทันที พอถึงบริเวณหน้าห้องใจเขาก็รู้สึกเจ็บปวดมือค่อยๆเปิดประตูเข้าไปยังด้านใน ทุกอย่างยังคงเหมือนเดิม เขาเดินผ่านตรงโซฟาที่เคยมีเธออยู่ ภาพแพรรัมภาก็ซ้อนกลับมาในสมองของเขา มันมีภาพเธอเดินไปรอบๆ ห้อง เขาสะบัดใบหน้า เดินเข้าไปยังห้องนอน ก็เจอสิ่งที่อยู่บนเตียงนอนเสื้อเชิ้ตสีขาวที่แพรรัมภาชอบใส่นอนวางอยู่บนเตียงลูอิสเห็น ใจที่เขาคิดว่ามันโอเคมากแล้วแต่จริงๆ มันไม่ใช่ ไม่ใช่เลย เขาคิดถึงเธอมาก เขาค่อยเอื้อมไปหยิบเสื้อเชิ้ตขึ้นมากอดแล้วนั่งพิงไปตรงหัวเตียง เขาค่อย หยิบเสื้อขึ้นมาดมมันยังมีกลิ่นครีมอาบน้ำที่เธอใช้ยังติดเสื้อ

“บีม ผมคิดถึงคุณมากนะ คุณหลงลืมผมไปหรือยังบีม”

ลูอิสที่เอามือกอดเสื้อเชิ้ตแล้วนอนลงไปบนที่นอนพร้อมกับหลับตานิ่งไปสักพัก

“คุณ!! คุณลูอิสคะ ลุกไปอาบน้ำก่อนเร็วคะ”

ลูอิสที่เผลอกอดเสื้อเชิ้ตแล้วหลับไป จู่ๆ ก็สะดุ้งตื่นขึ้นมา นี้เขาหลับไปนานขนาดนั้นเลยเหรอพร้อมกับฝันว่าได้ยินเสียงแพรรัมภา ท่าทางเขาคงจะเผลอหนักไป

ลูอิสลุกขึ้นไปอาบน้ำเพื่อเตรียมพร้อมที่จะเดินทางไปยังกรุงเทพภายในใจก็ยังภาวนาว่าถ้าฟ้าเป็นใจเขาคงอาจจะได้พบเธออีกครั้ง แต่ไม่รู้ว่าเธอคนนั้นจะคิดเช่นเดียวกับเขาหรือเปล่า

ณ สนามบินทันที ที่ลูอิสเดินทางมาถึงเมืองไทย ตอนสายๆ หวนให้นึกถึงเหตุการณ์ครั้งแรกที่ทำให้เขาได้เจอกับแพรรัมภาที่นี่ ลูอิสทำการสูดลมหายใจเข้าลึกๆ

“พึ่งมาถึงก็มีอาการเลยนะเรา”

ลูอิสที่ทำการบ่นกับตัวเอง แค่มายืนตรงนี้ก็สามารถทำให้คิดถึงใครอีกคนหนึ่งได้

เจมส์ที่งานนี้ได้วางแผนไว้กับคุณดาวว่า จะจัดการให้คนสองคนที่ต่างคิดถึงกันได้เจอกัน เขาก็อยากจะรู้ว่าคุณลูอิสจะรู้สึกยังไง นี้เขาไม่ได้บอกว่าได้เตรียมห้องไว้ชั้นเดียวกับคุณบีม และทางด้านคุณบีมก็ไม่รู้ว่าคุณลูอิสจะพักที่นั่นด้วยเช่นกัน

“คุณลูอิส หิวอะไรไหมครับ จะแวะทานอะไรก่อนไหม หรือจะกลับนอนพักที่ห้องครับ”

“เอาของอะไรไปไว้ที่ห้องก่อน เย็นค่อยออกไปหาอะไรทานกัน ฉันยังไม่หิว”

เจมส์ก็ขับรถพาคุณลูอิสไปยังคอนโดหรู ที่พักอาศัยจนถึงบริเวณหน้าคอนโด ลูอิสตกใจว่าเจมส์พาเขามายังคอนโดนี้เพื่อ

“นายพาฉันมาที่นี้ทำไม”

“อ้าว!! ผมก็พาคุณลูอิสมาที่ห้องนะสิครับ ผมจัดการเช่าห้องที่นี้ไว้ให้ ตอนนั้นคุณลูอิสบอกให้ผมจัดการจองได้เลย”

“ฉันไม่ได้ว่าอะไร แต่ทำไมต้องเป็นที่นี่ นายก็รู้ว่าใครอาศัยอยู่ ถ้าเขาเจอหน้าฉันเขาพาลจะโกรธฉันอีกหรือเปล่า”

“ผมว่าไม่หรอกครับ บางที่มันอาจจะดีก็ได้นะครับ”

ลูอิสที่ได้ยินเจมส์พูดเริ่มรู้สึกกลัว กลัวการเผชิญหน้ากันครั้งแรกหลังจากที่ต่างคนต่างเลิกลากันมาสักพัก ลูอิสที่ก้าวลงมาจากรถได้เงยหน้ามองขึ้นไปยังชั้นที่เจมส์ได้เช่า

“เอาว๊ะ!! สักวันเราก็ต้องเจอกันแต่เจอกันก่อนจะเป็นอะไรไป”

เจมส์ที่เดินนำคุณลูอิสขึ้นไปยังห้องพักที่หรูมาก เขาได้ทำการจองไว้ แรกจะจัดการซื้อแต่ก็รอดูท่าทางของคุณลูอิสกับคุณแพรรัมภา ว่าจะยังไงกันก่อนแล้วค่อยให้คุณลูอิสตัดสินใจอีกที

แพรรัมภาเห็นว่าห้องตกข้ามเธอมีคนมาขอเช่าดูท่าทางจะเป็นพวกกระเป๋าหนา ถึงได้มาเช่าห้องแพงขนาดนี้ พอๆ กับโรงแรมหรูระดับห้าดาวเลยที่เดียว เธอไม่ซีเรียสว่าจะมีเพื่อนร่วมชั้นคนใหม่ แต่ก็อยากจะเห็นว่าเป็นใคร บีมที่ได้ยินเสียงมีคนทำการขนของขึ้นมาสักพักหนึ่งแล้ว

ตื๊ด ตื๊ด มีสายเข้าจากป๊า

“ว่าไงคะป๊า ทำไมวันนี้โทรหาลูกได้เนี่ย”

“ทำไม ฉันเป็นพ่อแก จะโทรไม่ได้หรือไง นี้จะเข้ามาที่บ้านใช่ไหม ป๊าจะได้ให้คนเตรียมทำอาหารไว้ให้”

“โห้!! ที่พูดกับลูกสาวพูดจามะนาวไม่มีน้ำเลยนะป๊า”

“อย่ามา ดราม่า รีบๆ ออกมาเดี๋ยวพรุ่งนี้ป๊าต้องบินไปมาเก๊า มาทานข้าวกับป๊าหน่อย”

“คะ บีมแต่งตัวเสร็จแล้วกำลังจะออกโอเคคะ แค่นี้นะป๊า”

บีมที่หยิบกระเป๋าแว่นตาเดินมาหยิบกุญแจช่วงที่กำลังเปิดประตูออกมานั้น ลูอิสที่ทำหน้าตกใจที่จู่ๆ ประตูห้องที่เขารู้ว่าคือห้องของใครก็ได้ทำการเปิด เขายืนนิ่งจนลืมหายใจ ภายในมันรู้สึกตื่นเต้น จนไม่รู้ว่าควรจะทำเช่นไร หรือจะทักทายดีไหม

บีมที่เดินเปิดประตูออกมาทันที ที่เห็นว่าเจ้าของห้องฝั่งตรงข้ามคือใคร เธอรู้สึกลำคอแห้งพาก ใจมันสั่นไปหมด มันรู้สึกบรรบายไม่ถูกว่าดีใจหรือเสียใจ ที่ได้เจอกับเขาอีกครั้ง ต่างฝ่ายต่างยืนนิ่งไม่พูดหรือทักทายอะไรกันทั้งนั้น จนกระทั่งเจมส์ที่ตามขึ้นมาที่หลังเห็นทั้งเจ้านายและคุณบีมที่ต่างยืนจ้องมองกัน

“สวัสดีครับ คุณบีม”

ลูอิสและแพรรัมภาที่รู้สึกตัวหลังจากที่ตกใจในการเจอกันอีกครั้งหนึ่งทันทีที่สายตาของเธอกับเขาได้สบตากันมันเหมือนจะดีใจแต่เขากลับเปลี่ยนเป็นเฉยเมื่อยแล้วมองเธอนิ่ง ที่ตอนนี้เขาได้เดินหนีเข้าไปภายในห้องแล้ว บีมที่เห็นก็รู้สึกเจ็บเขาคงจะเกลียดเธอจนไม่อยากจะเห็นหน้าเธอเลยใช่ไหม

เจมส์ที่เห็นคุณลูอิสไม่กล่าวทักทายหรืออะไร ได้แต่มองแล้วเดินเข้าห้องไปเลย

“เออ สวัสดีครับคุณบีม สบายดีไหม”

“สบายดีคะ เออบีมขอตัวก่อนนะคะ พอดีมีนัดต้องรีบไปคะ”

ลูอิสที่ได้ยินคำว่ามีนัดใจเขาก็รู้สึกร้อนรุ่มเธอมีใครแล้วเหรอ เขาไม่กล้าที่จะยืนอยู่ตรงนั้นนานๆ เขากลัว กลัวว่าตัวเองจะดึงคนข้างหน้ามากอด เลยเดินเลี่ยงเข้ามาภายในห้อง เธอสวย สวยขึ้นมากเลย ถ้ามีใครมาจีบเธอก็คงจะไม่แปลก แต่ใจเขากลับรู้สึกรับไม่ได้ ยิ่งเห็นสายตาที่เธอมองมายังเขาแว๊บแรกเขาเห็นสายตาเหมือนว่าเธอจะดีใจ ที่เธอเจอเขาแต่สักพักก็กลายเป็นนิ่งเฉย

บีมที่จัดการสวมแว่นตาแล้วเดินเลยผ่านไปยังลิฟต์ภายในใจก็รู้สึกเจ็บกับอาการของเขา จนมาถึงชั้นที่เอารถจอดทันทีที่นั่งอยู่บนรถ จู่ๆ น้ำตามันก็ไหลออกมา นี้คือบทลงโทษของเขาใช่ไหม ที่เธอไปตัดความสัมพันธ์กับเขาเอง

“จะเสียใจทำไม เธอเป็นคนขอออกมาเองแล้วเธอจะไปหวังอะไรกับเขา”

บีมที่ก้มหน้าไปกับพวงมาลัยรถ หวนนึกถึงสิ่งที่ผ่านพ้นไปเมื่อกี้






















แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น