Badberry

ขอบคุณที่กดเข้ามานะคะ

Part 33 : ความทรงจำที่ถูกปลดปล่อย

ชื่อตอน : Part 33 : ความทรงจำที่ถูกปลดปล่อย

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 17.5k

ความคิดเห็น : 8

ปรับปรุงล่าสุด : 06 ก.พ. 2562 22:04 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Part 33 : ความทรงจำที่ถูกปลดปล่อย
แบบอักษร


“พูดบ้าอะไร..ยะ..อย่านะ” ภีมพลไม่ชอบให้ใครมาว่าตัวนิ่ม เขาลงทุนเล่นกีฬาเพื่อให้มีกล้ามเนื้อแข็งแรงขึ้น แต่คนผิวสวยเนียนนุ่มยังไงก็นิ่มมืออยู่ดี

“บอกว่าอย่าไง!” มือเล็กจับเข้าที่ข้อมือหนาที่ไม่สนใจเสียงร้องห้ามแกะปลดเข็มขัดอย่างคล่องแคล่ว เพียงชั่วพริบตาเดียวกางเกงขายาวกับบ็อกเซอร์ตัวเล็กก็ถูกรูดไปกองไว้ที่ปลายเท้าของคนข้างล่าง ฝ่ามือหนาไม่รอช้ากอบกุมเข้าที่ส่วนอ่อนไหวที่สุดของภีมพลที่มีปฏิกิริยาจากการสัมผัสของคนข้างบน “อืมม...ไม่...” เขาพยายามดันฝ่ามือหนาออกจากส่วนน่าอาย

“อ๊าาา...!!” ร่างบางครางเสียงดังออกมาอย่างลืมตัวด้วยความเสียวเมื่อฝ่ามือหนาเริ่มขยับชักรูดลำท่อนแกร่งขึ้นลงจนสุดความยาวอย่างเนิบนาบ สะโพกบางแอ่นไหวขึ้นลงตามจังหวะรูดรั้ง อารมณ์ที่กำลังกระเจิดกระเจิงของร่างบางส่งผลให้ภาพในอดีตที่สับสนเริ่มปรากฏขึ้นในหัวของเขาอีกครั้งตีรวนกับปัจจุบันจนมั่วไปหมด


“อ๊าา..สะ...เสียวครับอาจารย์ กระแทกผมแรงกว่านี้อีก อ๊าา...”

“อืมม...อย่าตอดแรงสิ ครูจะแตกแล้ว...”

“มะ...มันเสียว...อ๊าาา”


“พี่ทศ มะ..ไม่...” ร่างบางเริ่มขยับตัวดิ้นต่อต้านคนข้างบน แต่คราวนี้ไม่ได้ผลเมื่อทศกัณฐ์ไม่ฟังเสียงใด ๆ ทั้งสิ้น เขาจับแก่นกายที่แข็งชันขยับรูดชักเร่งจังหวะขึ้นเรื่อย ๆ ใช้ปลายนิ้วขยี้ไปที่รอยแยกที่ส่วนปลายสีแดงสดจนภีมพลร้องออกมาไม่เป็นคำ ใบหน้าหวานซีดขาวแดงก่ำเมื่อเลือดในร่างกายถูกสูบฉีดขึ้นอย่างกระทันหัน

“อ๊าา...สะ..เสียว..ยะ..หยุด..”

ภีมพลจำอารมณ์ในตอนนั้นได้ดี โดยเฉพาะความรู้สึกตอนที่กำลังจะปลดปล่อยด้วยน้ำมือตัวเอง เขานึกถึงภาพของรุ่นพี่กับอาจารย์ที่กำลังมีอะไรกัน สีหน้าทรมานที่ปนไปด้วยราคะของรุ่นพี่กับคำพูดจาหยาบโลนลามกของอาจารย์กระตุ้นอารมณ์ใคร่ให้เขารู้สึกร้อนรุ่มขึ้นทุกครั้งและเกิดความรู้สึกต้องการจนอยากจะปลดปล่อยมันออกมา แก่นกายที่นิ่งสงบมีปฏิกิริยากับภาพทรงจำทุกครั้งที่คิดถึง ต่างกับตอนที่จินตนาการถึงผู้หญิงเขากลับไม่รู้สึกอะไรเลย จนเกิดความรู้สึกต่อต้านในตัวเองขึ้นมาด้วยการตอกย้ำถึงความเป็นผู้ชายของเขา

“อ๊าาา...” ภีมพลส่งเสียงร้องออกมาเมื่อความอดทนมาถึงที่สุด ฝ่ามือเล็ก ๆ กดบีบไปที่ไหล่หนาเพ่ื่อระบายอารมณ์ปลายเท้าจิกเกร็งแอ่นสะโพกขึ้นลง ร่างบางกระตุกถี่สองสามครั้งเมื่อคลื่นความหฤหรรษถาโถมเข้ามาจนเกินตั้งรับ น้ำสีขาวขุ่นที่ต้องการปลดปล่อยพวยพุ่งออกมาเต็มฝ่ามือหนาไหลเปรอะเปื้อนลงไปตามท่อนขาขาวเนียน หน้าอกบางขาวซีดที่เจือด้วยสีแดงสดกระเพื่อมกระชั้นถี่ตามแรงลมหายใจ ในหัวของเขาว่างเปล่ารู้สึกล่องลอยยามได้รับการปลดปล่อยจากสิ่งที่อัดอั้นมานาน

“พี่ทศจะทำอะไรนะ!” ร่างบางร้องขึ้นอีกครั้ง ยังไม่ทันที่คลื่นความใคร่ที่เพิ่งผ่านไปจะสงบลงทศกัณฐ์ก็จับเขาพลิกตัวหันหลังยึดเอวบางไว้ยืนเท้ากับขอบโต๊ะทำงานตัวใหญ่ดันลำตัวเขาไปด้านหน้าเพื่อจัดท่า ท่อนขาแกร่งถูกสอดแทรกเข้าไประหว่างเรียวขาบังคับให้กางออกเผยให้ช่องทางที่ซ่อนเร้นมานาน ใบหน้าหวานชาวาบขึ้นเปลี่ยนจากสีชมพูกลายเป็นสีแดงเข้มด้วยความอับอาย เหงื่อเม็ดเล็ก ๆ เริ่มผุดออกมาตามอุณหภูมิของร่างกายที่สูงขึ้นสวนทางกับอุณหภูมิในห้องที่ลดลง

“ยะ..อย่านะ..” เขาขอร้องเสียงสั่นเครือด้วยความอาย คนข้างหลังไม่สนใจเสียงร้องห้าม ฝ่ามือหน่าบีบคลึงเข้าที่ก้นนุ่มนิ่มของคนข้างล่างอย่างแรงจนร่างบางสะท้านไปทั้งตัว ปลายนิ้วเรียวแหวกร่องสะโพกเนียนแยกออกจากกันเพื่อเปิดปากทางเข้าสีสด

“อย่านะ! ถ้าพี่ทำผมจะเกลียดพี่ไปตลอดชีวิต..คอยดู...”

ยังไม่ทันที่นิ้วเรียวจะถูกส่งเข้าไปเปิดช่องทางสีสด ภีมพลก็ตะโกนร้องออกมาเสียงดังด้วยความสับสนปะปนกับความกลัวทำทศกัณฐ์ที่อารมณ์กำลังขึ้นสูงถึงกับชะงักไปทันที...ถ้าร่างบางจะฆ่าเขาให้ตายเขายังไม่กลัวเท่ากับคำว่าเกลียดที่ออกมาจากปากบาง ๆ ของเขา

ทศกัณฐ์ปล่อยมือจากสะโพกนุ่มนิ่มอย่างอาวรณ์ เขาดึงร่างบางที่หายใจหอบกระชั้นขึ้นมากอดไว้เพื่อปลอบโยน

“ปล่อย!” ภีมพลดันตัวเองออกจากอกแกร่งของคนตัวสูง ร่างบางดึงกางเกงที่ปลายเท้าขึ้นมาสวมไว้อย่างลวก ๆ ดึงเสื้อเชื้ตสีขาวที่หลุดรุ่ยเข้ามาสวมปิดอกแบนราบไว้อย่างไม่มิดชิด สองขายาว ๆ รีบจ้ำอ้าวเพื่อหนีให้พ้นยักษ์ร้าย

“เดี๋ยว..จะไปไหน?!” ฝ่ามือใหญ่ใช้ความรวดเร็วคว้าแขนร่างบางดึงกระชากเข้าสู่อ้อมกอดอีกครั้ง

“บ้าเอ๊ย..ปล่อยนะโว้ยย!” ภีมพลขืนตัวดิ้นเพื่อให้หลุดจากการเกาะกุม

“นายยอมรับซักทีเถอะว่าตัวเองไม่ได้ชอบผู้หญิง” ทศกัณฐ์พูดกับร่างบางที่อยู่ในอ้อมกอดที่ไม่ยอมรับความจริง

“แต่ผมก็ไม่ได้ชอบผู้ชายเหมือนกัน!!” ภีมพลตวาดกลับเสียงดังเมื่อโดนพูดแทงใจดำกับความลับในใจเขาที่ไม่เคยเล่าให้ใครฟัง

“ยะ..อย่า! อืมมมม...” เสียงอู้อี้ของภีมพลร้องออกมาเมื่อทศกัณฐ์จับใบหน้าหวานแหงนขึ้นประกบจูบลงไปอย่างแรงโดยที่เขายังไม่ทันตั้งตัว ปลายลิ้นร้อนสอดเข้าไปในโพรงปากบางอย่างดุดันไล่ดูดคลึงลิ้นเล็กไปทั่วด้วยความช่ำชอง คนไร้ประสบการณ์อย่างภีมพลที่ไม่มีความต้านทานในเรื่องอย่างนี้ถึงกับอ่อนระทวยไปกับรสจูบที่ทศกัณฐ์มอบให้ ร่างบางพลิกตัวเข้าหาคนตัวสูงสองแขนเล็กวาดคล้องต้นคอขาวไว้แน่น ริมฝีปากแดงฉ่ำอ้ารับจูบเร่าร้อนที่ทศกัณฐ์มอบให้อย่างเต็มใจ

“ยอมรับความจริงเถอะ” ทศกัณฐ์ที่ถอนริมฝีปากอวบอิ่มออกจากปากบางพูดกับคนในอ้อมกอดที่ซบอยู่บนบ่ากว้างลมหายใจกระเส่ารวยริน ใบหน้าหวานเปลี่ยนเป็นสีแดงด้วยความกระดากอายกับอากาศที่ไม่พอหายใจ

“..........”

ภีมพลไม่โต้ตอบทศกัณฐ์เขายื่นนิ่งให้คนตัวสูงกอดไว้อย่างไม่รังเกียจด้วยความรู้สึกที่สับสนในตัวเอง...

“อ๊ะ!!”

“พะ..พี่ทศ! พี่เป็นอะไร?!”

อยู่ ๆ ทศกัณฐ์ก็ส่งเสียงร้องขึ้นใบหน้าขาวซีดแฝงไปด้วยความทรมานจนภีมพลตกใจ คนตัวสูงดึงฝ่ามือบางจับไปที่น้องชายตัวใหญ่ของตัวเองท่ีกำลังตื่นตัวนอนขดตัวรอการปลดปล่อยอยู่ในกางเกงอย่างเจ็บปวด ใบหน้าหวานฉ่ำร้อนฉ่าขึ้นมาอีกครั้งด้วยความอายที่ต้องมาสัมผัสกับส่วนที่น่าอายของคนอื่น เขาพยายามดึงมือกลับแต่สู้แรงฝ่ามือใหญ่ไม่ไหวที่กดมือเขาไว้กับน้องชายตัวเขื่องแน่น

“ไอ้บ้า..!”



::::::::::

ความคิดเห็น