Minchol

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 43 ไป๋อวี่ไม่น่าจะเจอกับผมเลย

ชื่อตอน : บทที่ 43 ไป๋อวี่ไม่น่าจะเจอกับผมเลย

คำค้น : ซอฟท์วาย,ไป๋หลง,หลงไป๋,ไป๋อวี่,จูอี้หลง

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนฟิค

คนเข้าชมทั้งหมด : 247

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 09 มิ.ย. 2562 19:26 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 43 ไป๋อวี่ไม่น่าจะเจอกับผมเลย
แบบอักษร

จูอี้หลงได้ชื่อว่าเป็นคนทุ่มเทกับการทำงาน ทีมงานที่เคยทำงานกับเขา ก็จะรักเขาแทบทุกคน เพราะทุกครั้งที่เขาทำงาน เขาจะทำด้วยความจริงใจ ชอบปรึกษาหารือเรื่องการแสดงกับผู้กำกับและกับทีมงานที่เกี่ยวข้อง มันทำให้ทุกคนรู้สึกถึงความสำคัญของตัวเอง แล้วยังรู้สึกว่า นักแสดงคนนี้ กำลังพยายามจะทำให้ผลงานออกมาดีที่สุด 

การทำงานในทีมเต้ามู่ จูอี้หลงก็ปฏิบัติตัวไม่แตกต่างกัน เขายังสนใจเรื่องความสมจริง จนอาสาแสดงแม้ในฉากที่ควรจะใช้สตั้นแมน จากพื้นฐานที่เคยฝึกวูซูมาตั้งแต่เด็ก ทำให้จูอี้หลง มีกล้ามเนื้อที่แข็งแรง มีความยืดหยุ่น แล้วยังเข้าใจกลไกการทำงานของกลุ่มสตั๊นแมนด้วย ในตอนแรกๆ ทีมสตั้นท์ไม่อยากให้เขาแสดงในบทที่เสี่ยงอันตราย แต่จูอี้หลงก็ทำได้ ทำให้ทีมสตั้นท์เริ่มเชื่อใจเขา 

แต่คนที่ใจไม่ดีกลับเป็นหลินชิงหูและจูไฉ่หง 

"พี่หลิน พี่พูดกับจูเหล่าอีกทีได้ไหม เขาไม่เชื่อฉันเลย" จูไฉ่หงโอดครวญ 

"ทำยังไงได้ พี่ก็พูดแล้ว แต่จูเหล่าซือก็ไม่ฟัง เขายืนยันอยากจะทำเอง เขาบอกว่าเขาสนุกและเขาชอบ" หลินชิงหูจนปัญญา ได้แต่เกาหัวแกรกๆ 

"แต่พี่ก็เห็นนี่ บทแอคชั่นพวกนั้น ถ้าพลาดก็เจ็บหนัก" จูไฉ่หงขมวดคิ้วมุ่น คิดหาวิธีที่จะให้จูอี้หลงเลิกล้มความคิดที่จะแสดงฉากเสี่ยงๆเอง นับวันฉากพวกนั้นก็เริ่มยากขึ้นเรื่อยๆ 

"ฉันรู้สึกเหมือนกับว่า เขากำลังพยายามจะทำร้ายตัวเอง..." เธออดคิดไปในทางนั้นไม่ได้ จะไม่ให้เธอคิดได้ยัง ถึงเธอจะไม่รู้ทุกอย่างในใจของจูอี้หลง ไม่รู้อารมณ์หรือความคิดที่แท้จริงของเขา แต่เธอรู้ว่า ทั้งเรื่องพ่อของไป๋อวี่แล้วก็เรื่องของเจ๊ใหญ่ มันมีผลกระทบต่อเขาอย่างมาก 

จูอี้หลงบอกว่าใครๆก็ต้องคอยปกป้องคนที่ตัวเองรักทั้งนั้น อย่างการกระทำของเฉินม่าน ก็คงเพราะเธอต้องการจะปกป้องไป๋อวี่จากอันตราย พูดออกมาแค่นี้ จูไฉ่หงก็รู้แล้วว่า ตอนนี้จูเหล่าซือกำลังมองเห็นตัวเองเป็นอุปสรรค เป็นตัวอันตรายสำหรับไป๋อวี่ไปแล้ว 

"ไป๋อวี่ไม่น่าจะเจอกับผมเลย..." เขาเอ่ย หลังจากเจ้าหน้าที่ตำรวจแวะมาขอพบเพื่อรายงานผลการสืบสวนให้เจ้าทุกข์รู้ ตามหน้าที่และกระบวนการทำงาน 

"ไม่เห็นจะเกี่ยวกันเลย" หลินชิงหูท้วงในขณะที่จูไฉ่หงนิ่งเงียบ ก่อนจะโพล่งออกมา 

"น่าจะบอกว่าพวกเราไม่น่าจะเจอเขาเลยมากกว่า.... " ใช่..เธอคิด จูเหล่าซือไม่น่าจะเจอกับไป๋อวี่เลย ... 

"แต่นึกเสียใจตอนนี้ก็สายไปแล้ว" เธอกล่าวก่อนลุกขึ้นจากเก้าอี้ เดินไปหยิบสคริปต์ที่เธออ่านแล้วทำเครื่องหมายไว้เต็มไปหมด 

"เธอคงแค่อยากจะปกป้องคนที่เธอรัก...." จูอี้หลงกล่าวเบาๆ เขาหมายถึงเจ๊ใหญ่ เฉินม่าน 

"เหลวไหล!" หลินชิงหูพูดห้วนๆ 

"ปกป้องอะไร ถึงได้ลุกขึ้นมาทำร้ายคนอื่น" เขาหันไปมองตาจูอี้หลง 

"นายเป็นตัวอันตรายหรือยังไง... ยัยเจ๊นั่น ประสาทไปแล้วตะหาก" เขาเอ่ยปากตามที่ใจตัวเองคิด ไม่ทันนึกว่ามันจะกระทบใจของคนฟังอย่างแรง จูไฉ่หงถลึงตาใส่เขา แต่ก็ช้าไปแล้ว จูอี้หลงยิ้มให้กับคำพูดของหลินชิงหู แล้วลุกขึ้นยืน 

"ผมคงเป็นตัวอันตรายจริงๆ" แล้วเขาก็เดินมารับสคริปต์จากมือของจูไฉ่หง 

"ทำเครื่องหมายฉากแอคชั่นให้ผมหมดแล้วใช่ไหม" เขาถามแต่ไม่รอฟังคำตอบ เดินเลยจูไฉ่หง ออกนอกห้องไป 

จูไฉ่หงพุ่งเขาใส่หลินชิงหู 

"พี่จะบ้าเหรอ ... เขาโทษตัวเองตั้งแต่ตอนอยู่ซิดนี่ย์แล้ว.... จะมาพูดให้เขาคิดอีกทำไม" 

"ก็มันไม่ใช่ความผิดของเขาเลยนี่นา..." หลินชิงหูยังยืนยันความคิดตัวเอง 

"แล้วนี่ เขายังไม่ยอมติดต่อกับไป๋อวี่... พี่คิดว่ามันเพราะอะไร" จูไฉ่หงพยายามจะพูดให้หลินชิงหูคิด 

"พวกเค้าอยู่ด้วยกันตั้งสองคืนนะ แล้วจู่ๆ ก็กลายเป็นอย่างนี้..." เธอพูดต่อ... อยากให้หลินชิงหูเข้าใจความเจ็บปวดของคนที่ต้องปฏิเสธคนที่ตัวเองรัก เพียงเพราะคิดว่านั่นคือสิ่งที่ดีที่สุดสำหรับคนคนนั้น แต่เธอก็อธิบายได้ไม่เต็มปาก ได้แต่พูดทิ้งปลายไว้ให้หลินชิงหูคิดขมวดปมเองบ้าง 

"ตอนนี้ฉันก็ไม่รู้จะว่ายังไงแล้ว ทางนู้นก็โทรศัพท์มาหลายครั้ง บอกว่าอยากจะติดต่อกับหลงเกอโดยตรง แต่คนของเราก็ไม่ยอมคุยด้วย" เธอระบายด้วยความอัดอั้น 

"ที่จูเหล่าซือพยายามจะตัดความสัมพันธ์กับไป๋อวี่ ฉันเองก็ว่ามันดีแล้ว ที่จริงเขาคิดจะทำอย่างนั้นตั้งแต่ที่โรงพยาบาลแล้วไม่ใช่เหรอ" หลินชิงหูถอดแว่นออกมาเช็ด แต่จูไฉ่หงกลับคว้ามันหมับ ดึงออกจากมือเขา เป็นการเตือนให้เขารู้ว่าเรื่องที่กำลังคุยกันตอนนี้ มันสำคัญมาก ไม่ใช่แค่จะคุยกันแบบขอไปทีได้ 

"พี่ไม่เห็นเขารู้สึกเจ็บปวด โทษตัวเอง แล้วก็พยายามลงโทษตัวเองอยู่หรือยังไง ฉันงี้ ใจไม่ดีเลย" เธอกล่าว น้ำเสียงเหมือนต่อว่ากลายๆ 

"ถ้าผลมันจะออกมาแบบนี้ ฉันอยากจะให้เขาทำอะไรหลบๆซ่อนๆ เหมือนอย่างตอนที่อยู่ซิดนีย์มากกว่า" เธอจบประโยคด้วยการทิ้งตัวลงนั่ง เหมือนหมดเรี่ยวแรง 

ใช่ เธออยากจะย้อนเวลากลับไป กลับไปซิดนี่ย์ ไม่สิ.....กลับไป กลับไปนานกว่านั้นอีก... กลับไปก่อนฤดูร้อนของปีที่แล้ว ...... ตอนที่หลินชิงหูรับบทของละครเรื่องเจิ้นหุนมา เธอน่าจะโยนมันเข้าเครื่องตัดกระดาษเสียให้รู้แล้วรู้รอด ไอ้สคริปต์นั่น .... 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}