goryaa กอหญ้า

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

การเปลี่ยนแปลง

ชื่อตอน : การเปลี่ยนแปลง

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 910

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 02 เม.ย. 2562 13:02 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 2,000
× 0
× 0
แชร์ :
การเปลี่ยนแปลง
แบบอักษร

แพรรัมภาที่ได้หยุดพักจากงานที่ทำสองอาทิตย์ วันนี้เธอเดินทางกลับไปบ้านของแม่เธอที่เขาใหญ่ ซึ่งเป็นบ้านที่เธอรู้สึกว่าอบอุ่นมากๆ ตอนแม่ยังอยู่ เธอมองไปรอบๆ บ้าน เธอเป็นคนจ้างแม่บ้านมาทำความสะอาดดูแล สวนทุกอย่างของแม่ให้เหมือนเดิม

บีมเดินลากกระเป๋าเข้ามาภายในบ้านที่ถูกตกแต่งภายในด้วยเฟอร์นิเจอร์สีขาวสีครีมทุกชิ้นยังอยู่ในสภาพสมบูรณ์ทุกอย่าง ซึ่งบ้านหลังนี้ก็มักจะมีแต่เธอที่ชอบมาพักแต่ช่วงระยะหลัง2ปีแล้วที่เธอไม่ได้มาเลยมัวแต่ทำงาน บีมเดินลากกระเป๋าเอาไปไว้ตรงห้องนอน ที่รายล้อมด้วยกระจก พอเปิดผ้าม่านออกก็มองเห็นสวนดอกไม้ที่แม่รัก

ด้านหลังบ้านเป็นลานปลูกดอกเดซี่ แม่เธอชอบมาก ตอนเด็กๆ เธอเคยถามแม่ทำไมถึงชอบดอกไม้ชนิดนี้ แม่ของเธอตอบว่า เป็นดอกไม้ที่แทนความบริสุทธิ์ ไร้เดียงสา แสดงถึงความบริสุทธิ์ใจต่อกันและกัน เป็นตัวแทนความรักอันซื่อสัตย์และภักดีขาวสะอาด

บีมที่จัดการเปิดกระเป๋า เอาเสื้อผ้าเก็บใส่ตู้เรียงให้เรียบร้อยก่อน จนกระทั่งได้ยินเสียงป้าเนียนเป็นป้าแม่บ้าน ที่เธอจ้างให้มาเฝ้าบ้านหลังนี้ ป้าเนียนอยู่ที่นี่ตั้งแต่แม่ของเธอยังไม่จากไป

“โอ๊ย!!! คุณหนูมาทำไมไม่บอกป้าก่อนละคะ”

“บีม พึ่งจะลางานได้ก็ตรงดิ่งมาที่นี้เลยค่ะ ป้าเนียน”

“หิวไหมคะ เดี๋ยวป้าไปหาอะไรมาให้ทานก่อนนะคะ”

“ไม่เป็นไรค่ะป้า บีมทานเข้ามาก่อนหน้านี้แล้ว เย็นๆ ค่อยทำก็ได้ป้า แล้ววันนี้ลูกสมุนป้าไปไหนคะ ไม่เห็นเลย”

“โอ๊ย นังนุ่นนะเหรอ โน่น มันคงจะไปหัดเต้น อะไรนะ แบล๊คๆ อะไรสักอย่างเนี่ยค่ะ มันบ้าเพลงเกาหลี มันเปิดให้ป้าฟังทุกวัน”

“คงจะโตเป็นสาวแล้วมั้งใช่ไหมคะ ไม่ได้เจอนานมากแล้ว”

นุ่นเป็นหลานสาวของป้าเนียน ที่แม่ทิ้งให้อยู่กับป้ามาตั้งแต่เด็ก นุ่นเป็นเด็กน่ารัก คุยสนุกร่าเริงมากๆ ทุกๆ ที่เธอมาที่นี้ก็จะมีนุ่นคอยชวนคุยโน้นคุยนี่ตลอด

“ใช่ค่ะ นังนุ่นมันโตแล้ว นี่ก็ใกล้จะเรียนจบ ม.6 แล้วค่ะ คุณหนู”

“แล้วป้าจะให้นุ่น ไปเรียนต่อในกรุงเทพไหม”

“แล้วแต่มัน ถ้ามันอยากจะเรียนอะไรก็ปล่อยมันเถอะ นี้เห็นมันบ้าเต้นเป็นบ้าเป็นหลัง เดี๋ยวคุณหนูก็คงจะได้เห็น ป้าละปวดหัวกับมันจริงๆ ฟังเพลงที่มันฟังก็ไม่รู้เรื่อง อะไรก็ไม่รู้มัน”

“ฮ่า ฮ่า ฮ่า วัยรุ่นน่ะป้า ปล่อยนุ่นเถอะค่ะดีแล้วได้ทำในสิ่งที่ชอบ”

“เออ...คุณหนูเป็นยังไงบ้างคะ สบายดีไหม”

“หึ..ทำไมป้าถามบีมแบบนี้หละ”

“ไม่รู้สิ ป้าว่าคุณหนูดูเศร้าๆ แปลกๆ ทะเลาะกับคุณผู้ชายเหรอคะ”

“ไม่มีอะไรคะ บีมไม่ได้ทะเลาะกับพ่อ เพราะเราสองคนไม่ค่อยได้เจอกันสักเท่าไหร่ ตอนนี้ก็คงจะคั่วเด็กใหม่อยู่ บีมเบื่อๆ กรุงเทพ เลยอยากจะมาพักที่นี่ค่ะป้า”

“โอเค ป้าไม่กวนแล้วนะคะ พักผ่อนเถอะ เดี๋ยวเย็นๆ ป้าจะทำอาหารอร่อยๆ ให้นะคะ อยากกินอะไรพิเศษไหม เดี๋ยวป้าไปหาซื้อมาทำให้ค่ะ”

“บีมอยากทานน้ำพริกกะปิ ปลาทูทอด มะระผัดไข่พอค่ะ”

“ฮ่า ฮ่า ฮ่า อะไรคะ อยากทานแค่นี้”

“อยู่กรุงเทพ หาคนทำอร่อยๆ ถูกใจไม่ค่อยมี คิดถึงฝีมือป้ามากกว่าค่ะ”

“ค่ะ เดี๋ยวเย็นป้า ทำให้นะคะ พักผ่อนก่อน ทุกอย่างป้าเตรียมไว้พร้อมหมดแล้ว คุณหนูอยากได้อะไรเพิ่มก็เรียกป้านะคะ”

ป้าเนียนพูดเสร็จก็เดินออกไป เพื่อให้เธอได้พัก จากการขับรถจากกรุงเทพมาเขาใหญ่ ก็ใช้เวลาเกือบ 3 ชั่วโมง แวะทานอะไรนิดๆ หน่อยๆ ก่อนเข้ามา

สักพักเธอก็เดินเพื่อไปแช่น้ำในขณะที่การอาบน้ำกลางแจ้งกำลังได้รับความนิยมแพร่หลายมาก เธอจึงปรับเปลี่ยนระเบียงหรือพื้นที่ลานโล่งๆ เป็นห้องน้ำกลางแจ้งให้มีกลิ่นอายความเป็นธรรมชาติ โดยเชื่อมต่อเข้ากับห้องน้ำในร่มเดิมที่มีอยู่ แยกพื้นที่อาบน้ำและอ่างอาบน้ำออกจากกันด้วยกระจกใสบานสูงที่ช่วยให้บรรยากาศในห้องน้ำดูโปร่งสบาย และผสานเข้ากันได้อย่างลงตัว

บีมที่นอนแช่ใส่หูฟังนอนฟังเพลงไปด้วย เพื่อผ่อนคลายจากสิ่งที่เธอคิด ตลอดระยะเวลาตั้งแต่เธอจากเขามา เธอไม่เคยเห็นเขาอัพเดตอะไรในชีวิตอีกเลย เธอไม่กล้าจะโทรถาม เจมส์คนสนิทของเขาหรือใครๆ รวมถึงพี่กั้ง

“คุณเป็นยังไง คุณลูอิส ทำไมคุณเงียบไปแบบนี้”

บีมที่นอนแช่ในอ่างอาบน้ำแล้วจู่ๆ น้ำตามันก็ไหล ใจก็คิดว่าเขาคงจะมีคนข้างกายใหม่ อย่างที่เขาได้เอ่ยปากบอกเธอก่อนจากกันต่อแต่นี้เขาจะไม่มายุ่งข้องเกี่ยวกับเธออีกแล้วเขาก็แสดงให้เธอเห็นแล้วเพียงแต่ยังไม่มีข่าวว่าเขาจะออกมาควงใครใหม่แค่นั้น

ส่วนทางลูอิสที่เมื่อวันก่อนจากที่ได้คุยกับมาร์ตินเพื่อนสนิท วันนี้เขาลุกขึ้นมาปรับเปลี่ยนโกนหนวด หลังจากที่ไม่ได้ดูแลร่างกายของตัวเองเลยเป็นเวลาเกือบเดือน ตั้งแต่ที่แพรรัมภาจากไป วันนี้เขาลุกขึ้นมาอีกครั้ง ถึงแม้แผลภายในใจยังไม่หายแต่เขายังมีชีวิตอีกหลายชีวิตต้องดูแลบริษัทเขาทิ้งให้เจมส์รับผิดชอบมาสักพัก เริ่มรู้สึกว่าเขาจะไม่โอเคที่ปล่อยให้ลูกน้องทำงานแทนเกือบจะทุกอย่าง หน้าที่ต้องมาก่อนแล้วตอนนี้ควรจะพักเรื่องหัวใจเอาไว้ด้านหลัง

เมื่อก่อนเขาก็รู้สึกหัวเราะเยาะ มาร์ตินเรื่องที่มันเคยทะเลาะกับคุณกั้งพาลหงุดหงิด เสียไปถึงงาน แล้วเขาวันนี้ดันเป็นหนักกว่าเพื่อน บาปกรรมคงจะตามเขาทัน ที่ไปหัวเราะเยาะคนอื่นเขาไว้แบบนั้น

ตื๊ด ตื๊ด ตื๊ด เจมส์ที่ตื่นขึ้นมามองไปยังโทรศัพท์มีสายเรียกเข้ามาจากเจ้านายสุดที่รัก เลยรีบกดรับ

“ว่าไงครับ คุณลูอิสต้องการอะไร ด่วนหรือเปล่าครับ”

“วันนี้ นายไม่ต้องมาหาฉันที่นี้นะ เดี๋ยววันนี้ฉันจะเข้าไปทำงานที่บริษัทเอง”

“ห๊ะ!! คุณลูอิสจะเข้าบริษัท เออ.. คุณลูอิสโอเคแล้วเหรอครับ”

“อืม โอเค ขอบใจนายมาก ที่รับผิดชอบแทนฉันมาเยอะ ขอบใจวันนี้นายจะพักก็ได้นะ ฉันไม่ว่าอะไร”

“โอ๊ย!! ไม่เป็นไรครับ รอให้ทุกอย่างลงตัวก่อนผมค่อยพักครับ”

ลูอิสสะดุดตรงคำว่า รอทุกอย่างลงตัวคืออะไร แต่ พอจะแอบเข้าใจความหมายนัยๆ ที่เจมส์มันพูด ก็อยากที่เจมส์มันว่าคงจะสักพัก

ลูอิสที่ได้วางสายจากเจมส์ก็เดินลงมายังด้านล่างของคฤหาสน์ที่เจอเข้ากับป้ามาเรียที่ทำหน้าตกใจ แต่ก็แอบเห็นรอยยิ้มที่แสดงความดีใจที่ป้ามาเรียเห็นเขาออกมาจากห้องนอนที่เขาได้เก็บตัวเองให้อยู่แต่ภายในห้องไม่ออกไปไหน จนทำให้ทุกคนเป็นห่วง

“คุณลูอิส โอ้!! ป้าดีใจจริงๆ ที่คุณลุกขึ้นมาอีกครั้ง ป้าไม่สบายใจเลย อย่าทำแบบนี้อีกนะป้ารู้สึกเป็นห่วงคุณมากๆ เลย”

“ครับ ผมพร้อมแล้วป้ามาเรีย ขอโทษครับที่ทำให้ทุกคนไม่สบายใจไปพร้อมกับผมด้วย”

“ไม่เป็นไรค่ะ ป้าเห็นแบบนี้แล้วป้าก็ดีใจแล้วค่ะ”

“ครับ วันนี้ผมอาจจะกลับดึกหน่อยนะครับ ป้าไม่ต้องทำอาหารไว้ก็ได้”

“โอเค ค่ะคุณลูอิสยังไงป้าก็ส่งกำลังใจให้นะ สู้ๆ คุณลูอิส คุณหนูของป้า”

ลูอิสที่ตรงเข้าไปกอด ป้ามาเรียแล้วหอมแก้มเขาเห็นท่านเป็นญาติผู้ใหญ่ที่เหลือของเขา

“ครับ ผมไปแล้วนะครับ”

ป้ามาเรียมองตามคุณหนูของเธอออกจากบ้านไป ในมาดที่หล่อเหลาเหมือนเดิม ดีกว่าภาพที่เธอเห็นในช่วงอาทิตย์ก่อนๆ ที่แย่มากๆ

“ป้าภาวนา ขอให้คนที่คุณลูอิสรัก เขารักคุณหนูของป้าด้วยนะ”

ลูอิสที่ขับรถมาจอดยังหน้าบริษัท พวกพนักงานต้อนรับ รวมถึงพนักงานคนอื่นๆ เห็นต่างตกใจ ที่วันนี้เจ้านายสุดหล่อ ที่ช่วงหลังหายจากบริษัทไปพักหนึ่งกลับมาทำงานแล้ว แต่การกลับมาครั้งนี้ดูสุขุม มากๆ ไม่มีแววตาขี้เล่นเหมือนก่อน

ลูอิสที่เดินตรงเข้าลิฟต์เพื่อไปยังห้องทำงานทันทีที่เขาเดินมาถึงยังหน้าห้อง ใจมันก็รู้สึกหวิวๆแต่เขาก็พยายามข่มความรู้สึกภายในใจแล้วเปิดประตูเข้าไปภายในห้องที่ทุกอย่างยังคงอยู่ที่เดิม

ลูอิสเดินเข้ามาภายในห้อง แล้วเหลือบมองโต๊ะทำงานของแพรรัมภาที่ทุกอย่างยังวางอยู่ที่เดิม

เจมส์ที่เดินเข้ามาภายในห้องหลังจากที่เห็นเจ้านายมาถึงแล้ว แต่ก็สังเกตอาการของเจ้านายที่ยังคอยมองโต๊ะของคุณบีม เขาไม่กล้าทำการย้ายหรือแตะต้องอะไร รอให้คุณลูอิสสั่งก่อนว่าจะให้ทำการย้ายหรือจะเอาไว้ที่เดิม

“เออ..คุณลูอิส จะให้ผมย้ายโต๊ะทำงานไปไว้ที่อื่นไหมครับ ยังไงเสียคนที่เคยอยู่โต๊ะนี้เขาอาจจะไม่กลับมาแล้วก็ได้ครับ”

ลูอิสที่ปรายตามองไปยังเจมส์ เขารู้สึกหงุดหงิดตรงคำว่า เขาคงจะไม่กลับมาแล้ว แต่ใจก็คิดว่ามันก็คงจะจริงดังที่เจมส์บอก ว่าเธอคงจะไม่กลับมาแล้ว

“เอาไว้ตรงนี้ก่อนก็ได้ ไม่เป็นไรมันก็ไม่ได้เกะกะอะไร ในห้องฉันมาก”

“เออ..คุณลูอิสครับ ผมมีเรื่องอยากจะบอก”

“อือ มีอะไรว่ามา ฉันโอเคแล้วเล่ามาได้”

“คุณดาวเพื่อนสนิทของคุณแพรรัมภา บอกผมว่าคุณบีมหยุดงานกลับไปพัก 2 อาทิตย์หรือจนกว่าจะโอเค”

“อ้าว เขาเป็นอะไรทำไมถึงลาหยุดขนาดนั้น ป่วยเหรอ”

ลูอิสที่ได้ยินก็อดที่จะรู้สึกเป็นห่วงไม่ได้ถึงแม้ใจจะบอกว่า ไม่อยากจะยุ่ง ไม่อยากจะรับรู้ พอเจมส์เอ่ยมา ใจเขาก็รู้สึกกังวลทันที”

“ไม่รู้ครับ คุณลูอิสไม่ได้ตามข่าวคุณแพรรัมภาเลยเหรอครับ”

“ไม่อะ ฉันไม่ได้เปิดดูอะไรมาสักพักหนึ่งแล้ว โอเค มีอะไรอีกไหม เดี๋ยวฉันจะทำงานแล้ว อย่าไปห่วงแพรรัมภาเลย บางทีเธออาจจะมีความสุขอยู่ก็ได้ นายอย่าไปเครียดแทนฉันหรอก”

“ครับ คุณลูอิสว่าไหม ผมก็โอเคครับ”

“ขอบใจนาย ไปทำงานเถอะ”

“ครับ คุณลูอิส”

ลูอิสที่เดินเข้าไปนั่งยังโต๊ะทำงาน คอยมองไปยังโต๊ะที่เคยมีใครคนหนึ่งนั่งอยู่ตรงนั้น ลูอิสทำการหยิบมือถือขึ้นมาเปิด แล้วไล่ดูข้อความต่างๆ ในโทรศัพท์ ที่เขาไม่ได้เปิดมันขึ้นมาสักระยะหนึ่งแล้ว

ทันทีที่โทรศัพท์เปิดขึ้นมาก็เห็นข้อความของคนที่เคยนั่งบนโต๊ะนั้นพิมพ์มาถามว่าถึงกรุงเทพแล้ว ขอบคุณมากนะคะ คงจะช่วงแรกๆ ที่แพรรัมภาถึงเมืองไทย เขาได้แค่เปิดอ่าน ไม่ตอบไม่อะไร ใจมันรู้สึกหน่วงๆ อยู่ลึกๆ เลื่อนไปยังส่วนตัว ที่เห็นมีการโพสต์ว่าเธออยู่ไหน เห็นเป็นรูปอ่างน้ำสักทีในบ้านของเธอ ดูแล้วท่าทางคงจะผ่อนคลายมากๆ

“คุณโอเค ผมก็ดีใจด้วยนะชีวิตคุณคงจะมีความสุขมากแล้วที่ไม่มีผม”

ลูอิสที่ไล่ดูรูปของแพรรัมภาในช่วงก่อนๆ หน้านี้ที่เขาไม่ได้เปิดมันขึ้นมาเลย

“เอาว๊ะ!! ชีวิตเขาโอเคแล้วเราจะเศร้าทำไม ทำงาน ทำงาน”
















แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น