ซันซายน์

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 7 เริ่มต้นมองหาสามีเด็ก

ชื่อตอน : ตอนที่ 7 เริ่มต้นมองหาสามีเด็ก

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 236

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 05 ก.พ. 2562 12:06 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 7 เริ่มต้นมองหาสามีเด็ก
แบบอักษร

ตอนที่ 7

เริ่มต้นมองหาสามีเด็ก

หลังจากวันนั้น วันที่เธอปล้นจูบองครักษ์ผู้นั้น พูดมาแล้วเขินอ่ะ องครักษ์ผู้นั้นก็เทียวหลบหน้าเธอ จนเธอต้องขู่ว่าหากกล้าหลบหน้าเธออีกโดนจับปล้ำแน่ เท่านั้นแหละ เขาก็เอาแต่เดินตามเธอต้อย ๆ เลยล่ะ

มองไปทางไหนก็เจอ รู้สึกดีต่อใจ แต่เมื่อนึกขึ้นได้ว่ายังไม่ได้เดินสำรวจวังแห่งนี้ ว่ายังมีเหล่าทหาร และองครักษ์หน้าตาน่ารักอยู่อีกหรือไม่ เธอเลยเริ่มปฏิบัติการออกเดินสำรวจ

อาศัยจังหวะที่เมียน้อยทุกนางกำลังนอนหยอดน้ำข้าวต้มอยู่นี่แหละ อีกอย่างสวามีน่าตายผู้นั้นก็ยังอ่อนระโหยโรยแรงอยู่ เธอจะจัดการยึดผู้ชายหน้าตาน่ารักจากเขาเสีย

"องครักษ์อู่มิต้องตามเปิ่นกงมาดอก" เพียงเธอเอ่ยบอก องครักษ์ด้านข้างกลับทำหน้าหงอย ๆ มาให้ ราวกับเด็กถูกแม่ทิ้งยังไงอย่างนั้น จนเธอต้องใจอ่อนพามาด้วย อยากตามมาเองนะ หากหึงเธอขึ้นมานี่ก็โทษเธอไม่ได้นะ

ได้ข่าวว่าทหารยามจะมาเฝ้าเป็นกะ แสดงว่าต้องมีหลายนายเลยทีเดียว กว่าจะเดินจนทั่วคงต้องใช้เวลานานพอดู เธอเลยเลือกไปทำความรู้จักทีละส่วน

เธอเดินมองเหล่าองครักษ์และทหารยามอยู่ห่าง ๆ โดยมิให้พวกเขาสังเกต เดินเหลียวมองไปเรื่อย ๆ เหตุใดจึงมีแต่พวกหน้าตาหล่อเหลาเย็นชาหนอ ยิ้มให้ก็ไม่ยิ้มตอบ เดินมาหลายชั่วยามก่อนจะเจอบุรุษผู้หนึ่งผู้แสนดึงดูด ออร่าโอปป้ามาเต็ม หากแต่ผสมผสานทั้งความน่ารักและหล่อเหลาอย่างลงตัวพอดิบพอดี ชะนีจะไม่รอช้าให้ใครมาแย่งหรอกรีบปรี่เข้าไปทันที

"โอ๊ย ขออภัย ข้ามิได้มองทาง" เธอทำเป็นบังเอิญเดินชนเขา ก่อนเขาจะรับเธอไว้ในอ้อมกอด หล่อ น่ารัก ตายล่ะกะเทยคราวนี้

"แม่นางมิเป็นไรใช่หรือไม่ เอ๋ ท่านนี้คงจะเป็นหวางเฟย กระมัง"

"ไม่เป็นไรมากเจ้าค่ะ ใช่ข้าเป็นหวางเฟย แต่อีกไม่นานก็คงจะไม่ได้เป็นแล้วล่ะ" ไม่น่ารู้จักเราเลย เธอพูดจาเป็นกันเองกับเขา เพื่อจะได้ลดช่องว่าง

"เอ เหตุใดจึงกล่าวเช่นนั้นเล่า นี่ท่านอ๋องจะปลดพระองค์แล้วหรือพ่ะย่ะค่ะ ไม่น่าเชื่อ"

"แล้วท่านองครักษ์ชื่ออันใดหรือ"

"ฮ่า ๆ ๆ " กระหม่อมมิใช่องครักษ์ดอกพ่ะย่ะค่ะ

"หรือว่าท่านจะเป็นทหาร" เขาเพียงส่ายหน้า ก่อนจะเอ่ยบอกสถานะ

"กระหม่อม เป็นสหายสนิทของท่านอ๋อง พ่ะย่ะค่ะ มีนามว่าหลันซาน" เอแซ่นี้คุ้น ๆ คงเห็นเธอทำหน้าครุ่นคิดเลยเอ่ยบอกก่อน

"กระหม่อมเป็นพี่ชายของหวงกุ้ยเฟย พ่ะย่ะค่ะ" อะไรนะ นางชะนีมีของดีเช่นนี้กลับไม่บอกกันเลยนะ พรุ่งนี้ต้องไปเยี่ยมเยียนเพื่อนรักเสียแล้ว

"เช่นนั้นเราก็เป็นคนกันเองสินะ พูดคุยกันปกติเถิดเจ้าค่ะ ข้าเองก็เป็นสหายสนิทกับหลันอิงฮวาเช่นกัน" จะจีบพี่ชายเขาก็ต้องเอาน้องสาวเขามาอ้างเช่นนี้ล่ะ

"จริงหรือ ข้าไม่รู้มาก่อนเลย"

"จริงเจ้าค่ะ ข้าขอเรียกท่านพี่หลันซานได้หรือไม่เจ้าค่ะ"

"ได้สิ เช่นนั้นข้าจะเรียกเจ้าว่าเช่นไรดีล่ะ"

"เรียกเซียนเอ๋อก็ได้เจ้าค่ะ จริงสิพรุ่งนี้ข้าจะเข้าไปเยี่ยมอิงฮวาไม่ทราบพี่หลันซานจะไปด้วยหรือไม่

"จริงหรือ ดีเสียจริง งั้นพรุ่งนี้พี่จะมารับที่หน้าวังก็แล้วกัน"

"เจ้าค่ะ" เขาไม่ว่าเปล่า กลับใช้มือหนานั่นลูบหัวเธออีก ฟินสิค่ะ รออะไร พี่ชายผู้นี้เพื่อนชะนีขอนะคะ นางริน เธอคิดในใจ ถึงวันนี้จะตระเวนหาเด็กเข้าสังกัดไม่ถึงไหน แต่ก็ได้คนถูกใจ มาหนึ่งคนก็ยังดี ไว้วันหลังค่อยมาหาใหม่ก็ได้

"จริงสิพี่หลันซานมาทำธุระหรือเจ้าคะ"

"พอดีพี่มาเยี่ยมเหยียนชิงน่ะ ออ ท่านอ๋องน่ะ" เขาเอ่ยแก้ ด้วยคงกลัวเธอจะไม่เข้าใจ ผู้ชายอะไรน่ารักอ่ะ สุภาพ ยิ้มเก่ง สเปกเลยอ่ะ เธอยิ้มหวานหยดให้ผู้ชายด้านข้างจนหลงลืมผู้ชายอีกคนไปแล้ว

"เช่นนั้นพอดีเลย ข้าก็กำลังจะไปเยี่ยมเหมือนกันเจ้าค่ะ ประเดี๋ยวเราไปพร้อมกันดีหรือไม่เจ้าคะ

"อืม ดีสิ" เธอเลยได้มีโอกาสเดินเคียงข้าง ความสูงกำลังดี บั้นท้ายท่าจะแน่นไม่เบา รอยยิ้มอ่อนหวานแต่บางคราก็บาดใจ ผู้ชายแบบนี้หาไม่ได้ง่าย ๆ เลยนะ อยากได้เป็นพ่อของลูกเหลือเกิน ทำอย่างไรดีหนอ อยากได้

"ถึงแล้ว" เขาเอ่ยบอก เธอเลยต้องเลิกมองเขา ความจริงเธอก็ไม่ได้อยากมาเยี่ยมท่านอ๋องนั่นหรอก แต่สร้างภาพเป็นคนดีไง เพื่อประโยชน์ภายภาคหน้า

"เหยียนชิง เจ้าเป็นเช่นใดบ้าง" นั่นคือประโยคที่พี่ชายผู้หน้าตาดีเอ่ยถามท่านอ๋อง หากแต่สายตาของผู้เป็นท่านอ๋องนั่น กลับตวัดมาที่เธอ จนสะท้านกาย น่ากลัวอ่ะ นั่นคือความรู้สึกของเธอตอนนี้

"นี่เจ้า เจ้ามาทำไมกัน" ดู นี่หรือประโยคที่เอ่ยถามเมื่อพบเจอสตรีงามของเขา

"เฮ้อ พี่หลันซานคงเห็นแล้วนะเจ้าคะ ว่าที่ข้าบอกไปเป็นเรื่องจริง หากวันนั้นมาถึง พี่หลันซานสนใจจะรับน้องไปเลี้ยงดูหรือไม่เจ้าคะ" เธอเอ่ยหยอดผู้ชายต่อหน้าผัวทางนิตินัยเป็นครั้งแรก เอาวะ ยังไงเขาก็เปิดโอกาสให้เธอเองนี่นา เธอรับไว้ถือว่าไม่ผิด

"ฮ่า ๆ ๆ เจ้านี่นะ หากเหยียนชิงกล้าทิ้งเจ้า พี่จะรับเจ้าไปเลี้ยงดูเอง" ว่าจบก็ยิ้มอบอุ่นมาให้ แบบนี้แสดงว่าผู้ชายมีใจใช่ไหมคะซีส

"พี่หลันซานสัญญานะเจ้าคะ" เธอยกนิ้วก้อยขึ้นเพื่อเป็นสัญญา

"ได้ "ส่วนเขาก็ยกนิ้วก้อยกันขึ้นมาเกี่ยวเช่นกัน ยิ้มส่งกันไปกันมา คนสวยก็รู้สึกเขิน

"แฮ่ม ๆ " หากแต่ไอ้ตัวมารขัดความสุขเธอก็ทำลายบรรยากาศนั้นลงไม่เหลือชิ้นดี พร้อมกับมองเธอราวอยากจะฆ่าให้ตายเสียอย่างนั้น

"จริงสิ เหตุใดเจ้าจึงตกอยู่ในสภาพเช่นนี้เล่าสหายรัก"

"มีสตรีชั่วช้า วางยาถ่ายในอาหารของข้าน่ะสิ" เขาย้ำคำว่าชั่วช้า อย่างหนักแน่น ราวกับจะบอกว่าเธอนี่แหละคนชั่วช้า

"สนมนางใดของเจ้าเล่าที่กล้าทำ ไม่น่าเชื่อ ปกติเห็นมีแต่วางยากันเอง คราวนี้กลับถึงกับกล้าวางยาเจ้าด้วย ช่างน่าสนใจจริง ๆ " ใช่น่าสนใจมากเลย ข้าเองแหละเข้าค่ะ ใจนั้นอยากจะบอกออกไปเสียจริง แต่สายตาที่ราวกับจะฆ่าคนได้ของคนป่วยตรงหน้าทำให้เธอต้องหุบปากไว้ก่อน

"หึ ให้ข้าหายดีก่อนเถิด แล้วข้าจะไปจัดการ" ท่านคิดว่าจะมีโอกาสหายอย่างนั้นหรือ ดีล่ะคืนนี้ได้โดนอีกดอกแน่ตาอ๋องหน้านิ่ง

"จริงสิ ข้ามีธุระต้องรีบไปทำ เช่นนี้ต้องขอตัว รักษาตัวด้วย" พอพี่หลันซานเอ่ยขอตัวเธอจึงอาสาเดินไปส่ง

"เดี๋ยวน้องไปส่งพี่หลันซานนะเจ้าคะ" เห็นเขายิ้มมาให้ไม่ตอบสิ่งใด ก็เข้าทางกะเทยสิคะ งานนี้ เธอมีโอกาสเดินสำรวจใบหน้านั่นก่อนที่เขาจะจากไป คือ ดีอ่ะ งานดีเว่อ เจ๊ชอบ

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น