อักษรามณี

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 1 มาเฟียแห่งบาฮามาส

ชื่อตอน : บทที่ 1 มาเฟียแห่งบาฮามาส

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ชีวิต/ดราม่า

คนเข้าชมทั้งหมด : 451

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 05 ก.พ. 2562 11:32 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 1 มาเฟียแห่งบาฮามาส
แบบอักษร

บทที่ 1 มาเฟียแห่งบาฮามาส

เสียงการสนทนาพาทีหลากหลายภาษาทั้งเยอรมัน สเปน อังกฤษ ฝรั่งเศสและอิตาลี ดังไปทั่วบริเวณห้องที่ถูกจัดขึ้นเป็นสถานที่แถลงข่าวภายในสำนักงานสีขาวอันโอ่โถงของศูนย์ปฏิบัติการอวกาศยุโรป เมืองดาร์มตัดช์ ประเทศเยอรมนี ท่ามกลางบุคคลมากมายทั้งนักวิทยาศาสตร์ นักศึกษาและเหล่านักข่าว

ไม่มีใครแม้สักคนสังเกตเห็นเจ้าของร่างสูงเกือบหนึ่งร้อยแปดสิบห้าเซ็นติเมตรในชุดสูทสีดำสนิท ทว่าเรือนผมสีน้ำตาลเข้มประกายทองแดงถูกตัดจนสั้นเกรียนหากก็มิอาจบดบังรัศมีความหล่อเหลาเข้มคมที่ก้าวเข้ามาและหยุดพูดคุยกับเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยชั่วครู่ก่อนบ่ายหน้าไปยังอีกด้านหนึ่งของตึกสำนักงานที่อยู่ห่างออกไปจากสถานที่แออัดไปด้วยผู้คนไม่ไกล เจ้าของร่างสีแทนจัดทั้งสูงใหญ่และบึกบึนไม่รั้งรอจะเปิดประตูห้องเข้าไปด้านในเพื่อพบหญิงวัยสี่สิบปลาย ๆ กำลังนั่งพลิกเอกสารบนเก้าอี้รับแขกอยู่เพียงลำพัง

“แม็กซ์!”

 เจ้าของเรือนร่างระหงในชุดสูทสีเข้มตัดเย็บด้วยฝีมือคมเฉียบทุกกระเบียดอุทานเมื่อเงยหน้าขึ้นและเห็นว่าใครเข้ามาในห้อง เธอรีบวางเอกสารในมือและลุกขึ้นอ้าแขนรับเจ้าของร่างสูงใหญ่ที่ก้าวเข้ามาถึงก็กอดใว้แน่นราวไม่ได้พบกันมาเนิ่นนาน

”แม่ครับ...ผมกลับมาแล้ว”

“โอ! แม็กซ์...นี่มันเกิดอะไรขึ้น?”

คลอเดียซึ่งมีความสูงอยู่แค่ไหล่กว้างนั้นเอียงหน้ามอง ฮอฟมันน์ แม็คเคลน บุตรชายคนเดียวซึ่งเป็นนายทหารอยู่ในกองทัพราชนาวีสหรัฐอย่างพินิจพิจารณา เธอกำลังจะเปิดแถลงข่าวเรื่องการค้นพบแกแล็คซี่ใหม่ ๆ ในฐานะนักดาราศาสตร์หนึ่งในทีมนักวิทยาศาสตร์ของศูนย์ปฏิบัติการอวกาศยุโรปในเวลาอีกไม่ถึงชั่วโมงข้างหน้า แต่การมาของบุตรชายดูจะสำคัญกว่าหน้าที่เสียแล้ว

“ผู้การโธมัสโทรมาหาแม่เมื่อคืนนี้...ลูกแน่ใจแล้วหรือที่ถอนตัวออกจากหน่วยปฏิบัติการสงครามพิเศษของกองทัพ”

คำถามของคนเป็นแม่ทำให้ฮอฟมันน์นิ่งเงียบไปชั่วครู่ นัยน์ตาสีน้ำเงินเข้มเป็นประกายจับจ้องบนดวงหน้างามของผู้อยู่ในอ้อมแขน ก่อนมาที่นี่เขารู้แล้วว่าจะต้องเจอคำถามนี้ ชายหนุ่มจึงเพียงคลี่ยิ้มออกมา

“ยิ่งกว่าแน่ใจครับแม่”

“ทั้ง ๆ ที่ลูกผ่านเข้าไปเป็นหนึ่งในซีลทีมซิกซ์อย่างนั้นหรือ โอ! พระเจ้า...”

คลอเดียโอบใบหน้าคร้ามเข้มด้วยอุ้งมือทั้งสองขณะรำพึงออกมาอย่างเสียดาย

“หนึ่งในหน่วยซีล...ด่านสุดท้ายของหน่วยรบพิเศษที่แข็งแกร่งที่สุดของกองทัพสหรัฐ รู้ไหมจ๊ะ แม็กซ์ ว่าลูกทำให้แม่วุ่นวายใจมากกว่าการออกแถลงข่าวเรื่องการค้นพบแกแล็คซี่ใหม่ ๆ ที่อยู่ไกลโพ้นเสียอีก”

“อย่ากังวลเรื่องของผมให้มากเลยครับแม่ ก่อนลาออกจากกองทัพผมคิดและใตร่ตรองอย่างดีแล้วว่า ผมต้องกลับมาดูแล เอ็ม. ซี. เด็กซ์เตอร์ คอร์ป ที่พ่อกำลังปล่อยให้โครงการใหญ่ของนาซ่าต้องหยุดชะงักชะงักลงกลางคัน”

ชายหนุ่มอธิบาย ทว่าเหตุผลนั้นกลับกระทบใจมารดาเข้าอย่างจัง คลอเดียถอนหายใจออกมาแทบจะในทันทีที่เขาพูดจบก่อนผละจากอกของบุตรชายและนั่งลงที่เดิมเพื่อหยิบแก้วไวน์ขึ้นจิบ ฮอฟมันน์ทรุดตัวลงนั่งตามโดยไม่ยอมละสายตาไปจากดวงหน้าแสดงความอัดอั้นตันใจ

มารดาของเขากำลังเครียดจัดและสาเหตุก็มาจากพฤติกรรมของบิดาที่ไม่เคยหยุดความเจ้าชู้ลงได้ คลอเดียเป็นนักดาราศาสตร์ชาวเยอรมันมือหนึ่งของศูนย์ปฏิบัติการอวกาศยุโรป ทั้งเป็นภรรยาของ ไมค์ แม็คเคลน ผู้ก่อตั้งเอ็ม. ซี. เด็กซ์เตอร์ คอร์ป ยักษ์ใหญ่ด้านวิศวกรรมและมีผลงานการวิจัยระบบปฏิบัติการอวกาศในระดับแนวหน้าของสหรัฐ

พ่อของฮอฟมันน์นับเป็นอัจฉริยะทางด้านวิศวกรรมอวกาศ แต่ข้อเสียใหญ่หลวงที่ที่กำลังบั่นทอนชีวิตครอบครัวคือความมักมากในเรื่องผู้หญิง ชายหนุ่มรับรู้มานานแล้วว่าบิดามารดาต่างแยกกันอยู่ แต่สิ่งที่ทำให้เขาอดรนทนไม่ไหวถึงกับต้องลาออกจากหน่วยปฏิบัติการสงครามพิเศษของกองทัพเรือซึ่งเขาสามารถผ่านการทดสอบเข้าไปเป็นหนึ่งในทีมหน่วยรบฝีมือระดับพระกาฬคือข่าวบนหน้าแทบลอยด์ที่บิดาลุ่มหลงนางแบบสาวไทยถึงขนาดทุ่มเงินมหาศาลให้และทิ้งงานใหญ่ของบริษัทที่กำลังจะบรรลุข้อตกลงกับองค์การนาซ่า

“แม็กซ์...มันอาจยังไม่สายถ้าลูกจะกลับไปเป็น...หนึ่งในซีลทีมซิกซ์”

คลอเดียกล่าวด้วยน้ำเสียงเนือย ๆ เธอแค่ตั้งความหวังเล็ก ๆ กับลูกชายหัวรั้นซึ่งเขาก็ตอบกลับมาไม่ผิดไปจากที่คาดหมาย

“มันไม่ใช่ความตั้งใจของผมอีกแล้วครับแม่” ฮอฟมันน์ยักไหล่ก่อนแววตาจะแปรเปลี่ยนไปเป็นดุดัน

”ผมตั้งใจจะทำสิ่งที่สำคัญสำหรับ เอ็ม. ซี. เด็กซ์เตอร์ คอร์ป...นั่นคือการกลับมาสะสางปัญหาของบริษัท ไม่ใช่ปล่อยให้มันล่องลอยเท้งเต้งเพราะความไม่รับผิดชอบของพ่อ!”

“แม็กซ์...ลูกน่าจะรู้ว่าทุกสิ่งทุกอย่างไปไกลเกินกว่าจะกู่มันกลับมาได้อีก”

“แต่ไม่ใช่สำหรับผม”

ร่างสูงดึงมือเรียวบางของมารดามากอบกุมไว้ก่อนยกขึ้นแนบริมฝีปากหนาได้รูปแผ่วเบา

“ผมเป็นทหารนะครับแม่ ทหารไม่เคยรู้จักคำว่าย่อท้อและสิ้นหวัง เราเรียนรู้ที่จะอดทนและทำยังไงถึงจะอยู่กับสถานการณ์ที่เลวร้ายชนิดที่คนธรรมดาทั่วไปต้านทานไม่ไหวได้”

“แม็กซ์...แม่คงห้ามลูกไม่ได้แล้วซีนะ” คลอเดียยิ้มแห้งแล้ง แต่แล้วก็ทำหน้าราวกับนึกอะไรได้

“แล้วนี่...ลูกจะอยู่กับแม่ที่เยอรมันสักพักใช่ไหมจ๊ะ”

“ผมคงต้องรีบกลับวันนี้ครับ เพราะให้คนเตรียมเครื่องบินไว้แล้ว”

“ลูกจะกลับไปอยู่กับพ่อที่อเมริกา...อย่างนั้นหรือ?”

ฮอฟมันน์ส่ายหน้าน้อย ๆ โดยที่มารดาไม่ทันสังเกตเห็นอะไรบางอย่างฉายวาบขึ้นมาบนดวงตาคู่นั้น

“ผมจะกลับไปอยู่ที่บาฮามาสสักพัก ที่เกาะไดโอนีของผมไงครับแม่”

“โอ!” คลอเดียขมวดคิ้วมุ่นเมื่อรู้ความคิดบุตรชาย “แม่ไม่ชอบไดโอนีของลูกเลย ที่เกาะนั่นอันตรายจะตายไป”

เธอกำลังบ่นถึงเกาะเล็ก ๆ ซึ่งอยู่เลยหมู่เกาะบาฮามาสเข้าไปในเขตทะเลลึกของมหาสมุทรแอตแลนติก ฮอฟมันน์ซื้อเกาะที่อยู่ห่างไกลผู้คนเอาไว้และเรียกมันว่า ไดโอนี ตามชื่อดาวเคราะห์ซึ่งเป็นหนึ่งในดวงจันทร์บริวารของดาวเสาร์ เธอไม่เคยย่างกรายเข้าไปเพราะรอบ ๆ อาณาบริเวณเกาะมีน้ำวนในหลุมสีน้ำเงินใต้สมุทร (Ocean Blue Hole) ซุกซ่อนอยู่ในที่ใดสักแห่งหนึ่ง ทว่าสถานที่ยิ่งมีภยันตรายมากเท่าไหร่ก็ดูเหมือนว่าบุตรชายหัวขบถของเธอจะยิ่งโปรดปราณมันมากเท่านั้น

“แม่ไม่เคยได้ยินหรือครับว่า ที่ยิ่งอันตรายก็ยิ่งปลอดภัยสำหรับเรา”

“โอเค แม็กซ์ แต่อีกอย่างที่แม่อยากรู้ก็คือ...ลูกจะไปพบพ่อก่อนไปบาฮามาสหรือเปล่า?”

ฮอฟมันน์ทำสีหน้าครุ่นคิด ร่างสูงใหญ่ผิวแทนเข้มจัดภายใต้ชุดสูทเนื้อหนาบีบมือบางเบา ๆ อย่างทะนุถนอมก่อนกระตุกยิ้มมุมปากและกล่าวเสียงห้าวลึก

“ผมอาจจะแค่...แวะไป อีกอย่าง...ผมแค่อยากเห็นผู้หญิงคนใหม่ของพ่อ...ก็เท่านั้น”


แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น