Badberry

ขอบคุณที่กดเข้ามานะคะ

ชื่อตอน : Part 32 : จับขโมย

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 16.7k

ความคิดเห็น : 10

ปรับปรุงล่าสุด : 05 ก.พ. 2562 09:41 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Part 32 : จับขโมย
แบบอักษร


“ให้พี่ช่วยมั้ย” เสียงทุ้มต่ำทำภีมพลที่นั่งอยู่ถึงกับชะงักไป ก่อนที่ดวงตากลมโตจะค่อย ๆ เหลือบขึ้นมามองคนที่มายืนอยู่ข้างหน้า

“พะ..พี่ทศ! มาได้ไงวะ?! ประชุมอยู่ไม่ใช่หรอ”

“ถ้าประชุมอยู่พี่ก็จับขโมยไม่ได้นะสิ” ทศกัณฐ์หมุนเก้าอี้นั่งทำงานตัวใหญ่เข้าหาตัวใช้สองแขนจับพนักเก้าอี้คร่อมร่างบางไว้ในวงแขน เขายื่นใบหน้าหล่อคมเข้าไปใกล้หนุ่มน้อยหน้าหวานที่มีท่าทีเลิกลั่กเหมือนคนทำความผิดแล้วโดนจับได้ ดวงตากลมโตฉายแววฉลาดหลุบต่ำลงโดยอัตโนมัติเมื่อโดนจ้องซึ่ง ๆ หน้า

“ผะ..ผมไม่ได้ขโมย” ร่างบางเบือนหน้าหนี..คิดว่าหล่อนักหรือไงถึงชอบยื่นหน้าเข้ามาใกล้แบบนี้เรื่อยเลยเมื่อไหร่จะเลิกซักทีวะ! ภีมพลบ่นในใจเพราะมันทำเขาใจเต้นไม่เป็นจังหวะทุกที ยิ่งคิดถึงที่ธาวินพูดวันนี้ยิ่งทำให้เขารู้สึกใจเต้นมากขึ้น

“แล้วนี่อะไรละ?” คนตัวสูงเหลือบมองไปที่ไอแพดก่อนหันกลับมาจ้องคนหน้าหวานต่อ

“ผมแค่จะยืมมาเล่นเกมส์เฉย ๆ ไม่ได้ขโมยซักหน่อย” ภีมพลแก้ตัวทำเหมือนว่าตัวเองไม่ได้ทำอะไรผิด แต่ไม่กล้าสบตาคนตัวสูงตรง ๆ

จุ๊บ!!

ทศกัณฐ์ก้มหน้าไปจูบปากบางเบา ๆ ตอนที่เจ้าตัวกำลังเผลอ ก็ไอ้ปากแดง ๆ ที่บ่นอุบอิบไปมามันดูยั่วเหลือเกิน

พลั่ก!!

ภีมพลยกเท้าถีบเข้าที่ลำตัวทศกัณฐ์อย่างแรง คนตัวสูงใช้ความไวเอี้ยวตัวหลบท่อนขาเรียวได้อย่างว่องไว ร่างบางไม่รอช้าเขาเด้งตัวจากเก้าอี้ตัวใหญ่ปล่อยหมัดอย่างไม่ยั้งใส่ทศกัณฐ์ที่เอาแต่หลบไม่ตอบโต้

“อย่าหลบสิวะ!” ภีมพลโมโหที่โดนทศกัณฐ์ฉวยโอกาส ไหนจะไม่พอใจที่เห็นเขาสนิทสนมกับตะวันจนเกินไปอีก ทำให้ภีมพลถือโอกาสระบายอารมณ์ใส่คนตัวสูงพร้อมกันเลยทีเดียว

หมับ!!

“โอัยย! ปล่อย..มันเจ็บนะโว้ย..”

“อาละวาดพอใจรึยัง”

ทศกัณฐ์จับแขนภีมพลพลิกไพล่หลังหมุนตัวดันร่างบางชิดอกแกร่ง ท่อนแขนแข็งแรงอีกข้างกดหน้าอกบางไว้แน่นกันคนหาเรื่องดิ้นหลุด

“ปล่อยนะโว้ย!” ร่างบางพยายามสะบัดตัวอย่างแรงแต่ไม่สามารถหลุดจากวงแขนแกร่งของทศกัณฐ์ได้

“ถ้าเลิกโวยวายแล้วพี่จะปล่อย” คนตัวสูงกระชับอ้อมแขนแน่นขึ้น

“พี่ทศ..ปล่อยผม..ผมเจ็บแขน” ร่างบางเสียงอ่อนลง ดวงตากลมโตหันไปขอร้องคนข้างหลังอย่างอ้อนวอน คนตัวสูงหัวใจกระตุกวูบเมื่อเห็นแววตาของคนในวงแขน ท่อนแขนแข็งแรงคลายออกโดยอัตโนมัติ

ฟ้าววว...!!

ภีมพลอาศัยความใจอ่อนของทศกัณฐ์ดันตัวเองออกจากวงแขนแกร่งเมื่อคนตัวสูงผ่อนแรงลง ช่วงที่ทศกัณฐ์กำลังเผลอเขาปล่อยหมัดสวนไปที่ใบหน้าหล่อคมทันที ด้วยความที่เคยเป็นนักมวยเก่ามาก่อนทำให้ปฏิกิริยาตอบสนองของทศกัณฐ์ไวกว่าคนทั่วไป เขาเอี้ยวตัวหลบไปด้านข้างทำให้ปลายหมัดเฉียดใบหน้าไปนิดเดียวได้ยินเพียงเสียงลมผ่านหูไปเบา ๆ เท่านั้น

เมื่อเห็นว่าตัวเองกำลังเสียท่าภีมพลรีบพุ่งตัวหนีออกนอกห้องอย่างรวดเร็วแต่ไม่ทันคนตัวสูงที่ว่องไวกว่า ลำแขนแข็งแรงคว้าหมับเขาที่คอเสื้อเชิ้ตกระชากร่างบางปลิวมากระแทกอกแกร่งอย่างแรงก่อนโดนจับกดลงบนโต๊ะทำงานตัวใหญ่ แฟ้มเอกสารข้าวของบนโต๊ะหล่นกระจัดกระจายลงบนพื้น

“แสบนักนะ!”

“จะทำอะไร..ปล่อยนะโว้ย! อืมมม..มม”

เสียงร้องประท้วงของภีมพลเหมือนถูกดูดกลับเข้าไปในลำคอ เมื่อริมฝีปากอวบอิ่มได้รูปขยี้จูบลงไปอย่างแรงไม่เปิดโอกาสให้เขาแก้ตัวใด ๆ ทั้งสิ้น ข้อมือบางทั้งสองข้างถูกตรึงไว้กับโต๊ะตัวใหญ่ ด้วยแรงที่มากกว่าราวกับยักษ์ของทศกัณฐ์ทำให้ภีมพลไม่สามารถขยับตัวได้สักนิด

ปลายลิ้นร้อนสอดแทรกเข้าไปในโพรงปากบางอย่างกระหายไล่ต้อนลิ้นเล็กด้วยอารมณ์ปรารถนาไปทั่ว ภาพของธาวินที่ตักอาหารป้อนคนข้างล่างกระตุ้นความหึงหวงให้หนักขึ้น ริมฝีปากอวบอิ่มยิ่งบดจูบอย่างรุนแรงจนร่างบางส่งเสียงครางด้วยความเจ็บปวดเมื่อสัมผัสได้ถึงรสชาติของคาวเลือด

“ยะ..อย่า..” เสียงแหบพร่าปนกระเส่าของภีมพลร้องขึ้นเมื่อทศกัณฐ์เคลื่อนริมฝีปากฝีปากสีชมพูเข้มดูดเม้มมาตามซอกคอขาวระหง เขาเบี่ยงหน้าหนีปลายจมูกโด่งที่ไซ้สูดดมความหอมของคนใต้ร่าง อ๊าา..อืมม.. ร่างบางกัดริมฝีปากตัวเองเบา ๆ เมื่อริมฝีปากอวบอิ่มขบเข้ากับตุ่มไตสีชมพูผ่านใยผ้าบาง ๆ สีขาว ใบหน้าขาวซีดแดงก่ำด้วยความอายที่ถูกกระทำโดยไม่เต็มใจ

“พะ..พี่ทศ..ไม่เอา” แรงต่อต้านอันน้อยนิดของเขาเริ่มลดลงเมื่อเสื้อเชิ้ตสีขาวถูกดึงออกจากร่างบาง ๆ ทศกัณฐ์ดันตัวภีมพลเลื่อนขึ้นบนโต๊ะทำงานตัวใหญ่ เขาพับเข่าสอดเข้าหว่างขาเรียวให้อ้าออก ริมฝีปากอวบอิ่มขบกัดตุ่มไตที่แข็งชูชันอย่างท้าทาย ปลายนิ้วเรียวบีบขยี้ซ้ำลงไปอย่างแรง “อ่าาา..เจ็บ..” ร่างบางแอ่นอกขึ้นตามแรงดูดดึงของคนข้างบน ความเจ็บปวดที่เต็มไปด้วยความหฤหรรษจนต้องร้องขออีกครั้ง

“สะ..เสียว..อืมม” ร่างบางบิดเอวส่ายไปมาเมื่อฝ่ามือใหญ่ลูบไล้สัมผัสผิวเนียนไปทั่วทั้งตัว

“นุ่มชะมัด นี่นายเป็นผู้ชายจริง ๆ หรอ? ทำไมมันนุ่มนิ่มไปทั้งตัวแบบนี้นะ” แผล่บ! ปลายลิ้นหนาลงลิ้นกดเลียลากลงมาหน้าท้องแบบราบทำภีมพลหน้าแดงก่ำด้วยความอาย ร่างบางสะท้านไปทั้งตัวฝ่ามือบางจิกไหล่หนาคนข้างบนเพื่อระบายความเสียว เอวบางบิดส่ายไปมาส่วนที่อ่อนไหวเสียดสีกับต้นขาแกร่งที่สอดแทรกอยู่หว่างขาเรียวยาว

“พูดบ้าอะไร..ยะ..อย่านะ” ภีมพลไม่ชอบให้ใครมาว่าตัวนิ่ม เขาลงทุนเล่นกีฬาเพื่อให้มีกล้ามเนื้อแข็งแรงขึ้น แต่คนผิวสวยเนียนนุ่มยังไงก็นิ่มมืออยู่ดี



::::::::::


ความคิดเห็น