หลินหลิน / แมวสีหม่น

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 7 ในอ้อมแขน 3 nc

ชื่อตอน : บทที่ 7 ในอ้อมแขน 3 nc

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 123

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 05 ก.พ. 2562 01:44 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 7 ในอ้อมแขน 3 nc
แบบอักษร

เดือนดาเรศน์ไม่อยากตอบสนองเขา แต่ร่างกายนี้ราวกับคุ้นชินกับสัมผัสนี้แล้ว เขาแตะต้องเพียงนิด เธอก็พร้อมจะเตลิดเปิดเปิงไปไหนต่อไหน นี่ถึงขนาดใช้ลิ้นป่ายปัดจุกที่อ่อนไหวบนยอดอก สติของเธอจึงกระเจิดกระเจิงแทบกู่ไม่กลับ ใจกลางเรือนร่างรวดร้าวและแม้เขายังไม่ได้แตะต้องลึกล้ำ มันก็ฉ่ำชื้นรอคอยการเติมเต็มเสียแล้ว

หญิงสาวสะดุ้งเฮือกเมื่อเขากระชากกางเกงของเธอออก ดึงแพนตี้สีขาวลงมาที่หัวเข่าก่อนใช้ปลายนิ้วลากไปตามรอยแยก เปิดเปลือยความอุ่นชื้นแล้วแทรกนิ้วเข้าไปในความคับแน่น

“คุณดิศ...”

เธอร้องเรียก พยายามยื้อยุดมือเขาไว้ แต่พอเขาขยับมือเข้าออก เดือนดาเรศน์ก็อ่อนแรง ต้องใช้มือทั้งสองยันโต๊ะไว้เพื่อประคองตนเอง มิเช่นนั้นคงเอนกายล้มลงนอนราบไปกับโต๊ะแล้ว

“อื้อ...”

เธอประท้วงเมื่อเขาแทรกนิ้วที่สองเข้ามา เร่งเร้าให้ช่องทางอ่อนนุ่มยิ่งชุ่มฉ่ำ น้ำหวานหลั่งรินไหลเยิ้ม เดือนดาเรศน์ทำอะไรไม่ได้นอกจากหัวสั่นหัวคลอนไปกับการกระแทกกระนั้นจากมือแข็งแกร่ง

“เธอพร้อมแล้วเดือนดาเรศน์” เสียงของเขาแหบพร่า ดังเพียงกระซิบหากกลับสะท้อนก้องในหูของเธอ

ดวงตาของเธอหลับพริ้ม เดือนดาเรศน์ไม่รู้เลยว่าหลับตาตั้งแต่เมื่อไหร่ พอได้ยินเสียงของเขา เธอจึงปรือตามอง ใบหน้าของเขาอยู่ใกล้เพียงคืบ...มากพอจะเห็นความปรารถนาที่ลุกโชนในดวงตาคู่นั้น

“เธอพร้อมแล้ว...พร้อมมาก” เขาก้มหน้าเข้ามาอีก บดจูบหนักๆ บนริมฝีปากอิ่มเต็ม กระซิบเสียงเครียด “ฉันอยากเข้าไปในตัวเธอ อยากสัมผัสเธอแบบ...เนื้อแนบเนื้อ”

ลมหายใจของเขาถี่กระชั้น น้ำเสียงคล้ายทรมาน ภูดิศพยายามข่มอารมณ์ของตนเอง หากความต้องการของเขาล้นเหลือ จากที่คิดจะหยิบคอนดอมในลิ้นชักโต๊ะ เขากลับแทรกความเป็นชาย โจนจ้วงเข้าใส่เธอในคราวเดียว

“ขออีกครั้ง...คงไม่เป็นไร”

เขาขยับสะโพก เดือนดาเรศน์ผวาอย่างซ่านเสียว

“นับจากวันนี้เธอต้องกินยาคุม...กินยาให้ขาดแม้แต่เม็ดเดียว”

เขาถาโถมเข้ามา อย่างลึกล้ำและหนักหน่วง มือข้างหนึ่งของเขาสะกิดปุ่มเนื้อของเธอ เคล้นคลึงหมุนวนจนเดือนดาเรศน์สะอื้นฮัก ทรมานรวดร้าวจนต้องใช้มือเกาะเกี่ยวรอบคอเขา อ้อนวอนให้เขาปลดเปลื้องความทรมาน

ดวงตาของภูดิศเข้มขึ้นด้วยแรงอารมณ์ มือทั้งสองข้างรั้งสะโพกกลมกลึง จับไว้มั่นก่อนขยับเคลื่อนไหวกายเข้าออกอย่างดุดัน เต็มไปด้วยพลัง กายของเขาชื้นเหงื่อ ผสานกับกลิ่นน้ำหอมให้ความรู้สึกพิเศษ กระตุ้นอารมณ์ให้ลุ่มหลง เดือนดาเรศน์ได้แต่พึมพำชื่อของเขา

“คุณดิศ...”

ภูดิศพึงพอใจกับสิ่งนี้ เขาคำรามตอบรับเสียงเรียกนั้น

“เรียกอีกสิ เรียกชื่อฉันอีก”

“คุณดิศ” เธอทำตามอย่างว่าง่าย พึมพำเรียกชื่อของเขาอย่างไร้สติ น้ำเสียงสั่นพร่าเบาพลิ้วยิ่งปลุกเร้าให้เขาโจนจ้วงใส่อย่างไม่ยั้ง เดือนดาเรศน์หวีดร้องเมื่อเธอแตกระส่ำอย่างรุนแรง ช่องทางของเธอตอดรัดเขา กอบกุมความแกร่งร้อนนั้นอย่างแนบแน่น รูดเอาความปรารถนาของเขาออกมาจนหมดสิ้น ภูดิศหายใจหอบ ซบใบหน้าลงบนไหล่เปลือย เขาใช้ปลายจมูกถูไถไปมาบนผิวกายชื้นเหงื่อ กลิ่นกายสาวตลบอบอวล เขาสูดลมหายใจลึก ดวงตาเข้มขึ้นอย่างช่วยไม่ได้ ดั่งเป็นสารเสพติด ยิ่งเสพเท่าไร่ เขากลับไม่เคยพอ

เดือนดาเรศน์อุทานเบาๆ เมื่อรับรู้ถึงการขยับไหวในกายตน

เขา...แข็งขึงขึ้นมาอีกแล้ว

หญิงสาวช้อนสายตาขึ้นมอง ดวงตาคู่สวยบริสุทธิ์เบิกกว้างเมื่อเขากระซิบบอก

“อีกครั้งนะเดือน”

ไม่ใช่คำสั่ง ไม่เชิงอ้อนวอน แต่น้ำเสียงช่างหวานล้ำผิดจากเคย

เดือนดาเรศน์คิดปฏิเสธ แต่จะทำได้หรือ ฐานะของเธอในเวลานี้มิใช่อื่นใดเลย...ก็แค่นางบำเรอ ตอบสนองความต้องการของเขา...ทุกที่ ทุกเวลา หากเขาต้องการเธอที่ห้องโถง หรือบนบันได เธอก็ต้องยินยอมโดยไม่อาจขัดขืน

ยามนี้ คำปฏิเสธไม่ทันออกจากปาก เขาก็รุกเร้าเธอด้วยริมฝีปาก ใบหน้าฝากฝังอยู่ตรงหว่างขา ปลายลิ้นตวัดเลียหยาดน้ำรักที่หลั่งริน เดือนดาเรศน์ลืมสิ้นทุกสิ่ง แม้แต่ความขมขื่นที่อัดแน่นในหัวใจ เธอได้แต่ร้องคราง บิดกายเร่า ส่งเสียงกระเส่าซ้ำแล้วซ้ำเล่าราวกับสิ่งนี้จะไม่มีวันสิ้นสุด!

เดือนดาเรศน์เพิ่งโทร.คุยกับแม่เมื่อครู่นี้ หญิงสาวพยายามทำน้ำเสียงให้แจ่มใสที่สุดเท่าที่จะทำได้ หากท่านก็ยังคงรับรู้ถึงความผิดปกติ คาดคั้นถามเธอว่าทะเลาะกับธรรศเรื่องอะไร เที่ยวไม่สนุกหรือ มีปัญหาหรือมีเรื่องกลุ้มใจอะไร เธอต้องคิดหาข้ออ้างสารพัดมาตอบคำถามเหล่านั้น กว่าท่านจะเบาใจและยอมจบการสนทนาก็ร่วมชั่วโมง

เดือนดาเรศน์คิดถึงแม่ เธออยากลับบ้านไปหาท่าน โผเข้าสู่อ้อมอกของท่านแล้วอิงแอบแนบซบเหมือนยามวัยเยาว์ หาก...ยากเหลือเกิน เธอหนีไปจากที่นี่ไม่ได้ ภูดิศส่งคนไปเฝ้าแม่ของเธออย่างแน่นอน เห็นได้จากข้าวเกรียบปากหม้อฝีมือแม่ที่เขาหิ้วมาให้แทบทุกวัน เดือนดาเรศน์เป็นห่วงความปลอดภัยของแม่ เธอจึงไม่กล้าขยับตัวไปไหน ได้แต่ยินยอมให้ถูกกักขังอยู่ที่นี่ เป็นที่รองรับและระบายอารมณ์ของเขาจนกว่าจะครบสามเดือน

ภูดิศไม่เคยเบื่อ ทุกวันที่ผ่านพ้นไป ความต้องการของเขาไม่เคยลดน้อยถอยลง บางครั้งเหมือนจะมากกว่าเดิมด้วยซ้ำไป

เขาเสพติดเธอ...เธอรู้สึกเช่นนั้น

วงแขนที่ตระกองกอดในทุกค่ำคืน...เป็นการกอดแบบที่ไม่ยอมให้เธอห่างหายไปไหน กระเถิบห่างเพียงนิด เขาก็จะดึงรั้งตัวเธอกลับไป เธอถูกกักขังอยู่ในอ้อมกอดนั้น หลงวนอยู่ในบทรักอันร้อนแรง ตกหลุมบ่วงเสน่หาจนแทบตะเกียกตะกายขึ้นมาไม่ได้

เดือนดาเรศน์ต้องตอกย้ำตัวเองทุกวันว่าเขาเป็นเพียงชายแปลกหน้า เขาเพียงใช้ร่างกายของเธอปลดเปลื้องอารมณ์ เธอมีค่าสำหรับเขาแค่สามเดือน หลังจากนั้นเธอจะกลายเป็นเพียงสิ่งมีชีวิตหนึ่งที่ไม่มีค่าสำหรับเขาอีกต่อไป

ทั้งขมขื่น ทั้งสมเพชตัวเอง บางคราก็เจ็บแปล๊บบนอกข้างซ้ายอย่างไม่มีเหตุผล เดือนดาเรศน์หลับตา กล้ำกลืนความรวดร้าว มือทั้งสองลูบไล้ไวโอลินที่วางอยู่บนตัก สัมผัสความกร้าวแข็งแต่อบอุ่น ช่วยให้หัวใจผ่อนคลายความเจ็บปวดขึ้นมาบ้าง

...ไวโอลินของพ่อ

เธอยกขึ้นกอดแนบอก สัมผัสความคิดถึง โหยหา และความอบอุ่นจากสิ่งนั้น

ไม่นาน ปลายนิ้วของเธอก็จับคันชักพลิ้วไหวไปบนเส้นสายทั้งสี่ เสียงเพลงอ่อนหวานแฝงไว้ด้วยความเศร้าสร้อยดังประสานเสียงคลื่นซัดสาดก่อเกิดเป็นท่วงทำนองที่น่าฟังไม่น้อย

ภูดิศยืนกอดอกพิงประตู ทอดสายตามองแผ่นหลังบอบบางของเดือนดาเรศน์ที่นั่งอยู่ตรงเทอเรสเพียงลำพังอย่างเงียบๆ เขาเพิ่งมาถึง และ...หยุดยืนมองอยู่ตรงนี้สักพักแล้ว ตอนแรกคิดจะเข้าไปรวบตัวเดือนดาเรศน์เข้ามาจูบให้สมกับที่ไม่ได้สัมผัสแตะต้องเธอมาทั้งคืน แต่ภาพที่เธอนั่งกอดไวโอลินไว้แนบอกทำให้เขาต้องชะงักฝีเท้า หยุดยืนมองผู้หญิงตัวเล็กๆ ที่ดูเศร้าสร้อยอย่างเพลิดเพลิน จนบัดนี้ เสียงเพลงบรรเลงจากไวโอลินก็ทำให้เขาจรรโลงใจยิ่งกว่าครั้งใด

“บอสครับ” แทนคุณซึ่งยืนอยู่ข้างๆ กระซิบเบาๆ “จะเอาอะไรหรือเปล่าครับ”

เสียงทุ้มนุ่มน่านั่นน่ารำคาญจนภูดิศต้องตวัดสายตาไปมอง ยกปลายนิ้วชี้แตะริมฝีปาก

“ชู่ว์...เบาๆ สิ” เขาว่าพลางบุ้ยปากไปทางเดือนดาเรศน์ “ฉันกำลังฟัง!”

เลขาคนสนิทกะพริบตาปริบ เหลียวมองซ้ายทีขวาที แล้วพึมพำอย่างุนงง

“ไม่ยักรู้ว่าบอสชอบฟังเพลง”

“เออ...ไม่ชอบ” ผู้เป็นนายยอมรับอย่างง่ายๆ “แต่ตอนนี้จะฟังสักหน่อยก็ไม่เสียหายนี่หว่า”



ประกาศค่าาา

ตอนแรกว่าจะลงอีบุ๊กวันที่ 6 แต่ไม่น่าจะทันแล้วนะคะ ยังเหลือจัดหน้า กับตรวจคำผิดอยู่ คงได้ลงหลังคลอดแล้วค่ะ ยังไงเดี๋ยวเค้าแจ้งวันลงอีกทีนะคะ ขออภัยในความล่าช้าด้วยค่า _/\_

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น