ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

chapter 40 ความประหลาด

ชื่อตอน : chapter 40 ความประหลาด

คำค้น : เพลิงรักอสุรา ละอองอาย NC Nc nc มาเฟีย นักศึกษา โคแก่กินหญ้าอ่อน โหด ดุ

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 4.8k

ความคิดเห็น : 23

ปรับปรุงล่าสุด : 04 ก.พ. 2562 23:50 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
chapter 40 ความประหลาด
แบบอักษร

การปฐมนิเทศในช่วงกลางวันผ่านไปแล้ว กิจกรรม ‘พบปะรุ่นพี่’ ที่เขียนในตารางกำลังจะเริ่มขึ้นในอีกไม่กี่ชั่วโมงข้างหน้า กันต์อาสาเดินมาส่งมิวถึงหน้าหอ ทั้งๆที่หอชายและหอหญิงก็อยู่กันคนละมุมโลก ยิ่งสร้างความสงสัยให้กับคนที่พบเห็น ว่าหนุ่มสาวสองคนนี้น่าจะมีความสัมพันธ์บางอย่างต่อกัน


“พบปะรุ่นพี่ เขานัดรวมกันที่ห้องไหนเหรอ?” มิวหันไปถามกันต์ที่กำลังเดินทอดน่องอยู่ข้างๆ


“ห้องเรียนชั้นสองมั้ง” เสียงของกันต์ดูไม่ใส่ใจสักเท่าไหร่นัก


“เดี๋ยวห้าโมงครึ่งเจอกันที่ล่างตึกนะ” มิวหันไปนัดแนะกับกันต์เป็นมั่นเป็นเหมาะ


“เธอจะเข้ารับน้องเหรอ?” ชายหนุ่มหันมาถามพลางยกคิ้วข้างหนึ่งขึ้น สีหน้าและแววตาบ่งชัดว่าไม่เห็นด้วยอย่างแรง


“อ้าว กันต์ไม่เข้าเหรอ?” นินาอดจะถามกลับไม่ได้ หลังจากที่ฟังการสนทนาของทั้งสองคนมาตั้งแต่ต้น


“ก็ลองไปดูก่อน ถ้าไม่โอเคยังไงก็ค่อยออก” มิวบอกเมื่อเห็นว่ากันต์ไม่มีวี่แววจะตอบคำถามของนินา


ชายหนุ่มหันหน้าไปทางอื่น มิวได้ยินเสียงถอนหายใจของเขาที่ดังเบาๆทว่าดูเหนื่อยหน่าย หล่อนไม่เข้าใจว่าทำไมเขาถึงได้เป็นอย่างนี้ หากเขาไม่อยากเข้ารับน้องก็ไม่เห็นจะต้องรำคาญที่เธอจะเข้าเลยนี่


“กันต์จะไม่เข้าจริงๆเหรอ?” มิวถามย้ำคำถามของนินาที่กันต์ไม่ยอมตอบ


“ก็คิดๆไว้ แต่เดี๋ยวจะดูอีกที” พูดจบทั้งสามก็มาถึงหอพักหญิงพอดี กันต์ยืนส่งจนมิวและนินาเดินขึ้นหอพักไปเรียบร้อย ตัวเขาถึงได้เดินกลับไปทางหอพักชายที่อยู่อีกด้านของอาคารเรียนใหญ่


ระหว่างที่กันต์กำลังเดินทอดถอนใจอยู่คนเดียวนั้น เสียงจากหูฟังบลูทูธก็ดังขึ้นหลังจากที่เงียบหายมาหลายวัน


‘เข้ารับน้องซะ’ คำสั่งนั้นดังเพียงครั้งเดียวก่อนที่เสียงจะเงียบไปอีกครั้ง


กันต์อยากจะกระชากเจ้าหูฟังนี้ออกเสียให้รู้แล้วรู้รอด แต่หากเขาทำอย่างนั้น คาดว่าเจ้านายที่โอบอ้อมอารีจะต้องจับเขาไปฝึกฝนวิธีเชื่อฟังเจ้านายแบบยกชุดอีกรอบ ซึ่งเขาไม่ปรารถนาและไม่คิดจะเอาตัวเองเข้าไปในห้องมืดของนายอีกครั้ง


เรื่องน่าอับอายต่อเกียรติยศและศักดิ์ศรีเช่นนั้น ทำครั้งเดียวก็เกินพอ!


ตอนแรกที่ได้ยินว่านายจะออกล่าสัตว์ เขาก็นึกดีใจว่าตนเองจะได้ทำตัวสบายๆสักหลายวัน แต่ที่ไหนได้ แม้ตัวจะไม่อยู่แต่ดูเหมือนว่าผู้ชายคนนั้นจะเป็นพวกถ้ำมองที่แยกตาและหูออกเป็นสองส่วนได้ อีกส่วนก็อยู่กับสถานการณ์ตรงหน้า ออกล่าอย่างดุดัน ทว่ายังมีอีกส่วนที่คอยสอดส่องผู้หญิงอย่างพวกโรคจิตชอบติดตามอย่างไรอย่างนั้น


เขาเคยได้ยินแต่ว่าคนเรามักจะเปลี่ยนไปเมื่อมีความรัก แต่แบบนี้ไม่แน่ใจว่าเรียกรักได้หรือเปล่า มันออกแนวโรคจิตและน่ากลัวเกินไปหน่อย หากบอกเป็นตามติดชีวิตเหยื่อก่อนจะไล่ฆ่ายังจะน่าเชื่อเสียกว่า


แต่ถึงจะอิดออดไม่อยากมาแค่ไหน กันต์ก็ต้องเอาร่างของตัวเองมายังด้านล่างของตึกเรียนอยู่ดี ยามที่เขาอยู่ในชุดลำลองและไม่สวมแว่นนั้นดูชวนมองกว่าเวลาปกติเป็นไหนๆ


ตอนนี้ทั้งมิวและรูมเมทมาพร้อมกันอีกครั้ง กันต์ชูมือเรียกเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายมาถึงแล้ว ฝั่งมิวก็หันไปชักชวนเพื่อนให้ไปด้วยกัน


“เขาเป็นแฟนเธอเหรอ?” พิเอ่ยถามด้วยความตะขิดตะขวงใจ สองคนนี้ดูมีบางอย่างที่เชื่อมต่อกันไหวมากกว่าคนที่เพิ่งเคยเจอกันครั้งสองครั้ง


“ป่าวๆ ไม่ใช่” มิวปฏิเสธเป็นพัลวัน มือไม้ก็ยกขึ้นโปกไปมาแสดงชัดเจนว่าคำถามนั้นไม่เป็นความจริงแม้แต่น้อย


“แต่เขาดูตามติดเธอตลอดเวลา อาจจะชอบเธอก็ได้นะ” พิยังคงพูดจาโพกพางตรงไปตรงมา ไม่สนหน้าอินทร์หน้าพรหมที่ไหน และไม่ได้สนใจสีหน้าของนินาที่ย่ำแย่ลงเรื่อยๆแม้แต่น้อย


“ไม่ใช่หรอก เพื่อนกันทั้งนั้น” มิวยังคงปฏิเสธ แม้ในใจจะแอบตะขิดตะขวงใจอยู่นิดๆก็ตาม


การกระทำของกันต์มันดูไม่ปกติธรรมดาเอาเสียเลย เขาพยายามเกาะติดเธอตลอดเวลา ขนาดพิที่ดูไม่สนใจความเป็นไปของโลกยังสังเกตได้ แล้วคนอื่นๆจะคิดยังไง


ตอนนี้ทุกคนที่อยู่ด้านล่างตึกคณะ ล้วนแล้วแต่เป็นนักศึกษาปีหนึ่งคณะพยาบาลกันทั้งหมด ทุกคนกำลังจับกลุ่มพูดคุยเพื่อแลกเปลี่ยนเรื่องราวของกันและกัน เป็นช่วงเวลาแห่งการหาเพื่อนที่ดีเยี่ยมทีเดียว


นินาเองก็กำลังพูดคุยกับคนอื่นๆเช่นกัน ผิดกลับพิที่ยืนนิ่งๆอยู่ในที่ของตนเอง ไม่ได้คิดจะไปเสวนากับใครแม้แต่น้อย ส่วนมิวก็ไม่ใช่คนมีมนุษยสัมพันธ์ดีสักเท่าไหร่ เธอจึงยืนเงียบๆอยู่กับกันต์และพิ


การพบปะรุ่นพี่ในวันแรกนั้นไม่มีอะไรพิเศษ ทุกคนเพียงแค่แนะนำตัวให้พี่ๆรู้จัก และพี่ปีสองก็บอกชื่อของตนให้น้องๆได้รู้และจดจำไว้เวลาเจอจะได้เรียกชื่อถูก


กับอีกหนึ่งประโยคที่ถูกป้อนเข้าสมอง ‘มาก่อนเป็นพี่ มาหลังเป็นน้อง มาพร้อมกันเป็นเพื่อน’


รุ่นพี่ให้ท่องอยู่หลายรอบจนจำได้ขึ้นใจ มันเป็นหลังอาวุโสที่ยึดถือกันมานานนม คณะพยาบาลมักจะมีเด็กซิ่วเข้ามาเรียน และบางปีก็จะมีเจ้าหน้าที่สายงานสาธารณสุขที่สอบเข้ามาเรียน ทำให้มีปีหนึ่งหลายคนอายุมากกว่าปีสอง แต่หากไม่มีหลักเกณฑ์นี้ก็อาจจะมีเสียระบบบ้าง การที่เขาให้ยึดหลักนี้ ก็นับว่าไม่เสียหาย เด็กที่เพิ่งเข้ามาใหม่จึงยังไม่ได้เฉลียวใจอะไร ทำกิจกรรมร่วมกันจนถึงช่วงท้าย


“เอาละค่ะ เดี๋ยวจะปล่อยกลับแล้ว พรุ่งนี้ต้องเข้าปฐมนิเทศกันอีก” รุ่นพี่ผู้หญิงคนหนึ่งขึ้นมาพูดด้านหน้า


ปีหนึ่ทุกคนเริ่มเหนื่อยล้า มิวเองก็เช่นกัน เธออยากจะกลับไปนอนให้รู้แล้วรู้รอด พอหันไปทางกันต์ที่ยืนอยู่ด้านหลัง ก็พบว่าอีกฝ่ายกำลังยืนทำสมาธิหลับตาไปตั้งแต่เมื่อไหร่ก็สุดรู้


“ตามปกติของมหาลัยเนอะ จะมีการประกวดดาวเดือนเป็นประจำ คณะเราเองก็กวาดรางวัลมาเกือบทุกปีไม่เคยขาด ปีนี้พี่ก็หวังว่าน้องๆจะไม่ทำให้ผิดหวัง”


จังหวะที่รุ่นพี่พูดถึงดาวเดือน แน่นอนว่าหลายคนตาเป็นประกายราวกลับกำลังรอคอยสิ่งนี้อยู่ แต่ก็มีหลายคนที่พยายามก้มหน้าก้มตาเพราะไม่อยากยุ่งเกี่ยวกับกิจกรรม เช่น มิว เป็นต้น


สมัยอยู่โรงเรียนมัธยมเธอโดนจับแต่งตัวบ่อยจนเบื่อการเข้าประกวดและพลอยเบื่อวันสงกรานต์ วันลอยกระทง ทุกวันสำคัญที่มักจะมีการประชันความงาม เธอที่ถูกลากขึ้นเวทีไม่เว้นว่างนั้น ระอาเต็มทน


การประกวดดาวเดือนนี่ก็เช่นกัน เธอไม่ฝันอยากจะเข้าร่วมการประชันโฉมเช่นนั้นอีก มิวเพียงอยากอยู่อย่างสงบจนจบปีสี่ก็เท่านั้น


“มีใครอยากเสนอชื่อเพื่อนคนไหนไหม?” รุ่นพี่โยนนคำถาม ทำเอาทั้งห้องตกอยู่ในความวุ่นวาย


“แจ๋มค่ะ” เสียงจากหลังห้องดังมา มิวรู้สึกโล่งอกทันใดที่มีคนเสนอชื่อคนอื่นที่ไม่ใช่ตน


แจ๋มเป็นผู้หญิงร่างผมบางที่มิวเคยพบในวันรายงานตัว วันนั้นเธอเดินเข้ามาทักทายกันต์ แต่หลังจากนั้นเธอก็ไม่เข้ามาวุ่นวายหรือถามไถ่อะไรกันต์อีก คงเพราะเข็ดหลาบที่ถูกเมินกระมัง


“นิชค่ะ”


“เฟียค่ะ”


“เฟิร์นค่ะ”


หลายชื่อถูกเสนอขึ้นมาเรื่อยๆ เพราะคณะพยาบาลไม่เคยขาดคนงาม ผู้หญิงหน้าตาสะสวยหลายคนใฝ่ฝันจะเป็นนางฟ้าชุดขาว รุ่นพี่เองก็รับรู้ในจุดนี้จึงไม่กังวลอะไรกับตัวแทนดาวคณะ เพราะมีคนให้เลือกมาก


แต่ตัวแทนเดือนคณะ เหมือนจะมีตัวเลือกดีๆอยู่แค่คนเดียว เพราะผู้ชายปีหนึ่งที่มีเพศสภาพเป็นชายนั้นมีแค่หกคนจากร้อย คัดแล้วเป็นชายเต็มร้อยอาจจะเหลือไม่ถึงสาม และหนึ่งในนั้นที่หน้าตาพอจับแต่งตัวได้ก็เห็นจะมีเพียงกันต์คนเดียว


“มิวค่ะ” สิ้นเสียงเสนอชื่อ มิวต้องหันกลับไปมองต้นต่อของเสียง พบว่าเป็นพิที่ยกมือขึ้นเสนอชื่อของเธออย่างใจกล้า


คล้านกลับรุ่นพี่เองก็รอคอยการเสนอชื่อนี้อยู่ พวกเขาหันไปสบสายตาอย่างรู้กันก่อนจะสั่งปล่อยปีหนึ่งกลับหอพัก โดยที่ยังไม่บอกว่าใครคือผู้ที่ถูกเลือก


หลายคนที่ถูกเสนอชื่อต่างพากันกระวนกระวาย บ้างก็แสร้งทำเป็นพูดว่าไม่อยากเป็น แต่ทันทีที่กลับไปถึงหอก็งัดมาร์คออกมาโปะหน้าทันที


ส่วนมิว เธอต้องลอบสังเกตุพิอยู่หลายครั้ง การกระทำของพินั้นดูลึกลับซับซ้อนยากจะคาดเดา และการที่เธออ่านไม่ออกว่าอีกฝ่ายต้องการสิ่งใด นั่นยิ่งทำให้เธอไม่สบายใจและต้องคอยระมัดระวังตัวแม้ยามหลับฝัน...


หากมีเขาอยู่ด้วยก็คงดี ผู้ชายคนนั้นจะช่วยระวังหลังให้เธอเสมอ


เขาหายไปไหนตั้งหลายวันกันนะ... ทำไมถึงยังไม่กลับสักที?


*********************************************************************************************************************


มาดึกไปนิสสส ขออถัยงับ คิดอยู่ว่าหรือจะเก็บไว้ลงพรุ่งนี้ แต่กลัวคนรอจะชะเง้อคอก็เลยเอามาลงเลย


ช่วงนี้นายน้อยเข้าป่า ความซี๊ดซาดก็จะหายไปประมาณหนึ่ง เดะรอกลับมาก่อนโนะ จัดเด็ดๆให้สักตอนสองตอน ฮุฮุ 


คืนนี้ฝันดีนะคะ ร๊ากกก


ความคิดเห็น