akikoneko17

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 19 ยอมรับ

ชื่อตอน : บทที่ 19 ยอมรับ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 92.5k

ความคิดเห็น : 179

ปรับปรุงล่าสุด : 28 มิ.ย. 2558 00:38 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 19 ยอมรับ
แบบอักษร

 

บทที่ 19

ยอมรับ

 

        ผมรีบวิ่งไปอีกฝั่ง หวังว่าจะเข้าไปดูเสือตัวนั้น แต่ทว่าร่างกายใหญ่โตที่พุ่งขึ้นมาจากสระ ทำให้ผมต้องหยุดชะงัก

 

 

 

        “ยะอย่า”

 

 

 

        เสือตัวนั้นกำลังจะเข้าจู่โจมเสือที่นอนอยู่ แต่ไม่นานเสือที่นอนอยู่ก็ลุกขึ้นสู้ ทั้งสองตัวสู้กันจนน่ากลัว ผมมองไม่ทันว่าตัวไหนกันแน่คือคุณเสือ เสือทั้งสองตัวคล้ายกันมาก

 

 

 

        ตุบ!!!

 

 

 

        “คุณเสือ!!

 

 

        ผมไม่สนใจอะไรทั้งนั้น หัวใจของผมมันเหมือนจะหยุดเต้น เมื่อเห็นเสือทั้งสองตัวกระเด็นกันไปคนละทาง

 

 

 

        “คุณเสือ!!!

 

 

 

        ร่างกายมันไวกว่าความคิด ผมพุ่งตรงไปหาเสือที่นอนอยู่ตามสัญชาตญาณของตัวเอง เสือตัวนั้นนอนแน่นิ่ง และกำลังจะหลับตา

 

 

        “คุณเสืออย่าเป็นอะไรไปนะครับ อย่าเป็นอะไรไป”

 

 

 

        ผมยกมือสัมผัสร่างตรงหน้าแผ่วเบา ผมกลัวว่าเขาจะเจ็บเพราะแรงสัมผัสของผม ดวงตาของผมมันร้อนผ่าวไปหมดหัวใจมันบีบรัดแน่น ร่างกายผมเหมือนมันจะขาดอากาศหายใจ ผมไม่อยากให้คุณเสือเป็นอะไรไป

 

 

 

        “ฮือ ลืมตาสิครับ ลืมตาสิ ฮึก ผมขอโทษ ผมผิดเอง ทุกอย่างผมผิดเอง คุณจะเกลียดผมก็ได้ แต่คุณอย่าเป็นอะไรไปเลยนะ อย่าเป็นอะไรไปเลย”

 

 

 

        แม้ว่าตอนนี้เขาจะกลายเป็นเสือ หน้าตาน่ากลัว แต่ผมก็ไม่กลัวเขาอีกแล้ว ผมทรุดกายเข้าไปกอดเขาแน่น ผมกลัวว่าเขาจะเจ็บ แต่ผมก็กลัวว่าเขาจะเป็นอะไรไป ผมกลัวไปหมด ได้แต่ร้องไห้พร้อมหลับตาแน่น ผมไม่ได้อยากจะอ่อนแอแบบนี้ แต่หัวใจของผมมันเจ็บมากจริงๆ เพราะผมเพราะผมทำให้คุณเสือโกรธ ทำให้เขาเสียใจ ทำให้เขาต้องเจ็บตัว ผมมันแย่ที่สุด แย่ที่สุดเลย

 

 

 

        “ผมยอมทุกอย่าง คุณเสืออย่าเป็นอะไรไปนะครับ ผมขอโทษที่ปฏิเสธคุณฮึก ฮือ  ลืมตาสิครับ ลืมตาสิ”

 

 

 

        แรงสัมผัสที่โอบกอดผม มันทำให้ผมต้องค่อยๆขมวดคิ้ว ค่อยๆลืมตา

 

 

 

        “ยอมทุกอย่างจริงเหรอ?

 

 

 

 

        “คุณเสือ!!!

 

 

 

        เขากลายร่างมาเป็นคนแล้ว ใบหน้าเขาฟกช้ำ ผมมองสำรวจตามตัวเขา

 

 

 

        “คุณเสือเจ็บตรงไหนหรือเปล่าครับ คุณเสือเจ็บมากไหมครับ เราไปโรงพยาบาลกันเถอะครับ”

 

 

 

        ผมพยายามจะเข้าไปพยุงเขา แต่เขาก็รั้งผมเข้าไปกอดแน่น

 

 

 

        “ฉันไม่เป็นไร

 

 

 

 

        “จริงเหรอครับแต่ว่าเมื่อกี้”

 

 

 

        ผมค่อยๆดันเขาออก พยายามมองสำรวจเขาอีกครั้ง ค่อยๆประคองให้เขายืนขึ้น ผมไม่อยากจะเชื่อว่าเขาไม่เป็นอะไร เพราะเมื่อกี้เขาและคุณรุจน์สู้กันอย่างน่ากลัว แล้วแล้วคุณรุจน์

 

 

 

        “อัก!

 

 

 

        เสียงที่ดังขึ้นทำให้ผมต้องหันไปมองทันที คุณรุจน์มีสภาพที่ยับเยินแถมยังกระอักเลือดออกมาอีก คุณภูเองก็ประคองร่างคุณรุจน์ให้ลุกขึ้นนั่ง

 

 

 

        “คุณรุจน์!!

 

 

 

        เห็นอาการเขาแล้วผมก็ตกใจ ไม่รู้ว่าจะมีกระดูกชิ้นไหนหักหรือเปล่า ผมจะเข้าไปดูเขา แต่คุณเสือก็กระชากผมไว้

 

 

 

 

        “อย่าให้ฉันต้องโมโหไปมากกว่านี้นะกวาง”

 

 

 

        “คุณเสือคุณรุจน์เป็นน้องคุณเสือนะครับ ทำไมต้องทำถึงขนาดนี้ด้วย”

 

 

 

        “ก็มันยุ่งกับเมียฉัน”

 

 

 

        ผมมองหน้าเขา ผมไม่ได้โกรธคุณเสือ เขากำลังหึงผมใช่หรือเปล่า

 

 

“พี่พูดแบบนี้มันก็ไม่ถูกคุณกวางเขามีสิทธิ์เลือก พี่ไม่ควรจะไปบังคับเขา”

 

 

 

 

        คุณรุจน์พูดขึ้น ผมรู้สึกกลัวแทน ตอนนี้หน้าตาคุณเสือน่ากลัวมาก และเขามีท่าทางจะพุ่งเข้าไปทำร้ายคุณรุจน์อีก ผมกอดแขนคุณเสือเอาไว้แน่น ผมไม่อยากเห็นพี่น้องทะเลาะกันเพราะผม

 

 

“อย่าทำร้ายคุณรุจน์เลยนะครับ”

 

 

 

        คุณเสือมองผม ไม่รู้ว่าผมคิดไปเองหรือเปล่าว่าแว๊บหนึ่งผมเห็นแววตาที่เหมือนจะตัดพ้อผม

 

 

 

        “แกจะไปไหนก็ไป! ก่อนที่ฉันจะหมดความอดทน”

 

 

 

 

        “เหอะพูดความจริงแล้วยอมรับไม่ได้หรือไงครับ ว่าจริงๆแล้วคุณกวางน่ะ เขาไม่ได้เลือกพี่แต่เขาทำทุกอย่างก็เพื่อปกป้องผมต่างหาก”

 

 

 

 

        “ไอ้รุจน์!!

 

 

 

 

        “พอได้แล้ว!!!!

 

 

 

 

        ผมเองก็ทนไม่ไหวแล้วเหมือนกันจึงตะโกนออกไปแบบนั้น ทุกคนดูเหมือนจะตกใจที่อยู่ๆผมเสียงดัง ผมหันไปมองหน้าคุณรุจน์ บางทีผมก็ควรจะมีความกล้าและเด็ดเดี่ยวให้มากกว่านี้

 

 

 

 

        “คุณรุจน์ครับผมขอบคุณสำหรับทุกอย่าง คุณดีกับผมมาก คุณใจดีมากเสียจนผมไม่กล้าพูดปฏิเสธคุณ คุณเหมือนพี่ชายคนหนึ่งที่ผมเคารพ ผมไม่สามารถคิดกับคุณได้มากกว่าพี่ชาย ไม่ว่าจะในตอนนี้หรือในอนาคตผมขอโทษ”

 

 

 

        “อย่างนั้นเองเหรอครับ

 

 

 

        เสียงคุณรุจน์ดูเศร้าไป ผมเองก็เสียใจไม่แพ้กัน เขาเป็นคนที่ดีกับผมมาก เขาไม่ใช่คนที่เดี๋ยวดีเดี๋ยวร้ายแบบคุณเสือ เขาไม่เคยทำให้ผมกลัวจนร้องไห้ เมื่อก่อนผมไม่กล้าจะบอกเขาแต่ตอนนี้ผมต้องพูด แม้ว่ามันจะเป็นการทำร้ายเขาก็ตาม เพราะผมไม่อยากให้เขาเข้าใจผิดมากไปกว่านี้ ตลอดเวลาที่ผ่านมาผมเอาแต่สับสนและคิดมาก และยังไม่ได้ปฏิเสธเขาออกไปอย่างจริงจัง ทำให้ผลลัพธ์สุดท้ายมันออกมาเป็นแบบนี้

 

 

 

        “แล้วที่สำคัญอีกอย่างก็คือที่ผมไม่สามารถเลือกคุณได้ หรือมองคุณแบบนั้นได้ ก็เพราะว่าเพราะว่าผมเป็นของคุณเสือ

 

 

 

        พูดออกไปแล้วสุดท้ายผมก็พูดมันออกไป ทั้งๆที่ก็ไม่เข้าใจตัวเองนัก ผมรู้แค่ว่าถ้าไม่ใช่คุณเสือ ผมก็ไม่อยากให้ใครมาจูบผมอีก ต้องเป็นแค่คุณเสือเท่านั้น แค่คุณเสือเท่านั้นที่จะครอบครองร่างกายของผมได้ คนอื่นผมไม่ต้องการผมต้องการแค่คุณเสือเท่านั้น ผมอยากให้เขากอดผม ไม่ใช่ใครก็ได้….

 

 

 

        “เฮ้อในที่สุดก็พูดออกมาสักที”

 

 

 

        ผมมองคุณรุจน์ที่ยกมือเช็ดเลือดที่มุมปากของตัวเอง ผมไม่เข้าใจที่เขาพูด

 

 

 

        “พี่รุจน์ หรือว่าจริงๆแล้ว พี่แกล้งทำเพื่อช่วยพี่ใหญ่ใช่ไหม!!

 

 

 

        คุณภูยิ้มเหมือนดีใจ เขาเขย่าแขนของคุณรุจน์ ในขณะที่สมองผมกำลังเรียบเรียงความคิดของตัวเอง

 

 

 

        “ไอ้รุจน์นี่แกจะบอกว่าแกเล่นละครหลอกเมียฉันงั้นเหรอ!

 

 

 

 

        “เปล่าไม่ได้หลอก ก็คุณกวางน่ารักจริงๆ”

 

 

 

        คุณเสือพุ่งเข้าไปจะหาคุณรุจน์อีกครั้ง ผมเข้าไปรั้งตัวแทบจะไม่ทัน โชคดีที่เขายังพอฟังผมบ้าง

 

 

 

 

        “อ้าว แล้วมันยังไงกันล่ะครับพี่รุจน์ ผมงงไปหมดแล้ว”

 

 

 

        “ก็แค่หมั่นไส้พี่ใหญ่กับคุณกวาง เฮ้อคนหนึ่งก็ชอบหงุดหงิด เดี๋ยวก็ตะคอก เดี๋ยวก็ดุอีกคนก็ขี้กลัว ไม่ยอมรับสักที แถมยังดูสับสนฉันเห็นแล้วเหนื่อยใจ ก็แค่เข้าไปเล่นด้วยนิดๆหน่อยๆ แต่ก็นะคุณกวางน่ารักจริงๆ จนฉันคิดว่าจะจีบจริงๆนั่นล่ะ ถ้าคุณกวางเลือกฉัน ก็โชคเข้าข้างก็แค่นั้นเอง”

 

 

 

        “ไอ้รุจน์!!!

 

 

 

        ดูเหมือนคุณเสือจะโกรธจนขึ้นหน้า คุณภูเองก็อึ้ง ส่วนผมเอง แก้มมันก็ร้อนผ่าวไปหมด

 

 

 

        “เฮ้ๆๆ พี่ใหญ่ ที่คุณกวางได้รู้ใจตัวเอง ก็เพราะว่าผมนะ ยังจะคิดทำร้ายผมอีกเหรอ!

 

 

 

        คุณรุจน์ขยับตัวไปอยู่ด้านหลังคุณภู โผล่มาเพียงแต่หน้า ดูมีสีหน้าเข็ดขยาดหวาดกลัว

 

 

 

 

        “แล้วใครให้แกคิดไม่ซื่อกับเมียฉันฮะ!!

 

 

 

        “เห….มันเป็นปกติของผมน่า ผมเป็นคนมือไวใจเร็วอยู่แล้ว พี่ใหญ่อย่าทำอะไรผมเลย ผมเองก็ไม่ได้แย่งคนของพี่จริงๆหรอกนะแค่ที่โดนจนช้ำไปทั้งตัวเนี่ย ยังไม่พออีกหรือไง”

 

 

 

 

        “พอเถอะครับคุณเสือ คุณรุจน์คงไม่ได้คิดอะไรกับผมแล้วล่ะครับ”

 

 

 

 

        ผมกอดแขนคุณเสือเอาไว้แน่น ผมไม่อยากให้เขามีเรื่องกับน้องชายเขาอีก คุณรุจน์ยิ้มให้กับผม ผมได้แต่ยิ้มเจื่อนๆ

 

 

 

 

        “ไม่ต้องมายิ้มให้เมียฉัน! แล้วนายก็ไม่ต้องไปยิ้มให้มันด้วย ยิ้มให้มันทำไม!!!

 

 

 

        ไหงถึงหันมาดุผมเล่า คนเขายิ้มมาดูจริงใจ ผมก็แค่ยิ้มตอบเท่านั้นตามมารยาท แต่ผมก็หุบยิ้มทันทีเมื่อโดนเขาดุ

 

 

 

 

        “เลิกดุได้แล้วน่า ดุมากๆ ระวังเมียทิ้งนะ”      

 

 

 

 

 

        “ไอ้รุจน์!!

 

 

 

 

        คุณเสือแทบจะพุ่งเข้าไปหาเรื่องคุณรุจน์อีก ผมกอดเขาแน่น ผมไม่อยากให้เขามีเรื่องอีก แค่นี้ผมก็รู้สึกผิดมากพอแล้วที่ทำให้พี่น้องต้องทะเลาะกัน

 

 

 

 

        “พอเถอะครับ ทุกอย่างมันเป็นความผิดของผม เพราะผมมันไม่ชัดเจน เพราะผมเอาแค่คิดมากและสับสน คุณรุจน์เองก็ไม่ได้คิดจริงจังกับผมจริงๆ คุณเสืออย่าโมโหเลยนะครับ”

 

 

 

 

        ผมเงยหน้าสบตาเขา คุณเสือเสมองไปทางอื่น เหมือนกำลังสะกดอารมณ์ตัวเอง ผมจับมือใหญ่ของคุณเสือมาแนบแก้ม

 

 

 

 

        “อย่าโกรธเลยนะครับ ผมขอร้อง”

 

 

 

 

        คุณเสือหันกลับมา เขาสบตาผม แล้วก็ทำในสิ่งที่ทำให้ผมตกใจจนต้องเบิกตากว้าง เขาก้มลงมาจูบจูบผมต่อหน้าน้องชายทั้งสองของเขา มันเป็นจูบที่รุนแรง เขาทั้งดูดทั้งเม้มที่ริมฝีปากของผมจนเจ็บ ลิ้นของเขาก็แลบเลียไปมา จูบของเขาเหมือนกับจะสูบวิญญาณผม พอเขาผละจูบออก ผมก็เหมือนกับว่าจะหมดแรง จนเขาต้องประคองผมไว้ คุณเสือดึงผมไปกอดแนบอก

 

 

 

 

        “ถือว่าแกเป็นน้องของฉันฉันจะไม่เอาเรื่องอีก แต่ต่อไปอย่ามาทำแบบนี้กับเมียฉันอีก ไม่อย่างนั้นฉันจะฆ่าแกไอ้รุจน์”

 

 

 

 

        “โอยๆๆ ภูเอ้ย พี่อกหักว่ะ เจ็บๆๆๆ”

 

 

 

        เสียงของคุณรุจน์ร้องโอดโอยดูทรมาน ทำให้ผมต้องหันไปมองอย่างรู้สึกเป็นห่วง แต่คุณเสือก็จับหน้าผมหันกลับมา

 

 

 

        “ฉันไม่ชอบให้เมียตัวเองไปมองผู้ชายคนอื่น”

 

 

 

 

        “คุณรุจน์เจ็บมากหรือเปล่าครับ ผมทำให้คุณรุจน์ต้องเสียใจ ผมรู้สึกผิดจริงๆนะครับ”

 

 

 

 

        “หึ

 

 

 

 

        คุณเสือหัวเราะในลำคอเหมือนกำลังขบขันอะไรบางอย่าง แต่สักพักเสียงพูดคุยไม่ดังมากนักของคุณรุจน์และคุณภูที่ช่วยเดินประคองออกจากห้องก็ดังขึ้นเข้าสู่โสตประสาทของผม

 

 

 

 

        “งั้นไปคลับเดิมนะครับ”

 

 

 

 

        “พี่ขอขาวๆ อวบๆ อกตู้มๆนะเว้ย”

 

 

 

 

 

        “โหยพี่รุจน์ หน้าเละขนาดนี้ สาวไม่ตกใจแย่หรือครับ”

 

 

 

 

        “บ้าน่า หล่อขนาดนี้ แผลแค่นี้ทำไรฉันไม่ได้หรอกถึงตรงหน้าจะเจ็บ แต่ตรงอื่นยังไหวนะเว้ย ไปๆ รีบพาฉันไปทำแผล เสร็จแล้วจะได้รีบไปโอย ประคองเบาๆสิ เจ็บนะเว้ย!

 

 

 

 

        บทสนทนาสองพี่น้องทำให้ผมอึ้งจนพูดไม่ออกนี่คืออาการของคนอกหักจริงๆน่ะเหรอแทบไม่อยากจะเชื่อเลยเห้อ….

 

 

 

 

 

++++++

 

 

 

        “คุณเสือไปทำแผลที่โรงพยาบาล หรือไม่ก็คลินิกก่อนไหมครับ”

 

 

        ตั้งแต่ลงมาจากตึกนั่น คุณเสือก็ไม่พูดอะไรกับผมเลย เขาเอาแต่เงียบ และเดินกระชากแขนผมพามาขึ้นรถ ซึ่งผมก็ทำตามทุกอย่างที่เขาต้องการ ผมไม่อยากทำให้เขาหงุดหงิดและโมโหไปมากกว่านี้

 

 

 

        “คุณเสือครับ อ๊ะ!!

 

 

 

        ผมเกาะเบาะที่นั่งแทบจะไม่ทัน เมื่อคุณเสือกระชากรถวิ่งไปอย่างเร็ว ใบหน้าของเขาบึ้งตึงเขาคงกำลังโกรธผมกับเรื่องที่เกิดขึ้น

 

 

 

        “ถ้าคุณเสือโกรธผมขอโทษนะครับ”

 

 

 

        เขาก็ยังคงเงียบและไม่ตอบอะไร จนกระทั่งเขาขับรถมาหยุดจอดอยู่ที่คอนโดแห่งหนึ่ง ผมมองเขา เขาไม่พูดอะไร และลงจากรถ

 

 

 

        “ลงมา”

 

 

 

        คุณเสือพูดขึ้นหลังจากที่เขาเปิดประตูรถฝั่งผม ผมไม่อยากดื้อกับเขาและลงจากรถอย่างว่าง่าย ถ้าผมขัดใจเขาอีก เขาอาจจะโกรธแล้วตะปบผมจนคอขาดก็ได้

 

 

 

 

        “คุณเสือจะพาผมไปไหนครับ?

 

 

 

 

        เขาไม่ตอบผมอีกแล้ว เขาเอาแต่จูงผมให้เดินตาม พาไปขึ้นลิฟต์ และสุดท้ายก็ไปหยุดอยู่ที่ห้องห้องหนึ่ง ก่อนที่เขาจะใช้คีย์การ์ดแตะมันเข้าไป

 

 

 

        ภายในมันทั้งดูหรูหราและกว้างขวาง  คุณเสือจูงกึ่งลากผมมาจนถึงห้องนอนของเขา  กดเปิดไฟในห้อง แล้วเหวี่ยงร่างของผมลงเตียง

 

 

 

        ตุบ!!!

 

 

เจ็บแต่ก็ไม่มากนักเพราะเตียงมันนิ่ม ผมเงยหน้ามองเขา ใบหน้าเขาน่ากลัว ผมไม่รู้ว่าเขาจะกลายร่างเป็นเสืออีกหรือเปล่า แต่ผมก็จะไม่ร้องไห้เพราะกลัวว่าเขาจะฆ่าผมอีกเพราะมันมีสิ่งที่น่ากลัวมากกว่านั้นสำหรับผมแล้ว ผมกลัวกลัวว่าเขาจะเกลียดผม

 

 

 

        “ฉันไม่รู้จะทำยังไงกับนายดีถึงฉันจะดีใจ ที่นายบอกกับเจ้ารุจน์ว่านายเป็นของฉันแต่ว่าฉันก็ยังโกรธ”

 

 

 

        “ผมขอโทษครับ”

 

 

 

        ผมไม่รู้จะหาคำพูดไหนมาใช่นอกจากคำนี้อีกแล้ว

 

 

 

 

        “รู้ไหมถ้าเจ้าภูมันไม่มาบอกฉัน ถ้าฉันกลับมาไม่ทัน รู้ไหมมันจะเกิดอะไรขึ้น

 

 

 

 

        “ผมไม่ทราบครับ”

 

 

 

        “นายก็จะได้เป็นเจ้ารุจน์ผัวอีกคนไงล่ะ!!

 

 

 

        ไม่จริงคุณรุจน์ไม่น่าจะทำกับผมถึงขนาดนั้น เขาอาจจะแค่จูบเล่นๆ แต่มันก็ไม่น่าจะถึงขั้นต้องมีอะไรกัน

 

 

 

        “เงียบทำไมหรือว่า จริงๆแล้วก็เสียดายที่ฉันเข้าไปขัดจังหวะนายกับไอ้รุจน์ใช่ไหมล่ะอยากจะเป็นเมียมันมากกว่าเป็นเมียฉันล่ะสิ”

 

 

 

        เพี๊ยะ!!!

 

 

 

        “ผมต้องการแค่คุณเสือ! ผมเป็นของคุณคนเดียว ผมไม่เคยคิดจะไปเป็นเมียของใครทั้งนั้น นอกจากคุณ!!!

 

 

 

        ผมตบเขาไปแล้ว ผมรู้สึกผิดที่ตบเขา แต่ผมเจ็บ เจ็บที่หัวใจ ทำไมเขาถึงพูดแบบนี้ ผมอยู่ที่นี่ไม่ไหวแล้ว ผมไม่อยากเห็นหน้าเขา ผมไม่อยากร้องไห้ ไม่อยากร้องไห้เพราะน้อยใจเขา แต่ผมเจ็บหลายวันที่ผ่านมา ผมคิดถึงแต่เขา รอเขากลับมาผมไม่ได้อยากได้ยินคำพูดร้ายกาจแบบนั้นจากเขา

 

 

 

        “คิดจะไปไหน!

 

 

 

        ทั้งๆที่ผมคิดว่าตัวเองพยายามวิ่งให้เร็วที่สุด แต่เขาก็พุ่งเข้ามากอดรัดผมเอาไว้แน่นจากด้านหลัง ใบหน้าของเขากำลังซุกอยู่ที่ต้นคอผม ผมไม่อยากร้องไห้ แต่น้ำตามันไหล ไม่มีเสียงสะอื้น แต่ผมเสียใจ

 

 

 

        “กวาง

 

 

ผมไม่อยากได้ยินเสียงเขาแม้ผมจะเฝ้ารอและอยากได้ยินมาตลอดหลายวัน แต่ตอนนี้เสียงของเขามันทำให้ผมรู้สึกแย่

 

 

 

        “กวางเป็นของเสือ

 

 

อย่ามากระซิบข้างหูผมนะ ผมไม่อยากจะฟังแล้ว ผมได้แต่เม้มปากแน่น หัวใจผมมันไม่รักดี ทำไมต้องสั่นไหวแบบนี้ด้วย

 

 

 

        “กวางเป็นเมียเสือ

 

 

 

        “ไม่

 

 

 

        หน้าผมคงง้ำงอ เอ่ยปฏิเสธเสียงไม่ดังมากนัก ผมไม่อยากเป็นเมียเขาแล้ว เขาไล่ผมให้ไปเป็นเมียคนอื่น จะมาบอกว่าผมเป็นเมียอีกทำไม

 

 

 

        “ถ้าคิดจะปฏิเสธฉันอีกฉันจะฆ่านาย”

 

 

 

        เสียงเขาน่ากลัวขึ้นมาคิดว่าผมจะร้องไห้งอแงใส่เขาแบบเมื่อก่อนเหรอไม่ล่ะ ผมจะไม่ยอมเขาแล้ว คนใจร้าย ทิ้งผมไว้ ไปไหนก็ไม่บอก  อยากจะฆ่าก็เอาสิ!

 

 

 

        “เอาสิครับ  อยากจะฆ่าก็ฆ่าให้ตายไปเลย ยังไงผมก็สู้คุณเสือไม่ได้อยู่แล้วนี่ครับ”

 

 

 

        “ไม่กลัวแล้วหรือไง?

 

 

 

        “ไม่กลัวครับ!

 

 

 

        ผมอยากจะตบปากตัวเอง อันที่จริงผมก็กลัวอยู่ เพราะเล็บเสือมันทั้งคมและแหลม ถ้าเขาตะปบผมไม่ตาย แล้วเป็นแผล เหวอะหวะ ผมคงจะทรมานน่าดู แค่นึกถึงหน้าคุณรุจน์และตามแขนที่มีรอยเล็บเสือผมก็แทบอยากจะเป็นลม

 

 

 

 

        “ก็ดีงั้นฉันจะฆ่านาย”

 

 

 

        “อ่า

 

 

 

        “ฆ่าให้ตายด้วยอ้อมกอดของฉัน

 

 

 

        เสียงนุ่มทุ้มเอ่ยบอกข้างใบหูผม พร้อมกับวงแขนแกร่งที่กระชับอ้อมกอดแน่นขึ้น หัวใจผมมันเต้นแรงแทบจะทะลุออกจากอก

 

 

 

        “คุณเสือแกล้งผมนี่ครับ”

 

 

 

        “เปล่านะฉันไม่ได้แกล้งฉันบอกว่าจะฆ่าแต่ไม่ได้บอกว่าจะฆ่ายังไงนี่นา”

 

 

 

        ผมหันไปมองเขา ดวงตาเขาแพรวพราวจนผมตกใจ ทำท่าทางดูเหมือนคุณรุจน์เวลาจะม่อสาวไม่มีผิด

 

 

 

        “อ๊ะ!

 

 

 

        ผมถูกเขาอุ้มพาดบ่า เดินกลับเข้าไปในห้องนอนอีกครั้ง ผมพยายามดิ้น นี่เขาคิดจะกอดผมจนผมตายจริงๆน่ะเหรอไม่นะ ตอนนี้ผมยังไม่พร้อม ท่าทางของเขาดูมีความต้องการมากพอสมควรขนาดนี้ ผมไม่อยากคิดสภาพตัวเอง หากโดนเขากอดขึ้นมาจริงๆ

 

 

 

        ตุบ!

 

 

 

        รอบนี้ เขาปล่อยผมลงเตียงไม่แรงมากนัก ผมเบิกตากว้าง เมื่อเขากำลังจะโถมกายลงมา ผมพลิกกายหนีเขา ทำให้เขาไม่ได้คร่อมร่างของผมเอาไว้ เขาหันมามองผมที่ยืนอยู่ใกล้ๆกับเตียง ผมกลืนน้ำลายลงคอฝืดๆ เมื่อเห็นสายตาของเขาเหมือนเสือที่กำลังจะออกล่าเหยื่อไม่มีผิด

 

 

 

        “อย่าคิดว่าจะหนีฉันพ้นนะกวางอยากวิ่งหนีก็ทำสิแต่อย่าหวังว่าจะรอดไปได้”

 

 

 

        รู้ดีว่าเขาไม่ได้โกหก ก็เมื่อกี้เพิ่งวิ่งหนีเขาไป เขายังเข้าไปจับผมได้เลย คุณเสือวิ่งเร็วกว่าผม ขาก็ยาวกว่าผม ยังไงผมก็เสียเปรียบ หนียังไงก็คงไม่พ้น

 

 

 

        “ไม่หนีแล้วครับ”

 

 

 

        แค่คิดว่าจะต้องหนีก็เหนื่อยทันที ผมย่อกายนั่งลงบนเตียง หนีไปก็คงจะไม่ได้อะไรขึ้นมา หนีหัวใจตัวเองยังไงก็คงจะหนีไม่พ้นอยู่ดี

 

 

 

        “ไม่หนีแล้วเหรอ?

 

 

 

        คุณเสือเข้ามากอดผมจากด้านข้าง ผมเมินหน้าหนี

 

 

 

        “หนียังไงก็คงไม่รอดคุณเสือหรอกครับ”

 

 

 

        “ก็รู้นี่”

 

 

 

        ผมหันไปมองเขาตาขวาง

 

 

 

        “ทำไม? จะทำอะไรฉัน”

 

 

 

        ผมได้แต่เม้มปาก ผมจะไปทำอะไรเขาได้

 

 

 

        “หรือคิดจะกอดฉันให้ตายหืม

 

 

 

        “จะบ้าหรือครับ!

 

 

 

        ผมดันอกคุณเสือให้ออกห่าง เหมือนผมเห็นเขายิ้ม แสดงว่าเขาอารมณ์ดีขึ้นมากแล้วใช่ไหม

 

 

 

        “คุณเสือไม่โกรธผมแล้วใช่ไหมครับ?

 

 

 

        “โกรธ

 

 

 

        “คุณเสืออย่าโกรธสิครับ”

 

 

 

        “หอมแก้มฉันแล้วจะหายโกรธ”

 

 

 

        นี่โกรธจริงหรือว่าแกล้งกันนะ แค่หอมแก้มมันจะไปหายโกรธกันเลยหรือไงเล่า แต่หน้าตาดุๆ นิ่งๆ จริงจังเวลาพูด ทำให้ผมพูดไม่ออก

 

 

“ถ้าหอมแล้วจะหายโกรธจริงนะครับ”

 

 

 

        “อืม

 

 

ผมยื่นหน้าเข้าไปใกล้เขา แล้วกดจมูกลงที่แก้มสากของคุณเสือ ก่อนจะค่อยๆถอนหน้าออก แค่หอมแก้ม แต่ทำไมรู้สึกเขินมากขนาดนี้ก็ไม่รู้

 

 

 

        “อ๊ะ คุณเสือ!

 

 

 

        อยู่ๆ เขาก็อุ้มผมมานั่งตัก ให้หันหน้าเข้าหาเขา สองมือของผมจับไหล่ของเขาเอาไว้ ผมมองหน้าเขา

 

 

 

        “อย่าให้ใครมาจูบได้ง่ายๆอีกนะกวาง”

 

 

 

        แขนข้างหนึ่งของเขาโอบเอวผมไว้ ส่วนมืออีกข้างก็เลื่อนนิ้วโป้งมาเกลี่ยไปมาที่ริมฝีปากของผม

 

 

 

        “ผมไม่ได้อยากโดนใครจูบสักหน่อยนะครับ”

 

 

 

        “แล้วอยากให้ฉันจูบหรือเปล่า

 

 

 

        ทำไมอยู่ๆถึงมาถามแบบนี้กัน ใครจะไปตอบ คุณเสือเอาแต่จ้องผม จนผมต้องหลบสายตาของเขา

 

 

 

        “ตอบมาสิกวาง”

 

 

        “ไม่รู้ครับ อื้อ

 

 

 

        อยู่ๆเขาก็รั้งคอผมมาจูบ แม้มันจะเป็นจูบที่ไม่ลึกซึ้ง แต่มันก็ทำให้ร่างกายของผมรู้สึกร้อนขึ้นมา โดยเฉพาะที่แก้มของผม

 

 

 

        “ฉันจะถือว่าไม่รู้ คือ อยากให้จูบแล้วกัน”

 

 

        “คนเอาแต่ใจ”

 

 

 

        ผมนึกคำไหนไม่ออกแล้วนอกจากคำนี้ อยู่ๆก็มาสรุปเอาเอง แถมยังมาหัวเราะเบาๆในลำคออีก ผมอยากจะตีเขาให้แรงๆ รู้สึกหมั่นไส้เหลือเกิน

 

 

 

        “ฉันอยากจะคุยเรื่องแต่งงาน”

 

 

 

        “แต่งงาน

 

 

 

        เพียงแค่คิดหัวใจผมมันก็เต้นแรงรัวมากกว่าเดิม ผมไม่คิดว่าเขาจะพูดมันขึ้นมาอีก

 

 

 

        “ฉันอยากแต่งงานให้เร็วที่สุดกวางแต่งงานกับฉันนะ”

 

 

 

        นี่เป็นครั้งที่สองที่เขากำลังจะขอผมแต่งงาน เขาจับมือผมมาจูบแล้วสบตา

 

 

 

        “เอ่อมันไม่เร็วไปหรือครับ”

 

 

 

        ไม่ใช่ว่าผมไม่อยากจะอยู่กับเขา เพียงแต่ว่า การแต่งงานมันเป็นเรื่องใหญ่ ผมกับเขารู้จักกันไม่นาน อยู่ๆก็จะแต่งงานกันเลย มันไม่ข้ามขั้นตอนไปหน่อยหรือไงกันแต่ว่าผมก็มีอะไรกับเขาตั้งแต่ยังไม่ได้เริ่มคบกันเป็นแฟน เฮ้อ….นี่ผมกับเขาข้ามขั้นตอนตั้งแต่แรกแล้วนี่นา

 

 

 

        “ไม่เร็วหรอกน่า”

 

 

 

        “แต่ผมคิดว่าไม่เห็นว่าจะต้องรีบแต่งเลยนี่ครับ”

 

 

        “ไม่รีบก็ได้แต่ถ้าท้องก่อนแต่งขึ้นมาจะมาโทษฉันไม่ได้นะกวางหึหึ”

 

 

       

 

100%

27/6/2558

 

28 / 6 /2558 - แก้คำผิด

........

 

ตอนนี้รู้สึกแต่งนาน และยาวกว่าทุกตอน

ถ้าชอบก็ไลค์ โหวต เม้น ให้กำลังใจกันบ้างนะคะ

เราจะได้มีกำลังใจในการอัพครั้งต่อไป

แล้วเจอกันใหม่จ้า

 

             

      

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}