ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : chapter 39 ปฐมนิเทศ

คำค้น : เพลิงรักอสุรา ละอองอาย NC Nc nc มาเฟีย นักศึกษา โคแก่กินหญ้าอ่อน โหด ดุ

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 5k

ความคิดเห็น : 33

ปรับปรุงล่าสุด : 04 ก.พ. 2562 18:52 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
chapter 39 ปฐมนิเทศ
แบบอักษร

การใช้ชีวิตในหอผ่านไปอย่างราบรื่น มิวเข้ากับนินาได้ดี แม้ว่าอีกฝ่ายจะช่างพูดเสียจนน่าเวียนหัวก็ตาม ส่วนพิก็เป็นคนง่ายๆ อะไรก็ได้ หากรูมเมทตกลงจะไปไหนเธอก็จะไม่ไปด้วย วันๆเอาแต่คลุกอยู่กับเตียงนอนของตน ทว่าน่าแปลกที่เวลานอนมีมากขนาดนั้นแต่รอบดวงตาของเธอกลับยังคงดำคล้ำไม่เลิกรา


ตามตารางกำหนดการแล้ว นักศึกษาใหม่ต้องเข้าปฐมนิเทศเป็นเวลา 1 สัปดาห์ ซึ่งในวันแรกจะรวมทุกคณะเข้าด้วยกัน เป็นการกล่าวเปิดต้อนรับโดยอธิการบดี ส่วนวันที่เหลือจะแยกกันไปตามคณะของตน ได้เรียนรู้ข้อควรปฏิบัติและระเบียบต่างๆที่นักศึกษาพึงกระทำ ส่วนตารางในช่วงคำ หลังหกโมงเย็นถึงสามทุ่ม บอกไว้เพียง ‘พบปะรุ่นพี่’


ระหว่างกำลังเดินเข้าไปในหอประชุมพร้อมกับรูมเมทอีกสองคน พลันมีมือข้างหนึ่งยื่นมาสะกิดที่ไหล่ของมิวเบาๆ หญิงสาวจึงหันกลับไปมอง ก็เห็นเป็นหนุ่มหน้าตี๋ที่วันนี้สวมแว่นสี่เหลี่ยมหนาเตอะดูเป็นเด็กขยันเรียน


“กันต์” มิวร้องทักก่อนจะฉีกยิ้มให้


“มีที่นั่งรึยัง ทางนั้นยังว่างอยู่นะ” ไม่พูดเปล่า หนุ่มแว่นหน้าตี๋ยังชี้ไปทางด้านหน้าเวที ซึ่งยังมีที่นั่งว่างอีกมาก


“มิว ทำอะไรอยู่เหรอ?” นินาหันกลับมาถามด้วยความสงสัยก่อนจะเงยหน้าขึ้นไปมองชายร่างสูงที่ยืนอยู่ข้างๆมิว


เจ้าหล่อนหน้าแดงระเรื่อในทันทีที่ได้สบประสานสายตากับกันต์ เพราะดวงตาไม่สนโลกของเขามันช่างน่าหลงใหล ยามถูกเขาจับจ้องอย่างไม่สนใจก็ยิ่งทำให้ก้อนเนื้อที่กลางอกนั้นสั่นไหว


“อ่อ กันต์ นี่นินากับพิ รูมเมทของเราเอง ทุกคนนี่กันต์” มิวทำหน้าที่แนะนำพวกเขาให้ได้รู้จักกัน ทว่าดูเหมือนกันต์จะไม่ได้สนใจอะไรมากนัก เขาเพียงปรายตามองร่างของรูมเมททั้งสองเพียงครู่เดียวเท่านั้น


“ตรงนี้ยังมีที่นั่งอยู่นะ” พิบอกพลางชี้นิวไปทางตำแหน่งริมด้านข้างของหอประชุม ซึ่งมีที่ว่างอยู่สามตำแหน่ง


มิวมองเห็นแล้วรู้สึกหนักใจ ถึงอย่างไรกันต์ก็เป็นเพื่อนที่เธอเจอตั้งแต่วันแรก การจะละทิ้งให้เขาไปหาที่นั่งคนเดียวดูจะใจร้ายเกินไปมาก


“เออ เราไปด้านหน้ากันไหม ยังมีที่ว่างอีกเยอะเลยนะ” มิวพยายามหาทางออกที่ดีสำหรับทุกคน


“แต่ข้างหน้านั่นคณะอะไรก็ไม่รู้ ทางนี้ยังมีพยาบาลอยู่บ้าง” พิบอกด้วยสีหน้านิ่งเฉย บ่งชัดว่าเธอไม่อยากจะไปด้านหน้าที่มีเก้าอี้ว่างอยู่มากสักเท่าไหร่


“ถ้าอย่างนั้นเธอก็ไปนั่งตรงนั้นก็แล้วกัน พวกเราสามคนจะไปข้างหน้า” คำพูดของกันต์ ทำให้มิวหูอื้อไปช่วงหนึ่ง แน่นอนว่าประโยคนั้นมันรุนแรงเกินไปสำหรับมิตรภาพที่บางเบาของกันต์และพิ บางทีสองคนนั้นอาจจะมองหน้ากันไม่ติดอีกเลยก็ได้


“ตะ...แต่ข้างหน้าก็ดีนะ เราไปข้างหน้ากันเถอะนะพิ” นินาเองก็ออกแรงช่วยประณีประนอมด้วยอีกแรง


“ไม่ละ พวกเธอไปเถอะ” พูดจบ ร่างของพิก็เดินเข้าไปในแถว ก้าวขายาวๆไปทางริมสุดของแถวอย่างไม่สนใจสายตาสามคู่ที่มองตามร่างของเธอแม้แต่น้อย


มิวลอบสบตากับนินาก่อนจะพยักหน้าให้กันอย่างเข้าอกเข้าใจ ส่วนกันต์นั้นไม่สนใจการกระทำของพิแม้แต่น้อย เขาเดินนำสองสาวเดินไปด้านหน้าอย่างสง่าผ่าเผย ไม่สนใจสายตาของคนในห้องประชุมที่จดจ้องมาทางพวกเขาอย่างสนใจใฝ่รู้แม้แต่น้อย


“ผู้ชายคนนั้นเรียนคณะอะไร ทำไมหล่อจัง” เสียงของคนในหอประชุมเริ่มซุบซิบเรื่องชายร่างสูงที่เดินผ่าแถวกลางหอประชุมอย่างสง่ายผ่าเผย พร้อมร่างของผู้หญิงอีกสองคนที่เดินตามเข้ามาด้วย


มิวไม่ได้รู้ตัวเลยว่าตอนนี้เธอเป็นเป้าสายตาของใครหลายคน เพราะความมั่นใจในตนเองที่ฉายชัดของเธอ เมื่ออยู่กับนินาที่เอาแต่ห่อไหล่ลีบก็ยิ่งขับเน้นให้เธอน่ามองมากยิ่งขึ้น  


“ผู้หญิงคนนั้นคณะอะไร?”


“สวยจัง หุ่นก็ดี”


“แฟนผู้ชายคนนั้นรึเปล่า?”


เสียงพูดคุยดังแว่วเป็นระยะ แน่นอนว่ามิวไม่ได้ยินเพราะเธอมัวแต่เดินตามหลังของกันต์ให้ทัน แต่นินาที่เดินตามหลังสุด เธอได้ยินชัดเต็มสองข้างหูเลยทีเดียว อีกทั้งยังเห็นว่าสายตาของคนพวกนั้นมองข้ามเธอไปราวเป็นเศษฝุ่น


“นินา มานี่เร็ว” มิวหันมาเรียก ทำให้นินาเร่งฝีเท้าเดินตามไปให้ทัน


กันต์เข้าไปนั่งในแถวก่อนแล้ว มิวเองก็เดินตามเข้าไปนั่งข้างกันต์ นินาจึงต้องนั่งข้างๆมิวอย่างเลี่ยงไม่ได้


การปฐมนิเศษผ่านไปอย่างน่าเบื่อหน่าย มิวหาวหวอดหลายครั้ง ส่วนนินานั้นดวงตาสุกใสปานประหนึ่งตั้งใจฟังเต็มที่ ตัดภาพมาที่กันต์ ฟุบหลับไปกับโต๊ะตั้งแต่ชั่วโมงแรก


เมื่อถึงเวลาพักเที่ยง นักศึกษาใหม่ทุกคนก็ออกมาจากห้องประชุมด้วยสีหน้าง่วงงุนตามๆกัน


“พิไปไหนแล้วก็ไม่รู้” นินาหันมาพูดกับมิวอย่างเป็นกังวล


“มีเวลาพักแค่ชั่วโมงเดียว รีบไปหาอะไรกินเถอะ” กันต์ก็หันมาพูดกับมิวเหมือนกัน เขายังคงมีทีท่าเหมือนเดิม คือไม่สนใจความเป็นไปของใครอื่น ทุกอย่างควรเป็นไปตามที่มันต้องเป็น ความสัมพันธ์ต่างๆดูจะไม่อยู่ในหัวของเขาแม้แต่น้อย


นินาถึงแม้จะเป็นกังวลเรื่องพิ แต่ยามที่กันต์พูดหรือบอกอะไรเธอก็มักจะเอาแต่ก้มหน้าก้มตา ไม่กล้าเอ่ยคำใดออกมาเพื่อขัดคอเขาแม้แต่น้อย


“นินามีเบอร์พิไหม?” มิวถามเพื่อประณีประนอมเหตุการณ์น่าอึดอัดตรงหน้า


“ไม่มี” ฝั่งนินาก็บอกกลับพร้อมส่ายหน้าปฏิเสธ


เพราะพิไม่ค่อยรวมกลุ่มกับเธอสองคนสักเท่าไหร่ ช่วงสองวันในหอพักหล่อนแทบจะไม่ออกไปไหนกับรูมเมทเลย คำพูดคำจาก็นับคำได้ จะมีก็แต่นินาที่เอาแต่ช่างเจรจาอยู่คนเดียวในห้อง ถึงอย่างนั้นก็เข้าหน้าพิไม่ค่อยจะติดเหมือนกัน เพราะอีกฝ่ายเอาแต่มองกลับมาด้วยสีหน้านิ่งเฉยจนคนถูกมองนึกกลัว


“ถ้าอย่างนั้นเราไปกินข้าวกันก่อนก็ได้เนอะ คนเยอะขนาดนี้คงหากันไม่เจอแน่ๆ” มิวบอกเพื่อปิดประเด็น ก่อนที่พวกเขาจะเดินไปยังโรงอาหารพร้อมกัน


ระหว่างกินข้าว มิวอดไม่ได้ที่จะหยิบโทรศัพท์ออกมาเปิดดูนั่นนี่เรื่อยเปื่อย ส่วนกันต์ก็ลอบสังเกตการกระทำของหญิงสาวไปเรื่อยๆโดยไม่ให้เธอจับพิรุธได้ แต่ถึงจะอย่างนั้นก็ไม่อาจหลุดพ้นจากสายตาของคนที่สามอย่างนินา


เธอมองกันต์อยู่ตลอด และเห็นว่าในสายตาของกันต์มีเพียงมิว มันทำให้ในหัวใจของเธอรู้สึกชาวาบขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว


ผู้หญิงที่ทั้งสวยและน่ามองอย่างมิว เมื่ออยู่ใกล้ก็มีแต่จะข่มรัศมีอันน้อยนิดของเธอไปจนสิ้น... ที่ตรงนี้ไม่เหมาะกับเธอจริงๆ


****************************************************************************************************************************************************


มาแล้วงับบบ เดี๋ยวมาอีกตอนนน หมดงานราษฏร์งานหลวง ต่อไปนี้จะปั่นๆๆเพื่อรีดของเก้าเต้าอั้น


สามตอนต่อวันต้องเกิด นายน้อยจะต้องกลับมาในเร็ววัน รึป่าวววว ฮุฮุ ไหนใครเดาได้ยังคงมีรางวัลให้อยู่น่าาาา

ความคิดเห็น