email-icon facebook-icon Twitter-icon Line-icon

ขอขอบคุณทุกการติดตามและสนับสนุนมากๆเลยนะคะ 🖤

ชื่อตอน : Hate : [1/4] NC

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 4k

ความคิดเห็น : 10

ปรับปรุงล่าสุด : 04 ก.พ. 2562 18:01 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 100
× 0
× 0
แชร์ :
Hate : [1/4] NC
แบบอักษร

หลังจากที่ฉันทุบประตูห้องของเขาอยู่นานจนเจ็บมือไปหมด ทำยังไงประตูก็ไม่เปิดออกมาสักที ฉันเลยได้แต่เดินกลับมาสวมเสื้อผ้าของตัวเองที่อยู่ในห้องนอนแล้วนั่งคิดต่างๆนาๆ ทั้งเรื่องที่ฉันไปทำอะไรเฟรย่าจนฟินิกซ์ต้องโกรธแค้นฉันขนาดนี้และเรื่องที่เขาเพิ่งจะทำเลวๆกับฉันเมื่อกี้ คิดจนปวดหัวไปหมด

ปึง!

เสียงประตูเปิดออก ฉันรีบเดินไปด้วยความรวดเร็วแต่ก็ต้องหยุดอยู่ที่เดิมทันทีที่ฟินิกซ์เดินเข้ามาพร้อมกับแม่บ้านที่กำลังถือถาดข้าวพร้อมกับกระเป๋าผ้าใบใหญ่ จากนั้นเขาก็ล็อกห้องหลังจากที่แม่บ้านวางทุกอย่างเอาไว้เรียบร้อยแล้ว ฉันได้แต่ยืนงงกับเหตุการณ์ที่รวดเร็วตรงหน้าจนลืมเรื่องที่ต้องรีบวิ่งออกไปจากที่นี่

”นี่อะไร” ฉันชี้ไปที่กระเป๋าผ้าและถาดข้าวที่วางอยู่บนโต๊ะหน้าโซฟาภายในห้องรับแขกของห้อง

“เสื้อผ้าและของใช้ของเธอ” ฟินิกซ์พูดด้วยเสียงดุดันเรียบนิ่ง จากนั้นเขาก็เดินเข้าไปที่ห้องทำงานโดยไม่อธิบายอะไรอีก

”เอามาทำไม ฉันจะกลับบ้าน ปลดล็อกห้องเดี๋ยวนี้นะ” ฉันเดินตามฟินิกซ์ไปที่ห้องทำงานแล้วยืนมองเขาด้วยความขุ่นเคือง ถึงแม้ว่าสภาพร่างกายตอนนี้ของฉันจะแย่แค่ไหน จิตใจจะดิ่งลงเหวจนอย่างจะร้องไห้ออกมาก็ต้องกลั้นมันเอาไว้เท่าที่จะทำได้

”ไม่ แล้วก็อย่ามาสั่งฉันเมเบล” เสียงเข้มต่ำของฟินิกซ์ทำให้ฉันต้องกลืนน้ำลายลงคออย่างฝืดเคือง ยิ่งสายตาคมที่กำลังมองมามันยิ่งทำให้ฉันต้องกัดริมฝีปากล่างตัวเองเอาไว้แน่นเพราะทำอะไรเขาไม่ได้สักอย่าง อยากจะเข้าไปทุบตีให้เขาเจ็บเท่าที่ฉันเจ็บบ้างก็ทำไม่ได้ น่าอึดอัดชะมัด!

”ฉันจะกลับบ้าน” ฉันพูดด้วยเสียงที่เริ่มสั่นอย่างควบคุมไม่ได้ ทำไมฉันต้องมาเจอคนเลวๆแบบฟินิกซ์ด้วยก็ไม่รู้ให้ตายสิ

”หยุดพูดแล้วไปกินข้าวซะ ก่อนที่ฉันจะหมดความอดทน”

“ไม่กิน” ฉันพูดแล้วกอดตัวเองเอาไว้แน่น ลูบต้นแขนทั้งสองข้างไปมา ทำไมมันถึงหนาวแบบนี้

ตุบ! หมับ!

”อย่าอวดดีกับฉันเมเบล ไว้ฉันเบื่อเธอเมื่อไร ฉันจะปล่อยเธอไปเอง” ฟินิกซ์วางปากกาลงที่โต๊ะทำงานเสียงดังแล้วเดินมาบีบปลายคางฉันให้หันไปสบสายตาคมดุดันของเขา ฉันเจ็บจนต้องนิ่วหน้าและร้องออกมาเสียงดัง

“ฉะ..ฉันเจ็บ อึก”

“ทำตามที่ฉันสั่ง แล้วเธอจะไม่เจ็บตัวมากไปกว่านี้” ฟินิกซ์ปล่อยมือใหญ่ออกจากปลายคางของฉันแล้วเขาก็เดินไปนั่งทำงานของตัวเองต่อ ฉันกำมือเอาไว้แน่น จ้องมองเขาด้วยความโกรธและเจ็บใจไปพร้อมกัน

“คนสารเลว” พูดจบฉันก็เดินออกไปที่โซฟาห้องรับแขก ค่อยๆนั่งลงไปที่โซฟาเพราะตรงจุดอ่อนไหวของฉันมันเจ็บแสบไปหมด ขนาดตอนเดินยังแทบน้ำตาไหล น่าอายและน่าสมเพชตัวเองชะมัด!

ฉันนั่งเปิดทีวีดูด้วยจิตใจห่อเหี่ยว สมองไม่ได้สนใจหนังที่กำลังฉายบนจอทีวีเลยแม้แต่น้อย มันเอาแต่คิดว่าตอนนี้น้าคริสติน่าคงจะเป็นห่วงฉันอยู่แน่ๆ ฉันไม่เคยหายไปโดยไม่บอกแบบนี้เลยสักครั้ง เอนตัวลงนอนบนโซฟาใหญ่แสนนุ่มอย่างหมดแรง ข้าวที่วางไว้ด้านหน้าฉันไม่ได้แตะมันสักนิด กินไม่ลง ไม่หิว ไม่อยากกินอะไรทั้งนั้น

หมับ!

”ไปอาบน้ำ” ฉันสะดุ้งลืมตาตื่นขึ้นและต้องนิ่วหน้าทันทีเพราะแรงบีบจากมือใหญ่ที่กำลังจับต้นแขนฉันเอาไว้แน่น

ฟินิกซ์กระชากฉันขึ้นจากโซฟา นี่ฉันเผลอหลับไปนานขนาดนี้เลยเหรอ จากที่ฟ้ายังคงสว่างตอนนี้ฟ้าที่มองจากทางหน้าต่างได้เปลี่ยนเป็นมืดสนิท

“ฉันเจ็บ” ฟินิกซ์ไม่ฟังที่ฉันพูดสักนิด เขาเดินลากฉันเข้ามาในห้องน้ำด้วยความรวดเร็ว ฉันยืนนิ่งไม่ขยับไปไหนหลังจากที่เขาปล่อยมือใหญ่ออกจากต้นแขนของฉันแล้ว

“ยืนบื้ออยู่ทำไม บอกให้อาบน้ำ” เสียงเข้มต่ำดูหงุดหงิดขึ้นและเขากำลังส่งสายตาคมจ้องฉันอย่างข่มขู่

“มันหนาว” ฉันบอกพลางกอดตัวเองเอาไว้ ทำไมหนาวแบบนี้

หมับ!

”อย่าสำออย!”

”อ๊ะ...ฟินิกซ์” ฟินิกซ์กระชากข้อมือฉันแล้วดันเข้าไปจนแผ่นหลังฉันกระแทกเข้ากับผนังห้องน้ำเย็นเฉียบอย่างแรง ฉันกัดริมฝีปากล่างไว้เพื่อข่มความเจ็บ บ้าจริง!

ซ่า!

”ฉันหนาว...ฟินิกซ์” มือใหญ่จับฝักบัวอาบน้ำแล้วเปิดน้ำจ่อลงมาบนหัวฉัน น้ำเย็นๆทำให้ตัวฉันสั่นเทาอย่างควบคุมไม่ได้ เขาจะฆ่าฉันให้ตายเลยหรือไง

”เลิกสำออยสักที!” ฉันสำออยที่ไหน หนาวจะตายอยู่แล้วให้ตายเถอะ

ตุบ! แค่วก!

”มะ..ไม่ อย่านะ” ฉันขยับตัวหนีมือใหญ่ของฟินิกซ์ที่กำลังฉีกเสื้อผ้าของฉันที่มันมีสภาพยับเยินอยู่แล้วให้ยิ่งแย่เข้าไปมากกว่าเดิม

“ไม่อยากอาบเองสินะ”

“นายจะทำอะไร ไม่นะฟินิกซ์” ฟินิกซ์ฉีกเสื้อผ้าที่ฉันสวมอยู่ออกอย่างไม่มีชิิ้นดี ผิวฉันเป็นรอยแดงเต็มไปหมดเพราะแรงกระชากของเขา มันรู้สึกแสบทันทีที่น้ำเย็นๆมากระทบผิวอีกครั้ง

“อึก...พอแล้ว” ฉันยกมือขึ้นไปเกาะบ่ากว้างของฟินิกซ์ไว้แน่น รู้สึกปวดหัวและไม่มีเรี่ยวแรงจนยืนแทบไม่ไหว ท่อนแขนแข็งแรงโอบรอบเอวบางเปลือยเปล่าฉันไว้แล้วดึงเข้าไปใกล้แผงอกกำยำของเขา

“แค่นี้มันไม่พอหรอกเมเบล”

“ฟินิกซ์อย่า...อื้อ!” ริมฝีปากอุ่นร้อนของฟินิกซ์โน้มลงมาประกบกับริมฝีปากของฉันด้วยความรวดเร็ว ลิ้นหนาดุนดันเข้ามาตวัดลิ้นเล็กของฉันอย่างเร่าร้อน มือของฉันพยายามดันบ่ากว้างให้ออกห่าง แต่ฟินิกซ์กลับจับข้อมือฉันทั้งสองข้างเอาไว้เหนือหัว กดเอาไว้กับผนังห้องน้ำด้วยมือใหญ่เพียงข้างเดียว

พรึ่บ!

เมื่อเห็นว่าฉันที่พยายามผลักเขาออกเริ่มหยุดดิ้นเพราะเรี่ยวแรงได้หายไปหมด มือใหญ่ก็จับรอบเอวบางของฉันแล้วยกตัวฉันขึ้นไปนั่งบนเคาร์เตอร์ที่ล้างหน้า จากนั้นร่างกายสูงใหญ่ก็เข้ามายืนแทรกกลางระหว่างขาฉันทั้งสองข้าง ฉันสะดุ้งทันทีที่มือใหญ่สัมผัสกับต้นขาแล้วค่อยๆดันออกจากกันช้าๆ

“หึ ในเมื่ออาบเองไม่ได้ ฉันก็จะอาบให้เธอเอง”

”ยะ...อย่า อื้อ” ใบหน้าของฟินิกซ์ค่อยๆโน้มเข้ามาใกล้ฉันเรื่อยๆ ริมฝีปากอุ่นร้อนของเขาจูบซุกไซ้ซอกคอลงไปจนถึงหน้าอกเปล่าเปลือยของฉัน ลิ้นเปียกชื้นตวัดดูดดึงยอดอกที่แข็งชูชันไปมา

เขาขมเม้มหยอกเย้าตุ่มไตทั้งสองข้างจนฉันได้แต่หลับตาแหงนหน้ากัดริมฝีปากเอาไว้แน่น สักพักฉันก็รับรู้ถึงลิ้นร้อนที่จูบไล้เลียลงไปยังจุดเสียวกลางกาย ลิ้นร้อนของฟินิกซ์สอดแทรกเข้ามาภายในร่างกายของฉัน เขาตวัดไปมาจนฉันต้องสูดหายใจเข้าลึกๆ และมือใหญ่ก็จับต้นขาฉันทั้งสองข้างตั้งชันขึ้นเพื่อเขาจะได้ล้วงล้ำลิ้นเปียกชื้นเข้ามาได้มากกว่าเดิม

ฉันหายใจติดขัดทันที ในหัวมึนเบลอ หัวใจเต้นรัวเร็วจนแทบคลั่ง อาการปวดหัวก็เริ่มรุนแรงขึ้น รู้สึกหนักเปลือกตาจนไม่สามารถต่อต้านการกระทำของฟินิกซ์ได้อีก เขาจะทำอะไรกับร่างกายของฉันก็ทำเลย...






ความคิดเห็น