โซซอล
facebook-icon

ซอลลี่นำความสนุกจากซีรีส์เกาหลีสุดฮิต 'What's Wrong with Secretary Kim' มาให้ทุกคนได้อ่านในรูปแบบตัวอักษรกันแล้วค่า~

ตอนที่ 5-2 นาร์ซีซิสต์

ชื่อตอน : ตอนที่ 5-2 นาร์ซีซิสต์

คำค้น : เลขาคิม นิยายเกาหลี

หมวดหมู่ : นิยาย เกาหลี

คนเข้าชมทั้งหมด : 5.2k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 22 เม.ย. 2562 15:43 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 100
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 5-2 นาร์ซีซิสต์
แบบอักษร

ใน​เวลาเดียวกันที่บ้านของมีโซ


“ใครคะ”

มีโซถูกโจมตีจนเสียหลักไปพักใหญ่เพราะลียองจุนจนนอนไม่หลับ เธอจึงตัดสินใจจะมาส์กหน้าหลังไม่ได้ทำมานาน แต่เสียงกริ่งหน้าบ้านกลับดังขึ้นอีกรอบตอนเธอกำลังจะแกะซองมาส์กแพ็ก

พอไม่ได้รับคำตอบกลับมาเธอเลยมองผ่านช่องทางประตู จากนั้นใบหน้าของมีโซก็บูดบึ้งอีกครั้ง

“อ๊าก นึกจะมาก็มาอีกแล้ว”

เมื่อประตูเปิดออกหญิงสาวหน้าประตูก็สะบัดผมยาวเป็นลอนจนถึงเอว แล้วพุ่งเข้ามากวาดตามองหาภายในบ้านทันทีอย่างกับคนบ้า หลังจากมองไปทั่วทุกที่ก็ถามออกมา

“อยู่ไหน”

มีโซเก็บผมยาวๆ จากบนพื้นทีละเส้นทีละเส้นก่อนจะพูดกับผู้บุกรุกนิ่งๆ

“คุณโอจีรันคะ คุณผมร่วงเรื้อรังหรือเปล่าคะเนี่ย อยู่นิ่งๆ หน่อยนะคะ อย่าสะบัดผม ผมร่วงหมดแล้วค่ะ”

“ถามว่าอยู่ไหนน!”

ถึงจะเป็นคำถามไร้ที่มาที่ไป แต่รู้ดีอยู่แล้วว่าผู้หญิงคนนี้ต้องการถามหาใครและถามหาอะไร

“กลับไปตั้งแต่ครึ่งชั่วโมงก่อนแล้วค่ะ ไม่เจอเหรอคะ”

“อะไรนะ”

“ไม่ได้เข้ามาด้านในด้วยค่ะ แค่คุยกันตรงหน้าประตูห้อง แล้วท่านรองก็กลับค่ะ จะตามมาถึงนี่ก็ควรจะดูให้ดีจนถึงตอนจบสิคะ”

“ฮะ?”

“อ่า คงอยู่ในรถแล้วมองผ่านสินะคะ ทำอะไรอยู่คะเนี่ยตอนรอ คาทกเหรอ”

“เอ…เอนิปัง*”

“โอ้…ทำลายสถิติเลยไหมคะ”    

จีรันพยักหน้าตอบรับด้วยท่าทางดูโกรธเคือง อาจเป็นเพราะเธอพูดไม่ออกก็ได้

“ตายแล้ว จะพูดยังไงดี สงสารจังเลยค่ะ”

มีโซพูดพร้อมรอยยิ้มอ่อนหวานดูละมุนละไมเหมือนอย่างทุกครั้งและไม่มีสิ้นสุด จีรันหน้าแดงก่ำขึ้นเพราะคำพูดนั้น เธอร้องโวยวายอย่างรุนแรงแล้วสะบัดหน้าอกไซซ์สะบึ้มไปมา

“นี่! อะไรของเธอ เธอเป็นใครกันแน่ ทำไมถึงได้ประจบสอพลออยู่ข้างพี่ยองจุนได้ตลอดเวลา”

“เลขาส่วนตัวท่านรองประธานไงคะ”

“ฉันรู้! แต่ทำไม...!”

“ฉันไม่ได้มีความสัมพันธ์กับท่านรองประธานในแบบที่คุณโอจีรันคิดค่ะ สบายใจได้เลยนะคะ”

มีโซยิ้มอย่างสดใสละมุนละไม นั่นยิ่งทำให้จีรันเต็มไปด้วยความสงสัยจนต้องส่ายหน้าไปมาแล้วพึมพำกับตัวเองด้วยสีหน้าที่ไม่เข้าใจอะไรเลย

“แล้ว... ก็แล้วทำไม…”

“ทำไมพี่ยองจุนถึงได้ไม่นอนกับฉันสักทีทั้งที่ผ่านไปเป็นเดือนแล้ว งั้นพี่เขานอนกับใครถ้าไม่ใช่ฉันน่ะเหรอคะ ถ้าอยากรู้เรื่องนั้นฉันก็จะบอกให้ค่ะ”

จีรันหน้าแดงขึ้นด้วยความรู้สึกอับอายและเบิกตาจ้องมีโซเขม็ง ส่วนมีโซก็พูดต่อพร้อมด้วยรอยยิ้มประจำตัว

“ไม่มีค่ะ”

“วะ ว่าไงนะ”

“ไม่ได้นอนกับใครทั้งนั้นค่ะ ท่านรองดื่มเหล้าเสร็จแล้วก็กลับไปนอนที่บ้านคนเดียวตลอดค่ะ”

“เธอรู้ได้ยังไง…”

หน้าของมีโซยังคงประดับไว้ด้วยรอยยิ้มไม่เปลี่ยนแปลงก่อนจะตอบคำถามต่อให้อย่างใจดี

“ฉันเป็นพี่สาวและอายุมากกว่าคุณห้าปีนะคะ คุณไม่ควรจะพูดห้วนๆ กับฉันในการพบกันครั้งแรกจริงไหม พวกเรามาพูดให้สุภาพดีกว่านะคะ หื้ม?”

ถึงแม้เธอจะพูดด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม แต่ภายในกลับเต็มไปด้วยแรงกดดันที่ยากจะต่อต้านได้ ซึ่งจีรันก็ได้โอนอ่อนไปตามคาริสม่าอันนุ่มนวลของมีโซ

“อ่า…ค่ะ”

“ฉันพูดถึงไหนแล้วนะคะ”

“ไม่ได้นอนกับใครทั้งนั้น…”

“อ่า ใช่ค่ะ ที่ผ่านมาคุณโอจีรันเคยเจอท่านรองประธานเป็นการส่วนตัวไหมคะ แบบสองต่อสองน่ะค่ะ”

“ไม่ ไม่ค่ะ”

“งั้นเคยแตะเนื้อต้องตัวกันไหมคะ”

“เรื่องนั้น…”

มีโซจึงพูดต่อพร้อมรอยยิ้มหลังได้เห็นท่าทางตะกุกตะกักอย่างไร้คำตอบของเด็กสาวตรงหน้า

“ถ้าไม่มีงานด่วน ท่านรองประธานจะไปปาร์ตี้กับเหล่าคนสนิททุกวันอังคารและวันพฤหัสค่ะ เพื่อรักษาความสัมพันธ์ระหว่างกันเอาไว้ ง่ายๆ ก็คือให้เอื้อกับงานน่ะค่ะ”

จีรันดูจะเข้าใจอะไรบางอย่างได้ในตอนนั้น หลังจากในสมองทำการเปิดปฏิทินคิดย้อนหลังจนวุ่นวาย เธอจึงอ้าปากขึ้นมา

“อ๊ะ”

“ตอนนี้รู้แล้วใช่ไหมคะ คุณโอจีรันถูกเชิญมาวันพฤหัสค่ะ ส่วนวันอังคารเป็นอีกท่านหนึ่งที่เมื่อสองอาทิตย์ก่อนเพิ่งถูกจับได้ว่ามาโวยวายใส่ฉันเหมือนคนบ้า ท่านรองประธานเลยหยุดความสัมพันธ์ไปค่ะ เข้าใจแล้วใช่ไหมคะ”

“อ่า…”

มีโซยิ้มหวานอย่างนุ่มนวลพร้อมกับพูดสรุปสั้นๆ ง่ายๆ คล้ายกับบรีฟงานให้กับเด็กสาว

“อาจจะฟังดูโหดร้ายนะคะ แต่ก็เหมือนกับพวกเน็กไทด์ไหมแท้ นาฬิการาคาสูงลิ่ว หรือคัฟลิงค์ฝังเพชรนั่นแหละค่ะ เพื่อให้การแต่งกายมีความสมบูรณ์แบบที่สุด เป็นเครื่องประดับที่สวมใส่เพื่อแสดงให้คนอื่นเห็น นั่นคือนิยามผู้หญิงสำหรับท่านรองประธานค่ะ จำเป็นเมื่อต้องการเครื่องประดับ แต่ไม่จำเป็นต้องใช้ในชีวิตประจำวัน”

“อะไรกัน…!”

“ตลอดเวลาที่ฉันทำงานมาเก้าปี ท่านรองประธานไม่เคยคบกับผู้หญิงคนไหนเลยค่ะ ถึงจะมีข่าวคราวออกมาไม่ใช่น้อย แต่ท่านไม่เคยนอนหรือคบกับใครที่ไหนเลย ฉันรู้เรื่องนี้ดีกว่าใครค่ะ”

“ไม่ ไม่น่าเชื่อว่าจะมีผู้ชายแบบนี้”

จีรันบ่นเสียงเครือแล้วมองมีโซด้วยความสงสัย มีโซจึงพูดต่อด้วยรอยยิ้มหวานสดใสอีกครั้ง

“ไม่ได้คบกับฉันค่ะ”

“หรือว่า…”

“ไม่ใช่เกย์ค่ะ”

“แล้วทำไมถึง…”

“เหตุผลคืออะไรน่ะเหรอคะ เรื่องนั้นก็ยังไม่รู้อีกงั้นเหรอคะ”

มีโซยังคงยิ้มและพูดต่อไป แม้จีรันจ้องเธอเขม็งอย่างใจลอย

“ท่านรองคือพวกบูชาตัวเองขั้นสุดนะคะ แล้วจะต้องการอะไรอีกกัน ในเมื่อตัวเองสมบูรณ์แบบไม่ขาดตกบกพร่องสักอย่างขนาดนั้น นอกจากตัวเองแล้วจะมีใครเข้ามาในสายตากันคะ ใครจะกล้าล่ะ”

“โอ๊ย…!”

จีรันยังไร้ซึ่งคำพูดเนื่องด้วยกำลังช็อกต่อเนื่อง มีโซจึงพูดขึ้นต่ออย่างเงียบๆ

“ไม่ปีนขึ้นต้นไม้ที่รู้ว่าปีนไม่ได้ซะตั้งแต่แรกดีกว่านะคะ ตอนนี้คุณกำลังจะเรียนจบมหาลัยใช่ไหม”

“เปล่าค่ะ ปีสาม เมื่อปีก่อนฉันถูกเตือนจากมหา’ลัยน่ะค่ะ”

“เดี๋ยวนะ โดนเตือนเหรอ! ถึงจะพ่อรวยแล้วก็ยังไม่รู้จักโตแค่ไหน แต่พักการเรียนมันก็ไม่ใช่เรื่องเลยนะคะ ค่าเรียนมหาลัยเอกชนตั้งเท่าไหร่ โลกนี้มีคนตั้งมากมายที่อยากเรียนแต่ต้องทำงานหนัก ลำบากจนเข้าเรียนไม่ได้เพราะไม่มีเงิน นี่ไม่มีจิตสำนึกเลย ต้องโดนตีจริงๆ แล้ว”

“อ่า… พี่คะ”

“เรื่องคบผู้ชายก็เหมือนกันค่ะ อย่าคิดคบแค่เพราะรวย ดูไฮโซ แล้วตัดสินใจอย่างรวดเร็วนะคะ ต้องดูให้ดีก่อนจะคบใครด้วย คุณโชคดีที่รองประธานไม่ใช่คนแบบนั้น แล้วก็ไม่สนใจอะไรแบบนั้น ถ้าเป็นพวกโรคจิตขึ้นมาจะทำยังไงคะ เป็นคุณหนูที่สวยทั้งหน้าตาแล้วก็หน้าอกแบบนี้…”

“ฉันทำหน้าอกค่ะ”

“ก็ว่าทำไมถึงใหญ่จัง เอาเถอะค่ะ รู้ใช่ไหมคะ ว่าตัวเราเองคือสิ่งที่สำคัญสุดในโลก”

ดวงตาจีรันเต็มไปด้วยความประทับใจคำพูดของเลขาสาว มีโซตบไหล่เธอเบาๆ ยิ้มหวานพร้อมกับพูดต่อไป

“ถึงจะเหงาและเหนื่อยแค่ไหนก็ตาม แต่ถ้าตั้งสติได้ เราก็จะทำทุกอย่างได้ค่ะ ในอนาคตก็ใช้ชีวิตให้ดี แล้วก็ตั้งใจเรียนด้วยนะคะ เรื่องเรียนน่ะ ถ้าพลาดช่วงนี้ไปแค่ครั้งเดียวก็จะหมดเวลาแล้วนะคะ”

“อ่า ค่ะ ขอบคุณนะคะพี่ ฮึก”

“ไฟต์ติ้ง!”

“ค่ะ พี่ก็สู้ๆ ค่า!”

“ถ้าหมดธุระแล้ว ตอนนี้ก็กลับบ้านไหมคะ เดี๋ยวฉันต้องรีบไปมาส์กหน้าก่อนที่มันจะแห้ง...”

“อ่า ได้ค่ะ พี่คะ ฉันมาหาพี่ได้ไหมคะ ถ้าวันไหนคิดถึงขึ้นมา”

“ไม่ได้ค่ะ เดี๋ยวฉันจะย้ายไปอยู่แอฟริกาแล้วค่ะ ห้ามมาเด็ดขาดนะคะ”

จีรันเอียงหัวไปมาก่อนจะพยักหน้าด้วยความเข้าใจแล้วเดินออกจากบ้าน หลังได้ยินมีโซพูดพร้อมรอยยิ้มละมุนละไม

“ขอบคุณสำหรับวันนี้นะคะพี่”

“ไม่เป็นไรค่ะ”

“งั้นไปแล้ว…”

รอยยิ้มยังคงติดอยู่บนใบหน้ามีโซ แม้เธอจะดึงประตูบ้านปิดดังปังใส่เด็กสาวตั้งแต่อีกฝ่ายยังพูดไม่จบประโยค ก่อนจะบ่นพึมพำกับตัวเอง

“สุดท้ายก็ทนได้ไม่ถึงเดือนแบบนี้เหมือนกันหมด คิดว่าจะอดทนมากกว่านี้ซะอีกนะคนนี้ น่าเสียดาย ว่าแต่…”

เมื่อมีโซกลับเข้ามาในห้อง ความคิดนึงก็ทำให้รอยยิ้มของเธอค่อยๆ เลือนหายไป


「ฉันลำบากเพราะอยู่ๆ เลขาคิมจะลาออกขึ้นมาไงล่ะ! ฉันจะเป็นคนรักให้เอง ทำงานต่อเถอะ」

「ท่านรองคือพวกบูชาตัวเองขั้นสุดนะคะ ในเมื่อตัวเองสมบูรณ์แบบไม่ขาดตกบกพร่องสักอย่างขนาดนั้น นอกจากตัวเองแล้วจะมีใครเข้ามาในสายตากันคะ ใครจะกล้าล่ะ」


“แย่กว่าพวกเจ้าชู้ซะอีก มีอะไรดีนะ คนถึงได้เซ้าซี้ตอแยขนาดนั้น ว่าแต่…”


มีโซถอนหายใจยาวๆ จ้องมองเงาสะท้อนของตัวเธอเองในกระจก เธอแปะแผ่นมาสก์ลงบนหน้าแล้วกดกระชับมันลงตรงนั้นตรงนี้ ก่อนจะบ่นพึมพำกับตัวเองเบาๆ

“ทำไมฉัน… ถึงอารมณ์ไม่ดีแบบนี้กันล่ะ”


* แอปพลิเคชั่นเกมในโทรศัพท์ของเกาหลี

ความคิดเห็น