악마 ปีศาจเขียน

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : เมียมาเฟีย40

คำค้น : คริสยอล

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 4.4k

ความคิดเห็น : 47

ปรับปรุงล่าสุด : 04 ก.พ. 2562 13:08 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
เมียมาเฟีย40
แบบอักษร




เมียมาเฟีย๔๐​




จากที่จะมาคุยเรื่องที่โกดังผลิตอาวุธระเบิดตอนนี้พวกเขาก็ต้องเปลี่ยนแผนการเดินทางไปยังท่าเรือขนสินค้าที่หยางหยางเป็นเจ้าของ หยางหยางได้รับรายงานจากลูกน้องเมื่อไม่กี่นาที่ก่อนว่าเรือขนสินค้าระเบิดและพบระเบิดอยู่ตรงท่าเรือท่องเที่ยวอีกลูกแต่ยังดีที่ลูกน้องของเขากู้ระเบิดไว้ได้ทันก่อนที่มันจะทำงาน


“มีคนกำลังเล่นตลกกับเรา” มาเฟียค้าอาวุธกัดฟันพูดขึ้นเมื่อหยางหยางยื่นกระดาษที่มีตัวเลขปริศนาอยู่ในนั้นให้กับเขา มันเหมือนแบบที่ผู้ก้องหนุ่มเคยให้เขาดูตอนที่อยู่คฤหาสน์ตระกูลอู๋


“คนของเราเป็นยังไงบ้าง” มาเฟียน่านน้ำหันไปถามลูกน้องที่ยืนรายงานอยู่ตรงหน้า


“ไม่มีใครถึงตายครับนาย มีเจ็บหนักสองคนตอนนี้อยู่โรงพยาบาลแล้ว คนอื่นๆเจ็บเพียงเล็กน้อยครับ” ผู้เป็นนายพยักหน้าแล้วสั่งให้ลูกน้องไปตรวจสอบให้ละเอียดในบริเวณท่าเรือ


“ฉันกับนายเดินไปเตะขาเก้าอี้ของใครเขาหรือเปล่า เขาถึงได้เล่นแรงขนาดนี้” หยางหยางพูดขึ้นยิ้มๆแต่แววตากลับมีแต่ความโกรธ เขาจะไม่ปล่อยให้คนที่กล้ามาเหยียบเท้าเขาไปเหมือนกันถ้ากล้าที่จะเล่นก็ต้องกล้าที่จะรับผลกระทบกลับไป


“มันคงไม่รู้ว่ากำลังเล่นกับใคร” น้ำเสียงนิ่งๆดังขึ้นจากคริสทำให้ลูกน้องหรือแม้กระทั่งตำรวจที่ตรวจสอบอยู่บริเวณใกล้เคียงถึงกับขนลุก ปั๋วหรานมองมาเฟียทั้งสองแล้วส่ายหัวน้อยๆเขาสงสารคนที่กล้ามากระตุกหนวดของมังกรทั้งสองตัวเหลือเกิน มังกรที่มีอิทธิพลต่อฮ่องกงไปเกินขึ้นแบบนี้ คนที่กล้าทำไม่ได้สืบหาข้อมูลของมาเฟียทั้งสองมาก่อนหรือยังไงนะ


“ผู้กองครับ พวกเราตรวจหาข้อมูลเรียบร้อยแล้วครับ” เสียงของลูกน้องผู้กองหนุ่มดังขึ้นเมื่อพวกเขาตรวจและเก็บข้อมูลทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว ผู้กองหนุ่มพยักหน้ารับก่อนจะขอตัวกลับพร้อมกับลูกน้องเพราะจะต้องไปรายงานเรื่องเหตุการณ์ระเบิดให้กับทางผู้ใหญ่รับทราบ


“แล้วเจอกันพรุ่งนี้” ผู้กองพูดขึ้นอีกครั้งก่อนจะเดินแยกไป


“คุณ” คริสหันไปมองตามเสียง ไม่ต้องบอกว่าเสียงที่ได้ยินกำลังเรียกใครเพราะเสียงนี้เขาจำมันได้ดี เด็กหนุ่มร่างสูงบางเดินยิ้มตรงมายังเขาที่กำลังหน้าเครียด แต่ไม่รู้ทำไมเมื่อเห็นรอยยิ้มนั้นแล้วเขากลับเผลอยิ้มตามออกมา


“ทำไมถึงไม่นอนพัก” เขาถาม อุตส่าห์บอกให้พักผ่อนเพราะเดินตามมาเหนื่อยๆแต่เมียที่เขายังจำไม่ได้ก็ตามเขามาถึงที่นี่


“ก็ผมได้ยินว่าเรือขนสินค้าของคุณหยางหยางถูกวางระเบิดผมก็เลยให้มาร์คพามา” ชานยอลตอบ เพราะเป็นห่วงทุกคนเขาจึงได้ขอร้องอ้อนวอนให้มาร์คพาตัวเองมาที่นี่ กว่ามาร์คจะยอมพามาเขาต้องใช้ลูกเล่นตั้งหลายอย่าง


“ไม่มีอะไรมากหรอกสินค้าที่ค้างสต๊อกเสียงหายแค่สิบกว่าล้านหยวนจีน” แค่สินค้าหายไปสิบกว่าล้านหยวน นั้นมันก็เป็นเงินพันกว่าล้านวอนเลยไม่ใช่เหรอ บ้าไปแล้ว ถ้าเป็นคนอื่นก็ล้มละลายได้เลยนะ ชานยอลหน้าเสียหันไปมองคนรักที่จ้องมองที่ตัวเองอยู่


“ก็แค่เศษเสี้ยวของเงินมัน” คริสบอกเมื่อเห็นชานยอลยังคงทำสีหน้าแปลกๆกับจำนวนเงินที่เสียหายไป แต่เมื่อได้ยินว่ามันเป็นเพียงเศษเสี้ยวของเงินเขาก็อยากจะร้องให้ พันกว่าล้านวอนสำหรับเขามันไม่ใช่เศษเสี้ยวเลยด้วยซ้ำ ชาติก่อนคนพวกนี้ทำบุญมาด้วยอะไรกันนะชาตินี้ถึงใช้เงินโดยไม่มีวันหมดอายุแบบนี้


“แต่ก็หน้าเสียดาย” ชานยอลพูดเสียงเบาเพราะเขาเสียดายจวนนวนเงินที่ต้องเสียไปกับการถูกระเบิด


“ของฉันมันแต่นี้ แต่โกดังอาวุธมันมหาศาลมากกว่ากันเยอะ” หยางหยางพูดขึ้นยิ้มๆเมื่อเห็นคนรักของเพื่อนแสดงสีหน้าอย่างเห็นได้ชัดว่าเสียดายเงินของเขาที่หายไปมากแค่ไหน แต่ถ้าได้รู้ว่าของคนรักหายมากกว่าของเขาเด็กนี้จะไม่ซ็อกไปเลยเหรอ แต่เขาคงคาดคะเนผิดไป เด็กนี่ไม่ได้ซ็อกเพียงแค่ลูกตาเกือบจะหลุดออกมาจากเป้าเท่านั้น


“อย่าเวอร์” มาเฟียหนุ่มว่าเมื่อเห็นคนรักตาโตอ้าปากค้างเมื่อได้ยินว่าคนรักเสียงหายจากโกดังอาวุธโดนระเบิดมากแค่ไหน


“จะล้มละลายไหม” ชานยอลถามคนรัก คริสมองคนรักอย่างไม่เข้าใจกับคำถาม


“ในบัญชีผมน่าจะมีอยู่หลายหมื่นล้านผมเอาให้คุณหมดเลย” เด็กหนุ่มผู้กลัวว่าสามีจะล้มละลายจึงยอมคืนเงินที่ได้จากคนรักมาทุกครั้งคืนให้หมดเลย


“เก็บไว้ซื้อขนมไป” มาเฟียพูดยิ้มๆทำให้คนที่มีเงินอยู่หลายหมื่นล้านต้องหน้ามุ่ยลงทีนที


“แล้วคุณลู่หานล่ะ” เมื่อคนรักไม่สนจำนวนเงินของเขา เขาจึงถามหาอีกคนที่ไม่เห็นอยู่ที่นี่ด้วย


“อยู่ที่โรงพยาบาล” หยางหยางตอบเพราะคนรักตรงไปยังโรงพยาบาลเพื่อดูคนเจ็บจากเหตุการณ์ระเบิดท่าเรือสินค้า


“ไม่มีใครเป็นไรมากเหมือนกับที่โกดังอาวุธใช่ไหมครับ” ชานยอลถามเพราะระเบิดที่โกดังผลิตอาวุธคนของคนรักกับตำรวจเสียชีวิตจำนวนมาก


“ไม่หรอกวันนี้เป็นวันหยุดด้วยจึงมีคนเฝ้าท่าเรือสินค้าแค่สิบกว่าคน” เด็กหนุ่มพยักหน้ารับ ยังดีกว่าคนของคริสมาก


“นั้นมันอะไรเหรอครับ” ชานยอลถามเมื่อเห็นเพื่อนคนรักถือกระดาษอยู่ในมือ หยางหยางมองของที่อยู่ในมือก่อนจะยื่นให้กับชานยอล เขารับกระดาษมาเปิดดูจากนั้นจึงหันไปมองอีกสองคนที่ยืนอยู่ตรงหน้า


“เหมือนกับที่โกดังอาวุธเลยเพียงแค่ตัวเลขมันไม่เหมือนกัน” เขาก้มมองตัวเลขในมืออีกครั้งก่อนจะหันไปยืมโทรศัพท์กับมาร์คเพื่อถ่ายเก็บเอาไว้


“เหมือนว่าคุณสองคนจะเดินไปตำตอเข้าให้นะครับ” ชานยอลถามคนทั้งสองยิ้มๆ แถมตอที่ว่ายังจะเป็นตอใหญ่ซะด้วยเพราะถ้าไม่อย่างนั้นคงไม่กล้ามายุ่งกับมาเฟียค้าอาวุธแห่งฮ่องกงและมาเฟียเรือสำราญแห่งเจ้าน่านน้ำแบบนี้


“ฉันว่าจะไปที่โรงพยาบาลนายสองคนไปด้วยกันไหม” หยางหยางเอ่ยชวนคนทั้งสองเพราะเขาจะไปดูคนรักและลูกน้องของตัวเองด้วย ที่ชานยอลกัดริมฝีปากของตัวเองก่อนจะหันไปมองคนรักที่ยังคงยืนเงียบอยู่ มาเฟียถอนหายใจก่อนจะพยักหน้าเป็นคำตอบให้เพื่อน







รถสี่คันวิ่งเข้ามาจอดที่หน้าโรงพยาบาลขนาดใหญ่คริส ชานยอล หยางหยางลงจากรถเดินตรงเข้าไปในโรงพยาบาลโดยมีลูกน้องเดินตามหลังมาด้วยไม่กี่คน มีจื่อเทากับมือขวาของหยางหยาง ส่วนแจ็คสันกับมาร์คเอารถไปจอดจะตามมาทีหลัง แต่พอคนทั้งห้าก้าวเข้ามาในโรงพยาบาลเขาก็เห็นความวุ่นวายที่เกิดขึ้น ทุกคนถูกกันออกห่างจากหน้าเคาน์เตอร์ประชาสัมพันธ์ของทางโรงพยาบาล มีทั้งคนไข้และหมอที่ยืนปนกันไปหมด สักพักเขาก็ได้ยินเสียงของไซเรนตำรวจดังใกล้เข้ามา


“ต้าหมิงไปสืบว่าเกิดอะไรขึ้น” หยางหยางสั่งคนสนิทของตัวเองก่อนที่เขาจะหันไปมองให้ทั่วโรงพยาบาลเพื่อตามหาคนรักแต่เขาก็ไม่เจอคนที่ตัวเองต้องการเจอ 


“พวกนายรออยู่ตรงนี้ก่อนเดี๋ยวฉันจะไปตามหาลู่หาน” หยางหยางบอกกับเพื่อนก่อนจะวิ่งเข้าไปทางช่องบันไดหนีไฟขึ้นไปยังชั้นที่คนรักทำงาน


“คริส ชานยอล” เสียงที่ดังเรียกทำให้คนทั้งสองหันไปมอง ปั๋วหรานที่ได้รับรายงานวิ่งเข้ามาในโรงพยาบาลเมื่อเขาเห็นเพื่อนรักกับคนรักยืนอยู่จึงรีบวิ่งเข้าไปหาคนทั้งสอง อุตส่าห์บอกว่าเจอกันพรุ่งนี้แต่ผ่านไปไม่ถึงชั่วโมงพวกเขาก็ต้องมาเจอหน้ากันอีกแล้ว


“ที่นี่มันเกิดอะไรขึ้น” คริสถามเมื่อผู้กองหนุ่มวิ่งมาถึง


“พอฉันกลับไปถึงสถานีตำรวจก็ได้รับรายงานว่ามีเหตุการณ์วางระเบิดที่โรงพยาบาล” วางระเบิดอีกแล้วเหรอ ชานยอลร้องขึ้นในใจเมื่อได้ยินที่ผู้กองพูด


“ตอใหญ่โคตรๆ” ชานยอลร้องขึ้นเพราะนี่มันจะร้ายแรงเกินไปแล้วที่จะเล่นในโรงพยาบาลแบบนี้แถมยังมีผู้บริสุทธิ์อีกเป็นพันที่อยู่ในนี้


“กันคนออกไปให้หมดหน่วยกู้ภัยให้เข้าไปตรวจสอบตรงเคาน์เตอร์” ปั๋วหรานสั่งหน่วยของตัวเอง ทุกคนรับทราบแล้วรีบทำตามคำสั่ง เกือบยี่สิบนาทีทุกคนก็ถูกทยอยออกไปด้านนอกจนหมดจะเหลือก็เพียงคริสกับชานยอลและมือขวาอย่างจื่อเทาด้วยที่ยังอยู่


“หน่วยกู้ระเบิดเข้าไปตรวจสอบ” ปั๊วหรานสั่งอีกครั้ง หน่วนกู้ภัยสองคนที่มีชุดป้องกันครบชุดเดินช้าๆเข้าไปยังเคาน์เตอร์ประชาสัมพันธ์ที่ถูกรายงานว่ามีระเบิดซุกซ่อนไว้ในกระเป๋าเป้ใบใหญ่ ทั้งสองคนหันมามองที่หัวหน้าของตัวเองแล้วพยักหน้าบอกว่ามีสิ่งที่ได้รับรายงานจริงๆจากนั้นคนทั้งสองจึงก้มลงไปเปิดกระเป๋าใบโตดู


ตืด ตืด ตืด ตืด ตืด ตืดดดดดดดด......


“ห้าวิ” เพียงแค่เปิดกระเป๋าเสียงร้องดังก็ดังขึ้น ทำให้เจ้าหน้าที่ทั้งสองร้องตะโกนขึ้นก่อนจะกระโดดไปคนละทาง คริสดึงชานยอลเข้าหาตัวเองก่อนจะเอาตัวบังคนรักเอาไว้เมื่อได้ยินที่เจ้าหน้าที่ร้องบอก แต่เมื่อหลบอยู่นานก็ไม่มีอะไรเกิดขึ้นทำให้ทุกคนขยับตัวหันไปมอง

“เข้าไปดู” ผู้กองหนุ่มร้องสั่งลูกทีมทั้งสอง ทั้งสองคนพยักหน้ารับแล้วลุกขึ้นไปดูในกระเป๋าอีกครั้ง


“ระเบิดปลอมครับผู้กอง” ลูกน้องตะโกนบอก ทุกคนหันมองหน้ากันอย่างไม่เข้าใจ


“ทำไมที่นี่ถึงเป็นของปลอม” ผู้กองหนุ่มพูดขึ้นอย่างสงสัยเพราะอีกสองที่กลับเป็นของจริงหมด


“คุณหยางหยางกับคุณลู่ล่ะครับ” ชานยอลพูดขึ้นเมื่อนึกขึ้นได้ว่าอีกสองคนไม่ได้อยู่ตรงนี้ด้วย


“สิบเจ็ด ลู่ทำงานอยู่ชั้นสิบเจ็ด” คริสพูดขึ้นจากนั้นก็วิ่งไปกดลิฟต์เพื่อขึ้นไปยังชั้นที่เพื่อนทำงาน ชานยอล จื่อเทาแจ็คสันและมาร์ควิ่งตามผู้เป็นนายไปยังลิฟต์โดยมีลูกน้องของหยางหยางวิ่งไปยังลิฟต์อีกตัวส่วนปั๋วหรานหันไปสั่งลูกน้องก่อนจะวิ่งตามคนอื่นไป


ตึ๋ง


ตู้ม


เสียงลิฟต์เปิดออกพร้อมกับเสียงระเบิดดังขึ้น คริสก้มตัวลงคร่อมตัวคนรักเอาไว้เพื่อเป็นเกาะกำบังเมื่อเขามั่นใจว่าเสียงที่ได้ยินมันคือเสียงของระเบิดถึงความดังและการทำลายล้างจะไม่ได้รุนแรงก็ตาม


“ไปตามหาหยางหยางกับลู่หานให้พบ” เมื่อทุกอย่างเหมือนจะเงียบสงบลงมาเฟียค้าอาวุธจึงสั่งให้ลูกน้องเข้าไปตามหาเพื่อนรักทั้งสองคน ลูกน้องรับคำสั่งแล้วรีบไปทำตามทันที


“รออยู่ตรงนี้” คริสสั่งคนรัก ชานยอลพยักหน้าเป็นคำคงตอบไม่เข้าไปก้าวก่ายกับเหตุการณ์ตรงหน้า จากนั้นคริสจึงตามคนอื่นๆเข้าไปดูด้านในที่ตอนนี้กระจกหน้าห้องผ่าตัดแตกละเอียดเพราะแรงของระเบิดแต่พวกเขายังหาตัวเพื่อนทั้งสองไม่เจอ


“นายครับทางนี้” เสียงจื่อเทาดังขึ้นทำให้เขาวิ่งเข้าไปยังอีกฝั่ง


“หยาง หยางนายลุกขึ้นสิหยาง ฉันบอกให้ลุกไง” เขามองเพื่อนตัวเล็กของตัวเองที่มีหยางหยางนอนทับตัวอยู่เพื่อนตัวเล็กร้องสั่งคนรักที่ยังคงนอนแน่นิ่งอยู่บนตัวของตัวเอง


“หยางฉันบอกให้ลุกไง หยางหยาง” จากนั้นเพื่อนตัวเล็กก็น้ำตาไหลออกมา




1 คอมเมนท์ 1 กำลังใจในการลงต่อฝากด้วยนะคะ



ใครมันเป็นคนที่อยู่เบื้องหลังเรื่องทั้งหมด อย่าให้แม่รู้นะ โมโหมาก *0* ย๊ากกกกกก








ความคิดเห็น