Badberry

ขอบคุณที่กดเข้ามานะคะ

Part 31 : หาจุดอ่อน

ชื่อตอน : Part 31 : หาจุดอ่อน

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 18.1k

ความคิดเห็น : 8

ปรับปรุงล่าสุด : 04 ก.พ. 2562 01:00 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Part 31 : หาจุดอ่อน
แบบอักษร


Canteen :


“มึงเป็นอะไรวะไอ้ภีม?” ธาวินนั่งมองเพื่อนที่รักการกินเป็นชีวิตจิตใจเอาแต่เขี่ยอาหารในจานไปมาอย่างผิดปกติ

แคนทีนในช่วงเวลาพักเที่ยงของบริษัทใหญ่จะมีพนักงานมารับประทานอาหารเป็นจำนวนมาก ยิ่งช่วงฝึกงานจะมีนักศึกษาจากสถาบันต่าง ๆ เพิ่มขึ้นมาอีกส่วนหนึ่ง ภายในแคนทีนค้อนข้างกว้างขวางสามารถรองรับพนักงานได้เพียงพอไม่แออัด มีร้านอาหารให้เลือกหลากหลายเหมือนฟู้ดคอร์ทตามห้างสรรพสินค้า และมีการจัดสรรเวลาการพักที่ไม่พร้อมกัน อีกทั้งยังมีพนักงานบางส่วนที่ออกไปทานอาหารข้างนอก

“กูว่าช่วงนี้จะเลิกแดกเหล้าแล้วว่ะ” ยิ่งนึกถึงเรื่องเมื่อคืนเขาก็อายจนหน้าร้อนแทบจะระเบิด

“กูก็ว่าดีเหมือนกัน” ธาวินเองก็ไม่ต่างกับภีมพลเท่าไร ยิ่งตอนทำงานต้องนั่งในห้องเดียวกับแทนไท พอเงยหน้ามาเจอกันทีไรเขาถึงกับทำตัวไม่ถูกเลยทีเดียว

(เธอ ๆ สองคนนั่นไง) เสียงซุบซิบของพนักงานและนักศึกษาฝึกงานที่มาทานอาหารในแคนทีนพูดถึงชายหนุ่มสองคนที่นั่งทานข้าวอยู่แว่วเข้าหูทั้งสองคนที่มองหน้ากันอย่างเซ็ง ๆ กับข่าวลือที่ว่าพวกเขาเป็นเด็กเส้น โดยเฉพาะภีมพลที่โดนนินทาว่าเป็นเด็กท่านประธาน

อยู่ ๆ บรรยากาศภายในแคนทีนก็เปลี่ยนไป เสียงซุบซิบก็เริ่มเบาลงจนกลายเป็นเสียงฮือฮา ชายหนุ่มรูปร่างสูงสง่าหน้าตาหล่อเหลาสะดุดตาเดินเข้ามาในแคนทีนพร้อมกับเลขาหนุ่มมาดเนี้ยบ น้อยครั้งนักที่พนักงานทั่วไปจะมีโอกาสได้เห็นเขามาที่นี่ในเวลาพักเที่ยง พนักงานสาว ๆ ถึงกับหยิบมือถือขึ้นมาถ่ายรูปเขาเก็บไว้

“ทำไมมาทานอาหารที่นี่”

ทศกัณฐ์เดินตรงไปโต๊ะที่ภีมพลนั่งอยู่ เขาดึงเก้าอี้ออกมานั่งข้าง ๆ โดยไม่ตัองขออนุญาตคนที่นั่งอยู่ก่อน ภีมพลเหลือบตามองคนที่มาใหม่อย่างไม่เต็มตานัก

“ทำไมผมต้องบอกพี่ด้วย?” ภีมพลเบะปากพูดเบา ๆ พอได้ยิน แค่นี้เขาก็เบื่อกับสายตาและคำนินทาที่พนักงานและนักศึกษาฝึกงานด้วยกันพูดถึงเขา

“คุณทศจะทานอะไรมั้ยครับ ผมจะไปสั่งอาหารให้” ตะวันเห็นว่าเที่ยงกว่าแล้วถ้าออกไปทานข้างนอกจะกลับมาไม่ทันประชุมช่วงบ่าย ทศกัณฐ์พยักหน้าตอบรับเลขาหนุ่มโดยไม่บอกรายการอาหารที่ต้องการ แต่ตะวันก็สั่งอาหารทุกอย่างล้วนถูกใจเจ้านายไปหมด

“พี่ตะวันรู้ได้ยังไงครับว่าคุณทศจะกินอะไร” ธาวินถามคำถามที่ภีมพลอยากรู้ ร่างบางทำเป็นไม่สนใจแต่สองหูคอยแอบฟังคำตอบของเลขาหนุ่มอยู่

“ผมทำงานกับคุณทศมาหลายปี ก็คอยสังเกตเวลาไปทานอาหารกับลูกค้านะครับ” ตะวันที่นั่งตรงข้ามใช้ช้อนกลางตักอาหารให้ทศกัณฐ์อย่างคนรู้ใจ ภีมพลแอบเหลือบมองคนตัวสูงกับเลขาหนุ่มที่รู้ใจกันเกินความเป็นเจ้านายลูกน้องธรรมดา

“ไม่ทานหรอ” คนตัวสูงหันไปถามร่างบางที่นั่งอยู่ข้าง ๆ “ลองนี่สิอร่อยนะ” เขาตักไก่ทอดเม็ดมะม่วงหิมพานต์ใส่จานภีมพล

“ชิส์! ผมอิ่มแล้ว” ร่างบางเขี่ยอาหารที่คนตัวสูงตักให้เขี่ยไว้ข้าง ๆ จาน

“เฮ้ย! ไอ้ภีมลองชิมสิมึงอร่อยจริง ๆ นะเว้ย” ธาวินเสียมารยาทชิมอาหารที่ตะวันสั่งมาโดยไม่ขอ

“ไอ้วิน! มึงไปกินของเขาทำไมวะ?!”

“ไม่เป็นไร..ช่วยกันทานจะได้ไม่เหลือ” ทศกัณฐ์ขยับจานอาหารเข้ามาให้ใกล้กับธาวินมากขึ้น

“ใช่..พี่ตะวันสั่งมาตั้งเยอะ กูชิมนิดเดี๋ยวไม่หมดหรอก อ่ะ! มึงลองสิ“ ธาวินตักอาหารป้อนให้เพื่อนที่นั่งตรงข้าม ภีมพลลังเลเล็กน้อยแต่ก็ยอมทานอาหารที่เพื่อนป้อนให้ “นี่ด้วย ของโปรดมึงนี่” ธาวินตักต้มจืดโดยใช้ช้อนของเขาป้อนให้ภีมพล ทศกัณฐ์ที่นั่งข้างร่างบางชักสีหน้าไม่พอใจออกมาทันที

“คุณทศรีบทานเถอะ เรามีประชุมตอนบ่ายโมงตรงนะครับ” ตะวันที่เห็นสีหน้าของเจ้านายรีบพูดแทรกขึ้นมาทันที

“ผมอิ่มแล้ว” คนตัวสูงพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบปนความไม่พอใจ ตะวันจัดแจงรินน้ำใส่แก้วให้ทศกัณฐ์ หยิบกระดาษเช็ดปากส่งตามให้เหมือนรู้หน้าที่

“เดี๋ยวครับคุณทศ” เลขาหนุ่มหยิบกระดาษเช็ดหน้าในกระเป๋าเสื้อขึ้นมาซับหน้าหล่อคมที่มีเม็ดเหงื่อผุดขึ้นมาประปรายจากการชิมอาหารรสจัด

“พวกคุณสองคนทานต่อตามสบายเลยนะ” ตะวันบอกกับภีมพลและธาวินที่ยังนั่งทานอยู่ ส่วนตัวเขาเองเดินคู่ทศกัณฐ์ออกจากแคนทีนไป

“มึงว่าสองคนนี่แปลก ๆ ป่ะวะไอ้ภีม” ธาวินถามเพื่อนที่นั่งบ่นพึมพำเขี่ยอาหารในจานไม่เลิก

“ไอ้ภีม...ไอ้ภีม!!” ธาวินเรียกเพื่อนเสียงดังใช้เท้าเตะสะกิดเพื่อนจากใต้โต๊ะจนภีมพลหลุดจากภวังค์

“สัส! ทำเหี้ยไรวะไอวิน..มันเจ็บนะมึง” ภีมพลแหวใส่เพื่อนอย่างอารมณ์เสีย

“มึงใจลอยอะไรวะ? กูเรียกตั้งนาน”

“เปล่า..แล้วมึงมีอะไร”

“กูว่าสองคนนั้นแม่งแปลก ๆ ว่ะ ดูสนิทกันเกินเลขากับเจ้านาย เนี่ย..ถ้าพี่ตะวันเป็นผู้หญิงกูว่าคงเป็นเมียคุณทศกัณฐ์ไปนานแล้ว ผู้ชายอะไรว่ะโคตรแมนกูผู้ชายแท้ ๆ เห็นแล้วยังใจสั่นเลย แล้วมึงต้องทำงานกับเขาไม่รู้สึกอะไรบ้างหรอวะ?”

“ขี้เสือกนะมึง..จะให้กูรู้สึกอะไรวะ กูว่าน่าหมันไส้มากกว่าคนห่าอะไรหน้าอย่างกับยักษ์” ภีมพลรวบช้อนส้อมไว้บนจานอาหาร

“มึงอิ่มแล้วหรือวะ? กับข้าวยังเหลือตั้งเยอะ” ธาวินมองอย่างเสียดาย ถึงพวกเขาจะมีฐานะแต่ก็ได้รับการอบรมสั่งสอนเรื่องการไม่กินทิ้งขว้างมาอย่างดี

“กินไม่ลงว่ะ มึงรีบกินเถอะจะได้รีบไป ๆ” ภีมพลเริ่มรำคาญสายตาคนรอบข้างที่ซุบซิบจ้องมาที่เขา


..........


แผนกเลขา :


“น้องภีมพี่ฝากเอกสารไปวางไว้บนโต๊ะคุณทศหน่อยสิค่ะ” พี่สาวที่แผนกเลขาพูดขอร้องภีมพลที่กำลังทำงานตามที่ตะวันสั่งไว้

“เอ่อ...ทำไมต้องผมด้วยละครับ” เขาไม่อยากจะเข้าไปในห้องที่มีทศกัณฐ์กับตะวันอยู่ด้วยกัน

“พอดีคุณตะวันเข้าประชุมกับคุณทศไม่มีใครอยู่ และห้องท่านประธานนอกจากคุณตะวันแล้วถ้าใครเข้าก่อนได้รับอนุญาตต้องโดนดุทุกคน..พี่กลัวอ่ะ” สาวเลขาลูกน้องตะวันทำหน้าแหยง ๆ เมื่อพูดถึงทศกัณฐ์ที่แค่เดินผ่านทุกคนก็เอาแต่ก้มหน้าไม่กล้าสบตาด้วย

“จะดีหรือครับ..ผมเป็นแค่นักศึกษาฝึกงานเอง”

“น้องภีมเป็นเด็กคุณตะวันสามารถเข้าออกได้อยู่แล้ว..ช่วยพี่หน่อยนะ” พี่สาวที่แผนกเลขาขอร้องภีมพลเพราะเป็นเอกสารด่วนที่ต้องให้ทศกัณฐ์เซ็น

“คะ..ครับ” เขาเห็นว่าเป็นเอกสารสำคัญและทศกัณฐ์กับตะวันก็ประชุมอยู่ยังไงก็ไม่เจอกันอยู่แล้ว

ภีมพลเข้าไปวางเอกสารบนโต๊ะในห้องทำงานของทศกัณฐ์ เมื่อเห็นว่าเจ้าของห้องไม่อยู่เขาจึงฉวยโอกาสสำรวจห้องเพื่อหาจุดอ่อนของเขา

“ดูสิว่ามีความลับอะไรซ่อนอยู่บ้าง จะแบล็กเมลให้เข็ดเลย” ร่างบางยิ้มอย่างอารมณ์ดีก้มลงเปิดลิ้นชักโต๊ะเบา ๆ ค่อย ๆ สำรวจของในห้องอย่างไม่รีบร้อน

“มีไอแพดซ่ะด้วย” ภีมพลหยิบไอแพดที่อยู่ในลิ้นชักชั้นล่างสุดมานั่งเปิดดูบนโต๊ะทำงานตัวใหญ่ “ไม่ได้ล็อคพาสเวิร์ด..อ่อนชะมัด!” ร่างบางยิ้มเจ้าเล่ห์กดเข้าไปดูข้อมูลในเครื่องเพื่อหาความลับของทศกัณฐ์

“ดูอะไรอยู่หรอ?” ยังสไลด์ดูภาพในเครื่องได้ไม่เท่าไร เสียงทุ้มต่ำที่คุ้นเคยดังขึ้นจากทางด้านหลังของภีมพล

“ดูรูปอยู่..อย่ามาเพิ่งมากวนน่า” ร่างบางไม่มองหน้าคนถามเอาแต่ก้มหน้าดูหน้าจอไอแพดไม่วางตา

“แล้วดูพอรึยังละ” เสียงทุ้มต่ำถามอย่างเอาเรื่อง

“อย่ามายุ่งตอนนี้ได้มั้ย คนยิ่งรีบ ๆ อยู่” เขาต่อว่าคนที่เข้ามารบกวนช่วงเวลาสำคัญ

“ให้พี่ช่วยมั้ย” เสียงทุ้มต่ำทำภีมพลที่นั่งอยู่ถึงกับชะงักไป ก่อนที่ดวงตากลมโตจะค่อย ๆ เหลือบขึ้นมามองคนที่มายืนอยู่ข้างหลัง

เหี้ย!” เขาเผลออุทานคำหยาบออกมาด้วยความตกใจเมื่อเงยหน้ามาเจอใบหน้าหล่อคมของทศกัณฐ์ยืนจ้องเขาด้วยสายตาเฉียบคมอยู่นิ่งๆ

“พะ..พี่ทศ! มาได้ไงวะ?! ประชุมอยู่ไม่ใช่หรอ”



::::::::::

ความคิดเห็น