อะควาลิซ
facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : 32 หมัั้น

คำค้น : วิศวะ ยานยนต์ คอมพิวเตอร์ มหาลัย พี่ว๊าก อะควาลิซ เธียร์ โอบี

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 7.4k

ความคิดเห็น : 9

ปรับปรุงล่าสุด : 03 ก.พ. 2562 23:55 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
32 หมัั้น
แบบอักษร

​32 หมั้น



เสียงกรี๊ดดังลั่นสนามเมื่อนักฟุตบอลสุดหล่อดีกรีพี่ว๊ากวิศวะเตะบอลเข้าประตูทำแต้มให้คณะตัวเองได้เป็นลูกที่สาม บรรดากองเชียร์ลุกเต้นกันด้วยความเมามันส์มีแรงเท่าไรใส่กันเต็มที่เนื่องจากการแข่งขันนัดนี้เป็นนัดชิงแชมป์สำหรับฟุตบอลชายในการแข่งขันกีฬาสามัคคีประจำปีนี้ซึ่งคู่ชิงปีนี้ได้แก่คณะวิศกรรมศาสตร์และคณะเกษตรศาสตร์ และกรี๊ดหนักเข้าไปอีกเมื่อพี่ว๊ากสุดหล่อวิ่งมาทำท่ามินิฮาร์ทแต่เสียใจด้วยเพราะเขาไปไม่ได้ทำให้พวกคุณแต่เขาทำให้แฟนสุดที่รักที่นั่งอยู่ตรงที่พักนักกีฬาต่างหาก


"เกินหน้าเกินตานะมึงอ่ะ แถมยังไม่ส่งมินิฮาร์ทให้น้องบีอีก สาวๆดิ้นตายกันไปบ้างล่ะงานนี้" ไอ้นิวตันแบล็คขวาหน้าเกาหลีแซ็วเมื่อพวกเรากลับมาต้องขบวนเตะลูกใหม่เนื่องจากเมื่อกี้ผมพึ่งทำประตูได้ไปอีกหนึ่งลูก  

"ใครดิ้นตายไม่รู้แน่น้องกูอ่ะตัวแตกไปแล้ว" ไอ้พอร์ชก็ร่วมวงแซ็วผมด้วยส่วนที่เหลือน่ะหรอไม่เหลือสิครับ  

ปรี๊ดดด เสียงสัญญาณนกหวีดของกรรมการดังเพื่อเริ่มเกมส์ต่อไม่ต้องห่วงว่าพวกเราจะต่อยตีกันในสนามนะครับเพราะเราสองคณะเป็นพันธมิตรกันเนื่องจากหัวหน้าทีมฝั่งเกษตรเขาเป็นเขยคณะผมเลยต้องเล่นแบบสมูทๆ ขี้เกียจฟังเจ๊แกบ่นเพราะไปทำผัวแกเจ็บ และสุดท้ายเกมส์การแข่งขันก็จบลงการที่วิศวะชนะเกษตรไป 6-4 ประตู  

"น้ำค่ะ" โอบียื่นขวดน้ำเย็นๆให้ผม ผมเป็นคนให้น้องมานั่งที่พักนักกีฬาเองครับ ทำไมผมจะต้องให้น้องไปนั่งตากแดดร้อนๆไปนั่งเบียดคนทำไม วู้ให้น้องมานั่งเป็นกำลังใจให้ผมแบบนี้ดีกว่า ใครจะว่าผมหลงเมียก็เถอะเพราะผมก็หลงจริงๆก็เมียผมน่ารักอ่ะ 

"โอ้ยยย เหนื่อยจังอยากมีคนเตรียมน้ำให้ ซับเหงื่อให้บ้างจัง" เสียงไอ้พอร์ชโอดโอ้ยดังขึ้นมา แหมขอให้ได้ขัดนะมึง นิดหน่อยก็เอา 

"เอมมี่ผัวมึงอยากได้คนเช็ดเหงื่อให้ว่ะ" ผมตะโกนบอกไอ้เอี่ยมหรือเอมมี่ที่ยืนแต๊ะอั๋งนักฟุตบอลคนอื่นอยู่ให้มาจัดการไอ้พอร์ช  

"ไหนค่ะๆ โห้ สามีพอร์ชทำไมไม่บอกเอมมี่ล่ะคะเอมมี่จะได้เตรียมน้ำเย็นไว้ให้ มาม่ะเดี๋ยวเอมมี่เช็ดเหงื่อให้"  

"ไม่ต้องมายุ่งกับกูไอ้เอี่ยม ไปดูแลกิ๊กมึงอย่างไอ้นิวนู่น" ไอ้พอร์ชรีบโยนงานให้ไอ้นิวตัน

 "อย่าเข้ามานะไอ้เอี่ยม กูมีพระนะเว้ย หรือจะเอาน้ำมนต์ด้วยได้นะรอกูปลุกเสกแปบ" ไอ้นิวกรอกน้ำเข้าปากแล้วอมไว้ทำท่าท่องคาถาอะไรของมันไปแล้วเตรียมจะพ่นใส่ไอ้เอี่ยม

"ถ้ามึงพ่นใส่กู กูจับมึงทำผัวจริงๆนะไอ้นิว ทั่สำคัญกูคนค่ะไม่ใช่ผี!! ห้วย! อยู่กับพวกมึงแล้วเซ็งกูไปเต๊าะน้องคนอื่นก็ได้" พอได้ยินดังนั้นนักฟุตบอลคนอื่นก็รีบโกยของแล้ววิ่งออกจากที่พักทันที 

"จะไปไหนกันที่รักจ๋าา รอเอมมี่ด้วย" กลายเป็นว่าพวกมันเล่นวิ่งไล่จับกันอยู่กลางสนามเรียกเสียงหัวเราะจากผู้คนที่บริเวณสนามได้เป็นอย่างดี




วันหมั้น

และแล้วก็มาถึงวันนี้ วันหมั้นของผมกับโอบีที่แม้ว่าจะจัดเป็นงานเล็กภายในครอบครัวแต่มันก็ไม่ได้เล็กบรรดาแขกเรื่อที่มาร่วมงานก็จะเป็นญาติคนสนิทของครอบครัวผมเพื่อนผมเพื่อนบองน้องแล้วก็คนอื่นๆทีสนิทกันก็ถูกเชิญมาร่วมงานด้วย ทุกอย่างเริ่มไปได้ด้วยดีจะฮาก็ตรงขบวนขันหมากของผมนี่แหละครับ เหล่าพ้องเพื่อนวิศวะเกือบห้าสิบคนมันจองรำหน้าขบวนแล้วท่าเต้นของแต่ละคนนี่สุดแสนจะบรรยายเหลือเกิน และด้วยความที่พ้องเพื่อนผมมันมากันเยอะด้านประตูเงินประตูทองแทนที่ผมจะได้เป็นคนทำพวกมันก็ต้องมาทำแทน55555 สะใจสุดๆ กว่าจะผ่านประตูที่ถูกกั้นทั้งหมดมากได้เพื่อนผมก็หมดสภาพกันไปหลายคน ผมเข้ามาหาน้องในห้องนอนของน้อง งานครั้งนี้เราจัดกันที่บ้านของผมเอง ผมอุ้มน้องออกมายังจุดทำพิธีที่มีแขกผู้ใหญ่นั่งรออยู่ก่อนหน้าเมื่อผมพาน้องมาถึงก็จึงเริ่มทำพิธี 

หลังจากทำพิธีตามขนบธรรมเนียมประเพณีไทยเสร็จก็เป็นเวลาบ่ายสองครึ่ง ผมกับน้องจึงเดินออกมาพบปะเพื่อนๆที่มาร่วมงาน 

"เพื่อนฉะนขายออกแล้ววว วันนี้แกสวยมาเลยโอบี" น้ำหนาวเพื่อนสนิทน้องเอ๋ยชม ส่วนคนโดนชมก็เขินอายเเก้มขึ้นสีเลยเชียว ผมจับมือน้องเดินทักทายคนอื่นๆจนมาจบที่แก๊งเพื่อนสนิทของผมเเละน้อง 

"กูรอเลี้ยงหลานอยู่นะเว้ย ว่าแต่แม่มึงเขาอยากได้หลานตอนไหนว่ะ" ไอ้พอร์ชเปิดประเด็นขึ้นมา 

"ตอนนี้ก็ได้แม่กูรออยู่ โอ้ย!" ผมพูดยังไม่ทันจบก็ถูกฝ่ามือพิฆาตตีที่แขนแรงๆไปหนึ่งที 

"พูดอะไรเนี่ยพี่เธียร์" 

"พี่พูดความจริงนี่ เพราะว่าแม่บอกให้พี่ปั๊มลูกได้เลย" 

"ปั๊มเปิ้มอะไรกันล่ะยังเรียนไม่จบเลย" 

"แต่พอดีแม่พี่อยากได้หลานภายในปีนี้อ่ะครับ แล้วพี่ก็เป็นรักแม่มากซะด้วยสิ ว่าแล้วก็ไปกันเถอะ" 

"ทะลึ่ง! ไม่ไปไหนทั้งนั้นแหละน้องจะอยู่คุยกับเพื่อน" 

"คุยกับเพื่อนก็ได้ครับ เพราะคืนนี้ได้คุยกับพี่ทั้งคืนแน่นอน จุ๊บ" ผมจุ๊บปากบางทิ้งท้ายก่อนจะเดินไปหาเพื่อนปล่อยให้ยัยหนูยืนแก้มแดงอยู่กับเพื่อนตรงนั้นต่อไป






ตอนนี้เป็นตอนสุดท้ายที่จะลงในเว็บแล้วน้าาาา ที่เหลือติดตามได้ในเล่มหรือในอีบุ๊คนะคะ

ขอบคุณทุกๆคนที่ติดตามอ่านกันมาไม่ว่าจะเป็นอ่านมาตั้งแต่เรื่องแรกหรือพึ่งจะมาอ่านเรื่งอนี้ก็ตาม ไรท์ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่านมาเป็นพลังในการแต่งที่ออกจะงูๆปลาๆของไรท์ ขอบคุณทุกคอมเม้นต์ ขอบคุณทุกการถูกใจที่มีให้ไรท์นะคะ ทั้งนี้ไรท์อาจจะแต่งดีบ้างไม่ดีบ้างก็ติชมกันได้นะคะ

ปล.อีบุ๊คเจอกันเดือนมีนาคมนะจ้ะ



แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น