Hecatia3120

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : คนร้าย

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 683

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 03 ก.พ. 2562 19:27 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
คนร้าย
แบบอักษร

​ซีหยวนเห็นฮองเฮามองชายาของตนอย่างจับผิดก็รู้สึกไม่ชอบใจนัก ในเมื่อตัวคนผิดก็หาได้แล้วยังจะทำราวกับคนของเขาเป็นฝ่ายผิดได้อย่างไร

"ฮองเฮาทรงมีสิ่งใดจะตรัสกับชายาของข้ารึไม่? ทุกคคนทยอยกลับกันแล้วข้าจะพาชายาไปพักบ้าง"

"เชิญตามสบายเถิด หากมีอะไรคืบหน้าข้าจะเรียกพวกเจ้าทุกคนกลับมาเอง"

เหล่าองค์ชายและพระชายาของตนต่างพากันกลับตำหนักของตน

จิงซินและเหล่านางกำนัลถูกพาตัวไปยังคุกหลวง  ภาพของคนรักที่ถูกล่ามด้วยตรวนราวกับนักโทษทำเฟยเทียนอทบคลุ้มคลั่ง เขาให้คนนำยาชั้นดีไปให้นางทันทีที่ถึงคุกหลวง

เวลาต่อมา

คุกหลวง

"ฮึก ฮือออออ ข้าไม่ได้ทำเสียหน่อย ฮึก ทำไมเจ้าถึงกล่าวหาข้าเช่นนั้น!"จิงซินร้องไห้คร่ำครวญออกมา นางเอ่ยถามนางกำนัลที่อยู่ห้องขังข้างๆทั้งน้ำตา

"ฮึก ข้าไม่เคยทำอะไรให้เสียหน่อย ใส่ร้ายข้าด้วยเหตุใด"นางกำนัลก้มหน้างุดไม่กล้าสบตาอีกฝ่าย เพราะนางเอกก็ไม่แน่ใจเท่าไหร่นัก แต่ก็คิดเข้าข้างตัวเองว่านางคิดถูกกำไลหยกก็เห็นอยู่ตำตา

"หึ หยุดร้องไห้คร่ำครวญเสียที ไม่รู้รึว่ามันไร้ประโยชน์และน่าสมเพช!"เสียงหญิงชราที่อยู่อีกฝั่งดังขึ้น รูปร่างของนางซูบผอมบอบบางเส้นผมสีขาวสยายยาวถึงเข่า

"ฮึก ท่านไม่เข้าใจข้าหรอก ฮืออออ"

หญิงชราส่ายหน้าไปมาอย่างเอือมระอาก่อนจะยิ้มแล้วหัวเราะออกมาราวคนเสียสติ

"เหอะ! ไม่เข้าใจรึ ที่ข้าต้องมาอยู่ในนี้ก็มีสาเหตุเหมือนเจ้านี่แหละ"คำตอบที่ได้รับทำให้จิงซินเงียบลงทันที เหมือนนางหรือ?หรือหญิงผู้นี้จะ...

"ผ่านมาก็หลายสิบปีข้าก็ยังต้องอยู่ที่นี่ ไม่มีใครเชื่อว่าข้าไม่มีส่วนรู้เห็นเกี่ยวกับการตายของฮ้องเต้พระองค์ก่อน...หึๆน่าขำจริงๆ"จิงซินแทบไม่อยากจะเชื่อสิ่งที่ได้ยิน ไม่ใช่ว่าคนที่มีส่วนรู้เห็นได้ตายไปหมดแล้วหรอกหรือ? หากเป็นเช่นนางว่าเหตุใดนางยังไม่ตาย

"อึก ข้ามีเรื่องสงสัย...ทุกคนต่างถูกประหารไปหมดแล้วแต่ท่าน...."แวบหนึ่งนางเห็นแววตาของหญิงชราสั่นไหวก่อนจะเศร้าสร้อยและดูน่าหดหู่ใจ

"คงเพราะความรักกระมัง เพราะรักจึงฆ่าไม่ลง ไม่สิอาจจะเกลียดก็ได้ เพราะเกลียดจึงทรมานข้าเอาไว้จะตายก็ไม่ได้ต้องทนทุกข์นับสิบๆปี"

จิงซินนิ่งอึ้งไปชั่วขณะ ในเหตุการณ์นั้นตามที่ท่านพี่ของนางเล่าให้ฟังในจำนวนคนที่มีส่วนรู้เห็นหนึ่งในนั้นมีสนมคนหนึ่งซึ่งเป็นที่โปรดปราณเป็นอย่างมาก...นางคงไม่ใช่เฉี๋ยนหนี่ว์กุ้ยเฟยใช่รึไม่!

"หึๆๆ คราแรกข้าคิดอยากช่วยเหลือคนที่ข้ารักแทบถวายชีวิต แต่สิ่งที่ข้าได้รับคือการหักหลังและถูกทอดทิ้ง ต่อให้รู้ว่ายาถอนพิษอยู่ที่ใดข้าก็ไม่บอก ตายไปเสียได้ก็ดีฮ่าๆๆ"นางหัวเราะออกมาอย่างบ้าคลั่ง แต่จิงซินไม่ได้สนใจยามนี้นางสนใจเพียงยาถอนพิษเท่านั้น

"แล้วท่านรู้รึไม่ว่ายาถอนพิษอยู่ที่ใด!"

"ข้าไม่รู้หรอก แต่ข้าว่าใครที่คิดค้นพิษร้ายแรงเช่นนี้ขึ้นมาต้องมียาถอนพิษแน่ เพราะหากเกิดข้อ.    ผิดพลาดก็ยังมียาไว้รักษาได้ทัน เจ้าว่าจริงรึไม่?"จิงซินพยักหน้าตอบออกไป

ยังไม่ทันที่จะได้คุยอะไรมากกว่านั้นเฟยเทียนก็แอบลักลอบเข้ามาในคุกหลวงเสียก่อน เขารีบเข้าไปกอดนางเอาไว้ทันที

"ท่านพี่"จิงซินกอดตอบเขาแน่น นางกำนัลที่อยู่ห้องขังข้างๆตัวสั่นเทาขึ้นมาด้วยความกลัวเมื่อเห็นสายตาของเฟยเทียน สายตาที่พร้อมจะเข่นฆ่าอีกฝ่ายให้แหลกราญคามือ

"เจ้าไม่ต้องกลัวนะพี่ขอเวลาอีกไม่นาน พี่จะพาเจ้าออกไปให้ได้ ใครที่มันทำให้เจ้าต้องมาลำบากเช่นนี้พี่จะไม่ไว้ชีวิตมันเด็ดขาด"เขาผละออกมาแล้วใช้สองมือโอบใบหน้างามของนางเอาไว้ แววตาอ่อนโยนอย่างที่ไม่เคยมีใครได้เห็น

"ฮึก ข้าจะรอเพคะ รอวันที่ท่านพาข้าออกไป"

นางซบหน้าลงที่อกของเขามือเรียวโอบกอดเขาเอาไว้ราวกับว่าที่นี่ไม่มีใครอื่นนอกจากนางกับเขา

วันรุ่งขึ้น

นางกำนัลและผู้เกี่ยวข้องทุกคนถูกนำตัวมายังลานไต่สวน ครั้งนี้มีฮองเฮาเป็นผู้ไต่สวนด้วยตนเองโดยมีฮ้องเต้นั่งอยู่ข้างๆนาง

นางกำนัลจิวหลิงยังคงให้ความตามเดิมในขณะที่คนอื่นๆเริ่มถูกปล่อยตัวออกไปเพราะไม่มีส่วนเกี่ยวข้อง ในยามนี้จึงเหลือคนเพียงสามคนเท่านั้นได้แก้จิงซิน นางกำนัลจิวหลิงผู้เห็นเหตุการณ์ และนางกำนัลผู้นำสุราเจ้ามานามว่าหลิวเฟิน

"ก่อนเริ่มงานเลี้ยงเจ้าอยู่ที่ใด"ฮองเฮาเอ่ยถาม

จิงซินที่อยู่ในชุดเดิมที่นางใส่มาร่วมงาน นางมองสะใภ้ด้วยความสงสารแม้จะมั่นใจว่าสะใภ้คนนี้ไม่ได้ทำแต่จำต้องไต่สวน

"หม่อมฉันอยู่ที่อุทยานหลวงรอท่านพี่เสร็จ

ราชกิจแล้วมารับไปที่งานเลี้ยงเพคะ"

"เพราะท่านพี่มาช้าข้าจึงต้องรอตั้งแต่เช้าจรดเย็น"คำตอบของนางสร้างความหนักใจให้ฮองเฮาไม่น้อย นางไม่มีพยานบุคคลมายืนยันได้เท่ากับเสี่ยงจะต้องรับผิดแทนคนร้ายตัวจริง

"หม่อมฉันมีข้อสงสัยเพคะ"เยว่จือเอ่ยขึ้น วันนี้นางตั้งใจจะช่วยสหายให้ได้จึงขอเข้าร่วมการไต่สวน

"ว่ามา"

"ข้าขอถามนางกำนัลจิวหลิง หากเจ้าว่า

พระชายาสามเป็นผู้ทำตอนนั้นนางอยู่ในชุดสีอะไร"

"สะ สีชมพูเพคะพระชายา"นางตอบเสียงสั่นเพราะในตอนนี้จิงซินอยู่ในชุดสีฟ้าซึ่งเป็นคนละสีกับที่นางเห็น

"สีชมพูรึ?"เยว่จือทวนคำตอบ จซินเริ่มยิ้มออกเมื่อพอจะเห็นหนทางรอด

"แต่แค่ชุดคงเปลี่ยนกันได้นะพ่ะยะค่ะ"ขุนนางท่านนึงกล่าวขึ้น ปกติหากเป็นคดีอื่นเขาจะมีหน้าที่ไต่สวนแต่ครานี้ฮองเฮามีคำสั่งลงมาเขาจึงเป็นได้แค่คนคอยเสนอความเห็น

"หม่อมฉันเองก็มีเรื่องจะถามนางเหมือนกันเพคะ"ครานี้จิงซินพูดขึ้น

"พูดออกมา"เมื่อได้รับอนุญาตนางก็เอ่ยถามสิ่งที่คาใจอยู่ทันที

"ที่เจ้าว่าเจ้าเห็นข้า เจ้ามั่นใจได้อย่างไรว่าเป็นข้า เจ้าเห็นไกลๆหรือเห็นข้าอยู่ข้าหน้าเจ้าล่ะ"

"ตอนนั้นหม่อมฉันอยู่ตรงชั้นวางสุราด้านหลังถัดจากชั้นที่พระชายาอยู่เพคะ หม่อมฉันเห็นกับตาตอนพระชายาเก็บขวดบางอย่างใส่ไว้ในแขนเสื้อ"

"แต่ขวดยานั่นลื่นหล่นลงมาพระองค์เลยรีบคว้าไว้จนหยกที่ข้อมือกระทบขวดแก้ว"

"ขออนุญาตพ่ะยะค่ะ เรื่องหยกข้ามีคนมาให้การเพิ่ม"เฟยเทียนเดินเข้ามาพร้อมพ่อตาของเขา ใต้เท้าหม่าเดินทางมาจากจวนทันทีเมื่อลูกเขย  ชเล่าเหตุการณ์ต่างๆให้ฟัง

"กระหม่อมเสนาบดีหม่าขอเข้าร่วมให้การ        พ่ะยะค่ะ" ฮองเฮาพยักหน้าเป็นเชิงตกลงใต้เท้าหม่าก็ก้าวไปอยู่ข้างหน้าทันที

"ความจริงกำไลหยกสีเลือดสลักชื่อตระกูลมีด้วยกันสามวงพ่ะยะค่ะ"ครานี้ทุกคนถึงกับนิ่งอึ้งไป เพราะคนร้ายอาจเป็นชายาเจ็ดที่มีรูปร่างหน้าตาเหมือนกันกับพระชายาสามก็ได้

"วงหนึ่งอยู่กับกระหม่อม อีกสองวงอยู่กับบุตรีทั้งสอง..."เมื่อพูดถึงตรงนี้คนเป็นพ่ออย่างเขาก็เริ่มปวดใจขึ้นมา ไม่ว่าจะเป็นลูกคนไหนที่ทำเรื่องเช่นนี้พวกปนางก็เป็นลูกของเขาทั้งนั้น เพราะอะไรกันเขาเลี้ยงลูกไม่ดีงั้นหรือ

"ไปนำตัวพระชายาเจ็ดมา"ครานี้เป็นคำสั่งจากฮ้องเต้บ้าง เขานั่งฟังมาครู่ใหญ่แล้วและพอเข้าใจเรื่องดี หากมีสิ่งยืนยันเพิ่งอีกนิดทุกอย่างคงเป็นไปตามความคิดของเขา

เวลาต่อมา

"เสด็จพ่อให้คนพาตัวชายาของลูกมาที่นี่ด้วยเหตุใดกันพ่ะยะค่ะ"ซีหยวนที่ติดตามเมียรักมาเอ่ยถามอย่างกังวล นางต้องเกี่ยวข้องอะไรสักอย่างไม่เช่นนั้นคงไม่ถูกเรียกตัวมา

"นางกำนัลผู้นี้ให้การว่าคนร้ายคือคนที่หน้าเหมือนเจ้าและมีกำไลหยกสีเลือด คราแรกข้าจึงคิดว่าเป็นชายาสาม แต่วันนี้บิดาของเจ้ามาให้การว่าเจ้าเองก็มีกำไลนั่น เหตุใดในงานเลี้ยงเจ้าจึงไม่ปริปากบอกอะไร เจ้าไม่คิดช่วยพี่สาวเจ้าบ้างรึ?"

หมิงซินมองบิดาของนางแววตาแข็งกร้าว ที่ผ่านมาชายผู้นี้ก็ไม่ได้เลี้ยงดูนางมา มาบัดนี้กลับแส่มาให้ความเอาผิดกับนางอีก

"เรื่องที่หม่อมฉันมีกำไลหยกสีเลือดหม่อมฉันไม่ได้พูดเพราะไม่ทันได้คิดว่าตนเองก็มี ข้าวของเครื่องประดับของหม่อมฉันมีมากมายนัก หากท่านพ่อไม่พูดคงจะลืมไปแล้วว่ามีเหมือนกันเพคะ"

"อีกอย่างนะเพคะ หม่อมฉันกับพี่สาวไม่ได้ถูกเลี้ยงมาด้วยกัน จะให้รักใคร่กลมเกลียวก็คงจะแปลกๆ เรื่องที่ไม่ช่วยนางหม่อมฉันต้องช่วยคนผิดด้วยหรือเพคะ?"นางถามกลับอย่างไม่เกรงกลัวทำเอาไฟโทสะของฮองเฮาถึงกลับลุกพรึ่บขึ้นมา

"แต่นางกำนัลเพิ่งสารภาพกับเจิ้นและทุกคนเมื่อครู่ว่าเข้าใจผิด แท้จริงวันก่อนคนที่นางเห็นเป็นเจ้า ส่วนพระชายาสามนั้นอยู่ในอุทยานหลวงมีสนมของเจิ้นหลายคนที่เห็นนาง"ฮ้องเต้โกหกออกมาหน้าตาเฉยทำทุกคนอึ้งแต่ไม่มีใครกล้าขัด

"นางกำนัลชั่วนี่เจ้ากล้าใส่ร้ายข้า!"

หมิงซินปรี่เข้าไปหมายจะตบสั่งสอนนางกำนัล     จิวหลิงแต่กลับชะงักไปเพราะเฟยเทียนคว้ามือนางเอาไว้

ในขณะนั้นเองที่แขนเสื้อของนางร่วงลงเผยให้เห็นข้อมือขาวยาวไปถึงข้อศอก นางกำนัลสาวที่เห็น ดังนั้นก็ตาเบิกกว้างทันทีเพราะนางจะได้ว่าตอนที่คนร้ายทำขวดยากระทบกระไลหยกที่ข้อมือสองข้างต่างก็มีรอยคล้ายถูกล่ามอยู่ที่ข้อมือ

"กลับมาอยู่ในที่ของเจ้า"ซีหยวนเอ่ยเรียกชายาอย่างไม่พอใจที่นางยอมให้บุรุษอื่นแตะเนื้อต้องตัวอยู่นานสองนานโดยไม่ขัดขืน หมิงซินถอนหายใจอย่างหงิดหงิดแล้วเดินกลับมา

"นางกล้าใส่ร้ายข้านะเพคะท่านพี่"ได้ทีนางก็รีบออเซาะสามีทันที แผนของนางจะต้องไม่พังเพราะนางกำนัลชั้นต่ำเพียงคนเดียว!

"หม่อมฉันไม่ได้ใส่ร้ายเพคะ คนร้ายตัวจริงมีรอยแผลเป็นคล้ายถูกโซ่ล่ามเอาไว้เป็นเวลานาน คราแรกหม่อมฉันไม่แน่ใจจึงกล่าวว่าเป็นพระชายาสามด้วยเห็นกำไลหยกนั้น"

"แต่เมื่อครู่หม่อมฉันได้เห็นรอยแผลที่ข้อมือพระชายาเจ็ดจึงมั่นใจ คนร้ายที่คิดวางยาฮ้องเต้คือพระชายาหมิงซินเพคะ"

"เจ้า!!!!"หมิงซินกำลังจะเข้าไปจัดการนางอีกครั้งแต่ซีหยวนจับข้อมือนางไว้ เขาเปิดดูรอยที่ว่าเพื่อพิสูจน์ความจริง แต่ดูเหมือนความจริงนั้นจะทำร้ายเขาอย่างสาหัสเมื่อรอยที่ข้อมือของนางปรากฎสู่สายตาทุกคน

"ท่านพี่!!"หมิงซินร้องออกมา มองไปรอบๆลานนี้ก็พบว่าทุกสายตากำลังจับจ้องมาที่นาง นางแพ้แล้วอย่างนั้นหรือ

"บัดนี้คนร้ายตัวจริงก็ถูกเปิดเผยแล้ว คงจะปล่อยตัวชายาของกระหม่อมได้แล้วนะ

พ่ะยะค่ะ"เฟยเทียนเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบงันของทุกๆคน

"เช่นนั้นการไต่สวนหาคนผิดขอให้ยุติเพียงเท่านี้ ปล่อยตัวคนที่ไม่เกี่ยวข้อง ส่วนคนผิดให้ไต่สวนสาเหตุและตัดสินโทษกันใหม่วันพรุ่งนี้ก็แล้วกัน"

"รับด้วยเกล้าพ่ะยะค่ะ/เพคะ" เฟยเทียนรีบเข้าไปปลดพันธนาการที่ตัวของชายาเขา แค่วันเดียวนางก็ดูซูบผอมลงแล้วหรือ

"พี่มาพาเจ้ากลับแล้วนะ"เขาพยุงนางขึ้นกอดนางเอ่ไว้แน่น ไม่สนใจว่านางจะยังอยู่ในชุดใดสะอาดหรือไม่ ตอนนี้สิ่งที่สำคัญคือเขาได้นางกลับมาแล้ว

"ดีจริงๆเพคะ ท่านพี่มารับข้าแล้ว"เหมือนร่างกายหมดแรงเอาเสียดื้อๆ นางยิ้มบางๆให้เขาแล้วทรุดลงไปทันที ยังดีที่เขาโอบกอดนางเอาไว้จึงไม่ล้มลงไป เฟยเทียนรีบอุ้มนางขึ้นด้วยความตกใจ

เขารีบตรงกลับตำหนักทันทีแล้วเรียกหมอหลวงมาตรวจอาการให้นาง

"ซินเออร์ ซินเออร์ เจ้าเป็นอะไรไป"เขาพยายามเอ่ยเรียกนางอีกหลายครั้งแต่นางก็ไม่มีวี่แววจะฟื้นขึ้นมา

"องค์ชายซินเออร์ของข้าเป็นอะไรไปรึ"ใต้เท้าหม่าที่เพิ่งตามมาถึงก็รีบเข้ามาดูลูกสาวทันที เขามาช้าเพราะรอส่งหมิงซินก่อนถึงลูกสาวคนนี้จะไม่เหลียวมามองเขาเลย

"ข้าเองก็รอหมอหลวงอยู่ขอรับ"

"องค์ชายสาม"หมอหลวงรีบถวายคำนับเเล้วเดินมาตรวจอาการ ตรวจไปได้สักพักก็ยิ้มออกมาทำเอาบุรุษทั้งสองในห้องนี้ขมวดคิ้วอย่างไม่เข้าใจ

"ชายาของข้าเป็นอะไรไป แล้วท่านยิ้มอะไรกัน"เฟยเทียนเอ่ยถามเสียงเข้ม คิ้วหนาขมวดเป็นปมยิ่งกว่าเดิมในขณะที่ใต้เท้าหม่าพอจะเดาออกก็ยิ้มออกมาเช่นเดียวกับหมอหลวง

"พระชายาสามทรงตั้งพระครรภ์แล้วพ่ะยะค่ะ"เฟยเทียนเหมือนหูอื้อตาลายไม่ชั่วขณะ เขากำลังจะเป็นพ่อคน กำลังจะมีลูก ลูกของเขากับคนที่เขารักหมดหัวใจ

"อื้อออออ อุป อ้วกกกก"ทันทีที่ได้สติจิงซินก็ลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว นางดึงมือออกจากการตรวจชีพจรของหมอหลวงแล้วคว้าโถข้างๆมาอาเจียรเสียยกใหญ่

เฟยเทียนที่เพิ่งได้สติก็รีบเข้ามาดูแลนาง หมอหลวงเขียนใบสั่งยาเอาไว้แล้วส่งให้นางกำนัล ใต้เท้าหม่ารีบให้คนที่จวนไปหาของมาบำรุงหลานคนแรกเสียยกใหญ่

"ค่อยๆนั่งนะ"ร่างเล็กของจิงซินถูกประคองให้นั่งลงอย่างเบามือก่อนจะส่งน้ำให้นางดื่ม

"พ่อดีใจกับเจ้าด้วยนะซินเออร์ จะเป็นแม่คนแล้วก็หยุดดื้อหยุดซุกซนได้แล้วเข้าใจรึไม่"ใต้เท้าหม่าเอ่ยด้วยความดีใจ อย่างน้อยนี่คือเรือ่งดีๆที่เกิดขึ้นในวันนี้

"ใครว่าข้าซุกซน องค์ชายฟ้องท่านพ่อหรือเพคะ" นางหันหน้าไปถามบุรุษข้างๆอย่างงอนๆ

"จำเป็นต้องฟ้องด้วยรึ^^"นางมองรอยยิ้มน่าหมั่นไส้ของสามีแล้วดึงแก้มเขาสุดแรง แต่ยามนี้เฟยเทียนไม่รู้สึกอะไรทั้งนั้นนอกจากความสุข

"เอาล่ะๆพ่อคงต้องกลับบ้านก่อน อย่างไรพ่อจะส่งของบำรุงมาให้"

"เจ้าค่ะท่านพ่อ"

คล้อยหลังบิดานางก็ล้มตัวลงนอนทันที เมื่อคืนนี้นางนอนไม่หลับทั้งคืน คิดๆไปแล้วนางคงจะอาการหนักเสียแล้ว แค่ไม่มีคนคอยกอดก็ถึงกับนอนไม่ได้เชียวรึ

"ซินเออร์ไปอาบน้ำก่อน"เฟยเทียนพยายามปลุกนาง หากป่วยหรือติดโรคอะไรจะทำเช่นไรเล่า

"อืมม ไม่เอาเพคะ"นางตอบทั้งที่หลับตาอยู่ก่อนจะกรีดร้องเสียงหลงเมื่อถูมอุ้มลอยขึ้นมาจากเตียงนุ่ม

เฟยเทียนจัดการอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าให้นางเสร็จสรรพ เขาอุ้มนางกลับมานอนกอดไว้แบบอก จิงซินหลับไปตั้งแต่เขาอุ้มนางไปแช่น้ำอุ่นแล้ว

"คิดเสียว่าซ้อมเลี้ยงลูกก็แล้วกัน^^"

ฟอดดดด

"พี่รักเจ้ากับลูกมากนะซินเออร์"เขานอนคิดเรื่องหาวิธีลงโทษคนผิดอีกสักพักก่อนจะหลับตาลงนอนโดยมีเมียและลูกอยู่ในอ้อมกอด

จิงซินพลิกตัวเข้าหาความอบอุ่มด้านหลังของนาง มือเรียวพาดไปบนเอวสอบของสามี ใบหน้าหวานซุกซบลงที่อกฟังเสียงหัวใจพ่อของลูกอย่างสุขใจ

"ใครทำให้เจ้ากับลูกต้องไปลำบากในคุกนั่นมันต้องชดใช้พี่สัญญา"เขาเอ่ยขึ้นก่อนจะเข้าสู่ห้วงนิทราตามนางไป

-------------------------

หมิงซินเตรียมเด้ง!!!

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น