ละครกระดาษ

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 9 : ดนตรีเปิดหมวก

ชื่อตอน : ตอนที่ 9 : ดนตรีเปิดหมวก

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 14

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 03 ก.พ. 2562 19:05 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 9 : ดนตรีเปิดหมวก
แบบอักษร

หลังจากที่มะปรางให้สัมภาษณ์นักข่าวเสร็จแล้ว วันนี้ครูใหญ่อนุญาตให้มะปรางไม่ต้องเข้าเรียน 1 วัน เธอรีบวิ่งเข้าไปที่ชมรมดนตรีเพื่อต้องการเข้าร่วมประชุมของชมรมดนตรีให้ทันเวลา ปรากฎว่าตอนนี้ห้องชมรมปิดแล้ว มะปรางรีบแชตหาพี่พลอยทันที

“พี่พลอย หนูมาที่ชมรมไม่มีใครอยู่แล้ว”

“เพิ่งคุยกันเสร็จเมื่อกี้เอง”

“พวกพี่อยู่ไหน หนูอยากคุยกับพี่พลอย”

“ตอนนี้พวกพี่อยู่หลังตึก มาคุยกันหน่อยก็ดี”

มะปรางกึ่งเดินกึ่งวิ่งไปตามทางเพื่อจะไปหาพี่หลอยที่หลังตึกทันที บังเอิญส่วนทางกับต้อม, ปูและนัท “สวัสดีค่ะพี่ต้อม, พี่ปู พี่นัท พอดีหนูรีบ” แล้วก็รีบเดินไปต่อจนทั้ง 3 คนรับไหว้มะปรางแทบไม่ทัน

“เฮ้ย! หรือว่าพวกเราคิดมากไปเปล่าว่ะ น้องมันก็ทักเราเหมือนเดิมอยู่นะ” ปูเอ่ยปากขึ้นมา

            “นั่นไงๆๆ พี่มะปรางๆๆ ในตำนานของพวกเรา พี่มะปรางตัวเป็นๆ ด้วย” เด็กนักเรียนที่เดินอยู่บริเวณนั้น แสดงอาการปลื้มพี่มะปรางแบบสุดๆ “พี่มะปราง ถ่ายรูปกับพวกหนูหน่อย”

            “มาๆๆ มาถ่ายรูปกัน” มะปรางรีบตอบรับทันทีทำให้เด็กเรียนกลุ่มใหญ่มาก รีบวิ่งกรูเข้ามารุมล้อมมะปรางเต็มไปหมดเหตุการณ์เกิดขึ้นต่อหน้าต้อม, ปูและนัท มีเด็กนักเรียนหลายคนทั้งวิ่งผ่าน วิ่งชนกลุ่มของต้อม โดยที่ไม่มีใครสนใจกลุ่มของต้อมเลย ทำให้ยิ่งสร้างความคับแค้นใจให้กับต้อมเพิ่มขึ้นเข้าไปอีก

            “มึง! ไปกันเถอะ” ต้อมตะคอกเสียงดังมาก ก่อนที่ทั้ง 3 คนจะรีบเดินจากไป

            หลังจากที่โอ๋ออกมาจากชมรมแล้ว เขาตรงไปที่ห้องทำงานของพี่วิทย์ทันที “พี่หมออยู่มั๊ย โอ๋เอง”

            “พี่วิทย์ไม่อยู่ อยู่แต่พี่บัว โอ๋เดินเข้ามาได้เลย” พี่บัวตอบรับเสียงเรียกของโอ๋

            “คือ โอ๋อยาก...โอ๋มีเรื่องปรึกษาหน่อย” โอ๋เกิดความลังเลที่จะพูด “ตอนแรกคิดจะปรึกษาพี่หมอ แต่จริงๆ แล้วคนที่ช่วยได้น่าจะเป็นพี่บัวมากกว่า”

            “พี่เหรอ?” บัวถามโอ๋กลับด้วยความสงสัย “โอ๋มีอะไรหรือเปล่า”

            “พี่บัวรู้แล้วใช่มั๊ยว่า เทอมนี้ชมรมดนตรีอาจจะต้องยุบ ผมอยากให้มะปรางย้ายมาอยู่ชมรมมวยกับผมเลย...พี่บัวเองก็สนิทกับมะปราง ผมอยากให้พี่บัวช่วยพูดกับมะปรางอีกแรงหนึ่งอ่าครับ”

            บัวยังไม่ได้ตอบคำถามโอ๋ เพราะเห็นท่าทางแปลกๆ ของโอ๋ “พี่ว่าวันนี้โอ๋ดูแปลกๆ กว่าวันอื่นๆ ...พูดมาให้จบ”

            “คือตอนนี้... ผมกับมะปรางเราเป็นแฟนกันแล้ว ผมก็อยากให้มะปรางมาอยู่ใกล้ผมด้วยครับพี่ และที่สำคัญผมไม่อยากให้ปรางเขาต้องมากังวลเรื่องนี้อีกแล้ว ผมคิดว่าถ้าพี่บัวช่วยพูดน่าจะไม่ยากนะพี่”

            “เดี๋ยวๆๆๆ...เรื่องอื่นไว้ก่อน นี่เรา 2 คนตกลงเป็นแฟนกันตั้งแต่เมื่อไร มะปรางยังไม่ได้บอกอะไรพี่เลยนะ”

            “วันก่อนเองพี่...ปรางเขาคงยังไม่ได้บอกพี่มั๊ง คือ ในใจผมก็อยากให้มะปรางมาอยู่ที่ชมรมมวยไปเลย จะได้อยู่ใกล้ๆ กันด้วย ไหนๆ ชมรมดนตรีก็ไม่มีตังทำกันอยู่แล้ว”

            “แล้วเราไม่คิดบ้างเหรอว่า ปรางจะไม่เสียใจ โอ๋รู้มั๊ยว่า ปรางสมัครเข้าชมรมดนตรีตั้งแต่วันแรกที่มาเรียนที่นี่เลยนะ ปรางเขาอยากมีวงไปเล่นดนตรีที่กรุงเทพด้วย” บัวถามย้ำ

            “พี่บัว เอาไว้ตอนเรียนมหาวิทยาลัยค่อยไปทำต่อก็ได้ ตอนนี้อยู่มัธยมเองพี่ มันทำอะไรไม่ได้หรอก อย่างมากก็เล่นตามงานหมู่บ้าน งานในตลาด แล้วตอนนี้ทุกคนก็รู้แล้วว่า ปรางมันสู้คนได้ ถ้าอยู่ที่ชมรมมวย ปรางมันก็สร้างชื่อให้กับโรงเรียนได้อีกทาง... ไปแข่งรายการของผู้หญิงไงพี่”

            “แล้วโอ๋ไม่คิดเหรอว่า ปรางต้องเสียใจมากแน่ๆ ที่ชมรมดนตรีถูกยุบ” บัวตั้งคำถามเพิ่มเติม

            “อยู่ชมรมดนตรี มันก็ทำอะไรไม่ได้อยู่ดีนะพี่ ไม่มีตัง เครื่องดนตรีก็เจ๊งหมดแล้ว งานในโรงเรียนเทอมนี้ยังเล่นไม่ได้เลยมั๊งพี่” โอ๋ยังคงยืนยันความคิดตัวเองต่อไป “เรื่องใหญ่แบบนี้ ปรางคนเดียวมันทำไม่ไหวหรอกพี่”

            “มันก็จริงอย่างที่โอ๋พูด งั้นเอางี้...เอาไว้ตอนใกล้ๆ ที่จะต้องปิดชมรมดนตรีจริงๆ พี่จะช่วยพูดให้ก็แล้วกัน ถ้าให้ปรางย้ายชมรมตอนนี้ ปรางต้องถูกตัดเพื่อน ตัดพี่ตัดน้องแน่ๆ”

            “โอ๋ลืมคิดเรื่องนี้ไปเลย” โอ๋ตกใจคำตอบของพี่บัวเหมือนกัน

            ในขณะที่ทั้ง 2 คนปรึกษาพูดคุยกันอยู่ พลอยยืนฟังอยู่ที่หน้าห้อง ได้ยินเรื่องราวทั้งหมดอย่างชัดเจน

หลังจากที่ได้ฟังเรื่องของโอ๋กับบัวคุยกันจบ พลอยรีบเดินออกมาจากหน้าห้องเพื่อไม่ให้โอ๋เห็น ไปที่หลังตึกก็เห็นมะปรางนั่งคุยอยู่กับทีมงานของชมรมดนตรี “พี่พลอย สวัสดีค่ะ หนูเพิ่งมาเมื่อกี้นี้เองค่ะ”

“ตอนนี้หนูอยากให้พวกพี่ๆ กับหนูด้วยทำวงขึ้นมา ถ้าเราไปเล่นในตลาดแล้วขอรับบริจาคด้วย หนูว่า น่าจะพอได้ตังมาทำต่อนะพี่” มะปรางเริ่มเสนอไอเดียก่อน “ถ้าทำแบบนี้ เราจะเล่นได้อาทิตย์ละ 1-2 วันเลยนะพี่”

“แล้วปรางไม่เปลี่ยนใจแน่นะ” ทุกคนแปลกใจกับคำถามแรกของพลอยเป็นอย่างมาก

“ทำไมพี่พลอยถามหนูแบบนี้ หนูรักชมรมนี้นะพี่ แล้วหนูก็อยากจะทำต่อ” มะปรางยืนยันความตั้งใจของตัวเอง

“พี่ถามตอนนี้ เพราะว่า...เพราะ...” พลอยยังไม่ได้พูดเต็มปากเต็มคำเท่าใดนัก

“หนูไม่สนใจพวกนักข่าวหรอก ช่างมันเถอะ เรื่องพวกนี้เดี๋ยวมันก็หายไปเองแหละพี่” มะปรางยังคงยืนยันในท่าทีของตัวเอง “หนูยังเป็นมะปรางคนเดิม หนูอยากเล่นดนตรี”

“แล้วถ้าชมรมดนตรีต้องยุบไปจริงๆ ปรางจะทำไง”

“หนูไม่ยอมเด็ดขาด ตราบใดก็ตามที่หนูอยู่ที่นี่ หนูไม่ยอมแน่ๆ” มะปรางยืนยันเสียงหนักแน่น

คำตอบสุดท้ายของมะปราง ทำให้พลอยเบาใจได้ในระดับหนึ่ง “อาทิตย์หน้าปรางต้องไปแข่งตอบปัญหา งั้นเราจะเริ่มต้นซ้อมวงอาทิตย์ถัดไปนะ ซ้อมวันพุธกับวันศุกร์ละกัน”

ทุกคนเห็นด้วยกับข้อเสนอของพลอย “ส่วนเรื่องซ่อมกลองกับเบส อาทิตย์หน้าพี่จะไปขอให้ลุงหมูช่วยซ่อมให้ก่อน พวกเราจะได้มีไว้ซ้อมวง”

“ถ้าพวกเราไปเล่นในตลาดทุกอาทิตย์ ก็ถือเป็นการซ้อมไปในตัวเลย เดี๋ยวพี่จะไปขอครูหนึ่ง ให้พวกเราเล่นงานโรงเรียนด้วย คิดว่าเราน่าจะได้เล่นต่อ”

*****************************

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น