ซันซายน์

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 6 ตอบกลับ

ชื่อตอน : ตอนที่ 6 ตอบกลับ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 108

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 03 ก.พ. 2562 18:15 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 6 ตอบกลับ
แบบอักษร

ตอนที่ 6

ตอบกลับ

เท้าความไปเมื่อเช้านี้ เธอเอ่ยถามนางกำนัลเพียงคนเดียวที่ให้รับใช้ข้างกาย ถึงสิ่งที่ให้ไปหามาให้และคำตอบที่ได้ก็เป็นที่ถูกใจเธอนัก

"ยาถ่าย หนึ่ง เกวียน มาส่งตั้งแต่เมื่อวานแล้วเพคะ" อย่าพึ่งคิดว่าเธอใจร้ายถึงเพียงนั้น เธอยังไม่ฆ่าผู้ใดดอก เธอออกจะจิตใจดี รักเด็ก ยิ่งเด็กหนุ่ม ๆ หน้าตาน่ารักด้วยแล้วยิ่งรักเข้าไปใหญ่ เธอจะใช้เพียงแค่หนึ่งถังน้ำเท่านั้น จากนั้นก็เลือกองครักษ์ที่ดูจะสั่งงานง่ายสักหน่อย หากใช้พ่อโอปป้านั่น เกรงว่าจะถูกตำหนิ กลับ และยังไม่อยากแสดงความร้ายกาจต่อหน้าเขาด้วย ก็แบบว่ายังไม่ได้กันไงล่ะ จะแรด จะร่านก็ขอให้ได้กินก่อนไง ค่อย ออกลาย ชะนีก็มีสมองนะคะ

หลังจากสั่งองครักษ์ผู้แสนจะเชื่อฟังไปจัดการแอบเทยาถ่ายลงในอาหารหลังจากผ่านการตรวจด้วยเข็มเงินแล้ว ก็เทลงไปถ้วยละหนึ่งกำมือ อย่างพอดิบพอดี กะปริมาณว่าเอาแค่สั่งสอน ไม่ถึงกับตาย ผู้หญิงพวกนั้นคงจะหายหน้าหายตาไปหลายวัน ให้หายรำคาญไปอีกนาน

ระหว่างรอฟังข่าวเธอก็ได้เวลานอนพักผ่อน ถ้าถามว่าเธอไม่หิวหรือ หิวสิ แต่เธอไม่เคยกินอาหารในวังแห่งนี้ บางวันก็เป็นเหล่าองครักษ์ผลัดเปลี่ยนกันออกไปซื้อให้ด้านนอก บางวันก็ให้นางกำนัลลี่จี แอบออกไปซื้อให้ แหม เธอก็ยังไม่อยากตายรอบสองหรอกนะ อุส่าได้มีโอกาสมีชีวิตอีกครั้งทั้งที จิมิของแท้ ก็ยังไม่ได้ใช้เลยด้วยซ้ำ

สักพักความโกลาหลก็เริ่มขึ้น เมื่อเหล่าชายา สนมแต่ละตำหนักเรียกหาหมอหลวง เธอได้แต่หัวเราะอยู่คนเดียวราวกับคนบ้า เสียสติ แต่อารมณ์ที่กำลังดีอยู่ต้องสะดุด เมื่อถูกเรียกตัวไปตำหนักกลางของท่านอ๋องหน้านิ่งผู้นั้น คงจะเรียกเธอไปต่อว่าสินะ เธอเดินทอดน่อง เอื่อยเชื่อยให้ถึงช้าที่สุด ก่อนจะก้าวเท้าเข้าไปในตำหนัก สภาพที่เห็นให้ทำให้เธอแทบกลั้นขำไม่อยู่ แต่ต้องแสดงท่าทีว่าเป็นห่วงสวามีตรงหน้าเสียหน่อย ประเดี๋ยวจะหาว่าแล้งน้ำใจ

"อุ๊ย ท่านอ๋องมิสบายหรือเพคะ" ปากถามไป แต่ก็อดยิ้มขำไม่ได้ โอ๊ยกลั้นขำจนปวดท้องแล้วเนี่ย

"เจ้าทำสิ่งใดลงไปรู้ตัวหรือไม่" เขาเอ่ยถามเธอเสียงดุ แต่เธอไม่กลัวหรอกนะ

"อ๋อ ยาถ่ายที่หม่อมฉันเทลงไปในหม้ออาหารเช้านี้น่ะหรือเพคะ" คนอย่างเธอกล้าทำกล้ารับอยู่แล้ว

"นี่เจ้า" ก่อนที่เขาจะกล่าวคำใดออกมา เธอเลยสวนพูดตอกกลับไปก่อน

"หม่อมฉันนึกว่า นี่เป็นอาหารปกติของคนในวังนี้เสียอีก เห็นวันแรกก็มอบอาหารสุดพิเศษให้หม่อมฉันหนักกว่านี้เสียอีก นี่หม่อมฉันเข้าใจผิดหรือนี่ แย่จัง" เธอทำหน้าตาเสียใจหนักหนา

"เปิ่นหวางมิเคยทำอันใดเจ้า" เพราะเขาไม่เคยทำอะไรไงล่ะ ไม่แม้แต่จะห้าม พวกบรรดาเมียน้อยพวกนั้น

"อ้าวมิใช่พระองค์หรอกหรือที่เป็นสวามีของพวกน้องสาวเหล่านั้น เจี่ยเจี่ย ผู้นี้รึก็หวังดี เลยแบ่งปันให้พระองค์ด้วย จะได้อิ่มกันอย่างทั่วถึง"

"นี่เจ้า" เขามองเธออย่างคาดโทษ แต่เสียใจเธอไม่กลัวหรอก ลองให้เมียคนไหนของเขามาวางยาเธออีกสิ รับรองได้ว่าเขาจะได้รับส่วนแบ่งด้วยอย่างแน่นอน ดีไป ดีกลับ แต่ถ้าร้ายมา อดีตกะเทยหัวโปกผู้นี้ ก็จะตอบกลับให้สาสมเช่นกัน

เธอเตรียมตัวจะหันหลังกลับ แต่บุรุษผู้นี้กลับโถมกายเข้ามาใส่เธอ เธอเลยเบี่ยงกายหลบ สภาพเขาตอนนี้จึงทำได้เพียงคว้าหมับเข้าที่ข้อเท้าของเธอเท่านั้น เธอเพียงปรายตามอง ก่อนจะสลัดมือเขาออกจากเท้าเสีย ความรู้สึกตอนนี้หรือคะ บอกเลย เหมือนมีผู้ชายหน้าตาดีมาอ้อนวอนขอให้อย่าทิ้งเขายังไงอย่างงั้น แบบ คนสวยอ่ะ ทำอะไรก็ไม่ผิด คริก อารมณ์ดีเสียจริง

"ลันลา "พรุ่งนี้จะทำอะไรอีกนะ ยาถ่ายนี่ก็คงไม่ไหว ประเดี๋ยวจะดื้อยากันเสียเปล่า ๆ ลองอย่างอื่นดูบ้างดีกว่า เธอเดินทอดน่องจนถึงตำหนัก ก่อนจะขอร้องให้องครักษ์ผู้หนึ่งออกไปหาซื้อหมามุ่ยซักสิบกระสอบให้ ถึงแม้นจะทำหน้าไม่เข้าใจมาให้ แต่ก็ยอมไปให้อยู่ดี

"รีบกลับมาไวไวนะ" นั่นคือสิ่งที่เธอแอบกระซิบบอก ถ้าถามว่าทำไมเธอถึงไม่ใช้ อู่ถง องครักษ์หน้าตาโอปป้าน่ะ หรอ ก็เพราะเธอกลัวเขาเหนื่อยยังไงล่ะ อีกอย่างเอาไว้ใกล้ตัว จะได้ชุ่มชื่นหัวใจอย่างไรล่ะ ถึงจะไม่ได้กิน ก็ขอแทะโลมก็ยังดี หลัง ๆ มานี้ องครักษ์ผู้นี้มีทีท่าอ่อนลงจากเมื่อก่อนมากนัก แต่ก่อนรึชวนคุยก็ไม่สนใน ตอนนี้เธอยิ้มให้ มียิ้มตอบ อย่างไรเสียสิ่งที่เธอเทียวทำมาก็ไม่เสียเปล่า

"องค์หญิงให้อาลู่ไปทำสิ่งใดหรือพ่ะย่ะค่ะ" พ่อโอปป้าของเธอยังไง จะใครล่ะ

"อ๋อ เปิ่นกง วานให้ไปซื้อของกินให้นิดหน่อยน่ะ ทำไมหรือ" เธอจะบอกไปได้ยังไงว่าใช้ไปซื้อหมามุ่ย

"มิมีอันใดพ่ะย่ะค่ะ เช่นนั้นกระหม่อมขอตัว"

"เดี๋ยวสิ " แหมพึ่งมาก็จะรีบกลับเสียแล้ว ยังไม่หายคิดถึงเลย

"องค์หญิงมีอันใดจะใช้กระหม่อมหรือพ่ะย่ะค่ะ"

"เปิ่นกงมิกล้ารบกวนเจ้าดอก เพียงแต่เปิ่นกงมีคำถาม จะถามเจ้านิดหน่อย"

"เชิญองค์หญิงถามมาได้เลยพ่ะย่ะค่ะ" เพียงเท่านี้ กะเทยก็ได้เวลาอ่อยผู้แล้วค่ะ

"องครักษ์อู่ มิทราบว่า ท่านมีสตรีในดวงใจแล้วหรือยัง" เธอเอ่ยถามออกไปพร้อมกับใจที่ลุ้นระทึก เต้นตุบตุบ ราวสาวน้อยหัดรัก แต่ตอนนี้เธอก็ยังเป็นสาวน้อยเองนะ องครักษ์โอปป้าตรงหน้าเริ่มมีริ้วแดงพาดผ่าน น่ารักอ่ะ

"ยะ ยังพ่ะย่ะค่ะ" กรี๊ด คำตอบถูกใจชะนีมากเลยค้า ตอบแบบนี้มิใช่ผู้ชายกำลังให้ท่าหรอคะ แบบนี้ต้องรีบปฏิบัติการค่ะ

"เช่นนั้นเจ้าคงยังไม่พบเจอสตรีที่ถูกใจ เราเข้าใจถูกหรือไม่"

"เป็นเช่นนั้นพ่ะย่ะค่ะ" ชะนีดีใจจริงโว้ย

"เช่นนั้น องครักษ์อู่ สนใจจะมาเป็นคนรู้ใจของเปิ่นกงหรือไม่เล่า"

"อ่ะ องค์หญิง พระองค์ทรงกล่าวสิ่งใดออกมาทรงรู้ตัวหรือไม่"

"เปิ่นกงย่อมรู้ตัวดี ใช่ตอนนี้เปิ่นกงเป็นหวางเฟย แต่อีกไม่นาน เปิ่นกงก็จะเป็นอิสระจากเขาแล้ว เปิ่นกงเพียงต้องการทราบคำตอบจากองครักษ์อู่"

"กระหม่อมมิบังอาจ" หากแต่คำตอบที่ได้รับกลับทำให้เธอเสียเซลฟ์นิดหน่อย แต่เธอก็ไม่ยอมแพ้หรอกนะมันไม่แปลกหรอกก็เธอเป็นถึงองค์หญิง ส่วนเขาเป็นเพียงองครักษ์นี่นา แต่เธอจะพิสูจน์ให้เห็นเองว่าฐานันดรเหล่านี้ไม่สามารถมาขวางทางรักได้หรอก

"เปิ่นกงถามว่าท่านจะยอมหรือไม่ มิใช่บังอาจหรือไม่" องครักษ์โอปป้าตรงหน้าไม่ตอบกลับมองเมินไปทางอื่นแทน ทำไมเธอจะไม่รู้ล่ะ ว่าผู้ชายตรงหน้าก็มีใจให้เธอเช่นกัน ในเมื่อเธอถูกใจ เธอจะเอาคนนี้ หากเธอมิใช่องค์หญิงนี่คงจับเขาปล้ำไปนานแล้ว ในเมื่อเขากล้าเมินคนสวยเช่นเธอ ดีล่ะเธอจะทำให้เขาไม่กล้าเมินเธออีก

"หมับ"

"องค์หญิงจะทำอะไร อื้อ" เธอยื่นมือไปจับใบหน้าขององครักษ์ตรงหน้าไว้ แล้วมอบจูบกระชากวิญญาณให้ทันที จนพ่อ โอปป้าอ่อนระทวย สมใจเธอ

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น