ซันซายน์

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 5 กลุ้มใจ

ชื่อตอน : ตอนที่ 5 กลุ้มใจ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 330

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 03 ก.พ. 2562 18:11 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 5 กลุ้มใจ
แบบอักษร

ตอนที่ 5

กลุ้มใจ

ทางด้านท่านอ๋องหลงเหยียนชิงนั้น ไม่เข้าใจหวาง เฟยของตนเป็นอย่างมาก ด้วยไม่เคยมีสตรีนางใดปฏิเสธเขาถึงเพียงนี้ นี่นางเป็นเพียงองค์หญิงแคว้นเล็ก ๆ เพียงเท่านั้นกลับกล้าปฏิเสธเขาอย่างไม่ไว้หน้า แถมยังกล้าบอกเขาว่าจะไปหาบุรุษอื่นอีก นี่นางจะหยามหน้าเขามากเกินไปหรือไม่

ตอนนี้เขาและนางอยู่บนรถม้าเพื่อกลับวังของเขา นางมองเมินเขามาตั้งแต่อยู่ในงานเลี้ยง เขาพยายามจะคุยดีดีกับนางแล้ว แต่นางก็ดูจะไม่สนใจเขา นี่เขาควรจะทำเช่นไรดีกับ หวางเฟยของเขาดี ใช้เวลาเพียงไม่นาน ก็มาถึง เขาเดินตามหลังนางเพื่อไปยังตำหนักของนาง ก่อนที่นางจะมองมา เหมือนจะถามว่าจะตามมาทำไม

ในเมื่อนางกล้าเมินเขา เขาก็เมินนางได้เช่นกัน ดูเหมือนนางจะหงุดหงิดที่เขามิตอบ มันทำให้เขาอารมณ์ดีขึ้น แต่อารมณ์ของเขาก็ต้องดิ่งลงเหวเพราะรอยยิ้มของนางที่มีต่อองครักษ์ผู้นั้น นี่นางกล้ายิ้มให้บุรุษอื่นต่อหน้าเชียวหรือ หรือบุรุษหน้าตาเช่นนี้ที่นางชมชอบกัน เจ้าองครักษ์หน้าจืด เช่นนี้หรือ ที่น่ารักในสายตานาง นางช่างตาต่ำนัก มันต้องอย่างเขาสิถึงจะเรียกว่าหล่อเหลาเหมาะสมให้สตรีหลงใหล เขามองนางอย่างมิใคร่พอใจ

องครักษ์ผู้นี้ก็เหลือเกิน เห็นนางยิ้มให้แทนที่จะวางเฉยแต่กลับยิ้มตอบกลับเสียอย่างนั้น มันน่านัก นี่นางจะยื่นกิ่งดอกซิ่ง ออกนอกกำแพงต่อหน้าเขาหรืออย่างไรกัน แต่ที่ทำให้เขาหงุดหงิดหนักเห็นจะเป็นคำพูดของนางนี่ล่ะ

"แฟน ดีดี มันหาไม่ยากหรอก" แม้นเขาจะไม่ค่อยเข้าใจ แต่ทำไมถึงรู้สึกว่ามันไม่ค่อยจะดีกับเขาเสียเท่าไหร่ ได้เมื่อนางกล้าเมินเขา เขาก็จะตามนางเอง

"คืนนี้ เปิ่นหวางจะค้างที่นี่" เห็นนางมองมาด้วยสีหน้าตกใจ ก่อนจะเปลี่ยนเป็นสายตาดูถูก นี่มันอะไรกัน

"ขออภัยด้วยนะเพคะ พอดี หม่อมฉัน มิอยากเสียซิง ให้บุรุษหน้านิ่งน่ะ เพคะ มันมิเร้าใจ" นี่นางเป็นสตรีเช่นใดกันหนอ ถึงได้กล้าเอ่ยเรื่องเช่นนี้ออกมาได้ไม่อายปากเช่นนี้

"นี่เจ้า"

"โอ๊ะ โอ พลั้งปาก จุจุ ไม่โกรธนะเพคะ " นี่นางจะยั่วโมโหเขาไปถึงไหนกัน มีสตรีตั้งหลายนางที่พร้อมจะพลีกายให้เขา เหตุใดเขาต้องสนใจนางด้วย เหอะ เขาตัดสินใจออกจากตำหนักของนาง แล้วมุ่งหน้าไปยังตำหนักของชายารองแทน ดูซิ ว่าเขาทำเช่นนี้แล้วนางจะทำหน้าเช่นไร ทันทีที่เขามาถึงหน้าตำหนัก พระชายารองก็ออกมายืนต้อนรับเขาแล้ว พร้อมกับรอยยิ้มแสนหวาน แม้นบางคราเขาจะมองว่ามันออกจะเสแสร้งไปหน่อยก็ตามที

"ท่านอ๋อง หนิงเอ๋อ คิดถึงท่านอ๋องเหลือเกินเพคะ" นางเข้ามาพยุงเขาพร้อมกับคลอเคลีย ก่อนจะพาเขาเข้าไปยังห้องนอนในตำหนัก

ร่างบางนั่น มองเขาด้วยสายตายั่วยวน ก่อนจะค่อย ๆ ปลดอาภรณ์ของตนออกจนหมดต่อหน้าเขา หากเป็นปกติเขาคงจะกระโจนเข้าหานางแล้วล่ะ หากแต่ตอนนี้คำพูดของสตรีผู้นั้นกลับกำลังดังในหัวของเขา

"ท่านอ๋องนิยมสตรีไม้กระดาน" เขามองที่หน้าอกของสตรีตรงหน้า พลางหมดอารมณ์ขึ้นมาทันที เพราะเหตุใดหนอ เมื่อก่อนเขาถึงได้หลับหูหลับตาทำมันลงได้หนอ ตอนนี้ทำไมเขาถึงฝืนใจไม่ได้กัน

"นั่นท่านอ๋องจะไปไหนเพคะ" เขาลุกเดินหนีออกมาเสียดื้อ ๆ วันนี้เอาไว้ก่อนก็แล้วกัน วันหน้าค่อยเอาคืนองค์หญิงผู้นั้นก็ไม่สายดอก เขาได้ยินเสียงร้องเรียกจากด้านในตำหนัก แต่ไม่คิดจะสนใจ เขาจึงเดินกลับตำหนักกลางของตัวเองแทน อย่างน้อยคืนนี้ เขาก็ขอนอนคิดหาวิธีจัดการนางให้ได้ก่อน ก่อนที่นางจะกล้าทำงามหน้าทิ้งเขาไปมีบุรุษอื่น เขาหลับไปตั้งแต่เมื่อใดก็มิทราบได้ ก่อนจะมารู้สึกตัวในยามเช้า มีนางกำนัลเข้ามาปรนนิบัติ ยกอาหารวางไว้ให้ที่โต๊ะกลางห้อง เขามิชอบให้ผู้ใดมารบกวนในเวลาทานอาหาร จึงเลือกที่จะทานคนเดียว

เพียงแค่ตักเข้าปากคำแรก เหมือนรสชาติมันเปลี่ยนไป มิใช่ไม่อร่อย แต่มันอร่อยแปลก ๆ อย่างไรก็มิรู้สิ เขาลองกินดูอีกหลายคำแต่ก็หาคำตอบมิได้อยู่ดี จึงเลิกสนใจ

ก่อนจะกินต่อไปจนอิ่ม หากแต่เพียงสักพัก เขาก็รู้สึกถึงลำไส้ที่กำลังปั่นป่วน ก่อนจะรับรู้ได้ถึงความต้องการห้องน้ำอย่างรุนแรง เขาจึงรีบพาตัวเองเข้าไปจัดการ แต่มันไม่ใช่เพียงครั้งเดียวนี่สิ มันหลายรอบจนเขาไม่เหลือเรี่ยวแรงใดใด จนต้องให้นางกำนัลไปตามหมอหลวงประจำกาย แต่คำตอบที่เขาได้รับนี่สิ เขาแทบอยากไปจัดการต้นเหตุของเรื่องนี้เดี๋ยวนี้นัก

"ขออภัยท่านอ๋องเพคะ แต่ตอนนี้ท่านหมอหลวงกำลังตระเวนรักษาเหล่าพระชายาและสนมอยู่ ยังมิอาจปลีกตัวมาได้" นี่อย่าบอกนะว่าหวางเฟยของเขาวางยาถ่าย คนทั้งวัง นี่เสด็จพี่ประทานสิ่งใดให้เขากัน นี่มันนางมารร้ายชัด ๆ บุบฝาในวังของเขาแต่ละนาง ก็เทียววางยากันเป็นว่าเล่น หากแต่วันนี้กลับเผื่อแผ่มาถึงเขา

เขาทิ้งกายนอนอย่างหมดแรง อยากลุกไปต่อว่านาง อยากสั่งทำโทษนางเหลือเกิน แต่ก็ไม่มีแรงพอ จึงเอ่ยบอกนางกำนัลให้ไปตามนางมาแทน อย่างน้อยนางต้องรับผิดชอบ กับสิ่งที่นางทำกับเขา

ราวสองชั่วยาม นางถึงได้เดินเข้ามา มองหน้าเขาด้วยสายตาใสซื่อ เขารู้นะว่านางมิได้เป็นเช่นที่แสดงออกมา สตรีนางมารเช่นนางมิได้ใสซื่อเป็นแน่

"อุ๊ย ท่านอ๋องมิสบายหรือเพคะ" ดูนางทำเข้า ท่าทางเช่นนั้นจะให้เขาเชื่อได้อย่างไร ท่าทางราวกับตกใจหนักหนา หากแต่กิริยาของนางกลับกำลังแอบขำเขาอยู่

"เจ้าทำสิ่งใดลงไปรู้ตัวหรือไม่" เขาเอ่ยถามนางเสียงเข้ม เผื่อว่านางจะเกรงกลัวเขาบ้าง

"อ๋อ ยาถ่ายที่หม่อมฉันเทลงไปในหม้ออาหารเช้านี้น่ะหรือเพคะ"

"นี่เจ้า" นางยังกล้ายอมรับออกมาหน้าตาเฉย นี่เขาควรจะทำเช่นไรกับนางดี

"หม่อมฉันนึกว่า นี่เป็นอาหารปกติของคนในวังนี้เสียอีก เห็นวันแรกก็มอบอาหารสุดพิเศษให้หม่อมฉันหนักกว่านี้เสียอีก นี่หม่อมฉันเข้าใจผิดหรือนี่ แย่จัง" นี่คงมีเหล่าชายาของเขาไปวางยานางก่อนเป็นแน่ แต่เขาทำสิ่งใดผิดกัน จึงต้องมารับเคราะห์ด้วยเช่นนี้ มันไม่ยุติธรรมเลย

"เป่นหวางมิเคยทำอันใดให้เจ้า"

"อ้าวมิใช่พระองค์หรอกหรือที่เป็นสวามีของพวกน้องสาวเหล่านั้น เจี่ยเจี่ย ผู้นี้รึก็หวังดี เลยแบ่งปันให้พระองค์ด้วย จะได้อิ่มกันอย่างทั่วถึง"

"นี่เจ้า" นางไม่แม้นจะดูแลเขา กลับทำท่าจะเดินหนีเขาเสียอย่างนั้น เขาใช้แรงที่มีทั้งหมดพุ่งเข้าขานางแต่ก็คว้าได้เพียงแค่ข้อเท้าของนาง แต่นางกับสะบัดเท้าเสียอย่างนั้น นี่นางจะทำมากเกินไปแล้วนะ

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น