F.GC

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทหก...กำลังใจข้างสนาม

ชื่อตอน : บทหก...กำลังใจข้างสนาม

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 28.1k

ความคิดเห็น : 59

ปรับปรุงล่าสุด : 23 มิ.ย. 2558 21:26 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทหก...กำลังใจข้างสนาม
แบบอักษร

http://cdn-tunwalai.obapi.io/files/member/83251/1148137995-member.jpg

 

 

 

บทหก

 

หลังจากที่เปิดเรียนมาได้หนึ่งเดือนเศษก็มีงานแข่งกีฬาเฟรชชี่ของนักศึกษาปีหนึ่ง แต่ถึงอย่างนั้นบรรดารุ่นพี่ปีสองถึงปีสี่ก็ต้องคอยดูแล ไม่ว่าจะตามไปดูแลข้างสนามเวลาซ้อม หรือจะคอยปฐมพยาบาลตอนน้องได้รับบาดเจ็บ แม้แต่คอยสอนหรือซ้อมกีฬาให้น้องก็ด้วย

 

เพราะฉะนั้นบรรดารุ่นพี่นักกีฬาปีสามปีสี่จะนัดน้องๆ ซ้อมกีฬากันแทบทุกเย็นกว่าจะเลิกก็ค่ำมืด โดยเฉพาะนักกีฬาบาสฯ ของคณะนิติศาสตร์ ที่ดูจะฝึกซ้อมกันอย่างหฤโหดมหาโหดแบบที่ไม่น่าเชื่อว่าคณะนี้จะจริงจังกันมากขนาดนี้ แถมกัปตันทีมและโค้ชยังไม่ทักไม่ท้วงอะไรเมื่อปีสามคนหนึ่งสั่งน้องปีหนึ่งซ้อมหนักแบบนี้เพราะเกรงใจหน้าโหดๆ ปนหงุดหงิดของนายอาทิตย์นั่นเอง

 

"ไอ้อุ่นมันเป็นอะไรวะ สั่งน้องวิ่งวอร์มมาหลายรอบละนะ" โค้ชป้องที่เป็นรุ่นพี่เก่าหันมาถามกัปตันทีมที่ยืนอยู่ข้างๆ รวมไปถึงเพื่อนๆ ของนายอาทิตย์ที่ตอนนี้เจ้าตัวยืนกอดอกอยู่กลางสนามบาสในโรงยิมแล้วชี้นิ้วสั่งน้อง

 

"เออ เพื่อนพวกมึงเป็นไรวะ กูเห็นมันทำหน้าโหดๆ หงุดหงิดๆ มาหลายวันแล้ว" กัปตันทีมหันไปถามรุ่นน้อง

 

บรรดาเพื่อนสนิททั้งสามคนของอุ่นต่างก็ถอนหายใจออกมาก่อนที่กอล์ฟจะบอก "ถ้าพี่กับโค้ชรู้ว่าเพราะอะไรคงวิ่งไปไล่เตะมัน"

 

"ทำไมวะ?" คนที่อาจจะวิ่งไล่เตะนายอาทิตย์ร้องถามพร้อมกัน

 

"มันหงุดหงิดเพราะไม่มีเวลาไปตามจีบพี่ไอดิน" โก้ว่า

 

"ห๊ะ!!!!"

 

"นั่นแหละพี่ มันบอกว่าเพราะมันต้องมาซ้อมให้ปีหนึ่งทุกวันมันไม่มีเวลาไปจีบพี่ไอ เพราะฉะนั้นปีหนึ่งต้องรับผิดชอบ" แชมป์ยืนยันอีกคน

 

"ไอ้อุ่น!!" โค้ชป้องกับพี่เกลียวที่เป็นกัปตันทีมร้องออกมาแทบจะพร้อมกันให้คนที่ยืนทำหน้าหงุดหงิดอยู่กลางสนามหันมามองแล้วเลิกคิ้วขึ้นถามแบบที่คนมองรู้สึกว่ามัน... กวนตีน

 

ใช่แล้ว... ที่ใบหน้าของนายอุ่นขมวดมุ่น ดูหงุดหงิดทุกเช้า สาย บ่าย เย็นและค่ำมืดก็เพราะพอมีงานกีฬาเฟรชชี่ที่ตัวเองไม่ได้ลงแข่งแต่ต้องมาซ้อมบาสให้น้องเพราะเป็นถึงนักกีฬาของคณะและของมหา'ลัย ทำให้ตอนเย็นแทนที่จะได้ไปตามจีบพี่ไอทุกเย็นต้องระเห็จตัวเองมาซ้อมให้น้อง เจ้าโกลเด้นของพี่ไอดินเลยเกิดอาการ...

 

พาลหนักมาก

 

และเมื่อโค้ชกับกัปตันทีมบาสรู้สาเหตุที่ทำให้เจ้าเด็กปีสามคนนี้ทำหน้าโหดสั่งน้องซ้อมบาสจน หมดแรงทุกวันๆ ก็ถึงกับเกิดอาการ... เท้ากระตุก วิ่งไล่เตะเจ้าอุ่นไปเสียรอบโรงยิม

 

"เฮ้ย! ไล่เตะผมทำไมพี่เกลียว โค้ชป้อง เหวออออ" อุ่นร้องลั่นพลางวิ่งหนีคนทั่งสองคนไปรอบๆ ทำเอาเด็กปีหนึ่งต่างหนีกระเจิงเพราะกลัวจะโดนลูกหลงไปด้วย

 

"ไอ้ห่าอุ่น! ก็นึกว่าอยากจะให้น้องมันชนะถึงขยันซ้อม ไอ้!!! ที่ไหนได้เพราะพาลไม่ได้ไปจีบคนเนี่ยนะ!" เกลียวตะโกนว่าไปก็วิ่งไล่ไปไม่หยุด

 

"ก็ทำไมล่ะพี่เกลียว! จีบพี่ไอมันสำคัญมากนะโว้ยย ไม่ได้ทำคะแนนจีบพี่ไอมาหลายวันแล้วนะ ถ้าจีบไม่ติดทำยังไงอะ" อุ่นว่าเสียงลั่นพลางวิ่งหนีคนทั้งสองคนไปด้วย

 

แต่แล้วคนที่อายุมากกว่าทั้งสองคนก็ต้องยอมแพ้เพราะวิ่งไล่ไม่ไหวตอนนี้ทั้งสามคนเลยนั่งหอบกันอยู่ข้างสนามแบบที่เด็กๆ ปีหนึ่งก็นั่งล้อมวงอยู่รอบๆ รุ่นพี่

 

ผลัวะ!

 

ผลัวะ!

 

โค้ชป้องกับพี่เกลียวพร้อมใจกันตบเข้าที่ศีรษะของนายอาทิตย์ที่นั่งอยู่ตรงกลางคนทั้งสอง คนโดนตอบนี่แทบจะเห็นดาวกลางอากาศ และเพื่อนสนิททั้งสามของนายอาทิตย์ก็หัวเราะลั่นสะใจ

 

"โอ๊ย! โค้ชป้อง พี่เกลียวเจ็บนะเนี่ย หัวคนนะหัวคน ตบกันมาได้" อุ่นได้แต่ยกมือลูบหัวตัวเองป้อยๆ ถึงแม้ว่าจะสนิทสนมกันมากขนาดไหนแต่ทั้งสองคนก็เป็นรุ่นพี่เจ้าอุ่นเลยได้แต่ร้องประท้วงแบบไม่กล้าทำอะไรคืน

 

"ปีหนึ่งไปซ้อมชู้ตกันก่อนไป" โค้ชป้องหันไปบอกเด็กปีหนึ่งที่ก็ลุกกันพรึบแล้วเดินเข้าไปในสนามทันที พอรุ่นน้องลุกไปกันหมดแชมป์ โก้และกอล์ฟก็เดินมานั่งลงข้างๆ

 

"ว่าแต่พี่ไอที่จีบอยู่เนี่ยใครวะ?" พี่เกลียวหันมาถามด้วยความสนใจ

 

"ก็พี่ไอเจ้าของร้านหนังสือกาแฟไงพี่เกลียว" ไม่... อุ่นไม่ได้ตอบแต่เป็นบรรดาเพื่อนๆ ที่พร้อมใจกันตอบออกมา

 

"ธรรมดาทุกเย็นไอ้นี่มันต้องวิ่งแรดๆ ไปจีบพี่เขาแล้ว" กอล์ฟพูด

 

"ใช่ๆ พอมันไม่ได้ไปมันก็หงุดหงิด งุ้งงิ้ง งุ่นง่านห่าไรของมันก็ไม่รู้" โก้เสริม

 

"มันเลยเอามาลงกับน้องๆ ปีหนึ่งนี่ไงพี่" แชมป์ตบท้าย

 

"เล่นรุ่นใหญ่นี่หว่า แต่พี่ไอก็น่ารักจริง ถ้าไม่บอกว่าเรียนจบแล้วกูยังนึกว่ายังเรียนอยู่เลย" พี่เกลียวหันมาแซว

 

"จะไปเป็นเมียไอหรอวะไอ้อุ่น" โค้ชป้องถามก่อนจะหัวเราะออกมา "โค้ชนี่เพื่อนร่วมรุ่นไอนะโว้ย ตอนสมัยเรียนไอคบกับน้องต้นข้าวอย่างน่ารักเลย"

 

"จริงดิ!!!" ทุกคนร้องออกมาอย่างไม่อยากจะเชื่อ

 

พี่ไอดินคนน่ารักขนาดนั้นนะหรือมีเมีย! ส่วนคนที่อาจจะได้เป็นเมียก็ส่ายหน้า "พี่ไอเป็นเมียดิ คุยกันแล้วเรียบร้อย"

 

"เออ... โค้ชป้อง พี่เกลียวดูน้องซ้อมด้วยนะ พวกมึงสามตัวอะก็ช่วยพี่เกลียวด้วยล่ะ" อุ่นพูดพร้อมกับลุกขึ้นยืนเดินไปคว้ากระเป๋าสะพายของตัวเองขึ้นพาดไหล่

 

"แล้วมึงจะไปไหน?"

 

นายอาทิตย์หันกลับมามองก่อนจะยิ้มแผล่ "ไปจีบพี่ไอ" แล้วเผ่นแนบออกจากโรงยิมไปทันทีเพราะเกรงว่าเท้าหลายต่อหลายข้างจะมาประทับตราบนตัว

 

"ไงอุ่น ไม่เจอหน้าหลายวันเลยนะ" ส้มทักทายเมื่อเห็นเจ้าเด็กนิติศาสตร์เดินเข้ามาในร้าน

 

"ต้องไปซ้อมบาสให้น้องอะดิพี่ส้ม เซ็งเลย" อุ่นว่า พร้อมกับห้นซ้ายหันขวามาิวหาคนที่อยากจะเจอมาตลอด "แล้วพี่ไออะ"

 

"อยู่ชั้นบนน่ะ" จบประโยคของส้ม นายอาทิตย์ก็รีบขึ้นไปชั้นบนทันที

 

ร่างสูงสอดสายตามองเจ้าของร้าน เจ้าของหัวใจไปทั่ว เวลาเย็นๆ แบบนี้ถ้าพี่ไอไม่ทำงานอยู่ในห้อง... ก็คงอยู่ที่ตู้หนังสือล็อคหนังสืออ่านเล่นด้านใน แล้วก็จริงอย่างที่คิดเมื่อนายอาทิตย์เดินเข้ามาด้านในสุด พี่ไอดินกำลังยืนเรียงหนังสือบนชั้นอยู่ เจ้าตัวเลยค่อยๆ เดินไปทางด้านหลังแบบไม่ให้อีกคนรู้ตัว สุดท้ายก็เดินไปยืนซ้อนหลังจนได้

 

เฮือก!

 

ไอดินที่หันหลังกลับสะดุ้งเฮือกด้วยความตกใจเมื่อเห็นอุ่นยืนยิ้มอยู่จนเผลอก้าวถอยหลังและเซจะล้ม เห็นแบบนั้นคนแกล้งก็รีบยกมือขึ้นรั้งเอวบางของพี่ไอแล้วดึงเข้าหาตัวทันที

 

"ตกใจหมด เล่นอะไรเนี่ย ถ้าพี่ตกใจจนหมดสติไปทำยังไง" หลังจากที่หายตกใจแล้วไอดินก็ว่าทันทีให้คนแกล้งหัวเราะออกมาเบาๆ

 

"เดี๋ยวผมช่วยผายปอดให้ไง"

 

"เดี๋ยวเถอะ!" ไอทำท่าจะยกหนังสือที่ถืออยู่ในมือขึ้นตี ทำให้อุ่นต้องรีบยกมือห้ามแบบทันท่วงที

 

นายอาทิตย์ขยับตัวลงนั่งพิงชั้นหนังสือพร้อมกับดึงข้อมือของไอดินให้ลงนั่งตาม ซึ่งไอเองก็ยอมนั่งลงข้างๆ แล้วพอนั่งลงปุ๊บเจ้าโกลเด้นก็จัดการทิ้งศีรษะลงซบไหล่ทันที

 

"อะไรเนี่ย..."

 

"คิดถึงพี่ไออะ คิดถึงๆๆ คิดถึง" เจ้าโกลเด้นร้องอ้อนพร้อมกับเอาหน้าถูไปไหล่ของคนที่เจ้าตัวพิงอยู่ส่งเสียงครางหงิงๆ อย่างน่าสงสาร

 

"ไม่มีคนให้ข้าวหรือไงเจ้าโกลเด้น เอาอาหารกระป๋องหรืออาหารเม็ดดี" ไอดินพูดยกมืกขึ้นจับเส้นผมนุ่มๆ ของนายอาทิตย์

 

"อาหารเม็ด" ก็ยังจะเล่น... "ไม่ใช่! โหยยย พี่ไออ่า"

 

ไอดินหัวเราะก่อนจะถูกเจ้าโกลเด้นตัวโตรวบเอวไปกอดแน่นจนผละหนีไม่ทันเลยได้แต่ปล่อยให้นายอาทิตย์ถูหน้าไปกับไหล่กับแขน นี่ถ้าแลบลิ้นเลียได้ ไอดินก็คิดว่าเจ้าเด็กนี่คงจะทำไปแล้ว

 

"พอแล้วน่าอุ่น... จะคิดถึงอะไรกันขนาดนี้"

 

"ก็คิดถึงนินา ไม่ได้เห็นหน้าพี่ไอตั้งหลายวัน คิดถึงจะแย่แล้ว"

 

"ตลกแล้ว แล้วเด็กที่ไหนคลอวิดีโอไลน์มาหาพี่ทุกคืน มาบอกว่าไม่เห็นหน้าได้ยังไง" ไอพูดพร้อมกับดันเจ้าเด็กมือปลาหมึกให้ขยับออกเพราะรู้สึกว่าเจ้าเด็กนี่จะเนียนนานไปแล้ว "แล้วก็เลิกเนียนมากอดได้แล้ว"

 

"รู้ทันตลอดเลยอะพี่ไอ" อุ่นบ่นก่อนจะยอมปล่อยอีกคนให้เป็นอิสระ "คลอวิดีโอไลน์หาพี่ไอก็ไม่เหมือนเจอพี่ไอแบบนี้นินา... พี่ไอครับ ทำนมสดปั่นให้น้องอุ่นหน่อยน๊าาาาา"

 

ไอดินถึงหลุดขำเมื่อเห็นท่าทางอ้อนของเจ้าโกลเด้น แถมยังมีการแทนตัวเองว่า 'น้องอุ่น' อีก คิดว่าอายุเท่าไหร่กันนะ

 

"ก็ได้ๆ เห็นว่าต้องไปซ้อมบาสให้รุ่นน้องหรอกนะ ลุกสิ" ไอดินพูดพร้อมกับลุกขึ้นยืนแล้วเดินนำเจ้าโกลเด้นที่รีบเดินตามแบบไม่ทิ้งห่างทันที

 

เจ้าของร้านเดินไปทำนมสดปั่นเมนูโปรดของน้องอุ่นก่อนจะถือมาให้เจ้าตัวที่นั่งรออยู่ที่โต๊ะประจำ "แล้วมาได้นี่ ไม่มีซ้อมรึยังไง"

 

อุ่นหยิบน้ำไปดูดหลายอึกก่อนจะเอ่ยตอบ "ผมโดด"

 

คำตอบสั้นๆ ง่ายๆ และได้ใจความทำเอาไอดินถึงกับส่ายหน้า "โดดได้ยังไง ทำไมไม่ไปซ้อมบาสฯ ให้น้อง"

 

"ก็ผมอยากเจอพี่ไอนินา อีกอย่างพวกไอ้สามตัวนั้นก็อยู่ ไหนจะพี่เกลียว โค้ชอีก ซ้อมให้น้องได้สบายๆ อยู่แล้ว"

 

ไอดินขมวดคิ้วทำหน้าดุใส่ แต่เจ้าคนโดดซ้อมก็ไม่มีทางทีเกรงกลัวอะไรเลยกลับส่งสายตาอ้อนมาให้แทนเสียนี่ "พรุ่งนี้ไม่โดดแล้วก็ได้ แต่พี่ไอแวะเอานมสดปั่นไปให้ผมที่โรงยิมได้ไหมอะ นะ นะ น๊าาาาา ไปแปบเดียวก็ได้ ไปให้ผมเจอหน้าหน่อย น๊าาาาาาาาาา"

 

"พี่ไป... แล้วพี่ได้อะไร"

 

"ได้หัวใจไอ้อุ่นคนนี้ไง!" พูดอย่างมั่นใจพร้อมกับฉีกยิ้มกว้างอีกตั้งหาก

 

"คุ้มกันไหมนะ" ไอว่าพร้อมกับทำท่าคิดหนัก

 

"คุ้มสิ เพราะหัวใจของไอ้อุ่นคนนี้มีพี่ไอคนเดียวเลยนะครับ"

 

"มุกเสี่ยว..."

 

"ถึงจะเสี่ยวแต่ก็ทำพี่ไอยิ้มได้ละนะ" อุ่นพูดพร้อมกับยิ้มพลางมองหน้าของคนที่นั่งอยู่ตรงข้ามกันไปด้วย

 

ทำพี่ไอยิ้มได้ ได้เห็นรอยยิ้มพี่ไอ ไอ้อุ่นก็มีความสุขมากๆ แล้ว

 

"นะพี่ไอนะ ไปหาอุ่นหน่อยนะ ไปให้กำลังใจข้างสนามหน่อยนะ"

 

ไอดินลุกขึ้นยืน "ไปซ้อมบาสฯ ให้น้องได้แล้วอุ่น ส่วนพรุ่งนี้... ถ้าพี่ไปก็เห็นเองแหละนะ"

 

 

 

 

♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡

 

 

 

 

            เสียงร้องสั่งให้บรรดานักกีฬาบาสชั้นปีหนึ่งของคณะนิติศาสตร์ให้วิ่งวอร์มรอบสนามก่อนจะให้ตามด้วยซ้อมชูตลูกบาสลงห่วงดังขึ้นในตอนเย็นอย่างเช่นทุกวันตลอดหนึ่งสัปดาห์ เหลือเวลาอีกแค่สองวันก็จะถึงวันแข่งกีฬาของนักศึกษาปีหนึ่งแล้ว บรรดารุ่นพี่ที่ดีก็เร่งฝึกซ้อมให้น้องอย่างเข้มข้นแข่งกับเวลาที่กระชั้นชิดเข้ามาเรื่อยๆ

 

            "วันนี้ดูไอ้อุ่นมันขยันผิดปกติหรือเปล่าวะ" โค้ชป้องที่ยืนกอดอกอยู่ข้างสนามมองไอ้เด็กปีสามที่ลงไปร่วมฝึกกับน้องๆ กลางสนามบาส

 

            "ไม่ใช่แค่วันนี้หรอกโค้ช มันขยันมาหลายวันแล้วละ" เกลียวที่เห็นน้องรักมาตลอดร้องบอก เพราะช่วงสองสามวันมานี้โค้ชป้องไม่ว่างมาช่วยซ้อมให้เลยไม่เห็นความขยันอันผิดปกติแตกต่างไปจากวันแรกของนายอาทิตย์

 

            "ทำไมวะ มีเรื่องอะไร ไหนแรกๆ มันยังโวยวายยกใหญ่ว่ามาซ้อมบาสให้น้องทำให้เสียเวลาไปจีบไอ แล้วทำไมวันนี้มันมาขยันได้ละเนี่ย"

 

            "อีกสิบนาที โค้ชจะได้รู้แน่นอน" เกลียวก้มมองนาฬิกาข้อมือก่อนจะหันไปยักคิ้วให้โค้ชที่ยังไม่รู้เรื่องราวอะไร

 

            สุดท้ายก็ได้แต่รอเวลาจนกระทั่งครบสิบนาทีตามที่เกลียวบอก อุ่นที่ตอนแรกยืนหันหลังให้กับประตูโรงยิมก็เปลี่ยนเป็นหันหน้ามาทางประตูแทน แล้วก็ตรงตามเวลาสิบนาทีพอดีร่างโปร่งบางก็เดินเข้ามาในโรงยิมและคนที่ขยันผิดปกติก็รีบละทิ้งการฝึกวิ่งตรงไปหาคนมาใหม่ทันที จับมือจูงมานั่งที่ม้านั่งข้างสนามแบบที่ทุกคนก็หันมามอง

 

            "เอาไป" ไอดินพูดพร้อมกับส่งแก้วนมสดปั่นให้นายอาทิตย์ที่รับไปดื่มหน้าระรื่น

 

            "ไอดิน?" โค้ชป้องหันมามองพร้อมกับเลิกคิ้วขึ้นมองเมื่อเห็นคนคุ้นตาเดินเข้ามาใกล้ซึ่งเจ้าของชื่อที่ถูกเรียกก็หันมามอง

 

            "อ้าว... ป้อง" ไอดินทักพลางเอียงคอมองเพื่อนเก่า "เป็นโค้ชอยู่ที่นี่หรอ"

 

            โค้ชป้องพยักหน้ารับพร้อมกับเดินเข้าไปหาแล้วในจังหวะที่กำลังจะนั่งลงข้างๆ เพื่อนเก่าก็มีเจ้าเด็กนิติศาสตร์ปีสามขยับมาแทรกทันที "โค้ชห้ามนั่งข้างพี่ไอดิ ผมหวงนะเนี่ย หวง"

 

            "เดี๋ยวปั๊ดสั่งวิ่งรอบสนามห้าสิบรอบเลยนิ เพื่อนกันจะทักทายกันโว้ย"

 

            "ไม่ได้ๆ บอกแล้วว่าหวง" ไม่ใช่แค่พูดแต่หันไปกอดคนร่างบางที่นั่งอยู่ข้างๆ เต็มรักอย่างบอกให้รู้ว่าหวงมาก จนป้องได้แต่ส่ายหน้าอย่างระอากับท่าทางของเจ้าเด็กคนนี้ แต่ก็ได้ไอดินนั่นแหละช่วยเพราะคนที่เอานมสดปั่นมาให้ถึงทียกมือขึ้นดีดหน้าผากนายอาทิตย์เต็มแรงจนต้องรีบปล่อยกอดแล้วยกมือกุมหน้าผากตัวเองทันที ไม่วายหันไปบ่นคนข้างๆ อย่างงอนๆ "พี่ไออะ ดีดหน้าผากน้องทำไม"

 

            คนที่ได้ยินเจ้าตัวโตแทนตัวเองว่าน้องอย่างโค้ชป้องและพี่เกลียวก็แทบอยากจะโก่งคออาเจียนเพราะมันไม่ได้เข้ากันเลยจริงๆ

 

            "ไม่ต้องมานงมาน้องเลย หาเรื่องเนียนตลอด ให้ตายสิ..." แม้จะบ่นแบบนั้นแต่ใบหน้าสวยก็มีรอยยิ้มจางๆ ประดับอยู่อย่างให้รู้ว่าไม่ได้บ่นอะไรจริงจังเพราะรู้จักนิสัยเนียนเอาโล่ของเจ้าโกลเด้นคนนี้ดี

 

            "พี่ไอเย็นนี้ไปกินข้าวกันนะ" อุ่นไม่สนใจทั้งคำบ่น ไม่สนใจทั้งท่าทางของโค้ชป้องและพี่เกลียว ไม่สนใจว่าบรรดาน้องปีหนึ่งกำลังรออยู่ เพราะตอนนี้...

 

          ไอ้อุ่นสนใจพี่ไอดินคนเดียวเท่านั้น

 

            "ไม่ไปซ้อมให้น้องต่อล่ะ เดี๋ยวจะต้องกลับร้านแล้ว" ไอดินพูด

 

            "รอนะ ไปกินข้าวกัน นะๆ พี่ไอนะ ไปกินข้าวกันนะ" ยังคงอ้อนคนอายุมากกว่าให้ไปด้วยกัน

 

            "รอที่ร้านนะ ไปซ้อมให้น้องได้แล้ว ไปๆ ไปเลย"

 

            เท่านั้นแหละเจ้าโกลเด้นก็รีบวิ่งกลับลงสนามพร้อมกับแสดงฝีมือในการซ้อมบาสให้รุ่นน้องเห็นแบบเต็มที่ อย่างที่ป้องได้แต่มองอย่างไม่อยากจะเชื่อสายตา พอไม่มีเจ้าตัวหวงก้างแล้วสองเพื่อนเก่าจึงได้ฤกษ์ทักทายกันอย่างเป็นทางการอีกรอบเพราะไม่ได้เจอกันนาน ถึงแม้ว่าจะอยู่กันคนละคณะ แต่ป้องนั้นเป็นเพื่อนเก่าของเพื่อนในกลุ่มของไอดินจึงเคยเจอและได้พูดคุยกันมาบ้าง

 

            ทั้งสองคนคุยกันอยู่สักพักโดยมีสายตาหวงๆ ของเจ้าอุ่นมองมาเป็นระยะ นี่ถ้าวิ่งออกมาได้ก็คงวิ่งออกมาแล้วแต่บรรดาเพื่อนรักจะรู้ทันจึงเข้าไปยืนล้อมไม่ยอมให้วิ่งออกมาหาไอดิน ไม่นานหลังจากนั้นไอดินก็เอ่ยลาป้องพร้อมกับหันมาโบกมือให้เจ้าอุ่นเป็นกำลังใจอีกรอบ

 

            "แบบนี้เองสินะที่ไอ้อุ่นมันถึงขยันได้นะ" โค้ชป้องพูดพร้อมกับส่ายหน้าให้กับท่าทางที่ดีใจเกินเหตุของนายอาทิตย์

 

            "กำลังใจตามมาถึงข้างสนามแบบนี้ เชื่อเหอะโค้ช ให้มันแข่งกี่นัดๆ ก็คงชนะหมดทุกนัดอะ" กัปตันทีมหัวเราะชอบใจ

 

            "เอ่อ ท่าจะจริง"

 

            กว่าจะเสร็จการซ้อมก็เป็นเวลาเกือบสองทุ่มแล้วนายอาทิตย์รีบพาตัวเองเข้าไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าในห้องน้ำทันที ก่อนจะคว้าเอาจักรยานคู่ใจมาออกแรงถีบตรงไปยังร้านหนังสือกาแฟแบบไม่รอใครและไม่บอกลาใครเลยสักคน

 

            แต่เพราะเวลานี้ยังไม่ใช่เวลาปิดร้านอุ่นจึงเลือกที่จะขึ้นไปรอไอดินอยู่บนชั้นสองที่มุมโปรดของตัวเองเหมือนทุกครั้ง ก่อนจะหยิบเอาสมุดในกระเป๋าของตัวเองออกมาในสมุดหน้าปกสีน้ำตาลนั้นไม่ได้มีข้อความหรือแลคเชอร์วิชาอะไรจดอยู่แต่กลับเต็มไปด้วยกระดาษโพสอิทแผ่นเล็กหลากหลายสีถูกติดเอาไว้เต็มไปจนแทบจะเต็มเล่ม นายอาทิตย์ค่อยๆ เปิดอ่านข้อความบนกระดาษโพสอิทนั้นทีละหน้า ทีละหน้าอย่างตั้งใจและกลัวว่าถ้าหากเปิดแรงเกินไปก็อาจจะทำให้มันพังได้

 

            จะว่าไปแล้วเขาก็ไม่ได้เขียนโพสอิทถึงคุณหนังสือมาเกือบจะครบอาทิตย์แล้วเพราะมัวแต่ต้องไปซ้อมบาสให้กับรุ่นน้องทำให้ไม่ได้มาที่ร้านนี้เลย

 

            เมื่อคิดได้แบบนั้นอุ่นก็คว้าเอากระดาษโพสอิทที่มักจะพกติดตัวเอาไว้ตลอดเวลาขึ้นมาแล้วเขียนข้อความทักทายธรรมดาๆ ลงไป ระหว่างคุณหนังสือ กับ คนอ่านหนังสืออย่างนายอาทิตย์ก็ไม่ได้มีแค่เรื่องเรียนเท่านั้นที่พูดคุยกันผ่านทางโพสอิท บางครั้งก็มีเรื่องอื่น ทั้งเรื่องปรึกษา เรื่องธรรมดาทั่วไปอย่างสภาพดินฟ้าอากาศ หรือแม้แต่ข่าวที่กำลังเป็นที่สนใจพวกเขาก็คุยกัน

 

          สวัสดีครับคุณหนังสือ ผมไม่ได้ทักทายคุณเกือบหนึ่งอาทิตย์ได้ ผมหวังว่าคุณจะสบายดี และไม่ทำงานหนักจนเกินไปนะครับ ผมเป็นห่วงนะ ... จาก ผมคนอ่านหนังสือ

 

            หลังจากที่เขียนเสร็จแล้วเรียกร้อยอุ่นก็เดินไปเลือกหนังสืออ่านเล่นมาหนึ่งเล่มเพื่อที่จะได้เอากระดาษแผ่นนั้นติดลงไปที่หนังสือก่อนจะเอาหนังสือไปวางไว้บนโต๊ะสำหรับคืนหนังสือ

 

            "อุ่น..." คนถูกเรียกหันไปมองทันทีที่ได้ยินเสียงเรียกก่อนจะยิ้มกว้างเมื่อเห็นพี่ไอยืนอยู่ตรงบันได "จะไปเลยไหม"

 

            "ยังไม่ถึงเวลาปิดร้านเลยนิครับ" อุ่นก้มมองนาฬิกาข้อมือของตัวเองพึ่งจะสองทุ่มครึ่งเอง ยังเหลือเวลาอีกสามสิบนาทีกว่าร้านจะปิด

 

            "กลัวเด็กแถวนี้หิวเพราะโหมซ้อมหนัก จะไปกินอะไรดีละ"

 

            นายอาทิตย์ยิ้มกว้างกับความเป็นห่วงของไอดินก่อนจะเดินไปหยิบกระเป๋าและกระดาษโพสอิทที่วางทิ้งไว้มา ซึ่งไอดินเองก็มองตาม

 

          กระดาษโพสอิท...

 

            แต่ยังไม่ทันที่จะได้ถามหรือพูดอะไรออกไปอุ่นก็เดินกลับมาถึงพร้อมกับจูงมือของไอดินแล้วพาลงไปชั้นล่างทันที "พี่ไออยากกินอะไรครับ"

 

            ไอดินที่ลืมเรื่องกระดาษโพสอิทไปชั่วขณะเงยหน้าขึ้นมองคนที่กำลังจูงมือเขาพร้อมกับยิ้มกว้างอย่างน่ารัก "อุ่นอยากกินอะไร"

 

            "ผมอยากกินสเต็กนะ แต่พี่ไอชอบไหม จะหนักท้องไปหรือเปล่ากินอย่างอื่นก็ได้ครับ"

 

            แน่ละ... คนที่เสียพลังงานไปเยอะอย่างนายอาทิตย์ก็อยากจะหาอะไรหนักๆ ใส่ท้องสักหน่อย แต่ตอนนี้ก็เริ่มดึกแล้วถ้าหากจะพาไอดินไปกินสเต็กก็ดูจะเป็นมื้อหนักเกินไปสำหรับคนนี้ ไอดินยิ้มกับคำตอบของอุ่น ทั้งๆ ที่ตัวเองอยากจะกินแท้ๆ ก็ยังจะมาเป็นห่วงเขาอีกนะ

 

            "ไปกินสเต็กนั่นแหละ ร้านหน้ามอแล้วกัน"

 

            "โอเคครับผม แล้วพี่ไอจะไปยังไง ขับรถไปเลยไหมจะได้ไม่ต้องเข้ามาอีกรอบ" นายอาทิตย์ที่เดินไปถึงจักรยานของตัวเองหันมาถามก่อนจะเลิกคิ้วด้วยความแปลกใจเมื่ออีกคนกลับเดินเข้ามาหาแทนที่จะเดินไปที่รถ ก่อนจะยิ้มกว้างเมื่อได้ยินคำตอบ

 

          "อยากซ้อนจักรยาน... ได้ไหมละ..."

 

          "ยินดีเสมอครับ"

 

            ไอดินขึ้นไปนั่งซ้อนท้ายจักรยานคันสวยของเจ้าโกลเด้นตัวตัว เอื้อมมือไปจับเสื้อตรงเอวของคนถีบให้เจ้าตัวยิ้มกว้างอย่างมีความสุขก่อนจะออกแรงถีบพาทั้งตัวเองและคนน่ารักข้างหลังไปยังร้านสเต็กหน้ามหาลัย

 

            คนที่หิวมากอย่างอุ่นก็จัดการสั่งสเต็กมาถึงสองชิ้นทันที ไหนจะยังสั่งสลัด เฟรนฟราย แล้วยังตามด้วยมันบดอีก ส่วนไอดินนั้นสั่งแค่สปาเก็ตตี้ผัดขี้เมาเท่านั้นอีกทั้งยังรู้สึกว่าแค่ได้ยินเมนูที่อุ่นสั่งเขาก็รู้สึกอิ่มไปถึงพรุ่งนี้เช้าแล้ว

 

            "หมดหรออุ่น?" ไอดินมองบรรดาอาหารที่วางอยู่บนโต๊ะด้วยความไม่แน่ใจ มากันสองคนแต่สั่งอย่างกับมาสี่คน แถมสามในสี่ของอาหารบนโต๊ะก็ถูกสั่งโดยเจ้าโกลเด้นคนเดียวเลย

 

            "หมดสิพี่ไอ เด็กกำลังกินกำลังโตต้องกินเยอะๆ แบบนี้แหละ" อุ่นพยักหน้ายืนยันพร้อมกับยักคิ้วให้

 

            "โอเคๆ พ่อเด็กกำลังกินกำลังโต" ไอดินยิ้มก่อนจะนั่งมองเจ้าเด็กกำลังกินกำลังโตจัดการอาหารตรงหน้า

 

            "พี่ไอกินสิ มองผมแล้วจะอิ่มได้ไง" ไม่ใช่แค่พูดแต่อุ่มเอื้อมมือมาตักเส้นสปาเก็ตตี้ป้อนให้ไอดินถึงปากอีกตั้งหาก "พี่ไอน่ารักว่ะ น่ารักแบบนี้ไอ้โกลเด้นตัวนี้จะไปไหนรอดละเนี่ย"

 

            คนถูกชมว่าน่ารักยิ้มบาง "อ้าว... ไม่รู้หรอกหรอว่าที่ทำเนี่ยก็เพื่อให้ไปไหนไม่รอดน่ะ"

 

            เคยเห็นโกลเด้นหน้าแดงไหม? ถ้าไม่เคยเห็นก็ได้เห็นกันวันนี้นี่แหละ เพราะเจ้าโกลเด้นของพี่ไอที่ชอบทำหน้านิ่งใส่คนอื่นแต่กลับยิ้มบ่อยเวลาอยู่กับอุ่นกำลังหน้าแดง ไม่ใช่แค่แก้มที่แดงแต่ลามไปทั้งหน้าทั้งหูเลยทีเดียว

 

          ทำไมพี่ไอชอบอ่อยไอ้อุ่นคนนี้จังครับ... ไปไหนไม่รอดแล้วจริงๆ บอกเลย

 

            คนไปไหนไม่รอดยกมือเกาหัวตัวเองอย่างเก้อเขินก่อนจะก้มหน้าก้มตาจัดการอาหารมื้อใหญ่ต่ออย่างมีความสุข รู้สึกอิ่มทิพย์ขึ้นมาทันทีทันใด แต่มือก็ยังจัดการบรรดาสเต็ก สลัด เฟรนฟรายและมันบดต่อ

 

            "เดี๋ยวผมปั่นไปส่งที่ร้านนะ" อุ่นว่าขณะที่กำลังประคองจักรยานอยู่หน้าร้านสเต็ก

 

            "ไม่ต้องหรอก ไปส่งที่คอนโดพี่เลย"

 

            "อ้าว... พรุ่งนี้พี่ไอต้องไปที่ร้านไม่ใช่หรอ แล้วจะไปยังไงละ" อุ่นหันมาถามคนที่ขึ้นมานั่งซ้อนท้ายพร้อมกับที่มือของไอดินจับเข้าที่เสื้อ

 

          "อุ่นก็มารับพี่แต่เช้าแล้วกันนะ"

 

            แล้วนายอาทิตย์จะทำอะไรได้... นอกจากตั้งหน้าตั้งตาปั่นจักรยานแบบช้าๆ ไปส่งไอดินที่คอนโดเพราะอยากจะยืดเวลาอยู่ด้วยกันออกไปอีกหน่อยพร้อมกับรอยยิ้มบนใบหน้าของคนทั้งสองคน

 

 

 

♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡

 

 

 

************************************************

โอ๊ยๆๆๆ เป็นไงกันคะตอนนี้ พี่ไอของเรานี่เขาขยันอ่อย เจ้าอุ่นจริงๆ เลยค่ะ อยากจะกรี๊ดกับคู่นี้คนหนึ่งก็ขยันหยอด อีกคนก็ขยันอ่อย เข้าก้านนนนเข้ากันเนอะ เหมาะสมกว่าสองคนนี้ไม่มีอีกแล้วค่ะ 5555555 ชอบๆๆ ชอบนิสัยพี่ไอ ทำนิ่งๆ แต่ก็อ่อยน้องตลอดเลยยยย

 

สนุกไม่สนุกยังไงคอมเมนต์บอกกันด้วยนะคะ แล้วเจอกันต่อหน้าค่ะ

 

แวะไปคุยกันในเพจเฟสบุ๊คของฟางกันเยอะๆนะ ไปคุยกันได้นะคะ https://www.facebook.com/fgc32yaoi

 

สำหรับคนที่เล่นทวิตเตอร์และอยากพูดคุยถึงนิยายเรื่องนี้ช่วยกันติดแฮชแท็ก #อุ่นไอรักBL ด้วยนะคะ มาเล่นกันเยอะๆ เลยนะ

 

ฝากน้องอุ่นกับพี่ไอด้วยนะคะ อย่าลืม กดเฟบ กดเมนต์ กดโหวด กดแชร์ แล้วแต่สะดวกเลยน๊า คนละนิดคนละหน่อยเป็นกำลังใจให้อุ่นไอรักค่ะ จุ๊บๆ ขอบคุณค่ะ

 

 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น