อะควาลิซ
facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : 29 ถือป้าย

คำค้น : วิศวะ ยานยนต์ คอมพิวเตอร์ มหาลัย พี่ว๊าก อะควาลิซ เธียร์ โอบี

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 5.7k

ความคิดเห็น : 14

ปรับปรุงล่าสุด : 02 ก.พ. 2562 22:09 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
29 ถือป้าย
แบบอักษร

​29 ถือป้าย



วันแข่งกีฬามอวันแรก ผมนั่งรอน้องแต่งตัวอยู่ที่ห้องนั่งเล่นอย่างไม่รีบร้อนเพราะกว่าจะได้เริ่มเดินขบวนก็ปาไปเกือบสี่โมงเย็นนู่น ระหว่างรอผมก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมานั่งเล่นเกมส์ฆ่าเวลา สองชั่วโมงผ่านไป 

"เสร็จแล้วค่าาา" เสียงช่างแต่งหน้าสาวประเภทสองที่มีหน้าที่ดูแลการแต่งหน้าแต่งตัวของโอบีดังขึ้นเรียกความสนใจไปจากผมได้ดีทีเดียว ผมเงยหน้าละจากจอโทรศัพท์ขึ้นไปมองดูเป็นจังหวะเดียวกันกับที่โอบีเดินออกมาจากห้องพอดี ทุกอย่างในห้องเงียบกริบผมได้แต่มองร่างสมส่วนตรงหน้าด้วยความตะลึงงัน ชุดสีแดงช่วยขับผิวสีขาวของน้องให้ดูขาวโอโม่ขึ้นไปอีก ใบหน้าสวยที่ถูกแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางค์จนสวยเฉียวกว่าที่เคยผมสีดำสวยถูกเกล้าขึ้นไปด้านบนเล็กน้อยด้านหลังปล่อยสะบาย จากตอนแรกที่ลดหุ่นน้องก็น่าขย่ำอยู่แล้ว มาตอนนี้ผมอยากจะจับน้องขึงไว้บนเตียงไม่ให้ใครได้เห็นเลยจริงๆ ชุดที่น้องใส่เป็นชุดราตรีสีแดงยาวปาดไหล่ทั้งสองข้าง บริเวณตัวเสื้อด้านบนเป็นเสื้อปาดไหล่แขนกุดเผยให้เห็นลาดไหล่แสนสวย ตัวกระโปรงเป็นกระโปรงทรงสุ่มที่ชั้นนอกสุดมีการปักลวดลายสีทองสวยงาม และพอมันมาอยู่บนตัวน้องมันยิ่งทำให้น้องดูเซ็กซี่มากขึ้นไปอีก 

"พี่เธียร์คะ" 

"....." 

"พี่เธียร์คะ!" 

"คะ..ครับ" 

"บีแต่งตัวเสร็จแล้วค่ะ เราจะไปมอกันเลยมั้ยคะ"  

"ไปเลยก็ได้ครับ" 

"ขอบคุณพี่ช่างแต่งหน้ามากเลยนะคะที่มาแต่งหน้าแต่งตัวให้" โอบีหันไปขอบคุณช่างแต่งหน้า น้องช่างเป็นคนที่มีสัมมาคารวะและมีกริยามารยาทที่งดงามจริงๆ 

"ไม่เป็นไรค่ะคุณน้องโอบี มันคือหน้าที่ของพี่ ยังไงเราไปเจอกันที่มอนะคะ" 

"ค่ะ" 

 "พร้อมมั้ย" ผมถามคนตรงหน้าหลังจากที่ช่างแต่งเดินออกไปแล้ว 

"ฮึบ พร้อมค่ะ" 

"ถ้าอย่างนั้นเชิญครับคุณคนสวย" ผมพาน้องลงมาขึ้นรถที่หน้าคอนโด ผมรับกระเป๋าจากไททันซึ่งเป็นกระเป๋าสัมภาระทั้งของน้องและของผม ของน้องก็คือชุดไว้เปลี่ยนหลังจากเดินขบวนเสร็จส่วนของผมก็คือชุดกีฬาไว้เปลี่ยนลงสนาม 


สนามกีฬา 

รถสปอร์ตสีดำรุ่นท็อปเคลื่อนตัวเข้ามาจอดบริเวณทางเข้าสนามกีฬาเรียกสายตาและความสนใจจากผู้คนบริเวณนั้นได้เป็นอย่างดี พอเห็นคนที่ก้าวลงจากรถคนแรกก็มีเสียงกรี๊ดเสียงซุบซิบถึงความหล่อเพราะเขาเป็นถึงเดือนวิศวะมาก่อนแถมยังได้ครองตำแหน่งเดือนมหาวิทยาลัยด้วย แต่ทุกคนก็ต้องลุ้นเมื่อเห็นเขาเดินอ้อมรถไปอีกฝั่งเปิดประตูให้คนด้านในลงมา เด็กวิศวะที่รู้อยู่แล้วว่าคนๆนั้นคือใครก็อยากจะวิ่งกลับไปเอาป้ายไฟมาถือต้อนรับกันเลยทีเดียว ส่วนเด็กต่างคณะต่างก็พากันสงสัยว่าใครกันที่พ่อเดือนมหาลัยไปเปิดประตูให้ ร่างสูงค่อยๆประคองร่างสมส่วนลงมาจากรถแล้วเอื้อมมือไปหยิบร่มคันใหญ่ที่อยู่เบาะมาก้างกันแดดให้ ทีมงานของคณะที่รอสแตนบายอยู่แล้ววิ่งมาถือชายกระโปรงให้น้องโอบีสุดสวยผู้มีอิทธิพลต่อเฮดว๊ากถึงขนาดที่มาเดินถือร่มให้กันนั้นอย่างดีเพราะถ้าเกิดน้องโอบีมีแม้แต่รอยขีดข่วนคณะอาจจะระเบิดได้  ผมพาโอบีเข้าไปพักยังห้องพักของคณะวิศวกรรมศาสตร์ 

"ลูกสาวคุณแม่มาแล้วหรอลูก สวยสมกับเป็นคนถือป้ายคณะเราเลยค่ะลูก" ไอ้เอี่ยมหรือเอมมี่เดินเข้ามาหาน้องเมื่อน้องเดินเข้ามาในห้องพัก ผู้หญิงคนอื่นๆในห้องต่างพากันมองมาที่โอบี บางคนก็มองอย่างชื่นชมจากใจจริงบางคนก็มองเเบบเหยียดหยาม เพราะคิดว่าน้องใช้เส้นผมในการมาเป็นคนถือป้าย ผมเข้าใจสังคมผู้หญิงประมาณหนึ่งแต่งานนี้มันอยู่ในความรับผิดชอบของไอ้เอี่ยมผมจึงมั่นใจว่าน้องจะไม่เป็นอะไร ถ้าถึงขั้นเรียกลูกสาวแบบนี้ใครก็อย่าหวังจะได้แตะลูกมันเลย  

"หิวอะไรไหมคนดี" ผมเดินเข้าไปถามน้องที่นั่งแยกตัวออกไปอยู่ที่โซฟาตัวหนึ่ง 

"หิวค่ะ"  

"เดี๋ยวพี่ออกไปเอาขนมที่รถมาให้ เราอยู่กับไอ้เอี่ยมไปก่อนนะ" 

"ค่ะ" 

"ดูแลแทนแปบนึงไปเอาขนมให้น้อง" 

"ได้เลยค่ะ ใครกล้าแตะลูกสาวฉันแม่จะเล่นให้กลับไปฉีดโบท๊อกใหม่อีกไม่ได้เลย ไม่ต้องห่วงค่ะ" ผมพยักหน้าพอใจก่อนจะรีบเดินออกมาที่รถหยิบถุงขนมที่แอบซื้อมาไว้ให้น้องออกมาจากรถแล้วเดินกลับเข้าไปด้านใน แต่ระหว่างทางกับได้ยินใครบางคนคุยกันโดยพาดพิงถึงยัยหนูของผมอยู่ 

"หึ นึกว่าจะแน่ที่แท้ก็ใช้มารยาในการคง้าตำแหน่งคนถือป้าย" 

"นั่นสิ หน้าตาก็งั้นๆทำไมพี่เอมมี่ถึงเอานางมาถือป้ายก็ไม่รู้" 

"เกรงใจพี่เธียร์นะสิ ได้ข่าวนางเป็นคู่หมั้นของพี่เธียร์นี่" 

"คู่หมั้นปลอมๆนะสิ พี่เธียร์เต็มใจหมั้นรึเปล่าก็ไม่รู้" 

ปัง!!

"พะ..พี่เธียร์" ผู้หญิงสองคนที่แอบนินทาโอบีสะดุ้งเมื่อผมทุบประตูหนีไฟตรงที่พวกเธอยืนอยู่ 

"พวกคุณเป็นใคร แล้วรู้จักโอบีดีแค่ไหนถึงได้มากล่าวหาเธอเสียๆหายๆแบบนี้ กระจกที่บ้านมีก็ส่องบ้างนะครับจะได้รู้ตัวเองและที่สำคัญคู่หมั้นผม ทางผมเป็นขอหมั้นเองคงรู้แล้วนะครับว่าเต็มใจหรือไม่เต็มใจ หวังว่าผมคงไม่ได้เห็นและไม่เจอหรือได้ยินพวกคุณสองคนในกิริยาแบบนี้อีกนะครับ" 

 "อร้ายยยยย!!" อย่าให้ผมร้ายสิครับ หึ!





วันนี้อัพให้สองตอนไปเล้ยยยย ติชมกันได้น้าาาษา

พรุ่งนี้จะอัพสามตอนสุดท้ายที่จะลงในเว็บให้ภายในวันพรุ่งนี้เลยนะคะ

ขอบคุณสำหรับการติดตาม ทุกการถูกใจและทุกๆคอมเม้นต์เลย ถึงไรท์จะไม่ได้ตอบคอมเม้นต์แต่ไรท์ก็อ่านทุกคนคอมเม้นต์น้าา อย่าเสียใจนะทุกคน รักทุกคนนะจ้ะจุ๊บๆ



แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น