อะควาลิซ
facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : 28 คนถือป้าย

คำค้น : วิศวะ ยานยนต์ คอมพิวเตอร์ มหาลัย พี่ว๊าก อะควาลิซ เธียร์ โอบี

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 5.6k

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 02 ก.พ. 2562 19:40 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
28 คนถือป้าย
แบบอักษร

​28 คนถือป้าย



ตอนนี้ฉันเข้าใจแล้วว่าที่พี่พอร์ชบอกขอให้ห้องสโมไม่แตกเพราะอะไร วันนี้หลังเลิกเรียนฉันก็มาที่ห้องสโมตามนัดของพี่เอมมี่ที่นัดไว้เมื่อวาน ก่อนจะเข้าใจถึงอาการปลงตกของพี่พอร์ชที่แสดงออกมาเมื่อวาน 

"กูไม่อนุญาต!!!" 

"ทำไมค่ะผัวหลวง ทำไมไม่อนุญาต"  

"ก็กูไม่อนุญาตจะทำไมว่ะ!" 

"ผัวหลวงไม่มีเหตุผล เมียไม่ยอมรับฟังค่ะ ถาผัวหลวงไม่มีเหตุผลดีๆมาชี้แจ้งก็ไม่มีสิทธิ์มาขัดเมียค่ะ" 

"เรื่องอะไรกํต้องยอมให้เมียกูไปเดินอวดตัวด้วยว่ะ" เดี๋ยวนะ ทำไมบอกเขาไปแบบนั้นล่ะพี่เธียร์ 

"ผัวหลวงว่าอะไรนะคะ" 

"กูไม่ให้เมียกูไปเดินจบม่ะ" งื้อออออ 

"หึๆ เสียใจค่ะเมียส่งรายชื่อไปแล้วค่ะผัวหลวง" 

"ไอ้เอี่ยม!!!!" 

"จุ๊ๆ อย่าโวยวายค่ะผัวหลวง เพราะไอ้พอร์ชเล่าให้เมียฟังแล้วว่าผัวหลวงเป็นอะไรกับน้องโอบี เพราะฉันเอาน้องโอบีไปเดินนี่แหละดีที่สุดค่ะ" 

"ไอ้!!!" 

"อ๊ะๆ อย่าพึ่งพูดค่ะผัวหลวงขา เมียเข้าใจค่ะว่าผัวหลวงหวงน้องโอบี แต่เมียจะบอกว่าน้องเขาเหมาะสมกับการถือป้ายมากที่สุดค่ะ แถมหน้าที่นี้ยังทำแค่แปบเดียวด้วย ถ้าผัวหลวงไม่ให้น้องโอบีถือป้ายจะให้น้องโอบีไปเสิร์ฟน้ำตากแดดร้อนๆแทนไหมล่ะคะ" 

"หน้าที่อื่นก็มีนี่หว่า" 

"โนว์ค่ะ ตอนนี้หน้าที่อื่นเต็มแล้ว เหลือแค่ถือป้ายกับดรัมเมเยอร์ที่ชะนีทั้งหลายกำลังแก่งแย่งกันอยู่" 

"งั้นก็ไม่ต้องทำอะไร" 

"อย่าทำตัวไร้เหตุผลค่ะผัวหลวง เข้าใจว่าหวงแต่ฉันส่งชื่อไปแล้วยังไงแกก็ต้องยอมให้น้องเดินเข้าใจนะคะ"  

"โธ่เว้ย!!!" พี่เธียร์ทุบโต๊ะอย่างแรงก่อนจะเดินที่หยุดอยู่ตรงหน้าต่าง ส่วนพี่เอมมี่ก็หาได้สะเทือนไม่หยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดเล่นสบายใจ นี่คือสองครามจบแล้วใช่ไหม ฉันเข้าใจทันทีว่าเมื่อวานทำไมพี่พอร์ชถึงได้ย้ำนักย้ำหนาว่าให้ขอพี่เธียร์ก่อนเพราะถ้าไม่ขอระเบิดก็จะลงแบบเมื่อกี้ยังไงล่ะ แล้วเรื่องที่พี่เธียร์บอกว่าฉันเป็นเมียเขานั้น คือมันก็คือเรื่องจริงอ่ะทุกคนคือตอนนี้นอกจากเป็นคู่หมั้นกันแล้วฉันยังเป็นเมียทางพฤตินัยของพี่เธียร์แล้วด้วย พอนั้นแหละพอผ่านวันนั้นมาพี่เธียร์ก็หวงฉันหนักขึ้นไปอีก ฉันก็ลืมนึกถึงจุดนี้ไป แล้วสรุปคือฉันได้ถือป้ายใช่ป่ะหรือยังไง 

"ไปง้อมันหน่อยก็ดีนะคะลูกสาว เดี๋ยวพี่ขอตัวก่อนไม่ต้องห่วงเดี๋ยวพี่ล็อกประตูให้ พี่ไปก่อนนะคะโชคดีนะลูก" แล้วพี่เอมมี่ก็เดินออกแถมยังล็อกห้องให้จริงๆด้วย เอาไงต่อละโอบีนี่ฉันต้องง้อเขาจริงๆใช่ไหมเนี่ย เอาว่ะง้อก็ง้อ 

"พี่เธียร์จ๋าาา" 

"....." 

"พี่เธียร์โกรธน้องหรอ" 

"....." 

"พี่เธียร์" 

"...." 

"จะไม่พูดกับน้องจริงๆหรอ" 

"....." 

"งื้ออออพี่เธียร์" 

"เห้อออ พี่อยากจะตีเราจริงๆยัยหนู" สุดท้ายพี่เธียร์ยอมหมุนตัวกลับมาหาฉันแถมยังดึงฉันเข้าไปกอดอีก 

"ไม่ตีสิ น้องไม่ผิดนะ" 

"ผิดสิ!" พี่เธียร์ผละออกจากการกอดฉัน 

"น้องผิดอะไร" 

"ทำไมต้องอยากเป็นคนถือป้ายด้วย" 

"อ้าว ก็น้องเล่นกีฬาไม่เป็นนี่ เคที่กับน้ำหนาวก็เลยเสนอให้น้องมาถือป้าย ทำไมน้องไม่สวยหรอ ใช่ซี้คนถือป้ายเขาก็ต้องการคนสวยนี่ น้องมันคนไม่สวยจะไปถือก็คงจะไม่เหมาะใช่ไหมโอเค น้องเข้าใจเดี๋ยวน้องไปอยู่ฝ่ายเดียวกับเคที่ก็ได้" ฉันตัดพ้อไปชุดใหญ่ 

"ไปกันใหญ่แล้วโอบี ที่พี่ไม่อยากให้เราถือเพราะพี่หวงเราต่างหาก พี่ไม่อยากให้เราไปเดินอวดสายตาใครพี่หวงของพี่" 

"น้องก็เเค่เดิน พวกเขาก็ได้แค่มอง สุดท้ายน้องก็เป็นของพี่เธียร์อยู่ดี จะกังวลทำไมคะ" 

"ก็พี่หวงอ่ะ" 

"โอ๋เอ๋น้าาา ให้น้องถือป้ายน้าา" 

"ถ้าพี่ยอมแล้วพี่จะได้อะไร" 

"ทำไมต้องมีข้อแลกเปลี่ยนด้วยอ่ะ" 

"แน่นอนสิ ถ้าไม่มีอะไรมาแลกพี่ก็ไม่ให้เราเดินหรอก" 

"แล้วพี่เธียร์อยากได้อะไรเล่า" 

"แน่ใจหรือเปล่าว่าถ้าพี่ขอแล้วจะให้" 

"ก็ลองบอกมาก่อนสิ" 

"หึ @@-฿[email protected][email protected]&฿" ฉันต้องเบิกตาโตกับสิ่งที่พี่เธียร์เตอร์มากระซิบขอ หน้านี้ร้อนฉ่าเลยฉัน แต่สุดท้ายฉันก็พยักหน้าตกลง 

"สัญญาแล้วนะครับ ฟอดด" พี่เธียร์หอมแก้มฉันพร้อมกับสีหน้าที่เปลี่ยนไปยิ้มกว้างบานเท่าจานดาวเทียมเลยนะ 

"อืม" อวยพรให้ฉันอยู่รอดปลอดภัยด้วยนะทุกคน




ตอนที่ 28 ก็มาาาา เหลืออัพอีกสี่ตอนเท่านั้นน้าาาาา

ติชมกันได้เด้อค่ะเด้อ

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น