email-icon

ฝากถูกใจติดตามและเม้นให้เฮียแจ็คสันด้วยนะคะ. และเป็นกำลังใจในการเขียนให้ไรท์ด้วยเน้อ...คำผิดไม่ต้องห่วงค่ะเยอะเหมือนเดิม555 จากใจนักเขียนมือใหม่จางหยี

ตอนที่6. แขกไม่ได้รับเชิญ

ชื่อตอน : ตอนที่6. แขกไม่ได้รับเชิญ

คำค้น : Got7 Jackson แจ็คสัน

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 559

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 29 พ.ค. 2562 15:48 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่6. แขกไม่ได้รับเชิญ
แบบอักษร

 

 

"ถ้าแม่หายเมื่อไหร่ฉันจะพาหนีออกไปให้ห่างจากผู้ชายเลวๆคนนั้นทันทีเลย" ฉันพูดกับตัวเองเมื่ออยู่ในห้องน้ำก่อนจะเปิดจากฝักบัวให้น้ำไหลออกมา 

"เฮ้ย...วันนี้เป็นวันที่โชคดีของแกนะเหมือนฝันอย่าเอาเรื่องของผู้ชายคนนั้นมาคิดใส่สมองสิ" ฉันหลับตาอย่างผ่อนคลายเมื่อสายน้ำจากฝักบัวไหลลงมาผ่านร่างกายของฉันแต่ก็ต้องรู้สึกแสบตรงแผลเมื่อน้ำได้ไหนผ่านมันเช่นกัน 

"ไอเลือดบ้านี้จะไหลออกให้หมดตัวเลยหรือไงเนี่ย" ฉันพันผ้าเช็ดตัวเดินออกมาจากห้องน้ำเมื่อชำระร่างกายเสร็จและก็ด่าแผลตัวเองไปด้วยก็เลือดที่แขนมันยังไหลออกมาไม่หยุดนะสิ 

"แจ็คสัน!!!" ฝันร้องออกมาอย่างตกใจเมื่อเธอเห็นแขกที่ไม่ได้รับเชิญอย่างผมนอนอยู่ที่เตียงของเธอแต่ตอนนี้ผมสิไม่เป็นตัวของตัวเองแล้วก็ฝันเล่นใส่แต่ผ้าเช็ดตัวเดินออกมาจากห้องน้ำอะ 

"นี่นายมาได้ไงเนี่ยออกไปจากห้องฉันเดี๋ยวนี้เลยนะหวัง แจ็คสัน" ฉันเดินเข้าไปหาเขาที่เตียงพร้อมกับหยิบหมอนขึ้นมาตีเขาด้วย 

"โอ้ยฝัน..อย่าใช้ความรุนแรงสิแจ็คเจ็บนะ" แจ็คทำหน้าจะร้องและเอามือบังตัวเองไว้เมื่อฉันตีเข้าที่ตัวของเขา 

"สำออยเกินไปแล้วฉันใช้แค่หมอนตี....มันไม่เจ็บขนาดนั้นหรอกยะและก็ออกไปจากบ้านฉันเลย..อื้ม..แจ็คสัน" ผมเข้าไปกอดร่างบางที่ยังตีผมไม่เลิกจนตัวเธอล้มลงมานอนบนเตียงใต้ร่างผม 

"นี่แจ็คสันจะทำอะไรปล่อยฉันเลยนะ" เขาจับสองมือของฉันไว้แน่นและตอนนี้ก็มีแค่หมอนใบเดียวของฉันที่กั้นตัวเราสองคนเอาไว้อยู่ 

"ก็อยู่กันในท่านี้และที่สำคัญฝันใส่แค่ผ้าเช็ดตัวผืนเดียวมายั่วแจ็คด้วย" ผมพูดออกมาทำให้ร่างบางตาโตและหน้าแดงทันทีนี่เธอลืมใช่ไหมว่าตัวเองมีแค่ผ้าผืนเดียวปิดร่างกายอยู่นะ 

"ปะปล่อยฉันเลยนะนายจะทำอะไร...โอ้ยแจ็คฝันเจ็บ" ผมค่อยๆไล่มือไปตามตัวฝันอย่างจะแกล้งเธอแต่พอผมบีบเข้ากับแขนเล็กฝันก็นิ่วหน้าร้องออกมาทันทีจนผมรีบปล่อยและดูที่แขนเธอแต่เมื่อกี้ฝันเผลอเรียกชื่อผมและแทนตัวเองว่าฝันใช่ไหม 

"โอ้ย..แจ็คทำบ้าอะไรเนี่ยเลือดไหลเยอะกว่าเดิมอีก" ฉันลุกขึ้นนั่งได้ก็ดุเขาออกไปทันที...ทั้งแสบทั้งเจ็บ 

"แจ็คขอโทษ" ผมเข้าไปดูร่างบางทันทีอย่างเป็นห่วงเพราะตอนนี้เลือดของเธอไหลออกมาไม่ยอมหยุด 

"เลิกขอโทษสักทีได้ไหม" เอาแต่ขอโทษฉันอยู่ได้ 

"ไม่เลิกแจ็คจะขอโทษจนกว่าฝันจะให้อภัยนั้นเหละและเป็นแผลทำไมไม่บอกเลือดไหลออกมาเยอะขนาดนี้เดี๋ยวก็เป็นลมไปหรอกและตอนอาบน้ำแผลโดนน้ำด้วยใช่ไหมเนี่ยถ้ามันติดเชื้อจะว่ายังไงห๊ะ" ฉันนิ่งอึ้งและยิ้มออกมากับแจ็คก็เพราะเขาพูดออกมาไม่เว้นให้ฉันได้พูดสักคำและแต่ละคำพูดเนี่ยจะทำเสียงดุไปไหนพ่อคุณ 

"เดี๋ยวก่อนแจ็ค...จะพาฉันไปไหน" ฉันนิ่งได้ไม่นานเขาก็ดึงมือฉันให้ลุกขึ้นจากเตียงตรงไปที่ตู้เสื้อผ้าทันที 

"ก็ไปโรงบาลไงแผลลึกและเลือดไหลออกมาเยอะขนาดนี้ถ้าฝันเป็นอะไรไปแล้วแจ็คจะทำยังไงละ" ตึกตัก..ตึกตัก..ฉันยิ้มออกมากับคำพูดเขาโดยที่เจ้าตัวไม่เห็นเพราะมัวแต่หาเสื้อผ้าให้ฉันใส่อยู่นี่เขาเป็นห่วงฉันขนาดนี้เลยหรอ..แต่ไม่ได้ฉันจะใจอ่อนให้แจ็คไม่ได้ เราจะไม่กลับไปเจ็บแบบเดิมอีกแล้ว...เมื่อคิดได้แบบนั้นรอยยิ้มที่ฉันมีให้เขาก็หายไปทันที 

"นี่แจ็คสันแผลแค่นี้ฉันไม่ตายหรอกนายกลับไปได้แล้วฉันดูแลตัวเองได้นายอย่าลืมสิว่าแผลใหญ่กว่านี้ฉันก็เคยเจอมาแล้ว" แจ็คนิ่งทันทีกับคำที่ฉันพูดออกมาก่อนที่เขาจะหันตัวกลับมาหาฉันและจ้องหน้าฉันนิ่ง 

"แจ็ครู้เพราะแผลนั้นแจ็คเป็นคนทำให้ฝันเจ็บแต่แจ็คจะเป็นคนรักษาแผลนั้นด้วยตัวของแจ็คเองฝันยังไม่ต้องให้โอกาสแจ็คตอนนี้ก็ได้แต่ขอร้องไปหาหมอกับแจ็คนะ" ตึกตัก..ตึกตัก..หัวใจบ้าทำไมต้องมาเต้นแรงแบบนี้ด้วยเนี่ย...อย่าลืมสิว่าเขาทำให้แกเจ็บและสูญเสียสิ่งสำคัญไปนะเหมือนฝัน 

"อื้ม..ฉันแค่ไปหาหมอกับนายแต่ฉันไม่มีทางให้โอกาสนายเด็ดขาด" ฝันหยิบชุดจากมือผมก่อนที่เธอจะเดินเข้าห้องน้ำไป 

"ครับ..แต่แจ็คจะทำให้ฝันเปิดโอกาสให้แจ็คเอง" ผมยิ้มและตะโกนบอกร่างบางที่อยู่ในห้องน้ำแค่นี้ก็ถือว่าฝันใจอ่อนให้แจ็คแล้วหน่อยนึง 

...................................................... 

"เรียบร้อยแล้วครับเดี๋ยวคุณเหมือนฝันฝันรับยาก็กลับบ้านได้เลยนะครับและอีกสามวันค่อยมาตัดไหมที่หมอเย็บให้" ไอหมอนั้นมันยิ้มให้ฝันส่วนฝันก็ยิ้มหวานให้มันอีกและเรียกชื่ออีกจะสนิดกันเกินไปไหมวะ 

"ขอบคุณนะคะคุณหมอ" 

"อื้ม..ผมพาเมียผมกลับได้แล้วใช่ไหมครับ" ผมพูดขัดสองคนที่กำลังหวานกันอยู่จนฝันหันมามองตาเขียวใส่ผมทันที 

"ครับ..งั้นหมอก็ต้องขอตัวเหมือนกันนะครับ" หมอกำลังจะเดินออกไปแต่ผมพูดขึ้นมาก่อน 

"ควรจะไปได้ตั้งนานแล้วครับ" ผมพูดและยิ้มให้หมอแต่ฝันกลับมาตีเข้าที่แขนผมและทำหน้าดุใส่เมื่อหมอคนนั้นเดินออกไป 

"แจ็คทำไมนายเสียมารยาทแบบนี้อะ" เป็นอะไรของเขาตอนแรกก็โวยวายจะให้หมอผู้หญิงมาทำแต่ฉันห้ามเขาเอาไว้ก่อนและนี่ก็ยังมาพูดจาไม่ดีใส่หมอเขาอีกเอาแต่ใจตัวเองชะมัดเลยผู้ชายคนนี้ 

"แตะต้องไม่ได้เลยนะ...โอ้ย..กลับกันได้แล้ว" เขาพูดจบก็เดินเหวี่ยงออกไปทันที 

"เป็นอะไรของเขาเนี่ย" ฉันส่ายหัวให้ร่างใหญ่ที่เดินออกไปและเดินตามเขาไปขึ้นรถก่อนที่เขาจะรีบขับมันออกไปด้วยความเร็วพร้อมกับอารมณ์ที่ฉุนเฉียวมาก 

.............................................................. 

 

"แจ็คสันนายจะพาฉันไปไหนเนี่ย" ฉันถามแจ็คสันหลังจากที่เราเงียบกันอยู่นาน...และไอทางที่เขาพาไปมันไม่ใช่ทางไปบ้านฉันด้วยนี่สิ 

"ไปบ้านแจ็คไง" บ้านเขานี่เขาแค่จะแกล้งฉันเล่นใช่ไหมเนี่ย...เขาไม่ได้พูดจริงใช่ไหม 

"ไปทำไมฉันจะกลับบ้านพาฉันกลับบ้านฉันเดี๋ยวนี้เลยนะ" ฉันบอกแจ็คสันเสียงดุจนเขาหันมามอง 

"ก็ไปทำตามสัญญาของเราไงครับ" แจ็คพูดก็ยิ้มออกมาให้ฉันแต่เป็นรอยยิ้มที่ร้ายเอามากๆเลย 

"สัญญาอะไรและฉันไปสัญญากับนายตอนไหนไม่ทราบ" พูดเองเออเองไปสะทุกอย่าง 

"ถึงบ้านแจ็คเมื่อไหร่เดี๋ยวที่รักก็รู้เองนั้นเหละครับ" 

########################## 

 

​เฮียหวังเราเริ่มเอาจริงแล้วสิ และสัญญาคืออะไร โปรดติดตามตอนต่อไปนะคะทุกท่าน 

 

***ฝากกดถูกใจ กดติดตามและคอมเม้นเป็นกำลังใจให้ไรท์จางหยีด้วยนะคะ*** 

ความคิดเห็น