Badberry

ขอบคุณที่กดเข้ามานะคะ

ชื่อตอน : Part 30 : เมาค้าง

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 19.1k

ความคิดเห็น : 9

ปรับปรุงล่าสุด : 04 ก.พ. 2562 00:52 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Part 30 : เมาค้าง
แบบอักษร


“โอ๊ยย...ปวดหัวชะมัด”

ธาวินงัวเงียลืมตาขึ้นในเช้าวันใหม่ อาการแฮงก์จากการดื่มเหล้าเมื่อคืนทำให้เขารู้สึกหนักศีรษะเหมือนโดนหินก้อนขนาดมหึมาทับไว้ ที่สำคัญในอ้อมกอดของเขามีร่างเล็กๆ นอนหลับตาพริ้มอยู่

“สัส! ไอ้เตี้ย...มึงมาอยู่ที่นี่ได้ยังไงวะ?!”

ธาวินคลายอ้อมกอดออกอย่างตกใจ สมองน้อย ๆ ของเขาเริ่มประมวลผลเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อวานอย่างเร่งด่วน...เมื่อคืนเขาดื่มเหล้ากับภีมพลจนเมามาก รู้สึกเหมือนกำลังกอดกับร่างนุ่มนิ่มและอยู่ ๆ เพื่อนเขาก็หายไป รู้สึกตัวอีกทีก็มาอยู่ที่นี่กับแทนไทได้ยังไง?

“หนวกหูน่า!! เช้าๆ อย่าโวยวายเสียงดังได้มั้ย” ร่างเล็ก ๆ ของแทนไทลุกขึ้นนั่งข้างนักศึกษาหนุ่มอย่างหงุดหงิด เขาเกลียดการตื่นเช้าที่สุด

“ไม่ต้องทำหน้าอย่างนั้นหรอก เมื่อคืนผมไม่ได้ทำอะไรคุณ มีแต่คุณที่ทำผม” คนตัวเล็กพูดกับนักศึกษาหนุ่มที่ทำท่าทางเหมือนสาวที่โดนเปิดซิงครั้งแรก

“ผะ..ผมทำอะไร หรือว่า...?!”

“จะบ้าหรอ! ไม่ใช่อย่างที่คุณคิดหรอกแค่กอดเองไม่ได้เสียหายอะไร”

แทนไทลุกยืนขึ้น เขารู้สึกปวดเมื่อยไปทั้งตัวคงเป็นเพราะโดนธาวินนอนทับตัวไว้ทั้งคืน เขาเหลือบไปมองตัวปัญหาแวบหนึ่งก่อนจะก้าวเท้าเดินอยู่ๆ ขาก็เกิดไม่มีแรงขึ้นมาเฉย ๆ เขาทรุดตัวทำท่าจะล้มลง

“ระวัง!” ธาวินยื่นมือออกไปรับคนตัวเล็กไว้อย่างเฉียดฉิว ร่างบาง ๆ กระแทกเข้ากับอกแข็งแรงของธาวินอีกครั้ง

“คุณนี่เตี้ยจริง ๆ ด้วย..ดูสิสูงเลยไหล่ผมมานิดเดียวเอง” ธาวินทำมือเป็นที่วัดส่วนสูงให้คนตัวเล็ก

“หยุดว่าผมเตี้ยเดี๋ยวนี้นะ!” แทนไทเกลียดคนที่พูดเรื่องส่วนสูงของเขาที่สุด ใครอยากเกิดมาเตี้ยบ้างวะ?! เพราะเรื่องส่วนสูงกับรูปร่างเล็ก ๆ ของเขาทำให้เขาไม่มีแฟนซักที ผู้หญิงส่วนใหญ่หรือที่เขาชอบมักจะใช้เขาเป็นทางผ่านไปหาทศกัณฐ์ทั้งนั้น

“ไม่ได้เตี้ยอย่างเดียวนะ ดูสิตัวก็เล็กด้วย” ธาวินไม่พูดเปล่ามือหนาเสียมารยาทลูบ ๆ คลำ ๆ จับเอวบางของคนอายุเยอะกว่าเพื่อสำรวจร่างกายของเขาไปทั่ว..แม้แต่ผิวพรรณก็ยังเนียนนุ่มลื่นน่าสัมผัสเหมือนผิวเพื่อนของเขา

“บอกว่าอย่าพูด! แล้วเลิกจับได้แล้วมันจั๊กจี้โว้ยย..” คนตัวเล็กดิ้นไปมาสองมือปัดป้องคนตัวสูงพัลวันจนเสียหลักเซล้มลงบนโซฟาอีกครั้ง สองมือเล็ก ๆ คว้าแขนเสื้อเด็กไร้มารยาทไว้ทันฉุดตัวเขาล้มลงมาด้วยอย่างไม่ตั้งใจ

เหมือนฟ้าผ่าแสกกลางหน้าทั้งสองคน เมื่อริมฝีปากสวยได้รูปของธาวินที่ล้มลงกระแทกริมฝีปากอวบอิ่มสีสดของคนตัวเล็ก..ดวงตากลมเบิกกว้างขึ้นด้วยความตกใจ นอกจากจะโดนกอดแล้วยังโดนจูบอีกหรือวะ?! ที่สำคัญมันเป็นจูบแรกของแทนไท

“คุณแทนอยู่มั้ยครับ? ผมโทรหา..มะ..ไม่ อ่ะ..เอ่อ...” ภูริตกตะลึงกับภาพที่เห็น เขาโทรติดต่อเจ้านายตัวเองไม่ได้ เพราะไม่รู้ว่ามือถือของแทนไทตกน้ำไปแล้ว จึงใช้คีย์การ์ดสำรองเข้ามาในห้องโดยไม่ได้ขออนุญาตและไม่คิดว่าจะมาเห็นภาพที่คาดไม่ถึง

“อ่าา..ขอโทษครับ...เชิญพวกคุณตามสบายนะครับเดี๋ยวผมค่อยมาใหม่” ผู้ช่วยหนุ่มสุดหล่อรีบกลับหลังหันเดินออกจากห้องอย่างรวดเร็ว

“เดี๋ยว...ภูริ! มันไม่ใช่อย่างที่คุณคิดนะ”


..........


“ภีมพล ตื่นได้แล้ว”

ฝ่ามือใหญ่สะกิดร่างบางที่นอนหลับอยู่ข้างๆ ที่ไม่มีวี่แววว่าจะยอมตื่นแถมยังปัดมือเขาทิ้งดึงผ้านวมผืนใหญ่ขึ้นมาคลุมหน้าหวานๆ ไว้

“อย่ากวนน่า...คนจะนอน” มือบางปัดฝ่ามือใหญ่ที่ยังตื้อเขาไม่เลิก

“ถ้าไม่ตื่นพี่จะปล้ำนะ” ทศกัณฐ์ไม่พูดเปล่าเขากระชากผ้านวมผืนใหญ่ออกจากตัวภีมพลทันที ร่างบางที่ไม่ได้สวมเสื้อหนาวสะท้านขึ้นมาทันทีเมื่อผิวขาวเนียนสัมผัสกับความเย็นของเครื่องปรับอากาศภายในห้อง

“ทำอะไรวะ?! มันหนาวนะโว้ยย...อื๊ออ...” ยังไม่ทันที่จะโวยวายริมฝีปากอวบอิ่มก็ประกบปิดปากเด็กดื้อทันที ปลายลิ้นร้อนผ่าวสอดแทรกเข้าไปในโพรงปากอุ่นไล่ต้อนลิ้นเล็กเพื่อควานหาความหวานไปทั่ว

ฝ่ามือเล็กๆ ทุบดันไหล่หนาที่คร่อมตัวเขาอยู่อย่างไร้ประโขยน์ ร่างสูงไม่สะเทือนเลยสักนิด ทศกัณฐ์กลับบดจูบหนักขึ้นเรื่อย ๆ จนร่างบางรู้สึกร้อนรุ่มราวกับมีกระแสไฟวิ่งผ่านไปทั่วร่าง

“พอแล้ว! ผมตื่นแล้ว” ภีมพลบอกกับทศกัณฐ์ที่ยอมถอนริมฝีปากอวบอิ่มออกเมื่อร่างบางเริ่มหายใจกระชั้นถี่ขึ้น

“ผมมาอยู่ที่นี่ได้ไง?! อ๊ะ..โอ๊ยย...” อาการเมาค้างเริ่มออกฤทธิ์กับเขาตอนที่ลุกพรวดพราดขึ้นมา เขานั่งทบทวนเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นแล้วสะดุ้งตกใจอย่างแรง “พี่ทศทำอะไรผม” ดวงตากลมโตจ้องมองไปที่กางเกงขาสั้นที่คนตัวสูงเป็นคนสวมให้เขา สองมือบางจับที่หน้าอกแบนราบ...เขาไม่ได้สวมเสื้อ สายตาที่เต็มไปด้วยความโกรธถูกส่งไปที่ทศกัณฐ์ที่อยู่ข้าง ๆ

“ไม่ต้องมามองแบบนั้น พี่ไม่ได้ทำอะไรอย่างที่นายคิดนะ” คนตัวสูงพูดเสียงเรียบกับเด็กเจ้าอารมณ์ที่สายตาเต็มไปด้วยความระแวง

“พี่ทศหมายความว่ายังไง?”

“คนที่ทำไม่ใช่พี่แต่เป็นนายต่างหาก”

“อะไรนะ?!!”

ทศกัณฐ์ถอดเสื้อยืดตัวบางที่ใส่นอนออก แผงอกที่เต็มไปด้วยลอนกล้ามเนื้อทำร่างบางจ้องตาไม่กระพริบ นั่นมันหุ่นในฝันเขาเลยนะ ซิกแพค..ไม่สิเอ้กแพคเลยต่างหากโดยเฉพาะเส้นวีไลน์ที่หายไปในขอบกางเกงขาสั้นอีกทำเขาใจสั่นจนเผลอกลืนน้ำลายลงคออย่างลำบากเลยทีเดียว

“จะทำอะไร?!” เสียงทุ้มต่ำทักขึ้นทำร่างบางชะงักไปทันที นี่เขาเผลอยื่นมือไปสัมผัสลอนกล้ามเนื้ออย่างไม่รู้ตัวได้ยังไง...ร่างบางบ่นว่าตัวเองในใจ

“เปล่า! ใครทำอะไร..ไม่มี๊” ร่างบางพูดเสียงสูงดวงตากลมโตหลบสายตาเฉียบคมที่จ้องไปมา

“ดูดี ๆ สิ” ทศกัณฐ์สั่งภีมพลที่หลบสายตาให้มองฝีมือของตัวเองที่ทำไว้กับเขา รอยแดงบนกล้ามเนื้อแข็งแรง ทั้งรอยฟัน รอยดูดกัดอย่างแรงจนเป็นจ้ำไปทั้งตัว ยิ่งทศกัณฐ์เป็นคนผิวขาวทำให้รอยแดงยิ่งชัดเจนยิ่งขึ้น

“มะ...ไม่จริง...นี่ฝีมือผมหรอ” ร่างบางอ้าปากค้างอย่างไม่เชื่อว่าตัวเองจะทำแบบนั้นได้

“ถ้าไม่ใช่นายแล้วจะใครละ? เสียแรงอุตส่าห์ไปรับกลับ” คนตัวสูงแกล้งพูดแหย่ภีมพล


..........


ย้อนไปเมื่อคืน :


“เดินดี ๆ ได้มั้ยเดี๋ยวก็ล้มหรอก” ทศกัณฐ์ดุคนที่เดินเซไปมาด้วยความเมา เขาสอดแขนโอบเอวบางไว้แน่น

“พี่ทศมายุ่งอารายย..กับโผมม ไปยุ่งกับ..พี่ตา..วานนดิ อึ๊กก!” ภีมพลดันคนตัวใหญ่ออก ขาเรียวยาวเดินไขว้กันไปมาเหมือนจะล้มลง

“ทำไมดื้อแบบนี้นะ!”

“พี่ทศจาา..ทำอารายย..ปล่อยโผมม”

ทศกัณฐ์แบกร่างบางใส่หลังอย่างง่ายดาย เขาเดินตัวปลิวเหมือนภีมพลไม่มีน้ำหนักสาวเท้ายาว ๆ รีบเดินขึ้นห้องก่อนที่คนข้างหลังจะโวยวายมากกว่านี้

ตุบ!

“โอ๊ยย! เบา ๆ สิวะมันเจ็บนะ” ทศกัณฐ์โยนร่างบางที่ยังโวยวายเสียงดังไม่เลิกลงบนเตียงหลังใหญ่

“ถ้าเมามากก็นอนซ่ะ”

“ไม่! ใครเมาวะ”

ภีมพลพุ่งตัวคว้าเอวคนตัวสูงที่ไม่ได้ระวังตัวจับกดลงบนเตียงอย่างง่ายดาย ร่างบางพลิกขึ้นมานั่งคร่อมคนตัวสูงไว้อย่างผู้ชนะ ดวงตากลมโตหวานฉ่ำจ้องคนข้างล่างพร้อมรอยยิ้มเจ้าเล่ห์

“จะทำอะไร?” เขาถามหยั่งเชิงคนไร้ประสบการณ์

“ทำโทษคนจายย..ร้ายย..งายย...”

ริมฝีปากบางได้รูปครอบไปที่ปากอวบอิ่มของคนข้างล่างดูดคลึงกลีบปากสีชมพูเข้มอย่างเก้ ๆ กัง ๆ ปลายลิ้นร้อนเล็ก ๆ ดุนเข้าไปในโพรงปากอุ่นที่เผยอรออยู่แล้วควานเปะปะไปมา อืมมม...!! ลิ้นหนามากประสบการณ์ตวัดสวนกลับไปรุกไล่ลิ้นเล็กไปทั่วโพรงปากหวานอย่างดูดดื่มจนตั้งตัวไม่ทัน

“ไม่!” ร่างบางถอนปากตัวเองออกกระทันหันทิ้งให้คนข้างล่างค้างเติ่งอยู่อย่างใจร้าย

“ทิ้งผมไปกับพี่ตา..วานนด้ายย..งายย...” คนขี้น้อยใจเบะปากใส่คนตัวสูง สองมือเล็กบีบไปที่ต้นคอขาวของทศกัณฐ์ที่เหลือบมองตามว่าเขาจะทำอะไร

“อย่างนี้มันต้องฆ่าให้ตาย...” ริมฝีปากบางงับไปที่ซอกคอขาวของคนข้างล่างทั้งกัดทั้งดูดเหมือนจะพยายามทำร่องรอยเพื่อแสดงความเป็นเจ้าของร่างสูงจนทศกัณฐ์รู้สึกสยิวขนลุกไปทั้งตัว

แคว่ก!! ภีมพลกระชากเสื้อเชิ้ตของคนตัวสูงออก กล้ามเนื้อแข็งแรงเป็นลอนสวยน่าสัมผัสปรากฏต่อสายตาคนข้างบนที่มองด้วยความหมันไส้ ชิส์!

กลีบปากบางประทับจูบลงบนกล้ามเนื้อสวยค่อย ๆ ดูดคลึงไปทั่วแผงอกแกร่ง ปลายลิ้นเล็ก ๆ ตวัดเลียไปทั่วลอนหนาอย่างหื่นกระหาย ลมหายใจอุ่น ๆ จากปลายจมูกโด่งที่กระทบผิวเนียนทำคนตัวสูงขนลุกอย่างสะกดอารมณ์ไม่ได้ เสี้ยววินาที..ฟันเรียงสวยของคนข้างบนก็งับลงมาบนแผงอกสวยอย่างแรง ทั้งกัดทั้งดูดไปทั่วกระตุ้นอารมณ์เสียวของคนข้างล่างให้ประทุขึ้น

“อืมม!” คนตัวสูงครางเสียงต่ำด้วยความพอใจ ตอนนี้ใบหน้าหล่อคมเต็มไปด้วยความต้องการจนแทบทนไม่ไหว เขาอยากจับคนขี้ยั่วมากระแทกแรง ๆ ให้หายดื้อ อยากฟังเสียงครางหวาน ๆ ตอนจะเสร็จ อยากกอดจูบร่างนุ่มนิ่มนั่นให้แหลกคามือจริง ๆ

ความอดทนของเขาสิ้นสุดลงเมื่อร่างบางใช้ปลายลิ้นเล็ก ๆ ตวัดเลียต่ำลง กล้ามเนื้อมัดด้านล่างกระตุกเล็กน้อยด้วยความเสียว ทศกัณฐ์จับร่างบางพลิกลงข้างล่างอย่างรวดเร็วประกบริมฝีปากอวบอิ่มกระแทกลงไปอย่างแรง ลมหายใจหอบหื่นกระหาย อารมณ์ที่ต้องการปลอดปล่อยพุ่งสูงขึ้นเรื่อย ๆ ใบหน้าขาวซีดของคนข้างบนแดงก่ำด้วยไฟปรารถนา ฝ่ามือหนาค่อย ๆ เคลื่อนต่ำลงมาเรื่อย ๆ จนสัมผัสโดนบางสิ่งที่กำลังแข็งขืนอยู่ในกางเกงสลิมฟิตของคนข้างล่าง

“อืมม..อืมม..อย่าา..” ร่างบางเริ่มต่อต้านคนข้างบนเมื่อปลายจมูกโด่งซุกไซ้ลงที่ลำคอยาวระหงเพื่อสูดกลิ่นหอมที่ยั่วยวน ร่างบางดิ้นกระเส่าไปมาอย่างไร้แรงต่อต้านในหัวขาวโพลนจนเบลอไปหมดราวกับโดนจับเหวี่ยงไปมากลางอากาศ

“พะ..พี่ทศ..หยุด!“ ร่างบางร้องห้ามเสียงดังฝ่ามือบางทั้งทุบทั้งผลักคนข้างบนพัลวัน แต่ทำอะไรคนตัวสูงกว่าไม่ได้เลยแถมเขายังไม่ยอมฟังเสียงคนขอร้องสักนิด

“พี่ทศ..ผะ..ผมไม่ไหวแล้ว” ร่างบางส่ายหน้าไปมาอย่างขอร้องด้วยเสียงกระเส่า น้ำตาใสคลอเต็มดวงตากลมโตใบหน้าแดงก่ำดูทรมานใช้สองมือป้องปากไว้แน่น

“ถ้าไม่ไหวก็ปล่อยมาได้เลยนะ” เสียงทุ้มต่ำพูดแผ่วเบาข้างใบหูเล็ก


ฮึก!! แหวะะะะะะ........!!


สิ้นเสียงทศกัณฐ์...ภีมพลเด้งตัวขึ้นนั่งอาเจียนรดตัวทศกัณฐ์จนเลอะเทอะไปหมดและกำลังจะมีรอบที่สองตามมาเมื่อร่างบางโก่งคอขึ้นอีกครั้ง ลำบากคนตัวสูงที่รีบอุ้มร่างบางไปที่ห้องน้ำอย่างทุกลักทุเล

“ภีมพลกลั้นไว้ก่อนนะ”

คืนนั้นทศกัณฐ์ต้องเช็ดตัวทำความสะอาดร่างบางที่ไม่ได้สติ ไหนตัวเองจะต้องอาบน้ำใหม่อีกรอบและยังต้องเปลี่ยนผ้าปูเตียงผืนใหม่แทนของเก่าที่เปื้อนอ้วกของเด็กขี้เมาอีก

เขาอุ้มภีมพลที่สบายตัวนอนหลับตาพริ้มไม่รู้เรื่องมาไว้บนเตียงที่ทำความสะอาดเรียบร้อยแล้ว คนตัวสูงไม่ได้สวมเสื้อให้เขาเพราะร่างบางไม่ยอมบ่นว่าร้อนตลอดทั้งที่แอร์ในห้องก็เย็นขนาด 20 องศา

“งานนี้ตัองมีทำโทษกันบ้างแล้ว” นิ้วเรียวยาวบี้จมูกรั้นของคนที่นอนหลับอยู่เบา ๆ ริมฝีปากอวบอิ่มจูบลงที่แก้มขาวเนียนก่อนทิ้งตัวลงนอนข้าง ๆ ดึงร่างบางเข้ามาในอ้อมกอดอีกครั้ง



::::::::::


แก้ไขคำผิดค่ะ

ความคิดเห็น