น้ำมิ้ม

ในเมื่อความรักที่เขาเพียรรักษา ไม่มีค่าสำหรับใครเลย คงจะไม่แปลกอะไรถ้าวันนี้เขาจะเลือก "เงิน" ดูบ้าง ..นับจากนี้พัทธ์บอกตัวเอง เขาจะเป็นฝ่ายตีราคาดูบ้างว่าความรักมันควรจะตีเป็นเงินเท่าไร

ชื่อตอน : เบาะแส-1

คำค้น : บ่วงพัทธ์ , จำเลยรัก , ตบจูบ , พัทธ์ , หนึ่งนาถ

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 62

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 02 ก.พ. 2562 14:32 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
เบาะแส-1
แบบอักษร

ร่างสูงที่ยืนกอดอกพิงหน้าต่างพลางทอดสายตาออกไปยังร่างเล็กที่เดินไกลออกไปนั้น ทำให้ชายชราที่ก้าวเข้ามาในห้องส่วนตัวของผู้เป็นนายหยุดยืนรออย่างสงบ จนกระทั่งเสียงห้าวเอ่ยขึ้นเบาๆ

“อย่างน้อยวันนี้ฉันก็ไม่ได้เจ็บมากอย่างที่คิดเอาไว้นะลุงชุ่ม”

“แล้วคุณพัทธ์จะจัดการยังไงต่อครับ ผมว่าคุณพงษ์ศักดิ์กับคุณพิสุทธิ์คงจะไม่ยอมเลิกราไปง่ายๆแน่”

“ถ้าหากเขาจะยังเห็นว่าฉันเป็นหลานอยู่บ้าง บางทีเรื่องมันอาจจะไม่ได้เลวร้ายอย่างที่ลุงกลัวก็ได้ แต่ถ้าไม่... ก็คงจะตาต่อตาฟันต่อฟันล่ะลุงชุ่ม”

น้ำเสียงเหนื่อยล้าของพัทธ์ที่เอ่ยออกมานั้นทำให้คนที่เห็นชายหนุ่มมาตั้งแต่เล็กได้แต่สงสาร คนที่ต้องสูญเสียพ่อแม่ เสียหลักชีวิตอย่างปู่ และไม่มีเหลือแม้กระทั่งคนรัก ในวันนี้อาจจะต้องเสียญาติที่เป็นสายใยครอบครัวสุดท้ายทั้งๆที่พัทธ์ไม่ควรจะต้องเสียมันไปเลย ถ้าพัทธ์ไม่เลือกที่จะทำตามพินัยกรรม

“คุณพัทธ์ครับ ผมว่าบางทีคุณพัทธ์น่าจะทบทวนเรื่องพินัยกรรมใหม่”

“ไม่ครับลุง” เสียงห้าวนั้นกลับมาหนักแน่นอีกครั้ง แววตาดุดันนั้นมุ่งมั่นเป็นอย่างยิ่งเมื่อเอ่ยย้ำชัดในสิ่งที่ตั้งใจเอาไว้

“ผมจะทำตามคำสั่งเสียของปู่ ผมจะไม่ยอมให้มรดกของปู่ต้องตกไปอยู่ในมือของคนที่ดีแต่ผลาญแน่นอน”

“แต่คุณพัทธ์จะผิดใจกับคุณอานะครับ”

“ถ้าผมแบ่งมรดกใหม่ เขาก็จะยอมมาทำดีกับผมแค่ตอนแรกเท่านั้นแหละครับลุง หลังจากนั้นเขาก็คงเหมือนเดิม หรืออาจจะหนักกว่าเดิมถ้าพวกเขาคิดว่าผมไม่สมควรจะได้รับมรดกอะไรเลย”

พัทธ์เอ่ยราวกับจะเยาะตัวเอง ไม่ว่าเขาจะเลือกทางไหนสุดท้ายก็คงจะไม่มีอะไรที่ดีขึ้น ...

เสียงโทรศัพท์มือถือของชายหนุ่มที่ดังขึ้นทำให้ร่างสูงละสายตาจากคู่สนทนา ก่อนจะรีบรับสายเมื่อเห็นว่าคนที่โทรเข้ามาคือเอกลักษณ์

“ว่าไงเอก”

“ผมได้เบาะแสของคนร้ายที่ตัดสายเบรกรถของพี่แล้วครับ”

“ส่งตำรวจแล้วหรือยัง”

“ยังครับ คนที่มาแจ้งเราเขาไม่กล้าไปหาตำรวจเพราะกลัวว่าฝ่ายคนร้ายจะรู้ตัวและมาทำร้ายเขาทีหลังครับ”

“โอเค งั้นก็ยังไม่ต้องส่งตำรวจ ฉันจะไปเจอเขาเอง ตอนนี้อยู่ที่ไหน”

พัทธ์ถามกลับพลางรอฟังคำตอบจากปลายสายหน้าเคร่งเครียด ก่อนจะหันมาสั่งงานลุงชุ่มเสียงขรึม

“ผมจะไปหาเอกลักษณ์ ฝากที่ไร่ด้วยนะครับลุง”

“ระวังตัวด้วยนะครับคุณพัทธ์”

ชายหนุ่มพยักหน้ารับก่อนจะรีบคว้ากุญแจรถออกไป ...งานนี้เขาขอเจอหน้าคนร้ายสักหน่อย อยากจะได้ยินกับหูจริงๆว่าใครกันแน่ที่อยู่เบื้องหลังอุบัติเหตุของเขาในครั้งนี้ ...เผื่อว่าบางทีเขาอาจจะไม่ต้องลำบากจัดการเรื่องมรดกให้ยุ่งยากอีกต่อไป

....................................


“มันเป็นคนของเสี่ยเจริญครับ”

“เสี่ยเจริญ?”

พัทธ์ทวนย้ำกับชายวัยรุ่นร่างซูบผอมที่เอ่ยอย่างตะกุกตะกัก ท่าทีของคนมาบอกข่าวนั้นแสนจะหลุกหลิกจนพัทธ์ไม่แน่ใจว่าเบาะแสที่เขาได้ฟังวันนี้จะน่าเชื่อถือมากเพียงไหน ก่อนจะหันไปสบตากับเอกลักษณ์อย่างไม่เข้าใจ ...เสี่ยเจริญนั้นเป็นผู้ใหญ่ที่กว้างขวางและจัดอยู่ในข่ายผู้มีอิทธิพลของเชียงรายเพราะนอกจากธุรกิจการค้าที่ตลาดชายแดนของเสี่ยแล้ว ฝ่ายนั้นยังมีบ่อนเถื่อนที่มีบรรดานักเล่นฝั่งไทยตามติดอยู่มากมาย แต่ทั้งหมดที่ว่ามานี้พัทธ์เองยังไม่เข้าใจ ...ถึงเขาจะไม่ชอบธุรกิจผิดกฎหมาย แต่เขาก็มั่นใจว่าเขาไม่เคยบาดหมางกับเสี่ยเจริญมาก่อนเลย

“ผมมาแจ้งเบาะแสแล้ว ไหนละเงินค่าจ้างของผม” ชายร่างผอมเอ่ยทวงแต่พัทธ์ยังคงส่ายหน้าพลางบอกเสียงเข้ม

“ฉันจะเชื่อได้ยังไงว่านายพูดความจริง ในเมื่อฉันไม่เคยมีเรื่องกับเสี่ยเจริญมาก่อน แล้วเสี่ยจะส่งคนมาทำร้ายฉันทำไม”

“เสี่ยเจริญกว้างขวางจะตาย อาจจะมีคนไปขอให้เสี่ยช่วยก็ได้ ถ้าคุณอยากรู้ก็ลองให้คนไปตามสืบจากเสี่ยเอาสิ แค่ผมเอาเรื่องนี้มาบอกคุณผมก็เสี่ยงจะแย่อยู่แล้ว ถ้าคุณไม่เชื่อก็แล้วแต่คุณ แต่ผมต้องได้ค่าบอกข่าว”

หนุ่มวัยรุ่นขู่เข็ญเรื่องเงินไม่เลิกรา พัทธ์จึงหยิบแบงค์พันในกระเป๋าสตางค์ตัวเองให้พอสมควร พลางเอ่ยกำชับ

“เอาไปแค่นี้ก่อน ถ้าได้ข่าวเพิ่มก็มาบอกฉัน และถ้าเรื่องที่นายบอกเป็นความจริง ทันทีที่ตำรวจจับคนร้ายได้ นายจะได้เงินทั้งหมดแน่นอน"

แม้จะเป็นเงินจำนวนน้อยกว่าที่พัทธ์ประกาศให้เงินรางวัลนำจับแต่ชายร่างผอมก็รีบรับไว้ ก่อนจะหันมายืนยันอีกครั้ง

“ผมพูดความจริง ไอ้คนที่ตัดสายเบรกคุณมันคุมบ่อนให้เสี่ยเจริญอยู่ ผมบอกได้แค่นี้แหละ”

ชายร่างผอมซูบยังคงยืนยันหนักแน่นก่อนจะรีบเดินหายเข้าป่าข้างทางไป พัทธ์กับเอกลักษณ์จึงเดินกลับไปขึ้นรถของตนเองบ้างก่อนที่พัทธ์จะก้าวขึ้นประจำตำแหน่งคนขับเอง หากยังไม่วายสงสัยกับเบาะแสใหม่ที่ได้

“นายคิดว่าไงเอก”

“รูปจากกล้องวงจรปิดไม่เห็นหน้าครับ มันใส่หมวกปิดหน้าไว้ แต่ถ้าสิ่งที่หมอนั่นพูดเป็นความจริง เราอาจจะเทียบจากรูปร่าง เสื้อผ้า ท่าทาง หรือตำหนิบนร่างกายได้ครับ”

“งั้นนายรับไปจัดการทางฝั่งเสี่ยเจริญแล้วกัน ส่วนฉันจะจัดการฝั่งอาของฉันเอง”

“อา? นี่พี่ยังไม่เลิกสงสัยว่าเป็นฝีมือคุณพงษ์ศักดิ์กับคุณพิสุทธิ์อีกเหรอครับ”

“ถ้าตำรวจยังจับคนร้ายไม่ได้ ฉันก็สงสัยหมดทุกคนนั่นแหละ”

พัทธ์เอ่ยพลางขมวดคิ้วแน่น...ดูจากการที่บุกมาหาเขาถึงไร่ด้วยตัวเองแล้ว จะไม่ให้เขาสงสัยเลยนี่สิแปลก 

“เออ..เอก เดี๋ยวฉันจะเข้าออฟฟิศพร้อมแกนะ มีเรื่องสำคัญต้องจัดการ”

“ให้ผมบอกอรอุมาเคลียร์เอกสารไว้รอหรือเปล่าครับ”

“ก็ดี บอกเจ้าหล่อนด้วยว่า ให้เตรียมทำจดหมายถึงผู้ถือหุ้นและบอร์ดบริหารบริษัท วนาพงษ์ฟู้ด ทุกคน ว่าฉันเชิญให้มาประชุมสามัญที่ไร่วนาพงษ์ภายใต้การดูแลของฉันทุกอย่าง”

“พี่จะเข้าไปบริหารที่บริษัทเหรอครับ” เอกลักษณ์หันมาถามเสียงหลง ในขณะที่คนขับยังยิ้มอาฆาต

“ใช่ ในเมื่อคุณปู่ตั้งใจทำพินัยกรรมแบบนี้ ฉันก็จะจัดการทุกอย่างตามความเหมาะสม”

“แต่คุณพงษ์ศักดิ์กับคุณพิสุทธิ์คงไม่ยอมเสียตำแหน่งง่ายๆหรอกนะครับ”

“แกก็คอยดูแล้วกันเอกว่าเงินของฉันกับอำนาจของพวกเขาใครจะยอมศิโรราบก่อนกัน”

“ผมว่าพี่จะเสี่ยงเปล่าๆ แค่นี้ก็อันตรายรอบตัวแล้ว ต่อให้พี่จะเข้าไปจัดการที่บริษัท แต่เรื่องระหว่างพี่กับอาๆก็ยังแก้ไขอะไรไม่ได้อยู่ดี แถมยังจะบาดหมางขึ้นกว่าเดิมด้วย ต่อให้พวกนั้นจะยอมก้มหัวให้พี่ แต่พอพี่หมดอำนาจ หมดเงิน เขาก็พร้อมจะแว้งกัด และคราวนี้ถ้าเกิดเรื่องคดีสิ่งที่พี่สงสัยอยู่เป็นเรื่องจริง มันจะยิ่งอันตรายกับตัวพี่เองนะครับ”

“แต่ที่ผ่านมาฉันอยู่เฉยๆแต่สุดท้ายฉันก็โดนแทงข้างหลังอยู่ดี เพราะงั้นก็ลุยให้จบๆไปซะ เจ็บทีเดียวจะได้ไม่ต้องคาราคาซังกันต่อไป”    

เอกลักษณ์มองเสี้ยวหน้าคร้ามเข้มนั้นอย่างกังวล แต่ก็รู้ดีว่าคงห้ามไม่ได้ถ้าอีกฝ่ายลองตัดสินใจว่าจะทำลงไปแล้ว ชายหนุ่มจึงได้แต่นั่งไปเงียบๆหากในใจนั้นก็ได้แต่หวังว่าจะมีอะไรที่ทำให้พัทธ์จะเปลี่ยนใจ...เพราะตอนนี้แม้ว่าอีกฝ่ายจะแสดงออกอย่างแข็งกร้าวแต่ลึกๆในใจแล้วนั้นเอกรู้ดีว่าพัทธ์กำลังเจ็บปวดกับการตัดสินใจครั้งนี้ เพราะถ้าพัทธ์ทำจริงๆเขาจะไม่เหลือคนที่เป็นครอบครัวอีกเลย

.....................................

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น