goryaa กอหญ้า

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

เวลาจะเยียวยา

ชื่อตอน : เวลาจะเยียวยา

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 942

ความคิดเห็น : 6

ปรับปรุงล่าสุด : 02 เม.ย. 2562 12:58 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
เวลาจะเยียวยา
แบบอักษร

ลูอิสที่ใช้ชีวิตช่วงนี้เหมือนขอให้พ้นไปวันๆ เขาให้เจมส์เอางานมาให้ที่บ้านไม่ยอมที่จะเข้าไปบริษัท ไม่ยอมเข้าไปคอนโดที่เคยอยู่ เจมส์ที่สังเกตมาครึ่งเดือนแล้วที่ชีวิตเจ้านายของเขาเป็นแบบนี้ จนป้ามาเรียคนที่ดูแลคุณลูอิสมาตั้งแต่เด็กยังรู้สึกเป็นห่วง ยิ่งกว่าตอนคุณผู้ชายกับคุณผู้หญิงเสียชีวิตไปช่วงแรกๆ คุณลูอิสก็เอาแต่เศร้า แต่อันนี้ท่าทางจะหนักกว่ารอยยิ้มขี้เล่น ได้จากหายไปด้วยไม่หลงเหลือมาดหนุ่มอารมณ์ดีอีกต่อไป มีแต่คุณลูอิสที่หงุดหงิดง่าย ไม่ค่อยพูด เขาจึงได้ปรึกษากับป้ามาเรียแล้วว่า จะต้องขอร้องให้เพื่อนสนิทอย่างคุณมาร์ตินมาช่วยพูด น่าจะดีกว่าปล่อยไว้แบบนี้กลัวจะป่วยเสียก่อน

ไม่ต่างกันคนทางฝั่งนี้ก็เอาแต่โหมทำงานรับงานทุกอย่างจนดาวเพื่อนสนิท ได้คุยกับพี่ภัทว่าให้หยุดป้อนงานเพื่อนเธอ และให้เพื่อนเธอลาพักร้อนไปปรับอารมณ์การทำงานให้ดีกว่านี้ โหมงานมากๆ สุขภาพจะแย่ จะครึ่งเดือนแล้วที่เพื่อนของเธอยังไม่พูดถึงสาเหตุของการกลับมาเมืองไทยเร็วกว่ากำหนด บีมพยายามที่จะบ่ายเบี่ยงเวลาเธอจะถาม หรืออยู่กันตามลำพัง วันนี้เธอต้องคุยไม่ได้แล้วดูท่าทางมันจะหนักขึ้นเรื่อยๆ จากที่เธอได้ฟังเรื่องของคุณลูอิสที่มีสภาพไม่ต่างจากเพื่อนของเธอ

จนล่วงเลยถึงเวลาเลิกงาน เธอได้ทำการนัดบีมไปร้านอาหารเพื่อเปลี่ยนบรรยากาศแรกๆ เพื่อนเธอก็ปฏิเสธ แต่เธอบังคับให้ไปจะกลับไปจมอยู่แต่กับห้องในคอนโดไม่ได้ เธอพอจะรู้วิธีง้างปาก เอาความรู้สึกจริงๆ ของเพื่อนออกมาโดยวิธีไหน

“แกจะมาทำไม แกไม่เหนื่อยเหรอแล้วไม่รีบกลับไปดูแม่ของแกหละ”

“โอ๊ย!!! อย่ามาห่วงฉันเลย ฉันนะเป็นห่วงแกมากกว่าบีมพอเลยนะ แกมีอะไรบอกฉัน มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ ทำไมกลับมาแล้วแกถึงเป็นแบบนี้ อย่าบอกว่าไม่มีอะไร ฉันเป็นเพื่อนกับแกมานาน นะเว้ย!! ฉันรู้ว่าแกกำลังไม่โอเค”

แพรรัมภารับรู้ว่าเพื่อนเป็นห่วงแต่ช่วงนี้เธอก็ตอบตัวเองไม่ได้ว่า หลังจากที่ขอเขากลับมาอยู่ในที่ของตัวเองแล้ว ทำไมมันรู้สึกเหงา เศร้า เบื่อหน่าย ในทุกๆ คืนเธอก็พยายามเช็คข่าวของเขาว่าเขาคบใครทำอะไร แต่ก็เงียบไม่มีข่าวคราวอะไรเลยที่เขาเคยเล่นก็หยุดไม่มีการเคลื่อนไหว ถือว่าข่าวของเขานั่นเงียบหายไปเลย เธอก็ได้แต่วิตกกังวลว่าเขาเป็นอะไร เกิดอะไรขึ้น แต่เธอไม่กล้าที่จะโทรไปถามเจมส์เธอเป็นคนที่ขอจบความสัมพันธ์กับเขาเอง

“ไม่มีอะไรหรอกแก ไม่ต้องห่วงฉัน ฉันโอเค”

ดาวที่จัดการสั่งแอลกอฮอล์มาเพิ่มวันนี้เธอต้องรู้ความรู้สึกของเพื่อนให้ได้งานนี้ต้องหวังใช้ตัวช่วยในการเอาความรู้สึกลึกๆ ภายในจิตใจ

“เอ๊า!! ชน มาวันนี้นังดาวอยากจะดื่ม ขอเพื่อนรักดื่มเป็นเพื่อนหน่อยเว้ย”

“อือ!! โอเคได้ เพื่อนอยากจะดื่มใช่ไหม”

ทั้งสองต่างพากันดื่มไปเรื่อยๆ จนตอนนี้บีมรู้สึกมึนนิ่งแล้วเริ่มจะฟังเพลงแล้วรู้สึกอินไปกับเพลง เสียงเริ่มดัง

“ภาพจำยังชัดเจนเหมือนเดิมทุกอย่าง

ภาพเธอยังชัดเจนเหมือนเดิมไม่ต่าง

แต่ภาพของฉันในใจเธอที่มีภาพเขาเข้ามาแทน

คงแสนเลือนราง

ภาพจำของเรามันคงต่างกัน..”

(ภาพจำ-ป๊อบ ปองกูล)

เพื่อนเธอเริ่มร้องเพลงดังขึ้นไปเรื่อยๆ ดาวที่ต้องการให้เพื่อนได้ปลดปล่อยมันออกมา ก็ได้แต่เฝ้ามอง อาการของคนอกหักชัดๆ เพื่อนเธอ ครั้งแรกเลยก็ว่าได้ตั้งแต่เป็นกันมาพึ่งจะเคยเห็น

บีมที่ตอนนี้เริ่มเมาเริ่มหลุดอะไรมาหลายอย่าง ดาวที่เห็นว่าพอละได้โอกาสที่จะหลอกถามอะไรแล้ว จึงลากเพื่อนกลับคอนโด

ตลอดทางที่ขับรถกลับเพื่อนเธอได้แต่เหม่อมองไปตรงข้างทาง เธอก็พยายามเปิดเพลงบิ้วไปเรื่อยๆ จนถึงคอนโด วันนี้เธอจะนอนค้างกับนางด้วย

“ไหวไหมแก ถึงคอนโดแล้วยัยบีม”

“อือ!! โอเค ถึงแล้วลง แกลงขึ้นไปดื่มต่อกันด้านบน”

“เอาสิ พรุ่งนี้วันหยุดจัดหนักได้เลยแก”

ดาวที่ลากเพื่อนเดินเข้าไปยังลิฟต์เพื่อขึ้นไปยังบนห้องพนักงานด้านล่างเห็นลูกของเจ้าของคอนโดเมามายรีบเข้าไปช่วยพยุง

“โอเคคะ ขอบคุณไม่เป็นไร ดาวพอจะลากไหวคะ ขอบคุณมากคะ”

ทั้งสองเดินลากกันไปจนถึงห้องภายในคอนโดของเพื่อน ดาวที่ล้วงเอาคีย์การ์ดเพื่อเปิดประตูห้องเพื่อน บีมที่ยืนพิงตรงด้านข้างรอเพื่อนทำการเปิดประตูห้อง

“เอาใจเย็นๆ เปิดได้แล้ว ค่อยๆ เดินนะแกไหวไหม”

“สบายมากเพื่อน ไปๆ เราไปนั่งดื่มกันต่อตรงระเบียง มันเย็นๆ”

“อือ ไปเลยเดี๋ยวฉันเอาเบียร์ไปให้”

“โอเค!! เพื่อนไปรอตรงโน้นละนะ”

บีมที่ตอนนี้เริ่มมึนขึ้นเรื่อยๆ เพราะฤทธิ์ของแอลกอฮอล์ เธอสังเกตภายในห้องที่ตอนนี้เพื่อนเธอมันกลายเป็นคนชอบวาดรูปตั้งแต่เมื่อไหร่ ผีจิตรกรเข้าสิงเพื่อนเธอเหรอ ดาวที่เปิดดูรูปภาพของเพื่อนไปเรื่อยๆ จนถึงหน้าสุดท้าย ที่เห็นก็รู้ได้ทันทีว่าเพื่อนเธอวาดรูปของใคร

ดาวที่เดินถือกระป๋องเบียร์มาให้บีม ที่นั่งฟุบอยู่ตรงระเบียง

“ว่าไงแกเราเป็นเพื่อนกันมานาน นะเว้ยแกพอจะบอกฉันได้หรือยังมันเกิดอะไรขึ้นกันแน่”

บีมที่พอจะมึนๆ แต่พอจะรู้ได้ว่าเพื่อนถามอะไร ไม่ใช่เธอไม่อยากจะเล่า แต่เธอไม่รู้ว่าจะเริ่มยังไงดี

“ไม่มีไรมากหรอกฉันกับเขา เราไปกันต่อไม่ได้เพราะเราต่างไม่แน่ใจว่าความสัมพันธ์ที่มันเกิดขึ้นมา มันเป็นความสัมพันธ์อะไรกันแน่ เราต่างให้สถานะของแต่ละคนไม่ได้ก็แค่นั้น”

“แกรักเขาใช่ไหม บีม”

บีมได้ยินก็ตกใจเธอไม่อยากจะรับสภาพความรู้สึกนี้เธอจะทนสภาพเดียวกับแม่ได้เหรอหากเขายังสามารถควงใครคนอื่นก็ได้ นอกจากเธอ

“ฉันไม่รู้แก แต่ฉันขอให้เขาเลิกยุ่งกับฉันเองก่อน วันที่ฉันจะกลับมาเขาได้ควงนางแบบสาว ไปเดินห้างหลังจากที่เขาทะเลาะกับฉันแกเขาใจร้ายมากนะฉันอุตส่าห์เป็นห่วงว่าเขาจะโกรธจะน้อยใจฉันจนหายไปพักหนึ่งแต่แล้วเขากับควงคนอื่นได้หน้าตาเฉย เป็นแก แกจะรู้สึกยังไง”

“อืม!!! คุณลูอิสเขาให้เหตุผลกับแกไหมที่เขาทำแบบนั้น”

“ให้สิ เหตุผลหวยแตกมาก บอกแค่อยากจะรู้ว่าเขาสามารถไปอยู่กับผู้หญิงอื่นที่ไม่ใช่ฉันได้ไหม แค่เท่านั้น แกคิดว่ามันต้องทำหรือพิสูจน์ด้วยวิธีนั้นเหรอ ว๊ะ”

“เออ..คุณลูอิสอาจจะไม่มั่นใจในตัวของแกเองก็ได้แกก็ปฏิเสธเขาตลอดเวลาไม่ชอบไม่รักไม่อยากอยู่ด้วย เขาอาจจะน้อยใจแกก็ได้นะ ฉันคิดว่าแบบนั้น”

“ก็อาจจะใช่ส่วนหนึ่ง ฉันถึงขอให้เราสองคนหยุดความสัมพันธ์ที่มันเกิดขึ้น แล้วกลับมาทบทวนดูว่าสิ่งที่เป็นอยู่ เราสองคนเป็นอะไรกัน ฉันได้ถามเขาก่อนที่ฉันจะกลับว่า เขาให้ฉันอยู่ในตำแหน่งอะไร แกเขาตอบฉันไม่ได้ ว่าฉันเป็นอะไรสำหรับเขา”

แพรรัมภาที่พูดไปน้ำตาก็เริ่มไหลเธอไม่อยากตกอยู่สภาพที่ไร้ตัวตน เป็นแค่ของข้างกายจะหยิบจะใส่ตอนไหนก็ได้ เหมือนแม่ของเธอที่ต้องตรอมใจเพราะพ่อของเธอที่เจ้าชู้ ตามประสาคนร่ำรวยที่พอจะมีเงินเลี้ยงเด็กไปทั่ว ไม่ใช่ว่าพ่อเธอไม่รักแม่ พ่อรักแม่มาก ไม่เคยเอาใครมาเทียบเท่าแม่ แค่หาความสุขเรื่อยๆ ตามประสาคนเจ้าชู้ ซึ่งท่านก็ได้ทำหมันเพื่อที่จะได้ไม่ต้องกังวลเรื่องลูกที่เกิดจากผู้หญิงอื่น

“ฉันไม่อยากอยู่ในสภาพเดียวกับแม่ ฉันรู้ว่าฉันไม่ได้เข้มแข็งเท่าแม่เลยสักนิด ฉันเจ็บ เจ็บมากที่ฉันเห็นเขาควงผู้หญิงคนอื่น”

“โอเค ฉันพอเข้าใจหละ แล้วต่อจากนี้แกจะทำยังไงต่อ แกรู้ตัวไหมว่าแกไม่เหมือนเดิม แพรรัมภาที่สดใส แพรรัมภาคนก่อนหน้านี้ได้หายไปแล้ว ฉันในฐานะเพื่อน ฉันอยากให้แกคิดอีกทีว่าแกจะทำไง ถ้าขืนแกเป็นแบบนี้สุขภาพจิตแกจะแย่ เออ และฉันอยากจะบอกแก ว่าคนทางโน้นก็ไม่ต่างจากแกหรอกนะ อย่าไปโทษเขาเพราะตัวแกเองก็ไม่ได้ชัดเจนกับเขาเช่นกันลองค้นหาตัวเองให้ได้สรุปว่าแกต้องการเขาอยู่อีกไหมถ้าใช่ก็ลองตัดสินใจใหม่อีกครั้งมันก็ไม่สายดีกว่าที่เป็นอยู่นี้แน่นอน”

“อือ..ขอเวลาให้ฉันสักพักนะ แล้วเพื่อนคนเดิมจะกลับมา”

“รีบๆ กลับมาไวๆ นะเว้ย เมื่อเช้าฉันคุยกับพี่ภัทแล้วว่าให้แกหยุดพักร้อน ดีกว่าลองไปท่องเที่ยวดูค้นหาตัวเอง เพื่อจะได้ดีขึ้น แกหยุดเถอะนะ”

“อือ ก็อาจจะดีอย่างที่แกว่าก็ได้ ฉันอยากจะเริ่มทำอะไรใหม่ๆ บ้าง”

ทั้งสองต่างคุยปรับทุกข์กันไปเรื่อยๆ จนดาวพอจะเข้าใจเพื่อนแล้วว่า ปัญหามันคืิออะไร เธอคงจะไม่สามารถช่วยอะไรได้ ถ้าเพื่อนและคุณลูอิสยังตอบสิ่งที่มันเกิดขึ้นไม่ได้ว่า ทั้งสองคนตกลงกันอยู่ในสถานะอะไร เธอไม่อยากจะไปบีบบังคับอะไรใครมาก เพื่อนเธอด้วย ปล่อยให้เวลาเป็นเครื่องพิสูจน์ทั้งสองจะดีกว่า

เช่นกันทางอีกฟากฝั่งก็กำลังเปิดอกคุยในเรื่องราว ช่วงที่ผ่านมาที่ไม่มีใครอีกคน

“แกจะเอาไงลูอิสทุกคนเขาเป็นห่วงนายมากเจมส์รวมถึงป้ามาเรียด้วยนายจะเก็บตัวเงียบแบบนี้ไม่ได้ไปส่องกระจกดูสภาพตัวเองก่อน นายยังไม่รักตัวเอง แล้วคนอย่างนายจะไปทำหรือพิสูจน์ อะไรให้ใครเห็นได้”

“กรูขอเวลา หน่อยได้ไหมว๊ะ กรูไม่เคยเจ็บแบบนี้มาก่อน กรูเจ็บมากนะ”

“กรูรู้ว่ามรึงเจ็บ แต่คนเราจะเก็บเอาไว้แบบนี้เรื่อยๆ ไม่ได้เช่นกัน แกควรจะลุกขึ้นมาได้แล้วนะ คิดว่าถ้าคุณบีมรู้เขาจะดีใจเหรอว๊ะ!! ที่ทำให้นายเป็นแบบนี้”

“แกคิดว่า เขาจะสนใจฉันเหรอ เขาอาจจะลืมฉันแล้วก็ได้”

“แกอายุก็เยอะแล้วนะ คนเราคิดว่ามันจะลืมใครคนหนึ่ง ที่เขามาในชีวิตเราได้ง่ายๆ แบบนั้นเหรอว๊ะ”

มาร์ตินตบไปบนบ่าของเพื่อน วันนี้เขาต้องเตือนสติมันก่อนที่มันจะจมดิ่งเข้าไปเรื่อยๆ แบบนี้

“แกก็หาคำตอบให้ได้ว่าแกทำที่ผ่านมาเพราะรักหรือแค่สนุกชั่วครั้งชั่วคราว ถ้าได้คำตอบแล้วก็พยายามแก้ข้อผิดพลาดที่เราเคยทำมาสิ”

ลูอิสนิ่งฟังสิ่งที่เพื่อนพูดมันทำไม่ได้ง่ายๆแบบนั้นแต่เขาก็ต้องพยายาม ถ้าเพื่อนเขาลงทุนมาพูดแบบนี้แสดงว่าเขาต้องทำตัวให้เพื่อนเป็นห่วงมากๆ




แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น