รักล้นขอบ

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ความวุ่นวายครั้งที่ 20 100%

ชื่อตอน : ความวุ่นวายครั้งที่ 20 100%

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.2k

ความคิดเห็น : 7

ปรับปรุงล่าสุด : 18 มิ.ย. 2562 00:01 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ความวุ่นวายครั้งที่ 20 100%
แบบอักษร

ย้อนกลับไปตอนที่รู้ว่าเหมือนท้องผมรู้สึกอึ้งและดีใจมากไปพร้อม ๆ กันแต่สิ่งที่ผมต้องทำคือการเข้าไปคุยกับพ่อและแม่ของน้อง เพราะผมเห็นสีหน้าของน้องก็รู้ว่าน้องกังวลมากขนาดไหน และผมก็ตัดสินใจที่จะบอกพ่อกับแม่ของน้องโดยที่ไม่ได้บอกน้องเพราะผมไม่อยากให้น้องเครียดไปมากกว่านี้ ผมตัดสินใจแวะหาพ่อกับแม่ของน้องวันนี้ผมโทรเข้าไปบอกก่อนว่าจะเข้าไปเสียงของแม่น้องดูตกใจแต่ก็ไม่ได้ถามอะไรออกมา สักพักผมก็มาถึงบ้านของน้อง

“สวัสดีครับ” ผมทักทายท่านทั้งสองก่อนจะนั่งลง

“จ้า แล้วนี่มาคนเดียวหรอ”

“ครับ คือผมอยากให้น้องพักผ่อนหน่ะครับแล้วผมก็มีเรื่องที่จะต้องบอกพ่อกับแม่ด้วยนะครับ”

“มีอะไรหรือเปล่าจ๊ะหรือว่าเหมือนเป็นอะไร” แม่ของน้องถามผมด้วยสีหน้าที่ดูตกใจที่ได้ยินผมพูดไปแบบนั้น

“ป่าวหรอกครับ น้องไม่ได้เป็นอะไรผมแค่จะมาบอกว่าตอนนี้น้องท้องครับและผมเป็นพ่อของเด็กในท้องของน้อง”

“อะไรนะ!!/อะไรนะ!!” ทั้งพ่อและแม่ของน้องพูดออกมาพร้อมกันด้วยน้ำเสียงที่ดูตกใจมากก่อนที่พ่อของน้องจะพูดขึ้น

“คุณรักลูกชายของผมจริง ๆ หรือเปล่า” พ่อของน้องถามผมด้วยใบหน้าที่นิ่งเกินจะคาดเดาได้

“ครับ...ผมรักน้องจริงและรักน้องมากกว่าชีวิตของผมตอนนี้ผมขอสัญญากับพ่อและแม่ว่าผมจะดูแลน้องให้ดีที่สุดและจะปกป้องน้องด้วยชีวิตของผมที่มีครับ” ผมตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงที่จริงจัง จนสักพักแม่น้องก็พูดทำลายบรรยากาศอันหน้าอึดอัดขึ้นมา

“แม่ได้ยินแบบนี้แม่ก็สบายใจ งั้นแม่ขอฝากลูกของแม่ด้วยนะ”

“ครับ”

“ว่าง ๆ ก็พาน้องกลับมาหาแม่กับพ่อบ้างนะพ่อกับแม่คิดถึง”

“ครับ...งั้นพรุ่งนี้สายๆผมจะพาน้องมาหานะครับ”

“จ้า งั้นเดี๋ยวพรุ่งนี้แม่จะทำข้าวเที่ยงรอนะ”

“ครับ งั้นผมขอตัวกลับก่อนนะครับ”

“จ้า กลับดี ๆ นะ แม่ฝากน้องด้วย” พอแม่น้องพูดจบผมก็หันกลับไปมองท่านพร้อมกับรอยยิ้มและก้มหัวลงน้อย ๆ เป็นการเคารพและขึ้นรถกลับมาที่บ้านของตัวเองทันที

กลับมาปัจจุบัน..........

หลังจากกินข้าวเสร็จพวกเราก็กลับขึ้นมาบนห้องและผมก็ดึงน้องเข้ามากอดจนผมได้ยินเสียงลมหายใจที่เข้าออกสม่ำเสมอของน้อง จึงรู้ว่าน้องหลับไปแล้ว และผมก็หลับตามน้องไปในที่สุด ผมตื่นขึ้นมาอีกทีก็เช้าแล้วครับแต่น้องยังหลับอยู่ผมไม่อยากปลุก ผมไม่รู้ว่าเป็นแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่ชอบนอนมองหน้าน้องและผมก็มีความสุขทุกครั้งที่ตื่นขึ้นมาแล้วเห็นน้องอยู่ในอ้อมกอดของผม สักพักน้องก็ขยับตัวแล้วตื่นขึ้นมา

“อือ.....พี่คริสตื่นนานแล้วหรอครับ”

“ฟอดดดด.....สักพักแล้วครับ”

“งื้อ....แล้วทำไมพี่คริสไม่ปลุกเหมือนครับ”

“พี่อยากให้น้องพักผ่อนเยอะ ๆ ครับ”

“เหมือนว่าเหมือนไปอาบน้ำดีกว่า” พูดจบน้องก็ลุกเดินออกไปเลยผมก็นั่งรอน้องอยู่ที่เตียงสักพักน้องก็ออกมา

“ทำไมพี่คริสยังไม่ไปอาบน้ำอีกหล่ะครับไหนบอกจะพาเหมือนไปหาพ่อกับแม่ครับ”

“ครับ ๆ เดี๋ยวพี่จะไปอาบเดียวนี้แหละนั่งรอพี่อยู่นี่ก่อนนะอย่าพึ่งไปไหนเดี๋ยวลงไปพร้อมกัน”

“ครับ”

ฟอด......

“งื้อ....พี่คริสอะ”

“เมียใครเนี่ยทำไมหอมจัง”

“บ...บ้า พี่คริสอะไปอาบน้ำได้แล้ว”พอได้แกล้งให้น้องหน้าแดงผมก็เดินเข้าไปอาบน้ำ

จบพาร์ทคริส.........

———————50%——————-

พี่คริสเดินเข้าไปอาบน้ำแล้วครับ เดี๋ยวนี้ชอบทำให้ผมเขินอยู่ตลอดเลยไม่รู้ทำไมแต่ผมก็ชอบนะครับ อิอิ สักพักพี่คริสก็ออกมาแล้วพาผมลงมาข้างล่างเพื่อกินข้าวเช้าช่วงนี้ต้องบำรุงเยอะ ๆ หน่อยเพราะมีเจ้าตัวน้อยมาอยู่กับผมในท้องแล้ว และก็ต้องระวังตัวเองให้เยอะ ๆ ด้วยแค่ผมคิดถึงตอนเค้าออกมาผมก็มีความสุขแล้วครับ ทานกันสักพักผมก็เริ่มอิ่มพี่คริสก็พาผมออกมานั่งดูหนังเพื่อรอเวลาที่จะไปบ้านของพ่อแม่ผม

“พี่คริสครับเราจะไปกันกี่โมงครับ”

“ประมาณ 10.00 น. ครับ”

“ครับ”

นั่งคุยกันไปสักพักก็ได้เวลาพี่คริสก็ให้พี่มาร์ตินไปเตรียมรถเพื่อที่จะไปบ้านพ่อกับแม่ผมวันนี้พี่คริสเป็นคนขับพาผมมาเองครับส่วนพวกพี่มาร์ตินขับตามพวกผมมาอีกคันเป็นการคุ้มกันพวกผมอีกทางครับ ไม่นานรถก็เคลื่อนเข้ามาจอดที่บ้าน สงสัยหน้าผมคงจะกังวลมากไปจนพี่คริสเอื้อมมือมาจับมือผมแล้วพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงที่เป็นกำลังใจให้ผม

“ไม่ต้องคิดมากนะพี่จะอยู่ข้างๆน้องไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นก็ตาม”

“ครับ”

“งั้นไปกันเถอะนะพ่อกับแม่น้องคงรอพวกเรานานแล้ว”

“ครับ”

พวกเราพากันเดินเข้ามาจนถึงห้องที่พ่อกับแม่นั่งรออยู่พอผมเห็นเท้าผมก็หยุดชะงักทันที แม่ผมจ้องหน้าผมอยู่อย่างนั้นโดยที่ไม่พูดอะไร ตอนนี้ผมรู้สึกว่าตัวเองใจสั่นมากทั้งลุ้นและกลัวจนสุดท้ายผมก็พูดมันออกไป

“เหมือนขอโทษพ่อกับแม่นะครับที่ทำให้ผิดหวัง พ่อกับแม่อย่าโกรธเหมือนเลยนะครับ ฮึก...”

พอพูดจบผมก็กล้มหน้าลงทันทีไม่กล้าที่จะมองหน้าพวกท่านต่อทั้ง ๆ ที่คิดว่าเตรียมใจมาดีแล้วแท้ ๆ แต่พอเจอกับเหตุการณ์จริง ๆ เข้าผมก็รู้สึกประหม่าไปทันที ในห้องเงียบไปสักพักแม่ผมก็พูดขึ้นเพื่อทำลายบรรยากาศอึมครึม

“เหมือนมานั่งข้างๆแม่นี่มาลูก”

พอแม่พูดจบผมก็เงยหน้าขึ้นมองแต่สิ่งที่ผมเห็นคือรอยยิ้มอบอุ่นข้องแม่ยังเหมือนเดิมแล้วแม่ยังเอามือตบกับเบาะว่างข้าง ๆ ตัวท่านเบา ๆ เพื่อที่จะให้ผมเดินไปนั่งกับท่าน และเมื่อผมนั่งลงข้าง ๆ ท่านแม่ก็พูดขึ้นมาอีก

“แม่ไม่เคยโกรธลูกเลยนะ ลูกแม่เป็นเด็กดีเสมอแม่รักเหมือนนะอย่าคิดมากเดี๋ยวหล้านแม่ก็น่ายับกันพอดี”

“ฮึก...แม่กับพ่อไม่โกรธเกมือนจริงๆนะครับ”

“จริงสิครับแม่จะโกหกลูกทำไม ไหนมาให้แม่กอดหน่อยสิ”

“ฮึก....ครับ”

ผมกับแม่นั่งกอดกันกลมเลยครับแล้วพ่อก็พูดขึ้นด้วยน้ำเสียงจริงจังแต่ไม่ได้พูดกับผมหรอกนะครับเพราะว่าพ่อหันไปคุยกับพี่คริส

“ผมฝากดูแลลูกของผมด้วย ถ้าคุณรักลูกของผมจริงคุณจะต้องไม่ทำให้ลูกของผมเสียใจเมื่อไหร่ เมื่อนั้นผมจะตามไปเอาลูกของผมคืนแล้วเมื่อนั่นคุณจะไม่ได้เจอลูกของผมอีกคุณสัญญากับผมได้มั้ย”

“ครับ ผมสัญญาว่าจะดูรักน้องและจะไม่ทำให้น้องเสียใจเด็ดขาดถ้าผมผิดคำสัญญาผมยินดีรับบทลงโทษทุกอย่างเลยครับ”

พี่คริสพูดด้วยน้ำเสียงที่จริงจังและหนักแน่นในคำพูด พอผมได้ยินผมก็รู้สึกว่าใจผมเต้นไม่เป็นจังหว่ะผมรู้สึกดีใจมากๆเลยครับ

“อยู่กินข้าวเที่ยงกับแม่ก่อนนะค่อยกลับกัน”

“ครับ วันนี้แม่ทำอะไรกินครับงั้นเดียวเหมือนไปช่วยแม่ทำนะ”

ผมเข้ามาในครัวช่วยแม่ทำกับข้าว ผมชอบเข้าครัวทำกับข้าวกับแม่มากครับเหมือนผมได้ความรู้เกี่ยวกับอาหารอยู่ตลอดเวลาผมกับแม่ช่วยกันทำอาหารอยู่4-5อย่าง มีแกงส้มชะอมทอด หมูสามชั้นทอดน้ำปลา ต้มยำกุ้ง ผัดผักบุ้งไฟแดง ไข่เจียวหมูสับ ทำสักพักก็เสร็จแม่ให้พวกพี่ ๆ สาวใช้เอากับข้าวไปตั้งโต๊ะ แล้วผมกับแม่ก็ชวนกันออกมาตามพ่อกับพี่คริสไปกินข้าวเที่ยงด้วยด้วยกัน มื้ออาหารมื้อนี้จบลงด้วยดีและมีแต่รอยยิ้ม สักพักพวกผมก็ขอตัวกลับไม่นานพวกเราก็กลับมาถึงบ้าน

ลงครบแล้วนะคะ

ขออภัยในความล่าช้านะคะ🙏🏼🙏🏼🙏🏼

เดี๋ยวจะมาแจ้งรายชื่อผู้ที่ได้รับต่างหูนะคะ

😊😊😊

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น