kimochii

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

Chapter 06: เงียบๆสิครับ...นี่ห้องสมุดนะ [100%]

ชื่อตอน : Chapter 06: เงียบๆสิครับ...นี่ห้องสมุดนะ [100%]

คำค้น : Fuck

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 96k

ความคิดเห็น : 28

ปรับปรุงล่าสุด : 20 ก.ค. 2558 08:22 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Chapter 06: เงียบๆสิครับ...นี่ห้องสมุดนะ [100%]
แบบอักษร

http://cdn-tunwalai.obapi.io/files/member/39938/941019143-member.jpg

 

 

 

CHAPTER 6

เงียบๆสิครับ...นี่ห้องสมุดนะ

 

 

 

"พาส...พาส" 

 

"...." 

 

"พาส"

 

"....." 

 

จึ่ก จึ่ก จึ่ก 

 

"พาส...พาสต้า" 

 

เสียงใสดังขึ้นพร้อมกับนิ้วเล็กที่จิ้มใบหน้าหล่อที่ตอนนี้นอนหลับสนิทอยู่บนเตียงกว้าง เสียงกรนเบาๆดังลอดออกมายิ่งทำให้คนตัวเล็กขมวดคิ้วพร้อมกับจิ้มใบหน้าหล่อแรงขึ้น

 

"พาส...พาส" 

 

"อือออ...มีอะไร" ตอบรับเสียงทุ้ม ก่อนจะพลิกตัวหนีนิ้วเรียว คนตัวเล็กยู่ปากแล้วเขย่าตัวร่างสูงรัว ทำให้ร่างสูงจิ๊ปากลืมตาตื่นขึ้นมาแล้วลุกขึ้นนั่ง ช่วงนี้เป็นช่วงวันหยุดผมจึงกลับมาที่บ้านเพื่อมาอยู่กับครอบครัว

 

"มีอะไร พี่นอนอยู่ไม่เห็นหรือไง"ผมพูดดุเจ้าน้องชายตัวแสบที่บังอาจมากวนเวลานอน น้องเบะปากพร้อมกับก้มหน้าลงจนคางชิดกับแผ่นอก ผมถอนหายใจเล็กน้อย มือหนาเลื่อนไปจับเรือนผมนิ่มแล้วลูบเบาๆ  

 

"จะเอาอะไรหะไอ้ตัวแสบ"

 

"วันนี้วันหยุด พานัตไปหอสมุดหน่อย นะๆ"คนตัวเล็กพูดพลางกอดแขนผม ถูใบหน้าหวานไปกับแขนแกร่ง ผมส่ายหน้าไปมาให้กับท่าทางของน้องชาย เวลาที่อยากได้หรือต้องการอะไรก็มักจะมาไม้นี้ตลอด

 

นัต หรือ นัตโตะ ชายหนุ่มลูกครึ่งญี่ปุ่นน้องชายผมเพียงแต่คนละแม่เท่านั้น จะว่ายังไงดีหละ คงเป็นเพราะความเจ้าชู้ของพ่อละมั้ง ไม่แปลกที่ผมจะมีนิสัยคล้ายๆกับท่าน  ถึงอย่างนั้นคุณแม่ของนัทโตะเธอก็ไม่ได้คิดที่จะสนใจลูกตัวเองสักเท่าไหร่ ตอนนี้คงมีความสุขกับผู้ชายคนอื่นไปแล้ว  ครั้งแรกที่ผมเห็นนัท ผมยิ้มออกมาแก้มปริเลยหละถึงจะโกรธบ้างแต่ก็รู้สึกดี รู้สึกได้เป็นพี่ชายแบบคนอื่นเค้าซะที ถึงแม้ความทิฐิจะเกิดขึ้นในใจแต่ความรู้สึกเบื้องลึกก็อยากจะดูแลอยากจะทะนุถนอมให้ดีที่สุด

 

"เฮ้อ เอางั้นก็ได้" ผมถอนหายใจออกมา นัตฉีกยิ้มกว้างแล้วลุกจากเตียงวิ่งหายเข้าไปในห้องครัวทันที ผมยิ้มขำก่อนจะขยับลงจากเตียงบ้างเพื่อไปอาบน้ำ 

 

"พาสมาเร็วๆสิ รีบๆกินเลยนะ" เมื่อเดินเข้ามาในครัวแล้วผมก็ถูกนัตจูงมือไปนั่งที่เก้าอี้ อาหารเช้าแสนเรียบง่ายถูกวางลงตรงหน้าพร้อมกับกาแฟดำ ผมกับนัตนั่งทานไปเรื่อยๆจนหมด  นัตอาสาเอาจานไปเก็บและล้าง

 

"พาสไปยัง เร็วๆดิ" คนตัวเล็กในชุดเสื้อยืดกางเกงขาสามส่วนสะพายกระเป๋าเป้ใบเล็กกระโดดโลดเต้นไปมา 

 

"พาส" 

 

"อือไปแล้วๆ" ผมสำรวจตัวเองให้เรียบร้อยแล้วเดินไปหยิบกุญแจรถกับกระเป๋าตังก่อนจะออกจากห้อง

 

"...."

 

"...." 

 

"พาส" เป็นนัตที่พูดขึ้นทำลายความเงียบ คนตัวเล็กหันมามองหน้าผมด้วยสายตาจริงจัง 

 

"หืม" ผมตอบรับสายตาจดจ้องทางข้างหน้า

 

"หิว...อยากกินขนม"นัตพูดขึ้นทำหน้างอ 

 

"ทำไมกินเยอะจัง มิน่าหละ...อ้วนขึ้นนะเนี่ยเรา" ผมพูดแซวพลางหันไปมองร่างเล็กที่นั่งหน้าบึ้งยิ่งกว่าเดิม

 

"ไม่อ้วนสักหน่อย ชิส์!" คนตัวเล็กนั่งกอดอกหันไปมองทางข้างหน้าไม่ยอมพูดจา นั่นทำให้อยากจะแกล้งเข้าไปใหญ่

 

"ไม่อ้วนงั้นเหรอ แล้วทำไมพุงยื่นออกมาขนาดนั้นหละ หืม เอ๊ะ! ขาดูใหญ่ขึ้นหรือเปล่า" 

 

"ก็บอกว่าไม่อ้วนไง! กินนิดเดียวเองนะ!!" ร่างเล็กตะโกนลั่น ผมสะดุ้งนิดๆเพราะตะโกนเสียงดังพอสมควร ผมยิ้มพร้อมกับจับหัวทุยโยกไปมาเป็นการขอโทษ

 

"ขอโทษก็ได้...ขี้งอนเหมือนผู้หญิงแถมยังทำท่าทางแบบนี้อีก จะหาเมียได้มั้ยเนี่ย" นัตมองค้อนก่อนจะหันกลับไปมองทางและกอดอกด้วยใบหน้าบึ้งตึง

 

"อะๆ แวะให้ก็ได้"ผมมองหาปั๊มน้ำมันเพื่อให้นัตได้ลงไปซื้อของและผมจะได้เติมน้ำมันด้วย

 

รถยนต์คันหรูเลี้ยวเข้าปั๊มน้ำมันทันทีเพราะเจอระหว่างทางพอดี นัตลงไปซื้อของที่เซเว่นส่วนผม เมื่อเติมน้ำมันเสร็จก็ขับไปจอดบริเวณด้านหน้าเซเว่น

 

"ทำอะไรอยู่ ทำไมช้า" ผมเดินเข้าไปหาร่างบาง เริ่มรู้สึกหงุดหงิดนิดๆเนื่องจากอากาศค่อนข้างร้อนพอสมควรถึงแม้ว่าในเซเว่นจะเย็นก็เถอะ

 

"เลือกขนมอยู่"พูดพลางเดินไปทั่วแผนกขนม นัตตาลุกวาวมองไปทั่วทุกชั้น หันซ้ายหันขวาอยู่อย่างนั้น

 

"เลือกไม่ถูกอ่ะ....เอาหมดเลยแล้วกัน"พูดจบมือบางก็หยิบขนมใส่ตะกร้าทันทีจนล้น ผมยืนมองด้วยสายตาเรียบนิ่งก่อนจะแย่งตะกร้าในมือนัตมา

 

 

"พอแล้ว กินเยอะขนาดนี้เดี๋ยวได้อ้วนจริงๆหรอก แค่นี้พี่ก็อุ้มไม่ไหวแล้ว"ขนมส่วนหนึ่งถูกนำไปวางคืนที่เดิม ผมเดินหิ้วตะกร้าไปจ่ายเงิน นัตมีสีหน้าไม่พอใจแต่ก็ยอมเดินตามมา

 

เมื่อจ่ายเงินเสร็จเรียบร้อย ผมกับนัตก็เดินทางต่อ ใช้เวลาไม่นานก็มาถึงหอสมุด ไม่รอให้ผมได้หาที่จอดรถ ร่างเล็กของนัตก็เปิดประตูรถแล้วรีบวิ่งหายเข้าไปในหอสมุดด้วยท่าทางตื่นเต้นและอยากรู้อยากเห็น ผมยิ้มขำ นัตเป็นคนที่ชอบอ่านหนังสือมาก จะเรียกว่าหนอนหนังสือก็ไม่แปลกเพราะตลอดเวลานัตจะมีหนังสือติดตัวเอาไว้อ่านหนึ่งถึงสองเล่ม อาจเป็นเพราะร่างกายไม่ค่อยแข็งแรงเหมือนคนอื่นๆ ในแต่ละวันนัตเลยได้อยู่แต่ในบ้าน การได้ออกมาเปิดหูเปิดตามักจะเป็นสิ่งใหม่สำหรับคนตัวเล็กเสมอ

 

"เอ่อ...ขอโทษนะครับ มาคืนหนังสือหรือเปล่าครับ" บรรณารักษ์หนุ่มถามขึ้นเมื่อเห็นผมยืนอยู่ที่เคาว์เตอร์  ใบหน้าหวานภายใต้กรอบเเว่นมองผมด้วยสายตาเรียบนิ่ง ในมือถือหนังสือเล่มน้อยใหญ่เรียงเป็นตั้งๆ

 

"....." ผมไม่ตอบแต่หันไปมองหน้าร่างบางแทน

 

"หรือว่ามายืมหนังสือครับ"ร่างบางถามออกมาอีก ผมยกยิ้มมุมปาก ขาเรียวยาวก้าวเข้าไปใกล้เคาว์เตอร์โน้มใบหน้าคมเข้าหาร่างบาง จนริมฝีปากแทบจะชิดกับใบหู 

 

"เปล่าครับ...พอดีมายืมบรรณารักษ์"  

 

"หา?"ร่างบางทำหน้าเหวอใบหน้าขึ้นสีแดงระเรื่อด้วยความเขิน

 

"ผมขอยืมบรรณารักษ์ได้หรือเปล่า..." ผมแลบลิ้นแตะที่ขอบหูเล็กเบาๆ ความชื้นแฉะทำให้ร่างบางสะดุ้งผละออกจากผม

 

"เอ่อ..ขอตัวนะครับ" พูดจบร่างบางก็หลบสายตาแล้วรีบถือกองหนังสือเดินหนีไปที่ชั้นหนังสือเพื่อนำหนังสือไปเก็บ

 

"หึหึ" 

 

ผมเดินดูหนังสือไปเรื่อยขณะเดียวกันก็คอยสอดส่องมองหานัตไปด้วยเพราะตั้งแต่เข้ามาในหอสมุด ผมยังหานัตไม่เจอเลย เพราะนัตค่อนข้างซนไม่ค่อยอยู่นิ่งวิ่งไปไหนมาไหนตลอดแถมยังตัวเล็กอีกด้วย

 

"พาสๆ!!" เสียงใสตะโกนเรียกผมเสียงดัง คนตัวเล็กยืนโบกมือเรียกผมอยู่ไกลๆ มืออีกข้างกอดหนังสือไว้แนบอก ผมรีบเดินไปหานัตทันที

 

"คราวหลังอย่าตะโกนเสียงดังอีก มันรบกวนคนอื่น"ผมว่านัตพร้อมกับทำหน้าดุ เสียงตะโกนเมื่อกี้ทำเอาคนเกือบครึ่งที่อยู่บริเวณนั้นหันมามองกันใหญ่

 

"ขอโทษ"นัตพูดเสียงแผ่ว

 

"อืม ว่าแต่เรียกมามีอะไรหรือเปล่า"

 

"นัตหิวอีกแล้ว"ร่างบางพูดพลางมองผมด้วยสายตาอ้อนๆ 

 

"ในนี้เอาของกินเข้ามาได้ที่ไหนกัน"ผมลูบหัวทุยของน้องชาย นัตหน้ามุ่ยก่อนจะเดินไปนั่งที่โต๊ะสำหรับอ่านหนังสือ ผมเดินไปนั่งตาม

 

"เอาเป็นว่าดูหนังสือเสร็จค่อยออกไปหาอะไรกินกัน..โอเคมั้ย?" ผมถาม นัตพยักหน้ารับแล้วก้มลงอ่านหนังสือต่อ  ผมเลยลุกขึ้นเดินสำรวจหนังสือไปเรื่อยๆ 

 

พรึ่บ! 

 

เสียงกระทบของหนังสือที่ตกลงพื้นทำให้ผมหันไปตามเสียง  เห็นร่างบางกำลังเก็บหนังสือ ด้วยความที่ชั้นหนังสืออยู่สูงทำให้ต้องเขย่งเท้า 

 

ผมก้มลงหยิบหนังสือที่ตกบนพื้นแล้วเอาไปเก็บไว้ที่ชั้น บรรณารักษ์ยืนกอดหนังสือด้วยใบหน้าขึ้นสีระเรื่อนิดๆ 

 

"...." 

 

"...." 

 

ผมยิ้มเจ้าเล่ห์ ร่างสูงสาวเท้าเข้าไปใกล้ร่างบาง ร่างบางเองก็ถอยหลังจนชิดกับชั้นหนังสือ

 

"อะ...เอ่อ คุณ" มือบางยกขึ้นดันอกแกร่งไว้เมื่อรู้สึกว่าร่างสูงจะขยับเข้าใกล้ขึ้นทุกที

 

"หืม อะไรครับ"ผมก้มลงกระซิบข้างใบหูเล็ก เสียงแหบพร่าสุดเซ็กซี่ทำเอาร่างบางหัวใจเต้นแรงด้วยความตื่นเต้น กลางกายบดเบียดแนบชิด มือหนาลูบไล้สัมผัสไปตามแขนยิ่งทำให้ร่างบางตกใจเข้าไปใหญ่ 

 

"นะ...นี่คุณ จะทำอะไร" 

 

"หยิบหนังสือไง ทำไม..คุณคิดว่าผมจะทำอะไร"ผมเอื้อมมือไปหยิบหนังสือเหนือหัวของร่างบางพร้อมกับผละออกมา ร่างบางใบหน้าแดงก่ำถอนหายใจหนักๆ พยายามเบียดตัวออก

 

"คิดอะไร...ผมเปล่าคิด ผมขอตัวก่อนดีกว่า"พูดจบร่างบางก็รีบเดินหนีไปที่เคาว์เตอร์ทันที

..

..

..

..

เวลาผ่านไปนานพอสมควรผมนั่งอ่านหนังสือจนเวลาล่วงเลยไปถึงเย็น นักศึกษาและคนอื่นๆต่างทยอยออกจากหอสมุด ทำให้ผู้คนแลดูเบาบางลงบ้างแล้ว 

 

"มีอะไรอีก" ร่างบางพูดติดรำคาญเมื่อเห็นผมเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้า ผมเดินมายืนท้าวคางตรงหน้าร่างบางทำหน้ายียวน 

 

"เป็นบรรณารักษ์ที่พูดไม่เพราะเอาซะเลยนะครับ"ผมมองหน้าบรรณารักษ์ยิ้มๆ ขยับใบหน้าเข้าหาจนปลายจมูกเราแตะกัน

ร่างบางรีบผละออก ถอนหายใจหนักๆ 

 

"มีอะไรครับ"ร่างบางพูดอีกครั้งคราวนี้ปรับน้ำเสียงให้ดีขึ้นและเน้นหนักตรงหางเสียง

 

"ผมหาหนังสือไม่เจอ...หาให้ผมหน่อยสิ" 

 

"หนังสือแบบไหนครับ"ร่างบางถาม 

 

"ก็...หนังสือโป๊"ผมพูดขึ้นเสียงดัง มันดังพอที่จะทำให้คนอื่นๆหันมามองผมกับร่างบางเป็นตาเดียว 

 

"ที่นี่ไม่มีหนังสือแบบนั้นหรอกนะครับ!!"ร่างบางตะโกนเสียงดัง ใบหน้าขึ้นสีแดงด้วยความโกรธปนอาย ก่อนจะชะงักยกมือปิดปากเพราะดันเผลอตะโกนเสียงดัง 

 

"หึ เป็นบรรณารักษ์ห้ามคนอื่นเสียงดังแต่กลับตะโกนเสียงดังเองเนี่ย ไม่ดีเลยนะครับ"

 

"ก็เพราะคุณนั่นแหละ ถ้าจะมากวนผมขอความกรุณากลับบ้านไปเถอะครับ"ร่างบางพูดด้วยน้ำเสียงเหนื่อยๆ วันนี้เขาเจอคนแบบนี้มาเยอะแล้ว ไม่อยากที่จะเถียงหรือมีเรื่องด้วย เพราะว่าถึงเถียงไปเขาก็ทำอะไรไม่ได้อยู่ดี..

 

"ผมไม่ได้มากวนสักหน่อย ก็แค่มาขอให้ช่วยหาหนังสือเท่านั้นเอง"ผมตอบกลับไป ทำให้ร่างบางขมวดคิ้วมุ่น 

 

"ก็ผมบอกแล้วไงว่าไม่มี"

 

"งั้นเหรอ...แล้วทำไมคุณมีหละ"ผมพูดพลางชะเง้อมองไปทางข้างหลังร่างบาง หนังสือโป๊สองสามเล่มที่โผล่พ้นออกมาจากกองหนังสือโดยมีหนังสืออื่นๆวางทับ 

 

"คือ...ผม"

 

"ของคุณเหรอ" 

 

"ปะ...เปล่าครับ ไม่ใช่ของผมนะ"สองมือยกขึ้นโบกไปมาระรัว ผมพยักหน้ารับยิ้มๆทำท่าจะเดินเข้าไปหยิบหนังสือแต่ร่างบางไวกว่าชิงหยิบก่อนแล้วเอาไปเก็บไว้ในลิ้นชักแทน

 

"กรุณาถอยออกไปด้วยครับ ผมจะไปเก็บหนังสือ"ร่างบางพูดพร้อมกับยกกองหนังสืออีกกองที่เหลืออยู่ ผมหลีกทางให้ก่อนจะเดินตามร่างบางไป 

 

"นะ...นี่ จะเดินตามผมมาทำไมไม่ทราบครับ"ร่างบางถามขึ้น หยิบหนังสือไปจัดวางไว้ในแต่ละชั้นอย่างชำนาญจนหมด ร่างบางกำลังจะหันกลับแต่ผมยืนขวางไว้ ขายาวก้าวเข้าหาคนตัวเล็กช้าๆพร้อมกับยิ้มเจ้าเล่ห์ ร่างบางใจเต้นแรง ถอยหนีร่างสูงจนแผ่นหลังชิดติดกับชั้นหนังสือ จะหนีก็ไม่ได้เพราะผมยกแขนกั้นเรียบร้อยแล้ว 

 

'จนมุมสักที' 

 

"จะรีบเดินไปไหนล่ะ ไม่สนใจสามีในอนาคตอย่างผมเลยนะ"เสียงทุ้มกระซิบข้างหู จมูกโด่งคลอเคลียบริเวณต้นคอขาวก่อนจะเป่าลมเบาๆจนคนตัวเล็กขนลุกซู่ 

 

"อ๊ะ...ทำอะไร...ถอยไปนะ"ร่างบางออกแรงผลักอกแกร่งแต่ก็ไม่เป็นผลเพราะตอนนี้ร่างบางอ่อนระทวยเหลือเกินเนื่องจากถูกริมฝีปากหนาจูบซับไปตามลำคอ

 

"อ่ะ...อื้อออ ไม่เอา..อ๊ะ" 

 

"ฮึมมม"ผมครางต่ำปัดมือบางออกก่อนจะระดมจูบปากร่างบางอย่างแรง ผมละเลียดบดขยี้ริมฝีปากบาง สองริมฝีปากประกบกันแนบแน่นจนอากาศเข้าไม่ได้ทำให้ผมโดนกำปั้นเล็กทุบที่อกระรัวเพราะหายใจไม่ออก ผมผละริมฝีปากปล่อยให้ร่างบางได้หายใจแต่เพียงไม่นานก็ประกบปากลงไปใหม่ 

 

"อึก...อื้อ...อื้มม" ลิ้นหนาสอดแทรกเข้าไปในโพรงปาก ไล่ต้อนลิ้นเล็กให้จนมุมแล้วดูดดึงเกี่ยวกระหวัดจนมีใสไหลออกมาจากมุมปาก ร่างบางมองผมด้วยสายตาหวานหยาดเยิ้ม เผลอจูบตอบ แขนเรียวยกขึ้นกอดคอแกร่งเพื่อไม่ให้ตนเองร่วงลงไปกองกับพื้น รสจูบที่แสนเอาแต่ใจและป่าเถื่อนทำเอาเนื้อตัวร่างบางสั่นไปหมด

 

"อ๊ะ...อื้อ....มะ..ไม่เอา...จะ...เจ็บ" เสียงใสร้องออกมา พยายามผลักไสแต่เรี่ยวแรงก็ดันหายไปซะงั้น ฟันซี่คมฝังลงไปบนเนื้อขาวบริเวณซอกคอทำให้มีรอยแดงขึ้นเต็มไปหมด 

 

 

"อืมมม...คอหวานจังนะครับ"พูดพร้อมกับเลียไปตามรอยฟันสร้างความเจ็บแสบได้ไม่น้อย ฝ่ามือร้อนสอดเข้าไปสัมผัสใต้เสื้อลูบไล้ไปทั่วเเผ่นหลังและเอวคอดพร้อมกับขยับกายดุนดันแนบชิดกัน 

 

"อื้อ...ไม่เอาแล้ว..เดี๋ยวคนอื่น...อื้ม...มาเห็น"มือบางทำท่าจะผลักออกเพราะยังมีคนอื่นอยู่ ผมจึงเปลี่ยนมาจับมือบางคล้องคอไว้

 

"ไม่เป็นไร คนเยอะๆสิดี จะได้ตื่นเต้น"ผมพูดพลางเอื้อมมือไปขยำกลางกายของคนตรงหน้าที่เริ่มแข็งขืนขึ้นมา 

 

"อ่ะ...อื้อ...อ๊ะ..อื้อออ"มือเล็กจิกคอแกร่งแน่น เนื้อตัวสั่นระริก พยายามกัดฟันไม่ให้ร้องออกมา 

 

ผมเดินลากร่างบางไปที่มุมหนึ่งของหอสมุด เป็นมุมที่ใช้สำหรับเก็บอุปกรณ์และหนังสือใหม่ๆ ตรงนี้ค่อนข้างมืดและไม่มีคนจึงทำอะไรได้สะดวกมากขึ้น ผมประกบจูบอีกครั้งไม่ได้ล่วงล้ำอะไร มือหนาก็ทำหน้าที่ปลดกระดุมเสื้อผ้าของร่างบางออกเผยไหล่เนียนทั้งสองข้าง ผมจึงกัดเข้าไปเต็มแรงด้วยความหมันเขี้ยว 

 

ผมจับร่างบางหันหน้าเข้าหากำแพงแล้วกอดร่างบางจากด้านหลัง ลมหายใจเป่ารดท้ายทอยทำเอาใบหน้าหวานร้อนผ่าวด้วยความเขิน ล้วงมือเข้าไปสะกิดตุ่มไต บีบเค้นจนร่างบางร้องเสียงหลง ความเป็นชายที่ขยายใหญ่ภายใต้กางเกงขยับบดเบียดร่องบั้นท้ายยิ่งทำให้เสียวมากขึ้น

 

"อ๊ะ...ไม่เอาตรงนั้น...อะ...อ๊ะ" ผมล้วงเข้าไปในกางเกงลงไปถึงชั้นในแล้วสัมผัสกลางกายของร่างบางเบาๆ กลางกายค่อยขยายขึ้นไปตามแรงอารมณ์ 

 

"อ่ะ....อื้อ คุณ...ฮื้อออ" 

 

"หึ...รู้สึกดีมั้ยครับ"พูดพลางจูบซับที่แผ่นหลังบาง 

 

"ฮ่ะ...อ๊า...อื้อ...อย่านะ!" ร่างบางร้องห้ามเสียงไม่ดังมากนัก มือบางเลื่อนมาดันใบหน้าหล่อออกเมื่อผมก้มลงไปถอดกางเกงหมายจะเบิกทาง

 

พรึ่บ!

 

กางเกงถูกถอดออกไปเรียบร้อยด้วยฝีมือของผม มือบางยังคงปัดป่ายไปทั่วใบหน้าหล่อผมจึงงับนิ้วเรียวแล้วเลียไปมา ร่างบางดึงมือออกทันที

 

"อย่าดื้อสิครับ...ตรงนี้มันไม่ไหวแล้วนะ" พูดพลางกดนิ้วเรียวเข้าไปสัมผัสกับปากช่องทาง ร่างบางสะดุ้ง เนื้อตัวสั่นเทา ช่องทางขมิบเชิญชวนอย่างน่ารัก  

 

แลบลิ้นร้อนเลียริมฝีปากตนเอง บีบเค้นบั้นท้ายเนียนจนแดงเป็นรอยมือก่อนจะแยกแก้มก้นออกเผยช่องทางรักที่ขมิบตอดรัดอากาศระรัว 

 

"อะ...อื้อ...อ่ะ..อื้มมม" ผมขยับเข้าไปจุ๊บบั้นท้ายไล่ไปใกล้ปากช่องทางแล้วใช้ลิ้นร้อนแตะที่ปากช่องทางเบาๆก่อนจะค่อยๆกดลิ้นร้อนเข้าไปในช่องทางแล้วกดแช่ค้างไว้อย่างนั้น

 

"อื้ออ...เสียว..อ่ะ..อ๊ะ...ไม่เอา..อื้อออ" ร่างบางหลับตาปี๋ส่ายสะโพกไปมาด้วยความเสียวยิ่งทำให้ผมกดลิ้นเข้าไปให้ลึกยิ่งขึ้น ผนังด้านในตอดรัดลิ้นร้อนจนบิดเบี้ยวผิดรูป 

 

"เอาออก..อื้อ...ไป...อือออ" 

 

"อ่ะ...อ๊ะ..เสียว..ไม่ไหวแล้ว...อะ..อื้อออ"

 

"หึหึ" เมื่อเห็นว่าคนตัวเล็กจะชิงเสร็จก่อนผมเลยถอนลิ้นออกมาทันที ทำให้อารมณ์ของร่างบางหล่นวูบ 

 

"นะ...นี่คุณ!" ร่างบางร้องท้วงหันมามองผมตาเขียวปั๊ด ผมยิ้มก่อนจะลุกขึ้นเลียริมฝีปาก 

 

ร่างสูงขยับเข้าไปใกล้ร่างบางยิ่งขึ้น แนบกลางกายที่ตั้งผงาดพร้อมรบกับร่องบั้นท้าย 

 

"อยากขนาดนั้นเลยหรอครับ...หืม"ก้มลงไปกระซิบข้างหู ร่างบางกัดฟันพยายามเก็บอารมณ์อยากของตัวเอง 

 

"หึ " ผมปลดซิบกางเกงนำเอาตัวตนออกมาสูดอากาศภายนอก มือหนารูดรั้งขึ้นลงเพื่อเตรียมพร้อมและไม่ลืมที่จะสวมถุงยางอนามัยป้องกันไว้เพราะเขาไม่รู้ว่าร่างบาง

 

"อะ...อื้ออ!! เจ็บ...อ๊ะ...จะ...เจ็บ!" ท่อนเอ็นใหญ่ค่อยๆกดเข้าไปในช่องทาง สอดแทรกตัวตนเข้าไป ผนังภายในตอดรัดส่วนหัวแน่น ผมยึดสะโพกก่อนจะกระแทกท่อนเอ็นเข้าไปทีเดียว

 

"ฮ่ะ...อ๊าาา เจ็บ...อ่ะ..เอาออก..อื้อออ" ร่างบางร้องเสียงดังดิ้นไปมา รู้สึกเจ็บเเสบบริเวณช่องทางเพราะร่างสูงเล่นกระแทกเข้ามาเต็มแรงแถมยังลึกอีก 

 

"ซี้ดดด...อืม...รัดแน่นจังนะครับ...อ่าาส์" พูดพลางเริ่มขยับแก่นกายเข้าออกเป็นจังหวะ 

 

"อ่ะ...อื้อ..อ๊ะ...อ๊า...ซี้ดด" 

 

"อืมม...อ่าส์ ซี้ดดด" 

 

พั่บ! พั่บ! พั่บ! 

 

"อ๊า...อ๊ะ...อื้อ..อื้ออ" 

 

เสียงหน้าขากระทบกับบั้นท้ายนุ่มนิ่มดังเป็นจังหวะ ร่างบางตัวสั่นไหวไปตามแรงกระแทก กัดริมฝีปากตัวเองจนห้อเลือด 

 

"อื้อออ....ระ...แรงไปแล้ว..อ๊ะ" แก่นกายใหญ่กระแทกเข้าไปเน้นๆเมื่อช่องทางเริ่มรัดแน่นมากขึ้น 

 

"อือออ...ฮืมมม...ซี้ด"ขยับสะโพกเข้าออกระรัวจนร่างบางตัวสั่นเทิ้ม ผมครางในลำคอกระแทกสะโพกหยัดกายเข้าไปลึกพอสมควร 

 

"อะ...อื้อ..ลึกไป...อ่ะ...อ๊ะ..ฮึก..อื้อออ" หน้าท้องหนาเกร็งขยับสะโพกเร็วและแรงมือหนาก็ยึดบั้นท้ายเข้าหาตัวเองทำให้ส่วนหัวกระแทกเข้าไปลึกยิ่งขึ้น 

 

"อืมม ....ซี้ดด..อ่าาส์"  

 

"อ่ะ...อ๊ะ...ไม่ไหว...อื้มมม อ่ะ"ร่างบางร้องไม่ดังมาก มือบางยันกำแพงไว้เพื่อพยุงตัวในขณะที่ร่างสูงยังคงขยับสะโพกอย่างแรงจนเกิดเสียง

 

"อ๊ะ....อื้อ...อึก...อ๊ะ...อ๊ะ...อ่ะ" 

 

"อ๊ะ...ไม่ไหว...อ่ะ..อ๊า..อื้ออ...อ่ะ...อ๊า"ท่อนเอ็นใหญ่กระแทกเข้าไปสองสามครั้งก่อนจะปลดปล่อยออกมา ร่างเล็กเองก็ปลดปล่อยออกมาเช่นกัน สองร่างหอบเหนื่อย ผมค่อยๆถอนกายออกจากช่องทางที่บวมแดง ดูผลงานตนเองด้วยความพอใจ 

 

"อ๊าา!!!" ร่างบางเผลอร้องออกมาดังลั่นเมื่อแท่งร้อนกระแทกเข้าไปอีกครั้งโดยที่ยังไม่ทันได้ตั้งตัว

 

 

"หึ เงียบๆสิครับ....นี่ห้องสมุดนะ"

 

 

.................................................................................................................................................

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น