อนาคตหมา

ขอบคุณสำหรับกำลังใจนาจา '3'

[ Episode 15 ] : มรสุมก่อตัว (NC)

ชื่อตอน : [ Episode 15 ] : มรสุมก่อตัว (NC)

คำค้น : the mission sniper 15

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.7k

ความคิดเห็น : 5

ปรับปรุงล่าสุด : 22 มี.ค. 2562 19:31 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
[ Episode 15 ] : มรสุมก่อตัว (NC)
แบบอักษร

บทที่ 15

มรสุมก่อตัว


แสงไฟสลัวสาดส่องไปยังผนังห้อง ปรากฏเงาทั้งสองร่างกำลังกอดก่ายผลัดมอบสัมผัสอันน่าพิศวาสให้แก่กัน สันจมูกโด่งคลอเคลียอยู่บริเวณซอกคอหอมกรุ่นพลางสูดดมกลิ่นกายจากอีกคนยกใหญ่ ลีโอเอียงคอเล็กน้อยให้อีธานทำได้สะดวกขึ้น เสียงดูดและสัมผัสวูบวาบที่ต้นคอเป็นหลักฐานยืนยันชั้นดี

เขากำลังถูกอีธานตีตรา...

การกระทำของร่างสูงตรงหน้าสร้างความแปลกใจให้ลีโอเป็นอย่างมาก อีธานไม่เคยทิ้งรอยไว้...มรสุมลูกใหญ่กำลังก่อตัวในใจเขา มันโหมกระหน่ำซะยิ่งกว่าพายุลูกไหนๆ

แววตาทั้งสองสอดประสาน นัยน์ตาสีอำพันของอีธานราวกับต้องมนต์สะกดทำให้ไม่สามารถละสายตาออกไปได้ ท่วงทำนองบทจุมพิตอันเนิบนาบเริ่มขึ้นอีกหลายครั้งก่อนมันจะแปรเปลี่ยนเป็นความดิบเถื่อนตามสัญชาตญาณของชายหนุ่ม

ยิ่งสัมผัสกันมากเท่าไหร่ก็ยิ่งเหมือนถูกสูบวิญญาณ แขนขารู้สึกอ่อนแรงจนต้องจับบ่าแกร่งไว้เป็นที่ยึดเกาะ เห็นดังนั้นอีกคนก็ไม่รอช้ายึดเอวเขาเข้ามาแนบชิด ไอร้อนระอุแพร่ซึมผ่านเนื้ออาภรณ์ที่สวมใส่

น่าแปลก...อากาศไม่ได้ร้อนเลยแม้แต่น้อย แต่ทำไมเขาถึงรู้สึกเหมือนจะละลายคาอกคนตรงหน้า

ราวกับไฟราคะแผดเผาเรือนร่างเขาทั้งเป็น

แคว่ก!

เสื้อเชิ้ตสีขาวสะอาดถูกจับฉีกทิ้งอย่างไม่ใยดี เม็ดกระดุมกระเด็นลงพื้นกระจายไปคนละทิศ ใบหน้าหล่อโน้มต่ำลงมาพรมจูบบริเวณเม็ดตุ่มสีชมพูอ่อน สัมผัสเพียงแค่นิดเดียวก็กระตุ้นส่วนอ่อนไหวให้แข็งขืนชูชันท้าทายริมฝีปาก

"อะ อืมม" ลีโอส่งเสียงในลำคออย่างสำราญใจ เป็นรอบแรกที่อีกฝ่ายยอมปรนเปรอให้ขนาดนี้กายเขาสั่นสะท้านเล็กน้อยเมื่อถูกลิ้นร้อนดูดกลืนยอดอกที่กำลังแข็งเป็นไต อีธานทำให้คล้อยตามติดเข้าในไปห้วงอารมณ์อย่างสมบูรณ์ กว่าจะรู้ตัวอีกทีร่างกายของเขาก็เปลือยเปล่าเป็นที่เรียบร้อย ริมฝีปากหยักได้รูปละออกจากยอดอกตรงหน้าก่อนจะเคลื่อนขึ้นประทับจูบอันแสนหอมหวานอีกระลอก

"อีธาน..." ส่งเสียงเรียกชื่ออีกคนอย่างแผ่วเบาเมื่อสัมผัสถึงสิ่งแปลกปลอมที่กำลังแหวกผ่านเข้ามายังช่องทางด้านหลัง นิ้วเรียวขยับเข้าออกช้าๆเพื่อปรับสภาพให้ช่องคับแคบคลายตัว

"...เจ็บ"

"อย่าเกร็ง" คนตรงหน้าโน้มใบหน้าลงมาจูบปลอบประโลมที่ขมับข้างขวา ชายหนุ่มสอดนิ้วเข้าไปเพิ่ม จากหนึ่งเป็นสอง จากสองเป็นสาม พลันเร่งจังหวะเน้นย้ำตรงจุดกระสันจนต้องส่งเสียงน่าอายอย่างช่วยไม่ได้

เมื่อเห็นว่าเขาเริ่มคุ้นชินกับนิ้วทั้งสามอีธานจึงถอนนิ้วออกจากช่องทางพิศวาส ขาเรียวถูกยกขึ้นข้างหนึ่งเพื่อเตรียมรับสิ่งใหญ่โต สัมผัสแข็งขืนของความเป็นชายดุนดันอยู่บริเวณปากทางเข้า อีธานจับแก่นกายถูวนอยู่อย่างนั้นไม่ยอมเอาเข้ามาสักทีจนเขาอดร้องขอไม่ได้

"อีธาน...เอามันเข้ามา" เสียงที่เปล่งออกเบาจนแทบไม่ได้ยิน แต่สายตาเว้าวอนกอปรกับขอบตาที่ระเรื่อไปด้วยหยาดน้ำตาแห่งความต้องการทำเอามาเฟียหนุ่มกระตุกยิ้มมุมปาก

"อ๊ะ! อึก" กายสั่นสะท้านเมื่อรับความใหญ่โตของคนตรงหน้าเข้ามาทั้งลำ อีธานไม่รอให้เขาได้ปรับตัวแต่กลับขยับส่วนนั้นเข้าออกอย่างเอาแต่ใจ เสียงเนื้อกระทบกันอย่างหยาบโลนดังขึ้นต่อเนื่อง ขาของเขาถูกปล่อยให้เป็นอิสระก่อนอีกฝ่ายจะจับให้หันหน้าเข้าหาโต๊ะเครื่องแป้งมองดูภาพอันน่าอายผ่านบานกระจก

นี่ใช่ตัวเขาจริงเหรอ?

"อะ อีธาน อา..." แขนทั้งสองถูกนำไปไขว้ด้านหลัง อีกฝ่ายยึดจับแขนเขาไว้มั่น เอวสอบยังคงกระแทกกระทั้นอย่างต่อเนื่องไม่มีจังหวะให้ได้พักหายใจ ลีโอสั่นไหวไปตามแรงกระทำ ขาทั้งสองอ่อนเปลี้ยจนแทบจะล้มทั้งยืน

"เบา อ๊ะ! หน่อย อื้อออ!" ถึงจะได้ยินเต็มสองรูหูอีธานก็ไม่คิดจะทำตามอยู่ดี กลับเร่งจังหวะรุกเร้าคนใต้ร่างอย่างไม่ปราณี แก่นกายใหญ่กดเน้นย้ำตรงจุดกระสันอยู่หลายครั้ง ความเสียวซ่านเป็นเชื้อเพลิงเติมเต็มความต้องการชั้นดี มาเฟียหนุ่มรั้งเอวลีโอกดสวนเข้าหาแก่นกายอีกสองสามทีจนปลดปล่อยสายธารสีขาวขุ่น สัมผัสอุ่นวาบที่ช่องทางด้านหลังทำให้สติของลีโอแทบกระเจิง

ใช้เวลาพักหายใจได้ไม่นานแก่นกลางลำตัวก็ถูกมือหนารูดรั้งขึ้นลงระรัว เน้นตรงส่วนหัวเพื่อให้เขาได้ปลดปล่อย ลีโอใกล้จะถึงสวรรค์อยู่รอมร่อแต่อีธานกลับหยุดทุกการกระทำจนมือปืนหนุ่มต้องหันไปมองด้วยสีหน้าฉงน

"ใส่นี่ก่อน" นี่ไม่ใช่ประโยคขอร้องแต่คือคำสั่งต่างหาก อีกฝ่ายไม่ยอมให้เขาปลดปล่อยได้โดยง่ายแถมยังเล่นเอาหนังสำหรับรัดจุดๆนั้นมารัดไว้ที่ส่วนหัวก่อนจะเร่งเร้าขยับมือขึ้นลงเพื่อทรมานเขาเล่น ส่วนปลายที่ถูกรัดไว่แน่นขึ้นสีม่วงแดงเหมือนจะปริแตกก็ไม่ปาน มันบวมเป่งจนน่าเห็นใจ

"มะ ไม่ไหวแล้ว...อา อีธาน!" สีหน้าของลีโอไม่ค่อยสู้ดีเท่าไหร่ อยากจะปลดปล่อยแต่ก็ทำไม่ได้เพราะหนังรัดบ้าๆนี่!

"ชอบมั้ย?" ลีโอได้แต่กร่นด่าอีกฝ่ายสารพัดคำ เมื่อเห็นสีหน้าท่าทางกระฟัดกระเฟียดของลีโอ อีธานถึงยอมคลายหนังรัดออกแล้วขยับมือปลุกปั่นกามารมณ์อีกรอบจนเขากระตุกเกร็งปลดปล่อยน้ำรักรดเปื้อนมือ กายสั่นเทิ้มไปด้วยความหฤหรรษ์ยากจะควบคุม ตัวเขาถูกอุ้มขึ้นในท่าน่าอาย อีกฝ่ายวางเขาลงบนเตียงก่อนจะทาบทับกายใหญ่ลงมา

"คืนนี้เรายังต้องอยู่ด้วยกันอีกยาว" เสียงกระซิบแผ่วเบาที่ข้างใบหูทำเอาพวงแก้มเขาขึ้นสีแดงระเรื่อก่อนมรสุมลูกใหญ่จะโหมกระหน่ำอีกระลอก

ลีโอไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าไหร่ที่ความรู้สึกวาบหวามถูกเติมเต็มครั้งแล้วครั้งเล่ามันยาวนานและรุนแรงเสียจนผลอยหลับคาอ้อมอกแกร่ง กว่าจะรู้สึกตัวอีกทีก็ตอนเช้า

มือปืนหนุ่มลืมเปลือกตาขึ้นช้าๆกวาดสายตาสำรวจบริเวณโดยรอบ สัมผัสไออุ่นของลมหายใจสม่ำเสมอกอปรกับน้ำหนักของบางสิ่งที่วางพาดตัวเขาทำให้รู้ว่าอีธานยังคงหลับอยู่ พอเห็นใบหน้าของอีกฝ่ายความทรงจำเมื่อคืนก็หลั่งไหลเข้ามาเป็นสาย เขาจำได้ว่าตัวเองทำผิดร้ายแรงเล่นหลับไปกลางคันทั้งๆที่อีกคนยังไม่เสร็จ...

ทำไงได้ ก็เขาง่วง!

ลีโอค่อยๆยกแขนที่พาดอยู่ออกก่อนจะยันกายอันหนักอึ้งขึ้นยืนอย่างทุลักทุเล ย้ายร่างอันบอบช้ำจากศึกหนักเมื่อคืนไปที่ห้องน้ำเพื่อทำธุระส่วนตัว ใช้เวลาทำความสะอาดราวๆชั่วโมงถึงเดินสวมเสื้อคลุมอาบน้ำออกมา

ตอนนี้อีธานตื่นแล้ว เจ้าตัวกำลังนั่งจ้องมาทางเขาจากบนเตียง เส้นผมสีดำขลับกระเซอะกระเซิงเล็กน้อยเพราะพึ่งตื่นนอน แผ่นอกและหน้าท้องที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามมีรอยแผลเป็นบางส่วนทำเอาลีโอมองตาไม่กระพริบ เขาปฏิเสธไม่ได้เลยว่าในเวลานี้คนตรงหน้าก็ดูดีไปอีกแบบ

"เมื่อคืน...." อีธานเอ่ยปากเว้นระยะห่างของประโยคให้เขาลุ้นเล่น

"นายทำฉันค้าง"

เดาไว้ไม่มีผิด อีธานต้องท้วงเรื่องนี้ขึ้นมาอย่างแรก!

"ก็มันง่วง" ตอบกลับหน้าตาเฉยทำเหมือนไม่รู้สึกรู้สากับความผิดของตน อีกฝ่ายไม่ได้พูดอะไรต่อแต่กลับเค้นเสียงฮึในลำคอ

ร่างสูงยันตัวลุกขึ้นยืนเต็มความสูงก่อนจะคว้าผ้าเช็ดตัวเดินตรงดิ่งเข้าห้องน้ำไป ส่วนเขาก็หาเสื้อใส่พร้อมกับหย่อนตัวลงนั่งบนโซฟาหนังทำหน้าที่เป็นแขกที่ดี รอจนเจ้าตัวเดินออกมาจากห้องน้ำก่อนจะเปิดประเด็นเข้าบทสนทนา

"ผู้ทดลองที่หลุดออกมารอบนั้น...ไม่ใช่เรื่องบังเอิญใช่มั้ย" ทั้งสองมองหน้ากันเป็นเชิงรับรู้ว่าหมายถึงเรื่องอะไร...คนของโอดินบุกเข้ามาวางระเบิดศูนย์วิจัยที่เม็กซิโกทิ้งทำเอาอีธานเสียหายไปกว่าหลายร้อยล้านดอลลาร์ แต่โชคดีที่เจ้าตัวรอบคอบมากพอเก็บรักษาตัวยาสำรองไว้ ถึงแม้จะเก็บไว้แต่การให้เริ่มนับหนึ่งใหม่เขาก็ไม่เอาด้วยเลยตัดสินใจขายโปรเจคนี้ทิ้งดีกว่าขาดทุนแล้วยังไม่ได้อะไรกลับมาเลย

"อืม ระบบรักษาความปลอดภัยโดนแฮก ผู้ทดลองถูกปล่อยตัวทำเอาคนในเบลดตื่นตระหนกเป็นแถบ"

"แล้วMS-370ล่ะ?" ถ้าพูดถึงศูนย์วิจัยลีโอก็อดถามถึงเรื่องอาวุธชีวภาพแบบใหม่ไม่ได้

"ฉันขายวิจัยทิ้งไปเมื่อสองสัปดาห์ก่อน"

"ห้ะ?!!!!!!" เขาเบิกตากว้าง เผลอร้องเสียงหลง ทำสีหน้าเหลอหลาเหมือนคนทำอะไรไม่ถูก ความคิดประดังเข้ามาในหัว อีธานไม่คิดเสียดายโปรเจคที่ลงมือทำเองหน่อยรึไง!?

"........"

"...ให้ใคร"

"คาร์ลอส เอลสัน หมอนั่นเป็นคนรับช่วงต่อพร้อมกับถือหุ้นเองทั้งหมด เรื่องต่อจากนี้มันไม่เกี่ยวกับคนในเบลดอีกต่อไป...ทางที่ดีอย่าพยายามเข้าไปยุ่งดีกว่านะลีโอ" ราวกับอ่านความคิดเขาออก อีธานพูดเตือนสติเพราะรู้ว่าเขาฝังใจที่ทำงานพลาดในครั้งนั้น แต่จะโทษใครก็ไม่ได้ในเมื่อเขาประมาทเสียเอง

"ทั้งนายและคนของนายทำฉันขาดทุนมามากพอแล้ว" มาเฟียหนุ่มสาวเท้าเข้ามาหาคนที่นั่งอยู่ อีธานเชยคางให้เขามองสบตา

"แต่ไม่ต้องกังวล นายจะได้จ่ายคืนทุกดอลลาร์แน่นอน"

"ผมไม่ได้รวย"

"ม่มีเงิน งั้นก็จ่ายด้วยร่างกาย" อีธานมองดูลูกสิงโตตรงหน้ากำลังแยกเขี้ยวขู่อยู่รอมร่อ ลีโอปัดมือข้างที่เชยคางตนออก เล่นพูดเอาแบบนี้แล้วชาติไหนเขาจะจ่ายครบ

"เหอะ พูดบ้าอะไร" เขาเบือนหน้าหนี เสมองไปทางอื่นแทนทั้งที่เข้าใจความหมายของประโยคนั้นดี

"มีอีกตัวเลือก"

ลีโอไม่เปิดปากพูดแต่กลับส่งสายตาเป็นเชิงถามว่า 'คราวนี้อะไรอีก' เหมือนอีธานจะรู้ว่าเขารำคาญเต็มทนเลยไม่ปล่อยให้รอนาน "มาเป็นคุณนายแบรนโดซะสิ" เรนเดลกระตุกยิ้มเย็น เขาควรจะรู้สึกอะไรก่อน จะแปลกใจ เขิน หรือตกใจดี

"หึ คุณนี่นะ...จริงๆเลย" แขนเรียวเกี่ยวรั้งใบหน้าหล่อให้โน้มลงมารับสัมผัสรักใคร่ ริมฝีปากแนบชิดกันบดเบียดไปมาสร้างความสำราญใจก่อนจะผละออก

"....."

"มีชัม ลี ออสติส คุ้นชื่อนี้บ้างรึเปล่า" ลีโอเปล่งเสียงทุ้มในขณะที่ใบหน้าอยู่ใกล้กันเพียงแค่คืบ

"รู้จักชื่อนี้ได้ไง?" เมื่อเห็นลีโอไม่ยอมตอบ มาเฟียหนุ่มถึงกับถอนหายใจให้กับความดื้อด้านก่อนจะยอมบอกโดยดี "อืม มีชัมเคยโดนจับข้อหาค้ายาเสพติดในอิหร่าน ตอนนี้ถูกขังตัวอยู่ที่คุกกวนตานาโมประเทศคิวบา"

"กวนตานาโม?" อีธานพยักหน้ารับ มือปืนหนุ่มขมวดคิ้วมุ่นราวกับกำลังใช้ความคิด การเข้าไปในกวนตานาโมไม่ใช่เรื่องง่าย คุกนี้ขึ้นตรงกับสหรัฐอเมริกามีการคุ้มกันที่แน่นหนา ปลอมตัวเป็นผู้คุมเข้าไปมีหวังโดนจับก่อนแหง...แต่ถ้าเป็นนักโทษก็ไม่แน่

"ต้องทำยังไงถึงจะได้เข้าไป"

"จ่ายหนักหน่อย"

ก็ยังไม่พ้นเรื่องเงินๆทองๆเหมือนเดิม

"จะไหวแน่เหรอ" จู่ๆอีกฝ่ายก็โพล่งออกมาทำเอาลีโออดสงสัยเสียไม่ได้

"หมายความว่าไง"

"ตอบฉันก่อน"

"ผมไม่ใช่มือสมัครเล่น ไม่ไหวยังไงก็ต้องไหวอยู่ดี"

"เปล่า ไม่ใช่เรื่องนั้น"

"แล้วเรื่อง..." ยังไม่ทันได้พูดจบประโยค อีธานก็แทรกขึ้นมาก่อน "เอาชื่อมีชัมมาจากไหน" เป็นรอบสองที่ลีโอนิ่งเงียบไม่ยอมปริปากพูดอะไรจนร่างสูงต้องจ้องกดดัน บรรยากาศในห้องพักชวนน่าอึดอัดเสียจนเขาต้องทอดถอนหายใจก่อนจะเอ่ยความจริงให้คนตรงหน้ารับรู้

"คำใบ้แรกของโกสต์คือ มีชัม ลี ออสติส มันเป็นเบาะแสเดียวที่เราจะหาตัวโกสต์เจอ"

"ถ้ามันเป็นกับดัก?"

"อีธาน เราจะช้าไม่ได้แล้ว ไม่ได้มีแค่เราที่ต้องการหาตัวโกสต์ เรื่องนี้มีซีไอเอเข้ามาเกี่ยวข้องด้วย ถ้าโกสต์ถูกจับ คนต่อไปที่จะซวยก็คือคุณ..." คราวนี้เป็นฝ่ายอีธานที่พูดไม่ออก ลีโอ เรนเดล รู้เรื่องเยอะเกินไป ถ้าเป็นเมื่อก่อนแบรนโดคงจะกำจัดคนตรงหน้าทิ้ง แต่ตอนนี้กลับเป็นเจ้าตัวเองที่รู้สึกสับสน เขาไว้ใจคนตรงหน้าได้มากแค่ไหนกัน? ลีโอเป็นคนของโอดินเรื่องนั้นเขารู้ดี ถ้าจะลองวัดใจก็คงมีแค่โอกาสครั้งนี้เท่านั้น

"ฉันจะส่งโนเอลไปคิวบาพร้อมกับนาย อย่าทำให้ผิดหวังล่ะ" การตัดสินใจของอีธานเป็นตัวบ่งชี้ชะตากรรมอย่างเฉียบขาด ลูกสิงโตตัวตรงหน้าก็เปรียบเสมือนตัวหมากในกระดานที่ถูกผู้เล่นอย่างอีธานควบคุม แต่น่าประหลาด หมากตัวนี้จะไม่ถูกกินและอยู่รอดเป็นหมากตัวสุดท้าย

“วางใจเถอะ”




#talk

มาอัพต่อละค่าหลังจากห่างหายกันไปนานนน ตอนนี้ก็พอหอมปากหอมคอเนอะ5555+ ส่วนตอนหน้าจะกลับมาจริงจังเกมมิ่งเหมือนเดิม รับรองว่าคุกกวนตานาโมไม่ธรรมดาแน่นอน

ความคิดเห็น