ยอนิม

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

อาจารย์ครับ... ตอนที่ 8

ชื่อตอน : อาจารย์ครับ... ตอนที่ 8

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 9.8k

ความคิดเห็น : 71

ปรับปรุงล่าสุด : 01 ก.พ. 2562 19:53 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
อาจารย์ครับ... ตอนที่ 8
แบบอักษร


อาจารย์ครับ..ต้องการผมมั้ย??  ตอนที่ 8

Author :   (ยอนิม)


    “เอ่อ อาจารย์ครับ” ต้าร์ทำท่าจะเรียกร่างหนา ที่นั่งอ่านเอกสารบนโต๊ะ


   “ไอ้วี ...มึงอยู่ไหน ช่วยไบรท์หน่อยสิ!!” เสียงตะโกนเรียกของนิลดังขึ้น ทำให้วีรภาพกับต้าร์ตกใจ

  “เป็นอะไรไอ้นิล” วีรภาพถามขึ้นเมื่อเห็นนิลพาเด็กหนุ่มเดินเข้ามาในห้องพยาบาล


“ไบรท์ มึงเป็นอะไรอ่ะ ทำไมเลือดออกด้วย” ต้าร์ถามขึ้นเมื่อเห็นเลือดที่ไหลลงมาจากหัวของน้องชาย


“พอดีถ้วยรางวัลบนหลังตู้หนังสือหล่นใส่หัวผมน่ะครับ” ไบรท์ตอบกลับ วีรภาพเดินมาดูหัวของไบรท์


“วี มึงอย่าจับแรงนะ แล้วแผลเป็นไงบ้าง ต้องเย็บมั้ย แล้วเลือดจะหยุดไหลรึเปล่าวะ มันไม่สะเทือนถึงสมองใช่มั้ยวี แล้ว..แล้ว” นิลถามออกมาเป็นชุดด้วยความเป็นห่วงเด็กหนุ่ม วีรภาพหันมามองเพื่อนอย่างเซ็งๆ


“เอ่อ อาจารย์นิลครับ ผมไม่เป็นอะไรมากหรอกครับ อาจารย์อย่ากังวลไปเลย” ไบรท์บอกออกมาเมื่อเห็นท่าทีของนิล


“แต่ว่า..” นิลจะพูด


“ไม่เป็นไรมากหรอกนิล แค่หัวแตกเฉยๆ ดูปากแผลแล้ว ไม่ต้องเย็บหรอก ทำความสะอาดแผลแล้วเอาผ้ากดปากแผลเอาไว้ สักพักเลือดก็หยุดไหลแล้วล่ะ” วีรภาพบอกก่อนจะทำท่าไปหยิบอุปกรณ์ทำความสะอาดแผลสด แต่ต้าร์วิ่งหยิบมาให้ก่อนแล้ว วีรภาพมองหน้าเด็กหนุ่มนิ่งๆ ก่อนจะรับมาโดยไม่ได้พูดอะไร แล้วจึงลงมือทำแผลให้กับไบรท์


“แต่ชั้นยังไม่วางใจน่ะ..เอางี้ เดี๋ยวเราไปเช็คที่โรงพยาบาลอีกทีล่ะกันนะไบรท์” นิลบอกด้วยน้ำเสียงเป็นห่วง


“อาจารย์ครับ ไม่ต้องเป็นห่วงน้องชายผมมากขนาดนั้นหรอกครับ ไบรท์มันหัวแข็งจะตาย ถึงแม้ว่าสมองมันจะกระทบกระเทือนก็ไม่เป็นไร ไอคิวมันก็คงแค่ลดลงมาเท่าคนปกติเท่านั้นเอง” ต้าร์บอกยิ้มๆ ก่อนจะมองหน้าวีรภาพ แต่ร่างหนาไม่ยิ้มด้วยเลย


“อีกครึ่งชั่วโมงก็ได้เวลาเข้าเรียน เลือดคงหยุดไหลแล้วล่ะ” วีรภาพบอกเมื่อทำแผลเสร็จ


“ขอบคุณครับ” ไบรท์พูดพร้มกับยกมือไหว้วีรภาพ นิลรีบมาประคองเมื่อเห็นไบรท์กำลังจะลุกขึ้นยืน

“อาจารย์ทำอะไรครับ” ไบรท์ถามขึ้น


“ก็จะพานายขึ้นห้องเรียนไง” นิลตอบกลับ


“ผมเดินได้ครับ เดี๋ยวผมจะกลับไปเอากระเป๋าที่ห้องสมุดก่อน แล้วค่อยขึ้นไปบนห้องเรียน” ไบรท์บอกออกมา


“ไม่ได้นะ เดี๋ยวชั้นพยุงนายเอง นายอุตส่าห์ช่วยชั้นจนตัวเองเจ็บแบบนี้ ถือเสียว่าให้ชั้นตอบแทนนายเถอะนะ” นิลพูดเสียงอ้อนๆ


“อะ...เอ่อ ก็ได้ครับ” ไบรท์บอกตกลงอย่างแปลกใจ ไม่รู้ว่าทำไมนิลถึงได้ดีกับตนเองแบบนี้


“ขอบใจมากนะวี ต้าร์ ชั้นพาไบรท์ไปก่อนนะ” นิลบอกก่อนจะพาไบรท์ออกไป


“อ่อ .พี่ต้าร์ครับ เย็นนี้จะกลับพร้อมผมรึเปล่า” ไบรท์ถามขึ้นเมื่อนึกได้ ต้าร์มองวีรภาพนิดๆ


“กูจะอยู่ช่วยงานห้องพยาบาลก่อนน่ะ มึงกลับไปก่อนล่ะกัน” ต้าร์บอกน้องชาย ไบรท์พยักหน้ารับรู้ก่อนจะเดินออกไป


“ดูๆแล้ว อาจารย์นิลคงจะชอบน้องชายผมมากเลยนะครับ” ต้าร์พูดขึ้นยิ้มๆ หลังจากที่ทั้งสองออกไปแล้ว แต่ไม่มีเสียงตอบกลับของวีรภาพ ร่างหนากลับไปนั่งที่เดิมแล้วก้มหน้าดูเอกสารต่อไป ต้าร์เดินลากเก้าอี้มานั่งข้างๆจนชิดติดกับเก้าอี้ของวีรภาพ เด็กหนุ่มวางคางตนเองไปที่โต๊ะแล้วตะแคงมองใบหน้าคมของวีรภาพ

“อาจารย์ครับ...อาจารย์โกรธผมเหรอ” ต้าร์ถามเสียงอ่อย


“เปล่านี่” วีรภาพตอบสั้นๆโดยไม่ได้มองต้าร์


“ไม่จริงอ่ะ อาจารย์ไม่ยอมพูดกับผมเลย ผมพูดด้วยก็ไม่ยอมพูด” ต้าร์พูดขึ้นเสียงกระเง้ากระงอด


“ไปเตรียมตัวเรียนวิชาแรกเถอะนะต้าร์” วีรภาพพูดเสียงนิ่งๆ


“ผมไม่ไป ถ้าอาจารย์ไม่บอกผมว่าเป็นอะไรถึงไม่พูดกับผม ผมก็ไม่ไปเข้าเรียนหรอก” ต้าร์พูดขึ้นอย่างงอนๆ วีรภาพถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะทำทีเดินตรวจเช็คของที่เอามาลงในห้องพยาบาล โดยที่ต้าร์ลุกเดินตามไปทันทีเช่นกัน

“อาจารย์บอกมาสิครับ นะครับ” ต้าร์ยังคงอ้อนไม่เลิก ไม่ว่าวีรภาพจะขยับไปไหน ต้าร์ก็ตามทุกที่


“ชั้นก็เป็นของชั้นแบบนี้ต้าร์ ถ้านายยังไม่ยอมไปเข้าห้องเรียน ชั้นจะไม่ให้นายมาที่นี่อีก” วีรภาพขู่ ต้าร์หน้าง้ำ ในใจนึกอยากจะดื้อ

“จะไปมั้ย” วีรภาพถาม ต้าร์เดินไปหยิบกระเป๋าตัวเองขึ้นมา ด้วยท่าทีนิ่งๆ วีรภาพมองอย่างแปลกใจนิดๆ เพราะผิดวิสัยของต้าร์


จุ๊บ~

 ไม่ทันที่วีรภาพจะตั้งตัว ต้าร์ขโมยหอมแก้มในรอบแรกของวัน ก่อนจะวิ่งไปหน้าประตูห้องพยาบาล

“อาจารย์คิดว่าผมจะถอดใจเพราะคำขู่ของอาจารย์งั้นเหรอ ไม่มีวันซะหรอก คิคิ ผมไปเข้าห้องเรียนก่อนนะครับ นึกขึ้นได้ว่ามีธุระ ไปนะครับ เจอกันตอนพักกลางวัน” พูดจบต้าร์ก็วิ่งไปทันที วีรภาพยืนนิ่งอยู่กับที่


“ทำไมนายถึงได้แปลกประหลาดแบบนี้หะต้าร์ จะให้ชั้นทำยังไง นายถึงจะเข้าใจว่าความสัมพันธ์ของอาจารย์และลูกศิษย์มันเป็นสิ่งที่ไม่ถูกต้อง” วีรภาพพูดกับตัวเองเบาๆ ก่อนจะมานั่งเตรียมเอกสารต่อไป

..

..

“นายมาโรงเรียนยังไงไบรท์” นิลถามขึ้นในขณะที่พยุงไบรท์ไปตลอดทาง จนไบรท์รู้สึกขัดเขินกับสายตาของนักเรียนคนอื่นๆที่มองมา


“ผมเดินมาน่ะครับ บ้านพักของผมอยู่ห่างโรงเรียนไม่กี่ป้ายรถเมล์เองครับ” ไบรท์ตอบกลับ

“เอ่อ .....อาจารย์ครับ ผมว่าอาจารย์ปล่อยแขนผมดีกว่านะครับ ผมเดินเองได้ เกรงใจอาจารย์เปล่าๆ” ไบรท์พูดขึ้นด้วยความเกรงใจจริงๆ


“ไม่ได้หรอก นายเจ็บตัวเพราะชั้น ชั้นต้องดูแลนายสิ....หรือว่า.....นายจะรังเกียจชั้น” นิลถามขึ้น


“เปล่านะครับ ผมไม่ได้รังเกียจอาจารย์เลย” ไบรท์รีบบอกเพราะกลัวว่าอาจารย์ของตนเองจะน้อยใจ นิลทำหน้าเศร้าลงนิดๆ


“แต่นายทำเหมือนรังเกียจชั้นจริงๆนี่นา” นิลพูดเสียงอ่อย ไบรท์มองใบหน้าที่ก้มลงมองพื้นด้วยท่าทีนิ่งๆ ขนตายาวเป็นแพกับแก้มใสที่อวบอิ่ม ที่กำลังขึ้นสีระเรื่อ ทำให้ไบรท์รู้สึกใจเต้นแรงแปลกๆ


“ผมไม่เคยรังเกียจอาจารย์จริงๆนะครับ เอ่อ...อาจารย์พยุงผมต่อไปก็ได้” ไบรท์พูดขึ้น นิลเงยหน้าขึ้นมายิ้มกว้าง


“จริงนะ งั้นชั้นขอดูแลนายจนกว่านายจะหายดีก็แล้วกัน” นิลพูดแล้วยิ้ม ไม่รู้ทำไม ไบรท์ถึงรู้สึกว่าตอนนี้ตนเองกำลังรู้สึกเขินๆกับรอยยิ้มของนิลที่ส่งมาให้ นิลพยุงไบรท์ไปเอากระเป๋าก่อนจะพามาส่งที่ห้องเรียน คาบแรก นิลมีสอนห้องอื่น จึงทำได้แค่มาส่งไบรท์หน้าห้องเท่านั้น


“ขอบคุณนะครับ” ไบรท์บอกออกมา


“ไม่เป็นไรหรอก” นิลบอกกลับไป


“เฮ้ๆๆ ทำไมอาจารย์ถึงมาส่งไบรท์ได้ล่ะครับ” เสียงเด็กหนุ่มในห้องแซวขึ้นมา


“ทำไมล่ะ ชั้นจะมาส่งมารับใครไม่ได้รึไง” นิลพูดกลับยิ้มๆ ไบรท์ยกมือไหว้นิล ก่อนจะเดินไปนั่งที่ด้วยท่าทีสงบ ไม่มีคำพูดอะไรออกจากปากไบรท์สักคำ ทำให้นิลแปลกใจมากเพราะเมื่อสักครู่ก่อนจะเดินมาถึงห้องเรียน ไบรท์ออกจะพูดมาก


“นี่ ไบรท์ มึงไปทำอะไรวะ อาจารย์นิลถึงได้เอาใจมึงนักน่ะ” เพื่อนในห้องถามขึ้น


“นี่ๆ พวกนายอย่าไปกวนไบรท์สิ เค้ากำลังเจ็บอยู่นะ” นิลเดินมาว่าคนที่พูดอย่างไม่จริงจังนัก เพราะรู้ดีว่าเด็กนักเรียนพวกนี้พูดเล่นๆกันเท่านั้นเอง


“โธ่ อาจารย์ ผมก็อยากให้อาจารย์มาเอาใจผมเหมือนกันนะครับ” เด็กหนุ่มแซวขึ้นมาอีก นิลได้แต่ยิ้มกลับไป


“ชั้นไปก่อนนะ ถ้าปวดหัวหรือเลือดไหลออกมาอีก ไปนอนพักที่ห้องพยาบาลนะ” นิลสั่ง


“ครับ” ไบรท์บอกสั้นๆ นิลสงสัยในท่าทางที่เปลี่ยนไปของไบรท์ แต่ไม่ได้ถามอะไรมากมาย ก่อนจะเดินออกไป เพราะต้องเตรียมตัวสอนในคาบแรก

..

..

“มาแล้ว อ่าว ทำไมทำหน้าแบบนั้นวะไอ้กล้า” ต้าร์ทักเพื่อนที่เดินเข้ามาหา


“ทำหน้าอะไร” กล้าถามกลับ ต้าร์วางกระเป๋าตนเองไว้ที่โต๊ะก่อนจะเอานิ้วชี้มาจิ้มที่ระหว่างหัวคิ้วทั้งสองข้างของกล้า


“ก็ดูคิ้วของมึงซิ ขมวดจนจะผูกโบว์ได้แล้วเนี่ย” ต้าร์พูดขึ้น กล้าคลายคิ้วลงนิดหนึ่ง


“ทำไงได้ล่ะ ก็กูอารมณ์ไม่ดีมาตั้งแต่เมื่อคืนแล้ว” กล้าพูดขึ้น ต้าร์ยิ้มกว้าง


“งั้นกูพามึงไประบายอารมณ์เอามั้ย” ต้าร์พูดขึ้น กล้าทำหน้างง


“ระบายยังไง” กล้าถาม ต้าร์กระซิบข้างหูเพื่อนตนเอง กล้าทำตาโต

“ไม่เอาอ่ะ กูไม่อยากโดนลงโทษอีกนะ แค่นี้ก็เบื่อจะตายอยู่แล้ว” กล้าบอก ก่อนจะมองออกไปนอกหน้าต่าง และมองลงไปที่สนาม สิ่งที่เห็นคือ หนุ่มร่างเล็กคนหนึ่งกำลังเดินคุยมากับพีทด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม บางทีก็จับแขนพีทหัวเราะกระซิก ร่างสูงเองก็พูดคุยและยิ้มกลับไปเช่นกัน ทั้งสองหยุดเดินและคุยอะไรอยู่สักพัก พีทก็เอามือไปขยี้หัวอีกฝ่ายไปมาเบาๆ แล้วเดินแยกกันไป

“ต้าร์ กูเปลี่ยนใจแล้ว กูเอาด้วย” กล้าบอก ต้าร์ยิ้มกว้างทันทีเมื่อเพื่อนตอบรับ


“งั้นไปกันเลยมั้ย” ต้าร์ถาม กล้าพยักหน้าก่อนจะพากันลุกเดินออกไปนอกห้องพร้อมต้าร์ และสวนกับพีทตรงทางเดินเสียก่อน


“จะไปไหนกันเหรอกล้า” พีทถามขึ้น กล้ามองหน้าพีทนิ่งๆ


“เรื่องของกู ไปเถอะต้าร์” พูดจบกล้าก็ดึงมือต้าร์ไปทันที


“มึงมีปัญหาอะไรกับพีทรึเปล่าวะไอ้กล้า” ต้าร์ถามขึ้นขณะเดินไป


“ไม่มีอะไรนี่ กูว่าเรารีบจัดการให้เรียบร้อยก่อนเข้าเรียนเถอะ” กล้าบอกกลับ ต้าร์จึงไม่ถามต่อ

..

..

..

 “นี่ โจม มึงรู้มั้ย พีทนะ น่ารักมากเลย เค้าใจดีกับกูสุดๆไปเลยล่ะ” เสียงของแจ็คดังขึ้นในห้องน้ำ ทำให้คนสองคนที่กำลังเดินตามหาหยุดชะงักฟัง


“เหรอ อาจารย์วีรภาพของกูก็หล่อมากนะมึง..ทั้งอ่อนโยน สุขุม เวลาเค้าทำแผลให้กูนะ ทำเอากูใจสั่นเลยล่ะ หึ พูดไปแล้วก็สมน้ำหน้าไอ้ต้าร์มัน โดนอาจารย์วีรภาพดุจนพูดไม่ออก คนอย่างอาจารย์วีรภาพไม่มีทางไปชอบเด็กอย่างมันแน่” โจมพูดออกมาอย่างมั่นใจ


 “แล้วมึงคิดว่าอาจารย์เค้าจะสนคนอย่างมึงรึไง”ต้าร์เดินเข้าไปในห้องน้ำพร้อมกับกล้า เด็กนักเรียนคนอื่นๆพากันเดินออกไปอย่างรู้งาน เพราะรู้ได้ทันทีว่าอะไรจะเกิดขึ้น


“ว่าไงล่ะต้าร์ เมื่อกี้โดนอาจารย์โกรธเอาไม่ใช่เหรอ” โจมพูดเย้ยขึ้น ต้าร์ยิ้มมุมปาก


“อาจารย์วีเค้าโกรธกูไม่ลงหรอกนะไอ้โจม ว่าแต่มึงเถอะ แสร้งทำเป็นน่าสงสาร ชิส์ ซุงแหลชัดๆ” ต้าร์ว่าออกมา


“ซุงแหลแปลว่าอะไรวะโจม” แจ็คถามด้วยความไม่รู้


“ก็ท่อนซุงน่ะมันใหญ่กว่าตอไงไอ้แจ็ค พวกมึงใช้คำว่าตอแหลมันเด็กๆไป ต้องใช้คำว่าซุงแหลนี่แหละ” กล้าเป็นฝ่ายเฉลย


“ไอ้กล้า ใครถามมึงห้ะ!” แจ็คตวาดลั่น


“ก็ไม่มีใครถาม กูเสือกเอง มีอะไรมั้ย” กล้าตวาดกลับ ตอนนี้ร่างเล็กรู้สึกหมั่นไส้แจ็คมากอย่างไม่ทราบสาเหตุ รู้แค่ว่าหมั่นไส้เท่านั้นเอง


“โจม กูขอสั่งห้ามมึงไปยุ่งกับอาจารย์วีของกูอีก” ต้าร์สั่งเสียงเด็ดขาด


“เรื่องอะไรกูต้องเชื่อมึง ต้าร์” โจมว่ากลับบ้าง


“มึงอยากเจ็บตัวมากใช่มั้ยห้ะ!” ต้าร์ตวาดลั่น


“กูขอเอาคืนเรื่องเมื่อกี้ก่อนก็แล้วกัน กล้ามากนะที่ทำให้อาจารย์ดุกูได้” ต้าร์พูดจบก็ตรงเข้าไปถีบโจมทันที


พลั่ก~ 

ร่างสูงตัวงอเพราะไม่ทันตั้งตัว

“ต้าร์ มึงทำเพื่อนกูเหรอ!” แจ็คจะตรงเข้าหาต้าร์ แต่โดนกล้าผลักออกไปก่อน ตอนนี้ทั้งสองฝ่ายต่างตะลุมบอนกันอย่างไม่ยอมแพ้กัน ทั้งถีบทั้งตบ ทั้งต่อย

..

..

 “นี่หยุดนะ!! ผมบอกให้หยุด” เสียงของพีทดังขึ้น ก่อนที่จะตรงเข้าไปแยกคู่ของกล้าและแจ็ค แต่ทั้งสองต่างก็ไม่ยอมแพ้ พีทหันซ้ายหันขวา ก่อนจะตรงเข้าห้องน้ำ


โครม ซ่า~ 

ถังน้ำใบเขื่องที่บรรจุน้ำจนเต็มถูกสาดไปที่คนทั้ง 4

“แค่กๆ ไอ้บ้าพีท ทำอะไรของมึงวะ!” กล้าโวยลั่นเพราะเปียกไปทั้งตัว กล้ากับแจ็คหยุดแล้ว แต่ต้าร์กับโจมยังตีกันอยู่


“ถ้าไม่หยุด ผมจะไปบอกอาจารย์อานนท์” พีทพูดลั่น ทำให้ก้ข้าไปดึงเพื่อน พร้อมกับโจวควอนที่เข้าไปดึงเพื่อนตนเองเช่นกันงก็ไม่ยอมแพ้ ซีวอนหันซ้ายหันขวา ก่อนจะตรงเข้าห้องกล้ารีบเข้าไปดึงเพื่อน พร้อมกับแจ็คที่เข้าไปดึงเพื่อนตนเองเช่นกันเพราะไม่อยากให้เรื่องถึงหูอานนท์


“กูจะกระทืบมึงไอ้ต้าร์” เสียงโจมโวยขึ้น


“มึงคิดว่ากูกลัวมึงรึไง แน่จริงก็เข้ามาสิ!” ต้าร์โวยกลับ


“กูไม่ยอมแพ้มึงเรื่องอาจารย์วีหรอกนะต้าร์” โจมพูดขึ้น ต้าร์ยิ้มมุมปาก


“เรามาพนันกันมั้ยล่ะ ถ้าใครสามารถทำให้อาจารย์วีจูบแบบดูดดื่มได้ก่อนเป็นคนแรก คนนั้นชนะ ส่วนคนที่แพ้ ห้ามมายุ่งวุ่นวายกับอาจารย์วีอีก” ต้าร์ท้าขึ้น


“ได้ กูรับคำท้าของมึงต้าร์ แล้วมึงกับกูจะได้เห็นดีกัน” โจมบอกอย่างมั่นใจ


“น่าสนุกดีนะ” เสียงของอานนท์ดังขึ้น ทำเอาทุกคนหน้าเสีย


“อาจารย์อานนท์!!” คนทั้ง 4 เรียกชื่ออานนท์ขึ้นมา แต่พีทได้แต่ยืนเฉยๆ


“พวกนาย 4 คนนี่ยังไง ทะเลาะกันได้ไม่หยุดหย่อน ชาติที่แล้วทำเวรทำกรรมร่วมกันมารึไงห้ะ!” อานนท์ดุเสียงดัง

“ที่ชั้นลงโทษพวกนายนี่ไม่พอใช่มั้ย” อานนท์ถาม แต่ไม่มีใครตอบออกมาสักคน

“พีท พาโจมกับแจ็คไปที่ห้องพยาบาลก่อนไป สภาพดูไม่ได้ ส่วนกล้ากับต้าร์อย่าพึ่งไปไหน ชั้นขอคุยด้วยหน่อย ขืนให้ไปพร้อมกัน มีหวังห้องพยาบาลของทางโรงเรียนพังแน่ๆ” อานนท์บอกออกมา


“ครับ” พีทรับคำก่อนจะมองหน้ากล้า แต่ร่างเล็กสะบัดหน้าหนี เมื่อคนทั้งสามไปแล้ว อานนท์จึงเปิดฉากพูดขึ้น


“แกคิดว่าแกเป็นผู้หญิงรึไงต้าร์ ถึงได้มาต่อยตีเรื่องผู้ชายแบบนี้หะ แถมยังพนันเรื่องแบบนั้นอีก” อานนท์ดุหลานตัวเอง

“กล้าก็เหมือนกัน เป็นถึงหัวหน้าห้อง แต่ทำไมไม่ห้ามเพื่อน แต่กลับมาช่วยกันแบบนี้นี่นะ” อานนท์หันไปว่ากล้าอีก    


“ก็มันมายุ่งกับอาจารย์วีรภาพก่อนนี่ครับ แล้วมันยังแกล้งผมก่อนด้วย” ต้าร์เถียงออกมา


“นี่แกชอบอาจารย์วีรภาพจริงๆเหรอต้าร์ ถึงชั้นรู้ว่ารสนิยมแกเป็นยังไง แต่แกเคยคิดบ้างมั้ยว่ามันไม่ถูกต้อง” อานนท์สั่งสอน


“ไม่ถูกต้องตรงไหนครับ...อาจารย์ลูกศิษย์ไม่ใช่คนรึไงครับน้านนท์....ความรักน่ะ มันไม่ได้จำกัดที่อาชีพการทำงานหรือว่าเพศนะครับ” ต้าร์โวยขึ้น


“แต่แกควรคิดถึงเรื่องเรียนก่อน” อานนท์ว่าอีก


“น้านนท์ ความจริงน้าน่าจะรู้ดีกว่าใครนะครับ เรื่องการเรียนของผม” ต้าร์พูดเสียงนิ่งๆอานนท์ถอนหายใจออกมา


“อาจารย์ครับ อย่าว่าต้าร์เลยนะครับ” กล้าพูดขึ้นบ้าง


“นายเองก็เหมือนกันกล้า นายมีปัญหาอะไรกับพีทเหรอ เห็นมีเด็กๆมาบอกชั้นว่า นายกับพีททะเลาะกันบ่อยๆ” อานนท์ถามบ้าง กล้าก้มหน้านิ่ง


“ก็แค่พูดจาไม่เข้าหูกันเท่านั้นเองครับ” กล้าบอกออกมา อานนท์มองหน้าหลานชายกับเพื่อนหลานสลับไปมา


“ไปๆ ไปเช็ดเนื้อเช็ดตัวที่ห้องพยาบาลไป แต่อย่าคิดว่าเรื่องนี้จะไม่โดนลงโทษนะ ยังไงนายทั้งสี่คนจะต้องโดนลงโทษแน่ๆ ไปได้แล้ว ชั้นจะไปด้วย เดี๋ยวจะเรียกอีกสองคนมาคุย” อานนท์บอกก่อนจะเดินนำกล้ากับต้าร์ไปยังห้องพยาบาล

..

..

“เป็นไงบ้างนายสองคนน่ะ” อานนท์ถามขึ้นเมื่อเดินเข้ามาในห้องพยาบาลแล้วพบว่าแจ็คและโจมเช็ดตัวที่เปียกปอนและทำแผลที่เกิดขึ้นเล็กๆน้อยๆเรียบร้อยแล้ว วีรภาพเงยหน้ามองต้าร์นิ่งๆ


“มาฟ้องอะไรอาจารย์วีอีกล่ะพวกมึงอ่ะ” ต้าร์ถามขึ้น เพราะรู้ว่าตัวเองต้องโดนพูดถึงในทางไม่ดีแน่ๆ


“อาจารย์วีรภาพดูสิครับ พวกผมยังไม่ได้พูดอะไรเลย” โจมพูดกับชายหนุ่ม


“ไอ้โจม” ต้าร์ตวาดอีก


“หยุดได้แล้วต้าร์ ...........โจม แจ็ค ตามชั้นไปที่ห้องทำงานเดี๋ยวนี้ ส่วนพีทอยู่เป็นเพื่อนต้าร์กับกล้าที่นี่ล่ะกัน” อานนท์สั่ง ก่อนจะเดินออกไป คนทั้ง4 ต่างมองหน้ากันอย่างแค้นๆ


“นายชื่อพีทใช่มั้ย เดี๋ยวช่วยทายาให้กล้าล่ะกัน” วีรภาพสั่ง ก่อนจะส่งผ้าขนหนูให้ต้าร์กับกล้า


“ไม่ต้อง กูทำเองได้” กล้าโวยขึ้นเมื่อพีทดึงร่างเล็กไปที่ห้องน้ำด้านในห้องพยาบาล


“เปียกเป็นลูกหมาตกน้ำแบบนี้ เดี๋ยวก็เป็นหวัดหรอก เช็ดหัวเร็วๆเข้าสิ” พีทพูดขึ้นเสียงเข้ม


“ไม่ต้องมาเป็นห่วงกู โน่นไปห่วงไอ้แจ็คโน่นไป มันทั้งน่ารัก ทั้งนิสัยดีไม่ใช่รึไง” กล้าพูดขึ้นไม่รู้ว่าทำไมถึงได้รู้สึกหงุดหงิดขึ้นมาเมื่อนึกถึงตอนที่พีทกับแจ็คเดินคุยกันมาในสนามด้วยท่าทียิ้มแย้ม


“ก็อาจารย์สั่งให้ชั้นดูแลนาย” พีทบอกกลับ


“กูไม่ต้องการ!! ที่กูเปียกก็เป็นเพราะมึงไม่ใช่รึไงเล่า!” กล้าว่าขึ้นมาก่อนจะบีบน้ำออกจากเสื้อตัวเองแล้วสะบัดชายเสื้อไปมา พีทมองร่างเล็กนิ่งๆ กล้าเงยหน้ามาเห็นสายตาของพีทก็รู้สึกร้อนหน้าขึ้นมาเสียดื้อๆ


“หน้าแดงทำไม” พีทถามเสียงเรียบ



2 be   con

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

บอกไว้เลยว่าตัวรับของเรื่องนี้ ทั้งสาว ทั้งแรด เหอเหอ 

เรื่องมันนานมาแล้วอ่ะนะ

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น