Monster'M

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ep11

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ชีวิต/ดราม่า

คนเข้าชมทั้งหมด : 5.1k

ความคิดเห็น : 17

ปรับปรุงล่าสุด : 01 ก.พ. 2562 16:58 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ep11
แบบอักษร

​นิคาร์ลอดสั่งลูกน้องตามไปที่ท่าเรือเขารีบมาที่นี่ทันทีที่รู้ว่าเหมยอิงหนีออกจากโรงพยาบาล

 "อู๋ เหมินเทียน ที่แท้ก็แกนี่เอง"

 "แก!! ไอชั่ว!!"

 "ปล่อยมือเธอเดี๋ยวนี้!"

 "กูไม่ปล่อย!"

 ปัง

  กรี๊ดดด 

"อ้ากก"กระสุนเจาะเข้าที่ขาของเหมินเทียนอย่างจัง 

"พี่เหมินเทียน!!"เหมยอิงประคองพี่ชายที่ทรุดลงด้วยความตกใจ

 "เอาตัวมันไป" 

"ไม่น่ะ อย่าทำอะไรเขาน่ะ ไม่!"เหมยอิงจับมือพี่ชายไว้แน่น

 "เหมย เหมย ปล่อยกู อย่ายุ่งกับน้องกู!"เหมินเทียนหันมามองนิคาร์ลอดด้วยสายตาโกรธแค้น 

"มานี่!!"นิคาร์ลอดกระชากร่างบางมาหาเขา "ไม่! ปล่อยเหมยเดี๋ยวนี้ ปล่อย คนสารเลว! "เหมยอิงดิ้นรนให้หลุดจากเงื้อมมือของเขา จะวิ่งไปหาพี่ชาย

 "หยุดน่ะเหมยอิง!!"นิคาร์ลอดสั่งเสียงดัง 

"......"

 "ถ้าเธอก้าวไปอีกก้าวเดียวฉันจะฆ่ามัน" เหมยอิงชะงักเท้าที่กำลังจะก้าวเดินด้วยความหวาดกลัว เธอหันมามองเขาทั้งน้ำตา 

"ทำไม ทำไมถึงต้องทำกับเหมยแบบนี้!!"เหมยอิงทรุดลงด้วยความเสียใจ

 "......."นิคาร์ลอดมองเธออย่างเฉยชา

 "คุณฆ่าพ่อกับแม่ของเหมยจริงๆหรอค่ะ"เหมยอิงถามเขาเสียงสั่นพร่า 

"จริง"นิคาร์ลอดตอบเธอเสียงเรียบ เหมยอิงหลับตาลงอย่างสิ้นหวัง ความจริงที่แสนโหดร้ายตบหน้าเธอจนชาไปหมดทั้งตัว 

"คุณรู้ตั้งแต่แรกแล้วใช่ไหมว่าเหมยเป็นน้องสาวของพี่เหมินเทียน" 

"......."นิคาร์ลอดนิ่งเงียบแทนคำตอบ ใช่เขารู้ตั้งแต่แรกแล้วว่าเธอเป็นน้องของคนที่ตามฆ่าเขา 

"คุณทำแบบนี้ได้ยังไง! คุณทำกับเหมยแบบนี้ได้ยังไง!"เหมยอิงถามเขาดวงตาแดงก่ำมองเขาอย่างตัดพ้อ 

"พี่ชายของเธอคิดจะฆ่าพ่อกับน้องสาวของฉันเหมือนกัน!" 

"ฮึก ฮือ ฮือ ไม่จริง คุณโกหก" "เธอรู้จักพี่ชายตัวเองดีแค่ไหนกัน"นิคาร์ลอดยังคงมองเธออย่างเฉยชา

 "........"เหมยอิงสะอื้นเบาๆ 

"พาเหมยอิงกลับห้อง"นิคาร์ลอดหันไปสั่งคิมที่ยืนอยู่ทางด้านหลัง

 "ถ้าคุณทำอะไรพี่เหมินเทียน เหมยจะไม่มีวันอภัยให้คุณเด็ดขาด!"เหมยอิงตะโกนไล่หลังเขา

เหมยอิงถูกคิมพากลับมายังคอนโดของเขาแล้วขังเธอไว้ในห้องนอนใหญ่ เธอเกลียด เกลียดที่นี่  

แกร๊ก! 

"ผมยกข้าวต้มมาให้ครับ"คิมเดินถือชามข้าวต้มเข้ามา 

"คุณก็รู้ทุกอย่างตั้งแต่แรกแล้วใช่ไหมค่ะ"เหมยอิงถามโดยไม่หันมามองเขา

 "........" 

"งั้นหรอค่ะ" 

"คุณเหมยไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วมาทานข้าวเถอะครับจะได้กินยา"

 "ทำไมละค่ะ ทำไมเขาถึงทำกับเหมยได้ขนาดนี้!"เหมยอิงพูดออกมาอย่างเหม่อลอย 

"........."คิมนิ่งเงียบ 

 "ออกไป!!"นิคาร์ลอดเดินเข้ามายังห้องนอน 

"พี่ชายของเหมยอยู่ที่ไหน ปล่อยพี่ชายเหมยเดี๋ยวนี้!"เหมยอิงเดินเข้ามาใช้มือน้อยๆทุบตีเขา

 "หยุดเดี๋ยวนี้!"

 พลั๊ก!!

 ตุบ!

 นิคาร์ลอดผลักเธอออกไป

 "........." 

"กล้ามากน่ะเหมยอิง คิดหรือว่าจะหนีไปจากฉันพ้น" 

"ต่อให้เหมยจะต้องตายเหมยก็จะหนีไปจากคุณให้ได้!"

 "ถ้าเธอคิดหนีอีก คนที่จะต้องรับกรรมคือพี่ชายสารเลวของเธอ!" 

"คุณมันชั่ว!"เหมยอิงวิ่งไปหยิบปืนที่อยู่ในลิ้นชักหัวเตียงขึ้นมาจ่อเขา 

"หึ มันก็ไม่ต่างจากพี่ชายเธอนักหรอก" 

"อย่าเข้ามาน่ะ"เหมยอิงจับปืนในมือแน่น "เอาสิ ยิงเลย"

 "......."มือที่ถือปืนสั่นเทาอย่างห้ามไม่อยู่

 "เธอไม่กล้า!"นิคาร์ลอดแสยะยิ้ม

 "ฮึก ฮือ ฮือ" "พี่ชายของเธอใช้ทั้งชีวิตเพื่อตามฆ่าฉัน....เธอมีโอกาสแต่กลับไม่กล้าที่จะทำ"นิคาร์ลอดย่างสามขุมเข้าไปหาเธอ

 กริิ๊ก!

 นิคาร์ลอดชะงักเท้าที่กำลังเดินไปหาเธอ มองปืนในมือที่เปลี่ยนทิศทางไปทางหัวของคนที่ถืออยู่ด้วยความหวาดหวั่น

 "ใช่ เหมยไม่กล้ายิงคุณ..."เหมยอิงยิ้มให้เขาทั้งน้ำตา เธอหลับตาลง

 "หยุดเดี๋ยวนี้น่ะ!!"นิคาร์ลอดมองคนที่เอาปืนจ่อหัวตัวเองด้วยความโกรธจัด

 "แต่...เหมยกล้าที่จะยิงตัวเอง.."สิ้นเสียงแห่งคงามปวดร้าวเสียงมัจจุราชสีดำก็ดังขึ้น 

พลั๊ก!  

ปัง! 

นิคาร์ลอดเข้าไปแย่งปืนในมือของเธอได้ทัน ทำให้กระสุนเปลี่ยนทิศทาง

 "ไม่! ปล่อยน่ะ"เหมยอิงำยายามแย่งปืนคืนมาจากเขา

 เพี๊ยะ! 

ฝามือหนากระทบกับแก้มนวลดังสนั่น เหมยอิงหน้าหันตามแรงตบกลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งในปาก 

"ถ้าเธอตาย ฉันจะให้พี่ชายสารเลวของเธออยู่อย่างทรมานที่สุด!!"นิคาร์ลอดมองคนตรงหน้าที่ตกตะลึงกับการกระทำของเขา

 "ทำไม ทำไมไม่ฆ่าเหมย ทำแบบนี้กัยเหมยทำไม" 

ตุ๊บ! 

 นิคาร์ลอดโยนปืนลงไปตรงหน้าเธอ

 "เอาเลย! อยากตายนักก็เอาเลย แต่จำเอาไว้คนที่จะเจ็บเจียนตายคือพี่ชายของเธอ!!"นิคาร์ลอดมองคนที่นั่งร้องไห้ออกมาจนไหล่บอบบางสั่นสะท้าน

 "เหมยเกลีดยคุณ!! คนชั่ว. สารเลวที่สุด!" 

"หุบปาก!" 

"เหมยเกลียดคุณ! เกลียด เกลียดดดด!!!" 

"เชิญเกลียดให้พอ เพราะยังไงเธอก็ต้องอยู่กับฉัน!!" 

นิคาร์ลอดบีบกรามเธอแล้วสะบัดอย่างแรง เขาก้าวเดินออกมาด้วยหัวใจที่เจ็บร้าวไปหมด 

"คุณคือความผิดพลาดเดียวในชีวิตเหมย ถ้าวันนั้นเหมยไม่ตามคุณมาคงไม่ต้องเจ็บปวดขนาดนี้!!"เหมยอิงตะโกนตามหลังออกมาด้วยความเสียใจและเจ็บปวดทรมานที่ไม่สามารถทำอะไรได้ 

"เหมยไม่น่ามารักคนอย่างคุณเลย"ร่างบางสะอื้นไห้ออกมาอย่างหนัก

จากวันนั้น..แสนนาน..จนวันนี้ ..จากน้ำตา..ที่ร่วงพราว..ราวสายฝน ..จากหัวใจ..ที่ปวดร้าว..จนเกินทน ..เจ็บปวดจน..ไม่อาจย้ำ..จำน้ำตา

..จากชีวิต..อ่อนละมุน..ไม่อุ่นหนาว ..จากเรื่องราว..ร้าวฝัน..วันผวา ..ไม่เหลือเธอ..คนดี..ที่ผ่านมา ..ถวิลหา..ความหวานไหว..ใจไม่คืน

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น