ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

มาเฟียไร้รัก 18 100%

ชื่อตอน : มาเฟียไร้รัก 18 100%

คำค้น : มาเฟียไร้รัก

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 16.8k

ความคิดเห็น : 73

ปรับปรุงล่าสุด : 04 ก.พ. 2562 20:13 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
มาเฟียไร้รัก 18 100%
แบบอักษร



มาเฟียไร้รัก 18



วีรภาพอุ้มลูกกลับเข้ามาในบ้านด้วยสภาพที่ดูค่อนข้างจะอ่อนเพลียมากกว่าปกติ ทำให้วิระที่ลงมานั่งรอด้วยความเป็นห่วงแต่พอวิระเห็นสภาพของวีรภาพก็อดที่จะหัวเราะขึ้นมาไม่ได้ สภาพผิดเพี้ยนไปจากตอนปกติแบบสุดๆ เพราะวีรภาพเป็นพวกที่ต้องอยู่ในสภาพเนี้ยบๆแทบตลอดเวลา แต่ดูตอนนี้สิ วีรภาพที่กำลังสวมเสื้อผ้าที่ยัยยู่ยี่ เนคไทด์บิดเบี้ยวไม่เป็นทรง แถมลูกยังใช้มือจับดึงทึ้งไว้ตลอดอีก ดูๆแล้วก็น่าสงสาร สงสัยเจอฤทธิ์ของลู่เหวินเข้าไปเต็มๆวันสินะ


“วิระ รู้สึกดีขึ้นแล้วเหรอ”


“ดีขึ้นแล้วนิดหน่อย ลู่เหวินครับมาหาม๊าเร็วครับ” พอวีรภาพวางลูกชายลงที่พื้น วิระก็เรียกลูกชายให้เดินเข้าไปหา ลู่เหวินเองก็เดินเต๊าะแตะช้าๆเข้ามาหาวิระอย่างคิดถึง เสื้อผ้าดูมอมแมมเล็กน้อยจากคราบช็อกโกแล็ต ทำให้วิระตวัดสายตามองวีรภาพดุๆ  


“ให้ลูกกินช็อกโกแล็ตเหรอ”


“ก็ลูกร้องไห้ไม่หยุด”


“ลูกจะติดนิสัยนะวีร์ แล้วนี่ทำไมหัวลูกโนแบบนี้” วิระสำรวจร่างกายลูกชายอีกครั้งก่อนจะเห็นว่าหัวลูกชายโนขึ้นมาเล็กน้อยและแดงหน่อยๆ จนต้องถามออกมา ให้ดูลูกแค่วันเดียว ทำลูกหัวโนจนแดงแบบนี้เลย เฮ้อ!


“ลูกคลานชนประตูจะออกจากห้อง เด็กๆก็แบบนี้แหละ ซนๆดื้อๆตามประสา”


“วีร์”


“อย่าทำหน้าแบบนั้นสิวิระ ลูกไม่เจ็บแล้ว” เพราะตอนชนแล้วรู้สึกเจ็บ ลู่เหวินก็ร้องลั่นห้องไปแล้ว เล่นเอาแตกตื่นกันไปหมด กว่าจะหยุดร้องก็เล่นดึงทึ้งหัววีรภาพจนเสียทรง ช่างเป็นเด็กที่ดื้อจริงๆ


“จริงๆเลยนะ ดูลูกแค่วันเดียว ลูกก็หัวโนแบบนี้ ลูกคนที่สองอย่างหวังเลยว่าจะได้มีง่ายๆ” วิระบ่นออกมา ชีวิตคู่ของวิระและวีรภาพเป็นการใช้ชีวิตร่วมกันที่เรียกได้ว่า แทบไร้ความหวานชื่น วิระก็เป็นของวิระแบบนี้ ดูแลเอาใจใส่วีรภาพเหมือนปกติ ส่วนวีรภาพก็ทำเหมือนตอนที่ยังคบกัน ดูแลเอาใจใส่วิระไม่เคยขาด เราทั้งคู่รับรู้ว่าเรารักกันมากแค่ไหน แต่ด้วยความที่ต่างคนเป็นคนนิสัยไม่สนใจโลกแบบนี้ จึงไม่แปลกที่เราจะใช้น้ำเสียงเรียบนิ่งเวลาที่พูดคุยกัน และมันมักจะมาคุขึ้นเมื่อวีรภาพพยายามเกลี่ยกล่อมให้วิระมีลูกอีกคน แต่วิระไม่อยากมี การตั้งท้องมันค่อนข้างทรมารสำหรับวิระ ทำนู้นทำนี่ก็ไม่ได้ ไหนจะต้องมาแพ้ท้องอีก คนทำอย่างวีรภาพจะเข้าใจอะไร!


“แค่วันแรกเอง มันก็ต้องมีความผิดพลาดกันบ้าง อย่าเพิ่งด่วนตัดสินใจสิวิระ มาครับลู่เหวินไปหม่ำๆข้าวเย็นกัน จะได้อาบน้ำแล้วนอนกันเนอะ” วีรภาพเบี่ยงประเด็นไปเรื่องอื่นแทน วีรภาพไม่ชอบเถียงกับวิระเรื่องลูกเลย ยอมรับว่าการที่วีรภาพอยากมีลูก นั่นก็เพราะเห็นนิสัยของลู่เหวินอย่างชัดเจนที่ได้นิสัยวีรภาพและวิระเข้าไปเต็มๆ เรื่องดื้อก็ที่หนึ่ง เอาแต่ใจนั่นก็ได้จากวีรภาพเต็มๆ ถ้าหากมีน้องสักคน ลู่เหวินอาจจะเอาแต่ใจน้อยลงเพราะมีน้องต้องดูแลก็ได้


“จะคอยดูแล้วกัน” วิระพูดออกมาเบาๆ หลังจากเห็นวีรภาพอุ้มลูกไปทางห้องทานข้าว แต่ถึงจะบ่นแบบนั้นวิระก็คงต้องให้วีรภาพดูแลลูกเหวินอีกสักวันหรือสองวัน เพราะวิระยังรู้สึกมีไข้อยู่เล็กน้อย ที่มานั่งบ่นได้นี่ก็ฝืนร่างกายมาเพราะเป็นห่วงลู่เหวิน แต่นอกจากหัวโนก็ไม่มีตรงไหนเจ็บอีก พรุ่งนี้วีรภาพคงรับมือกับลู่เหวินได้มากกว่านี้ มั้งนะ…….





“ลูกหลับแล้วเหรอ” หลังจากที่กินข้าวและให้วีรภาพพาลูกไปอาบน้ำและเข้านอนแล้ว พอวีรภาพเดินมาที่เตียงวิระก็ถามขึ้นหลังจากที่วีรภาพยกฝ่ามือลงบนที่หน้าผากของวิระที่ยังตัวอุ่นๆอยู่


“หลับแล้ว วันนี้ซนทั้งวันคงเหนื่อย”


“พรุ่งนี้ก็ดูลูกอีกนะ ยังไม่หายดี เดี๋ยวลูกติดไข้”


“ได้สิ แต่หายไวๆก็ดีนะ ลู่เหวินรับมือค่อนข้างยาก” เพราะวีรภาพต้องยกเลิกประชุมทั้งหมดออกไป เพราะลูกชายไม่ยอมให้วีรภาพห่างจากสายตาเลย ใครอุ้มก็ไม่ได้ เฟยเองจะอุ้มได้ก็แค่ตอนลู่เหวินยอมเท่านั้น


“ทำใจนะคุณพ่อ เลี้ยงลูกแค่นี้ไม่เหนื่อยหรอก ใช่มั้ย?”


“ครับคุณภรรยา ไม่เหนื่อยเลย” ใช่… ไม่เหนื่อยเลยสักนิด แต่วีรภาพรู้สึกเหนื่อยมากกว่า เฮ้อ!!!


หลังจากที่วีรภาพหลับสนิทไปแล้ว วิระก็ลุกขึ้นมาจากเตียงก่อนจะเดินเข้าไปในห้องน้ำ เพราะรู้สึกคลื่นไส้ขึ้นมา อาเจียนไปสักพักใหญ่ๆ วิระก็ล้างหน้าอีกครั้ง ก่อนจะเดินไปดูลูกชายที่นอนดิ้นจนผ้าห่มถูกถีบออกมาอยู่ข้างๆกาย วิระเลยจับผ้าห่มให้คลุมตัวลูกชายอีกครั้ง


ลู่เหวินก็โตขึ้นทุกวัน แถมยังดื้อไม่เอาใครจนบางครั้งวิระก็อดต่อว่าสามีในใจไม่ได้ว่าถ่ายถอดนิสัยดื้อดึงแบบนี้ให้ลูกไปจนหมด ลู่เหวินเหมือนวีรภาพแบบสุดๆ นิสัยไม่เอาใครนี่ยิ่งเหมือน จนวิระไม่รู้จะทำยังไง ถ้าหากโตขึ้นคุณชายน้อยลู่เหวินคงไม่สร้างเรื่องเหมือนพ่อหรอกนะ วิระก็ได้แต่หวังแบบนั้น….


“พรุ่งนี้ต้องเป็นเด็กดีของป๊านะครับคุณลูกชาย” จูบหน้าผากลูกเบาๆ ก่อนจะเดินกลับไปนอนที่เตียงตนเอง ที่มีวีรภาพนอนหลับสนิทด้วยความเพลียอยู่ วิระเลยให้รางวัลคนเลี้ยงลูกทั้งวันเป็นการตอบแทน


จุ๊บ*!*

“เก่งมากคุณพ่อ”


จูบเข้าที่ปลายคางคนเก่งเบาๆ ก่อนวิระจะหลับตาลงตาม วิระชอบให้รางวัลวีรภาพตอนหลับ เพราะถ้าทำตอนวีรภาพตื่น วิระจะรู้สึกเขินเกินไป!




.....................................40%...........................................



“ฮึก มะๆๆๆ มะ!” เป็นเช้าที่แสนวุ่นวายอีกวันที่วิระเห็นลู่เหวินร้องไห้น้ำตานองหน้า เมื่อรู้ว่าวันนี้ตนเองจะต้องออกไปผจญภัยกับวีรภาพอีกวัน วิระเดินลงมาส่งลูกชายที่รถ ลู่เหวินถูกจับนั่งที่คาร์ซีท เจ้าตัวน้อยจอมดื้อกรีดร้องและดิ้นไม่หยุด เมื่อเห็นว่าวิระไม่ได้ไปด้วย ลู่เหวินก็ยิ่งกรีดร้องยิ่งกว่าเดิมอย่างน่าสงสาร


“เดี๋ยวม๊าหายป่วยจะพาไปเที่ยวนะครับลู่เหวินเด็กดี หยุดร้องนะครับ ไปกับป๊าอีกวันเนอะ” วิระเช็ดน้ำตาให้ลูกชายก่อนจะยื่นขนมสำหรับวันนี้ให้เพื่อหลอกล่อให้ลูกหยุดร้อง ซึ่งก็เหมือนจะได้ผลเพราะลู่เหวินหยุดร้องก่อนจะเอาขนมเข้าปากพร้อมน้ำตา


“ดูลูกดีๆนะวีร์ ห้ามให้มีหัวโนกลับมาอีกล่ะ”


“ครับคุณภรรยา ลู่เหวินครับบ๊ายบายม๊าเร็วครับ เราจะไปกันแล้ว” วีรภาพจับมือลู่เหวินโบกมือให้วิระ ก่อนจะดึงมือวิระให้เข้ามาใกล้แล้วกดริมฝีปากของตนเองลงเข้าที่แก้มของวิระก่อนจะออกไปทำงาน แต่ก็โดนกำปั้นน้อยๆของลู่เหวินทุบเข้าที่ตัวของวีรภาพด้วยแรงอันน้อยนิดของเด็กชาย


เจ้าเด็กดื้อเป็นแบบนี้ตลอด หวงวิระกับวีรภาพทุกครั้งเลย!


หลังจากที่สองพ่อลูกออกจากบ้านไปแล้ว วิระก็ขึ้นมานอนพักต่อ เพราะยังรู้สึกเวียนหัวไม่หาย และช่วงบ่ายของวันนี้ วิระคงต้องออกไปตรวจร่างกายสักหน่อย เพราะนอนพักมาสองวันก็ยังไม่รู้สึกดีขึ้นเลย ถ้าปล่อยไว้ก็กลัวจะไม่หายและลู่เหวินอาจจะติดไข้ด้วย ถ้าเป็นแบบนั้นขึ้นมาก็งานหนักแน่ๆ ไม่สบายเมื่อไร ลู่เหวินจะงอแงมากกว่าปกติจนน่ากลัว


“ไปไหนครับคุณวิระ” พอตื่นขึ้นมาอีกครั้งวิระก็อาบน้ำแต่งตัวเตรียมออกไปโรงพยาบาล เมื่อเดินมาถึงชั้นล่าง คนที่คอยดูแลวิระก็เดินเข้ามาถามทันทีเมื่อเห็นว่าวิระแต่งตัวเหมือนจะออกไปนอกบ้าน


“ไปโรงพยาบาล”


“ครับ งั้นรอสักครู่นะครับ”


เพียงไม่นาน รถคันหรูก็ขับเข้ามาจอดรับตรงหน้าประตู แถมยังมีรถนำหน้าหนึ่งคันและตามหลังอีกหนึ่งคัน มันดูโอเว่อร์เกินที่คนปกติจะทำ แต่มันก็เป็นเรื่องปกติของคนตระกูลนี้ ยิ่งตอนนี้วิระถือว่าเป็นสะใภ้ใหญ่ของตระกูลหยาง เลยยิ่งปฏิเสธไม่ได้ที่ต้องมีคนคอยอารักขาเวลาออกไปข้างนอก





พอนั่งรถมาจนถึงโรงพยาบาลที่ตระกูลหยางดูแล วิระก็ได้รับการต้อนรับอย่างดีจากโรงพยาบาล พอเข้ามาในห้องตรวจของหมอ วิระก็ถูกเช็คร่างกายเบื้องต้น ก่อนจะถูกสอบถามถึงอาการที่เป็นอยู่ พอหมอสอบถามอาการเรียบร้อยแล้ว วิระก็ถูกสั่งให้ตรวจฉี่และตรวจเลือด แล้วก็นั่งรอผล พอคุณหมอได้รับผลตรวจจากห้องแล็ป ก็มองหน้าวิระพร้อมรอยยิ้มก่อนจะเอ่ยคำพูดที่ทำให้วิระรู้สึกชาไปทั้งร่างด้วยความรู้สึกตกใจกับสิ่งที่ได้ยิน


“ยินดีด้วยนะครับ คุณวิระกำลังตั้งท้อง”


“เดี๋ยวนะครับหมอ ผมจะท้องได้ยังไง ในเมื่อผมคุมอยู่” ตอนนี้วิระเริ่มจะงงไปหมด มันแทบเป็นไปไม่ได้เลยที่วิระจะท้อง เพราะวิระกินยาคุมอยู่ทุกวัน แถมกับวีรภาพก็นานๆครั้งเราถึงจะมีสัมพันธ์ทางกายกัน เพราะลูกอยู่ในห้องด้วย เรื่องแบบนั้นวิระเลยระมัดระวังสุดๆ เพราะกลัวลูกเห็น มันเลยไม่น่าจะมีความเป็นไปได้เลยสักนิดเดียว…


“ถึงจะคุมได้ แต่มันก็ไม่ได้ผลร้อยเปอร์เซ็นนะครับคุณวิระ ถ้าตอนมีอะไรกันและหลั่งภายในตัว มันมีความเป็นไปได้ว่าจะทำให้ยาคุมไม่ได้ผลเหมือนกัน” พอหมอบอกแบบนั้น วิระก็แทบจะกุมขมับ วีรภาพไม่เคยใส่ทุกยางเลยทุกครั้งเวลาที่เราร่วมรักกัน


“แล้วนอกจากอ่อนเพลีย หน้ามืดเวียนหัว มีอาการแพ้อย่างอื่นมั้ยครับช่วงนี้”


“ไม่ครับ ปกติมาก อาหารก็กินได้ทุกอย่างไม่เหม็นอะไรเลย นอกจากช่วงดึกๆจะลุกขึ้นมาอาเจียนเป็นบางครั้ง”


“งั้นเดี๋ยวหมอให้ยาบำรุงไปทานนะครับ วันนี้ยังไงหมอจะขอตรวจดูเด็กในท้องดูอีกทีเพื่อความแน่ใจอีกครั้ง แล้วค่อยกลับนะครับ เดี๋ยวคุณวิระขึ้นไปนอนบนเตียงได้เลยครับ ห้องนี้มีเครื่องตรวจอยู่พอดี” 


“ครับหมอ”


วิระขึ้นไปนอนบนเตียงตามที่หมอบอก หมอก็ใช้เครื่องตรวจแนบเข้าที่หน้าท้องของวิระเพื่อดูเด็กในท้องว่ามีอะไรผิดปกติหรือเปล่า การตรวจเป็นไปอย่างละเอียดคุณหมอพบว่าหัวใจของเด็กในท้องที่กำลังเต้นอยู่ เป็นสิ่งที่ยืนยันว่าวิระกำลังท้องอยู่จริงๆ และท้องได้แปดสัปดาห์แล้ว ท้องแบบไม่รู้ตัว…


“ตอนนี้คุณวิระกำลังท้องอ่อนๆ พยายามอย่าอุ้มคุณชายน้อยนะครับ ระวังการกระทบกระเทือนที่ท้องด้วย แปดสัปดาห์ยังมีโอกาสเกิดอาการแท้งสูงต้องระวังให้มากๆ ยังไงเดี๋ยวหมอให้ยาตามที่บอกและสมุดนัดวันตรวจครรภ์ในเดือนหน้านะครับ ตอนนี้แจ้งพยาบาลแล้ว พยาบาลกำลังเอามาให้ส่วนนี่คือรูปถ่ายครับ หมอถ่ายจากเครื่องไว้ให้ เอาไปให้คุณวีรภาพดูนะครับ” คุณหมอบอกก่อนจะยื่นรูปถ่ายทารกในครรภ์ที่ตรวจดูเมื่อครู่ให้วิระเก็บไว้เป็นที่ระลึก ก่อนพยาบาลจะนำยาบำรุงและสมุดตรวจมาให้ พอตรวจเสร็จวิระก็นั่งรถตรงกลับบ้านเลยไม่ได้แวะที่ไหน ในใจวิระตอนนี้มีความสุขที่มีลูก ถึงแม้จะไม่ค่อยอยากมีตอนนี้ก็เถอะ แต่ในเมื่อลูกพุ่งชนยาคุมมาเกิดแบบนี้จะทำยังไงได้ ก็ต้องดูแลเค้าเป็นอย่างดีที่สุด แต่ท้องแบบนี้วิระจะเลี้ยงลูกยังไงคนเดียวไหวกัน ลู่เหวินไม่ชอบพี่เลี้ยง แล้ววิระก็คงอุ้มลูกบ่อยๆไม่ได้ เฮ้อ! คิดแล้วเหมือนจะเครียด อยากจะหยิกพ่อคนตัวดีที่ไม่ช่วยวิระป้องกันให้แรงๆเป็นการแก้แค้นจริงๆเลย ที่ทำให้ได้เด็กที่ดูท่าจะดื้อเพราะทะลุยาคุมมาเกิดเพิ่มอีกคน!




.............................................100%....................................................

ลูกพี่วีร์ หัวดื้อทุกคน!


ความคิดเห็น